Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2017

Η μικρή βιβλιοφάγος!


Η τετράχρονη που έχει διαβάσει 
πάνω από 1.000 βιβλία


Βιβλιοφάγος από…κούνια. Τεσσάρων ετών και όμως έχει καταφέρει να διαβάσει πάνω από χίλια βιβλία, να γνωρίσει εμπειρίες και συγγραφικές περιπέτειες που άλλα παιδιά στην ηλικία της αγνοούν. Προτού γεννηθεί η Νταλιάχ Μαρί Αράνα, από την Τζόρτζια, είχε έρθει σε επαφή με τον κόσμο των βιβλίων. 

Το διάστημα που την κυοφορούσε η μητέρα της, άκουγε την τελευταία να διαβάζει κείμενα στα μικρότερα αδέρφια της. Όταν ήρθε στον κόσμο, άνοιξε τα αυτιά και τα μάτια της και αντίκρισε τον μεγαλύτερο αδερφό της να διαβάζει δυνατά ιστορίες. 

Μπορούσε να διαβάζει λέξεις από την ηλικία των δύο ετών. Όσο περισσότερο ερχόταν σε επαφή με την εμπειρία της ανάγνωσης, με τη βοήθεια της μητέρας της, τόσο περισσότερες λέξεις μάθαινε ώσπου έκλεψε τις εντυπώσεις. 

Δεν αποτέλεσε έκπληξη το γεγονός ότι σε ηλικία τριών ετών, σε μια ηλικία που τα περισσότερα παιδιά αδυνατούν να καταλάβουν το νόημα ενός κειμένου, η Νταλιάχ διάβασε ολομόναχη το πρώτο της βιβλίο. Μετά από αυτή την απόπειρα, όχι μόνο δεν εγκατέλειψε το διάβασμα, αλλά συνέχισε να ανακαλύπτει τον κόσμο των βιβλίων με έναν παιδικό αυθορμητισμό. 

Πλέον, με την χαριτωμένη και γεμάτο ενθουσιασμό φωνή της, δικαίως μπορεί να λέει, με ικανοποίηση, ότι έχει διαβάσει πάνω από χίλια βιβλία. Έχει διαβάσει ακόμη και κείμενα πανεπιστημιακού επιπέδου. 

Μέχρι και στη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου

Οι εντυπωσιακές προσχολικές επιδόσεις της μικρής μαγνήτισαν ακόμη και την υπεύθυνη της βιβλιοθήκης του Αμερικανικού Κογκρέσου, Κάρλα Χάϊντεν, η οποία προσκάλεσε την Νταλιάχ στη βιβλιοθήκη δίνοντάς της την ευκαιρία να της «κλέψει» τη δουλειά για μια ημέρα, ως βιβλιοθηκάριος. 

Ντυμένη στα ροζ, με έναν φιόγκο στο ίδιο χρώμα, κατσαρά μαλλιά και χαριτωμένα γυαλιά, η τετράχρονη περπάτησε στις διαδρόμους της μεγαλύτερης βιβλιοθήκης του κόσμου και παρακολούθησε συζητήσεις σε στρογγυλά τραπέζια. Την πρωτοβουλία ανέλαβε η μητέρα της, η οποία θέλησε να οδηγήσει την αγαπημένη συνήθεια της Νταλιάχ σε νέα μονοπάτια. Από τη Βιβλιοθήκη, η τελευταία δεν έφυγε χωρίς να αφήσει κάποιο στοιχείο του ενθουσιασμού της. 

Πρότεινε να τοποθετηθούν στους διαδρόμους λευκοί πίνακες ώστε παιδιά της ηλικίας της να μπορούν να κάνουν τα πρώτα τους βήματα στον γραπτό λόγο. 

Στη Τζόρτζια, όπου διαμένει, η μικρή επισκέπτεται τακτικά τη βιβλιοθήκη της περιοχής για να ελέγχει σε καθημερινή βάση τις νέες αφίξεις τίτλων. 

Δεν έχει περάσει το κατώφλι της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, έχει όμως εκφράσει την επιθυμία να διδάξει και σε άλλα μικρά παιδιά, που δεν έχουν συμπληρώσει τα έξι χρόνια, πώς να διαβάζουν. 

Ακόμη περισσότερα βιβλία καταβρόχθισε η Νταλιάχ συμμετέχοντας στο πρόγραμμα προσχολικής ανάγνωσης 1000 βιβλίων. Στόχος της μικρής αποτελεί η ανάγνωση άλλων 1500 βιβλίων, στο πλαίσιο του προγράμματος. Μετά από την συγκεκριμένη εμπειρία, ανυπομονεί να εγγραφεί στον παιδικό σταθμό για να βοηθήσει τη δασκάλα της να διδάξει.

Αγαπημένος συγγραφέας της Νταλιάχ, η οποία έχει εκδηλώσει ενδιαφέρον για μελλοντική ενασχόληση με τους δεινοσαύρους ως παλαιοντολόγος, ο Μο Ουίλεμς,. Εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι αν και τεσσάρων, μόλις, ετών γνωρίζει τη λέξη «παλαιοντολόγος». 


Μέχρι και λόγο του Ουίλιαμ Λιόν Φέλπς έχει διαβάσει γνωρίζοντας νέες γλωσσολογικές εμπειρίες. Η μητέρα της ανάρτησε, στο Youtube, βίντεο από αυτή την προσπάθεια της μικρής ενθαρρύνοντας έτσι και άλλους γονείς να επενδύσουν στη φιλομάθεια και να μυήσουν τα παιδιά τους, από νωρίς, στον κόσμο των βιβλίων.

Ελισάβετ Σταμοπούλου
Newsroom ΔΟΛ




Παρασκευή, 13 Ιανουαρίου 2017

Βασιλόπιτα 2017


Κοπή Βασιλόπιτας 2017

Πραγματοποιήθηκε την Δευτέρα 9 Ιανουαρίου 2017 η κοπή της Βασιλόπιτας του Πολιτιστικού Συλλόγου "Βιβλιόφιλοι Έδεσσας" στο Κέντρο "Καταρράκτες", με την παρουσία του Δημάρχου Έδεσσας κ. Δημ. Γιάννου, εκπροσώπων άλλων Πολιτιστικών Συλλόγων της πόλης μας (Εδεσσαϊκό Θέατρο, Μ. Αλέξανδρος, Σύλλογος Ποντίων, Σύλλογος Ηπειρωτών, Σύλλογος Μικρασιατών, Λαογραφική Εταιρεία) μελών και φίλων του Συλλόγου, που αψήφησαν τις εξαιρετικά δυσμενείς καιρικές συνθήκες.
Το πολικό ψύχος που επικρατούσε έξω δεν εμπόδισε την δημιουργία μιας εξαιρετικά θερμής ατμόσφαιρας μέσα στην αίθουσα με συζητήσεις, ανταλλαγή απόψεων και προγραμματισμό μελλοντικών συνεργασιών μεταξύ Συλλόγων.
Ο Πρόεδρος των "Βιβλιόφιλων" Δημ. Ευαγγελίδης αναφέρθηκε στην ομιλία του στις πολυάριθμες εκδηλώσεις και στους 2 Διαγωνισμούς που υλοποιεί ο Σύλλογος και οι οποίοι βρίσκονται σε εξέλιξη: Ο 5ος Πανελλήνιος Διαγωνισμός Διηγήματος και ο 2ος Μαθητικός Διαγωνισμός Ποίησης, ο οποίος πραγματοποιείται με την συνεργασία της Δνσης Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Πέλλας. 
Ακολούθησε η πραγματοποίηση της ετήσιας ενημερωτικής Γενικής Συνέλευσης του Συλλόγου και η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με την κοπή της Βασιλόπιτας του ΔΣ και την διανομή των ατομικών πιτών σε όλους τους παρευρισκόμενους.
Τυχερός της πίτας του ΔΣ ήταν ο Γραμματέας του Συλλόγου Χρήστος Μπιμπίτσος, ενώ το νόμισμα από τις ατομικές πίτες έπεσε στο μέλος του ΔΣ Γιάννη Γατσούλη. Τα σχετικά πειράγματα έδωσαν και πήραν ανεβάζοντας ακόμη περισσότερο το κέφι και την φιλική ατμόσφαιρα που επικράτησε στην εκδήλωση. 
Ευχόμαστε να είμαστε όλοι γεροί και να ξανασυναντηθούμε και πάλι του χρόνου!  

  

Τετάρτη, 4 Ιανουαρίου 2017

Κοπή πίτας και όχι μόνον!


Κοπή πίτας Βιβλιόφιλων Έδεσσας

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Σας προσκαλούμε να μας τιμήσετε 
με την παρουσία σας
 στην κοπή πίτας του Συλλόγου μας 
την Δευτέρα 9 Ιανουαρίου 2017 
και ώρα 6.30 μ.μ. 
στο Κέντρο "Καταρράκτες".
Θα πραγματοποιηθεί και Γενική Συνέλευση.

Από το ΔΣ



Τρίτη, 27 Δεκεμβρίου 2016

Ε' Διαγωνισμός Διηγήματος: Στατιστικά στοιχεία


Ε' Διαγωνισμός Διηγήματος: 
Στατιστικά στοιχεία


ΣΥΝΟΛΟ    ΣΥΜΜΕΤΟΧΩΝ     108
Κατά χώρα
ΕΛΛΑΣ                       88
ΚΥΠΡΟΣ                    11

Άλλες χώρες
ΓΕΡΜΑΝΙΑ                 5
ΑΓΓΛΙΑ                        1
ΤΟΥΡΚΙΑ                    1
ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ               1
ΑΜΠΟΥ-ΝΤΑΜΠΙ    1
_________________________________

Κατά περιοχή
ΑΘΗΝΑ                        23
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ        15
ΠΕΙΡΑΙΑΣ                     3
Υπόλ. Αττικής             6      
Σαλαμίνα                      1

ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ             8
Γιαννιτσά                    2
Κιλκίς                          1
Αριδαία                       1
Βέροια                          2
Κατερίνη                     1
Πτολεμαΐδα                1

ΘΡΑΚΗ                        2
Ξάνθη
Διδυμότειχο

ΘΕΣΣΑΛΙΑ                 6
Τρίκαλα                      2
Λάρισα                        1
Καρδίτσα                    1
Σοφάδες                      1
Βόλος                           1

ΗΠΕΙΡΟΣ                    2
Πρέβεζα                       2

ΣΤΕΡΕΑ                       4
Λαμία
Λιβαδειά
Χαλκίδα
Βόνιτσα

ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ     11
Μεγαλόπολη                 8
Πάτρα                              2
Καλαμάτα                      1

ΚΡΗΤΗ                        3
Ηράκλειο                    2
Χανιά                           1

ΛΕΣΒΟΣ                      1
ΚΕΡΚΥΡΑ                   1
ΣΥΡΟΣ                         1

ΡΟΔΟΣ                         1

Υπολογίζουμε ότι τα αποτελέσματα θα ανακοινωθούν 
το 2ο δεκαπενθήμερο του Ιανουαρίου 2017

Από το Δ.Σ.


Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου 2016

Καλές γιορτές!


Ευχές  

Το ΔΣ του Πολιτιστικού Συλλόγου "Βιβλιόφιλοι Έδεσσας" εύχεται σε όλες και σε όλους ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ και Ευτυχές το Νέον Έτος 2017...

Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2016

Ένα διήγημα


Φθινοπωρινός περίπατος

Γράφει ο Τρύφων Ούρδας

Από βραδύς που έπεσα για ύπνο, η βροχή έξω έπεφτε ασταμάτητα. Γινόταν χαλασμός Κυρίου! Μάλιστα, το νερό συνέχισε να πέφτει και όλη τη νύχτα, γιατί σε τακτά χρονικά διαστήματα, όταν άλλαζα πλευρό στον ύπνο μου, άκουγα τη βροχή να πέφτει δριμύτερη πάνω στις λαμαρίνες της αποθήκης του γείτονά μας, του Νικόλα. Φθινόπωρο βλέπετε και αυτού του είδους τα καιρικά φαινόμενα, είχαν την τιμητική τους!
Όμως κοίταξε διαφορά το πρωί! Από τις χαραμάδες των παντζουριών, μπαίνουν κρυφά στο δωμάτιο, χρυσές δέσμες φωτός του ήλιου και τραβάνε φωτεινές χαρακιές πάνω στους τοίχους, τα έπιπλα και τα σκεπάσματα. Είναι σαν να σου λένε:
-Άντε σήκω υπναρά, Καλημέρα. Η φύση έξω άλλαξε και έγινε χαρά Θεού!
Ένα τέτοιο λοιπόν φθινοπωριάτικο πρωινό, με λίγο ψωμί στα χέρια, είπα να κάνω μοναχός μου, έναν περίπατο στη φύση, γύρω από το χωριό στα χωράφια και στα τσαΐρια, μακριά από τα τσιμέντα και τα μπετά και τους ασφαλτοστρωμένους δρόμους. Δεν ξέρω, το είχα ανάγκη! Ήθελα τα μάτια μου να αλλάξουν παραστάσεις!
Έτσι, ξεκίνησα από το πατρικό μου, παίρνοντας τον δρόμο που περνάει μπροστά από αυτό. Βγαίνοντας από την αυλή, κοντοστάθηκα στον φράχτη για να θαυμάσω τις ροζ τριανταφυλλιές μας. Λίγο παράξενο για την εποχή βέβαια, όμως ήταν πραγματικότητα!  Μεγάλα, ζωηρά, φανταχτερά τριαντάφυλλα ξεπεταγόταν έξω από τα σύρματα, έξω από τα ξεραμένα βάτα και τα άλλα αγριόχορτα, που "κακόβουλα" νόμιζαν ότι μπορούσαν να τα κρύψουν και να σβήσουν την ομορφιά τους. Πόσο όμως εξαπατήθηκαν! Η μάνα τριανταφυλλιά δεν αφήνει έτσι τα παιδιά της, και τα προστατεύει! Θέλει να τα βγάλει στον κόσμο και να δείξει την ομορφιά τους. Γι αυτό περνώντας τα κλωνάρια της μέσα από απίθανους διόδους που αφήνουν τα άλλα φυτά, κάνει τα πάντα να βγάλουν πρόσωπο και να φανούν τα σπλάχνα της τα τριαντάφυλλα, τα πανέμορφα τριαντάφυλλα, τα δροσερά, με τις σταγόνες της βροχής σαν πολύχρωμα ρουμπίνια πάνω τους, να αλλάζουν χρώματα με τον ήλιο, μαζί με εκείνα τα χρώματα που τα έδωσε η ίδια από τη ρίζα της.
Προκλητικό το κάλλος τους και η παρουσία τους εκεί, γι αυτό κι εγώ, πάνω στον θαυμασμό μου, άπλωσα το χέρι μου να τα χαϊδέψω και ύστερα ένα από αυτά να το κόψω, προκειμένου να το μυρίσω και να το κρεμάσω «περήφανος και ωραίος» στο πέτο μου. Ο ασυλλόγιστος! Το μετάνιωσα "οικτρά". Τα αγκάθια μπήκαν στα δάχτυλά μου και εγώ φαρμακώθηκα από τον πόνο!
-"Βρε άνθρωπε, μουρμούρισα από μέσα μου. Τα τριαντάφυλλα είναι για να τα βλέπουν οι άνθρωποι και να τα χαίρονται και όχι να τα κόβουν!"
Γέλασα με αυτό το πάθημά μου και τράβηξα τον δρόμο μου παρακάτω.
Σε πολύ μικρή απόσταση ήταν ο μπαχτσές του ξαδέρφου μου του Γιάννη. Ήθελα πολύ να τον δω τώρα το φθινόπωρο. Έτσι όταν έφτασα κοντά, έσπρωξα την ξύλινη πόρτα και μπήκα μέσα.
Και τι δεν είχε μέσα σ' αυτόν ο πατέρας του! Ήθελες μηλιές, ροδακινιές, ήθελες αχλαδιές, συκιές, ήθελες κυδωνιές, ροδιές, κληματαριά... Τα πάντα είχε αυτός ο Παράδεισος με τους καρπούς ακόμα πάνω σε κάποια από τα δέντρα, ώριμους, έτοιμους να μαζευτούν.
Στην είσοδο πρώτα με υποδέχτηκε γαυγίζοντας το σκυλάκι τους, o “κούτης", όπως τον φώναζαν και από πίσω η “παρδάλω" η γάτα τους, που ήταν τόσο καλομαθημένη στο φαγητό, ώστε το τελευταίο καιρό, είχε ξεχάσει να τρώει ποντικάκια. Ήθελε να τρώει μόνο μαγειρεμένο φαγητό, όπως αυτό που έτρωγε η οικογένεια!
Προχωρώντας προς τα μέσα, στο βάθος του κήπου, δίπλα στη κόκκινη τουλούμπα, βρήκα τη θεία μου τη Μαρίκα και το θείο μου τον Γιώργο. Και οι δύο μ' ένα μαχαίρι στο χέρι, μάζευαν τα τελευταία σταφύλια από την κληματαριά και τα έβαζαν μέσα στα βαρέλια, για να τα κάνουν αργότερα τσίπουρο και κρασί. Παράλληλα η θεία μου, καθάριζε ροδάκινα και μήλα για να τα κάνει μαρμελάδα και κομπόστα. Στο πλάι της, πάνω σε τριγωνικές πυροστιές, ήδη έβραζαν μέσα σε κατσαρόλες, κάποια από αυτά τα φρούτα.
-Κάτσε μου είπαν και μου πρόσφεραν ένα σκαμνάκι. Το πήρα και έκατσα σ' έναν καλό ίσκιο, κάτω από τα μισοξεραμένα φύλλα της κληματαριάς. Σε λίγο μου έφεραν μέσα σε ένα μπρούτζινο ταψάκι να φάω, αρκετά από τα φρούτα του κήπου τους. Τα δοκίμασα όλα! Αγνά φρούτα και νόστιμα, όπως τα έκανε η γη, κομμένα εκείνη την ώρα, χωρίς φάρμακα και τη μεσολάβηση ψυγείων που χαλάνε τη γεύση τους. Στο τέλος, πίνοντας κρύο νερό από το «χέρι» της τουλούμπας, τους χαιρέτησα για να φύγω, αφού βέβαια τους ευχαρίστησα για τη φιλοξενία.
Σαν βγήκα από τον μπαχτσέ, το βλέμμα μου έπεσε ακριβώς απέναντι σ' ένα πολύ γνωστό τόπο με τρία πλατάνια, φυτρωμένα εκεί σε σχήμα τριγώνου, δίπλα στο ποτάμι μας. Έτσι τα βρήκα εγώ εκεί να στέκονται, έτσι τα θυμούνται και οι γονείς μου. Πανύψηλα, με τα πράσινα και τα κίτρινα φύλλα τώρα το φθινόπωρο στα κλωνάρια, είχαν απάνω τους, πολλές φωλιές από τα πουλιά. Τα μικρούλικα αυτά πετούμενα, τσίριζαν και φώναζαν, πετώντας δεξιά και αριστερά πάνω στα δέντρα, λες και είχαν πανηγύρι. Ώρες-ώρες τα κοίταζα να κατεβαίνουν μαζεμένα στην άκρη στο ποτάμι για να πιούνε νερό. Ύστερα πάλι μ' ένα θόρυβο που έκανε το πέταγμά τους, να ανεβαίνουν ψηλά για να συνεχίσουν το τραγούδι τους. Και στο βάθος που κύλαγε το ποτάμι μέσα από τις ιτιές, οι οποίες έσκυβαν σαν ευλαβείς προσκυνήτριες πάνω στο νερό του, ακουγόταν η "θεϊκή φωνή", το κελάηδισμα του αηδονιού, σε εντελώς βέβαια διαφορετικές νότες από εκείνες των άλλων πουλιών..!
Αυτό το μέρος εδώ, πολύ κοντά στο σπίτι μας, είναι αλήθεια ότι πάντοτε μου άρεσε. Από πολύ μικρό παιδί, με ένα τραντζιστοράκι στο χέρι, κάθε τόσο ερχόμουνα εδώ και άκουγα τραγούδια ή διάβαζα τα μαθήματά μου, ξαπλωμένος στο γρασίδι ή καθισμένος στις ρίζες των πλατανιών. Δεν ήταν και λίγες οι φορές που ερχόμουνα εδώ, μόνο και μόνο για να ρεμβάσω ή να ξεκουράσω το κεφάλι μου από τα διαβάσματα και τις αγροτικές εργασίες ή και να γράψω σε ένα χαρτί ποιήματα και ό,τι άλλο με απασχολούσε εκείνες τις στιγμές, εμπνεόμενος βέβαια από τη φύση!
Ξαπλωμένος λοιπόν και τώρα στο χορτάρι και ρεμβάζοντας όπως τότε, χωρίς να το θέλω, έπεσα σε ένα λήθαργο σκέψεων και αναμνήσεων. Ξύπνησα, όταν με φύσηξε ένα απαλό ζεστό αεράκι και με χάιδεψε στα μάγουλα και τίναξε τα μαλλιά μου, ρίχνοντας παράλληλα στο έδαφος μερικά από τα ξεραμένα φύλλα των πλατανιών.
Και τότε με την καρδιά μου πλημμυρισμένη από συναισθήματα γι αυτό που ζούσα, είπα να εγκαταλείψω τον όμορφο αυτό χώρο και συνεχίζοντας τον περίπατο να περάσω απέναντι από το ποτάμι, στον άλλο δρόμο που σε πήγαινε στην περιοχή, όπου ήταν το Παρεκκλήσι της Αγίας Παρασκευής. Της Αγίας των Αγίων του χωριού μας!
Πραγματικά, ανέβηκα πάνω στη ξύλινη γεφυρούλα. Μα πριν πατήσω το πόδι μου στην άλλη πλευρά του ποταμιού, κοίταξα κάτω από τη γέφυρα μέσα στο γάργαρο νερό που έτρεχε, μήπως δω κανένα ψαράκι. Πάντοτε μου άρεσε να βλέπω τα ψάρια να κολυμπάνε στο νερό. Και είδα πολλά να κολυμπάνε και να παίζουν με τον ήλιο, γυρίζοντας μάλιστα και ανάποδα, ώστε η κοιλιά τους να φαίνεται χρυσή από τις αχτίνες του ήλιου. Πόση εντύπωση μου έκανε αυτό το παιχνίδι τους! Αυτή η φύση σκέφτηκα!
Λίγο πριν φτάσω στο Παρεκκλήσι, ακριβώς πάνω στο δρόμο, ήταν και το αμπέλι του φίλου μου του Αγαθάγγελου. Το κτήμα απλωνόταν εκεί σε αρκετά μεγάλη έκταση και ήταν περιφραγμένο με αγκαθωτά σύρματα. Μπροστά είχε και μια σιδερένια πόρτα για να μπαίνουν μέσα τα ζώα και το κάρο. Ο πατέρας του φίλου μου, ο κυρ-Κώτσος, ήταν πολύ καλός νοικοκύρης και άριστος στην καλλιέργεια των σταφυλιών. Το αμπέλι του το είχε πολύ περιποιημένο. Και γι αυτό το λόγο το ευλογημένο φυτό, περίσσια του ανταπόδωσε τους κόπους που έκανε να το μεγαλώσει. Λευκά, ροζέ και κόκκινα λαχταριστά τσαμπιά σταφύλια κρέμονταν πάνω του, που δεν χόρταινε το μάτι σου να τα βλέπει και η γλώσσα σου να γεύεται την γλύκα τους!
Περνώντας λοιπόν από εδώ, έπεσα πάνω στον τρύγο. Ο ίδιος ο κυρ-Κώτσος, μαζί με τον μπατζανάκι του, τον κυρ-Μήτσο και τον αδερφό του τον Μιχάλη τον αγροφύλακα, τρυγούσαν τον καρπό και ύστερα με τα κοφίνια στην πλάτη τους, τον κουβαλούσαν δίπλα σε μια αποθήκη, όπου μέσα υπήρχε πατητήρι.
Στάθηκα λίγο και εκεί, απολαμβάνοντας "το μεγαλείο" αυτής της εργασίας, που γινόταν από τα αρχαία χρόνια με χαρές και τραγούδια, υμνολογώντας οι άνθρωποι και ευχαριστώντας τον Θεό, για την πλούσια σοδειά του αμπελιού τους και για τη μεγάλη ευεργεσία του Θεού προς αυτούς, που τους χάριζε τον οίνον, ο οποίος όπως έλεγαν τότε αλλά λέμε και εμείς σήμερα
"Οίνος ευφραίνει καρδίαν".
Στο τέλος, με ένα κόκκινο τσαμπί στο χέρι, τις ρόγες του οποίου μαδούσα και έτρωγα λαίμαργα γιατί ήταν γλυκό και μυρωδάτο, έφυγα και από εκεί για να συνεχίσω τον περίπατο μου στην όμορφη αυτή περιοχή του χωριού μας.
Σε πολύ λίγα βήματα ήταν το Εκκλησάκι. Έσυρα την πόρτα και μπήκα στον ιερότατο χώρο. Άναψα το καντηλάκι της Αγίας και ήπια από το νεράκι της, που έβγαινε σαν αγίασμα στις ρίζες ενός από τα πλατάνια της. Δεν παρέλειψα να ρίξω με τη χούφτα μου και λίγο από αυτό στο κεφάλι μου, όπως έβλεπα τότε να κάνουν οι μεγαλύτεροι. Έτσι... όπως έλεγαν για να το έχουν γερό και φωτισμένο! «Ας με έχει κι εμένα έτσι, έκανα την ευχή από μέσα μου κι έφυγα. Τώρα ο τόπος, ανοιγόταν άδειος μπροστά μου από δέντρα. Είχε όμως παντού, πολύ και μεγάλο πράσινο χορτάρι, βρεγμένο, τριζάτο από την αποψινή βροχή. Γι αυτό και πολλοί χωριανοί, έφερναν εδώ τα ζώα τους να τα βοσκήσουν. Κρατώντας οι περισσότεροι ένα ξύλο στο χέρι για γκλίτσα, κάθονταν παρέες-παρέες στον ίσκιο μερικών θάμνων, που λες και βγήκαν εκεί επίτηδες ,μόνο και μόνο για να προσφέρουν τη δροσιά τους σε όσους ήταν στον τόπο και φύλαγαν κατά τη βοσκή τα ζώα τους.
Πήγα κι εγώ και κάθισα δίπλα στην πρώτη παρέα, που έτυχε να βρίσκεται μπροστά μου.
-Καλώς το παιδί, μου είπαν όλοι γελαστοί. Βοσκάς μωρέ εδώ και εσύ κανένα ζώο ή κάνεις βόλτες, με ρώτησαν
Σαν τους χαιρέτησα κι εγώ, τους είπα πως κάνω μόνο βόλτες. Μετά πήραμε όλοι από μια πέτρα και καθίσαμε, για να μην στεκόμαστε όρθιοι. Εγώ αν και λίγο πιο μικρός στην ηλικία, έπιασα άνετα κουβέντα μαζί τους πάνω στις δουλειές που έκαναν, τις οικογένειες που είχαν και σε άλλα θέματα προσωπικά ή του χωριού μας. Φυσικά και αυτοί με ρώτησαν για το Γυμνάσιο που πήγαινα και τις σπουδές μου εκεί, για το τι σκέφτομαι να γίνω όταν μεγαλώσω, καθώς και για άλλα πολλά τέτοια, που εδώ που τα λέμε δεν ήθελα και πολύ να τα συζητάω, επειδή μου δημιουργούσαν άγχος. Τι να τους έλεγα δηλαδή; Πως θα γίνω δάσκαλος, καθηγητής, δικηγόρος, αστυνομικός; Μα για να φτάσω εκεί, θα έπρεπε να περάσω ακόμα πολλές δοκιμασίες στις εξετάσεις και να φάω αρκετά χρόνια στα θρανία! Έτσι έδινα την πιο διπλωματική απάντηση: "Θα δούμε". Και ήμουνα σε όλα μέσα..!
Σαν πέρασε αρκετή ώρα και άκουσα πολλά με τις κουβέντες τους, ίσως και περισσότερα από όσα έπρεπε για την ηλικία μου, κάποιοι από την παρέα με ρώτησαν αν πεινάω. Παραξενεύτηκα με την ερώτηση, ωστόσο όμως τους είπα πως είμαι χορτάτος. Αλλά αυτοί επέμεναν, κάτι να φάω. Μάλιστα μου είπαν, πως έχουν έτοιμα ψημένα σπουργίτια. Και για να πειστώ, μου έδειξαν λίγα πούπουλα που ήταν σκορπισμένα κοντά σε μια φωτιά, η οποία μόλις πήγαινε να σβήσει. Τελικά παρά του ότι επέμενα στην άρνησή μου να μην φάω, πείστηκα και έβαλα στο στόμα μου μερικά από τα ποδαράκια των πουλιών, όπως μου είπαν. Το κρέας τους μου φάνηκε μάλλον ξινό και κάπως περίεργο, διαφορετικό από τα κρέατα που είχαμε συνηθίσει να τρώμε. Όμως εγώ για να μην προσβάλλω τη "φιλοξενία" τους, έκανα πως μου άρεσε. Και έτρωγα όσο και ό,τι μου έδιναν...
Δεν είχα προφτάσει να καταπιώ και το τελευταίο "κοψίδι" από το κρέας που μου πρόσφεραν, όταν άκουσα κάποια φωνή από μακριά να φωνάζει και να λέει στην παρέα:
-Ρε σεις βατράχια του δίνετε του παιδιού να φάει;
Καταλαβαίνετε εκείνη τη στιγμή τι έπαθα! Τι βαρύ τούβλο ήταν στο κεφάλι μου τα λόγια που άκουσα και ποια θα έπρεπε να είναι η αντίδρασή μου! Παρόλα αυτά όμως κρατήθηκα, δεν μίλησα και χαμογέλασα πικραμένος με το κακόγουστο αστείο των χωριανών μου. Εκμεταλλευόμενοι οι "πονηροί" την παιδική μου αθωότητα και την εμπιστοσύνη, με κορόιδεψαν και μου έδωσαν "χάριν αστεϊσμού", να φάω βατράχια αντί σπουργίτια όπως μου είπαν!
Τώρα βέβαια θα μου πείτε, πως αυτά τρώγονται και μάλιστα στα μεγαλύτερα και καλλίτερα εστιατόρια των Παρισίων και των άλλων μεγαλουπόλεων της Ευρώπης! Στην Ελλάδα όμως και το χωριό μας τη Δωροθέα, τέτοιο μενού δεν συνηθίζεται... Κι αφού αυτή η διατροφική συνήθεια δεν ήταν μέσα στις παραδόσεις μας, εγώ ήταν αδύνατον να τη δεχθώ και να φάω κάτι που δεν ήθελα.
Μετά λοιπόν από όλα αυτά, χωρίς να δείχνω και τόσο τη στεναχώρια μου για το ατυχές περιστατικό, ξεκίνησα να φύγω. Πριν να κάνω όμως δύο βήματα, όλοι όσοι με ξεγέλασαν με το φαγητό, ίσως επειδή το έφεραν "βαρέως", έπεσαν επάνω μου και προσπαθούσαν να μου πουν, πως ο φίλος έλεγε ψέματα για τα βατράχια και ότι αυτοί στ’  αλήθεια μου έδωσαν σπουργίτια. Δεν τους απάντησα και απομακρύνθηκα σιωπηλός. Εύχομαι να ήταν ειλικρινείς μαζί μου. Ακόμα και σήμερα όμως με τρώει η αμφιβολία!
Για να ξεχάσω "τελείως" αυτή την περιπέτεια με τους χωριανούς μου, συνέχισα τον περίπατο και πήρα τον δρόμο για τον νερόμυλο του χωριού μας. Γνώριζα καλά τη διαδρομή μέχρις εκεί, γιατί πήγαινα τακτικά με το γαϊδούρι του παππού μου, που με έπαιρνε κάθε τόσο μαζί του σαν ήθελε να αλέσει σιτάρι. Άλλωστε εκεί κοντά, είχαμε και εμείς χωράφι σπαρμένο με καλαμπόκι και μποστάνι με γλυκά καρπούζια και πεπόνια.
Ο χώρος γύρω από τον μύλο ήταν μαγευτικός! Ένα μεγαλείο! Η βλάστηση, όπου κι αν γύριζες εκεί, ήταν άφθονη εξαιτίας των δύο ποταμιών, που τον είχαν στη μέση με το πράσινο να κυριαρχεί στη φύση, λες και το φθινόπωρο δεν είχε πατήσει ακόμα το πόδι του σε αυτόν τον τόπο. Δέντρα παντού, πλατάνια, καραγάτσια και καρυδιές με τόσο ψηλές κορυφές, που νόμιζες ότι ήθελαν να ανέβουν στον ουρανό. Και δεν ήταν μόνο αυτά. Υπήρχαν ακόμα ακακίες, γάβροι, κέδρα και πυξάρια, που συμπλήρωναν το όλο σκηνικό σ' αυτό το μικρό και πανέμορφο δάσος. Και βέβαια δεν συζητάμε ακόμα και για τις μηλιές, τις αχλαδιές και τις στολισμένες με τα ρόδια τους ροδιές, τις οποίες δεν χόρταιναν να τις βλέπουν τα μάτια σου και εσύ με πάθος να θέλεις να κόψεις τον καρπό τους, να τον τσακίσεις, να τον σπάσεις στη μέση και ύστερα να ρουφήξεις τη γλύκα από το χυμό τους!
Επιπλέον κατά παράξενο τρόπο, τα περισσότερα από τα δέντρα, τα τύλιγαν με τα πράσινα φύλλα τους κισσοί, θέλοντας και αυτοί οι πλάνοι "σε ξένα αναστυλώματα δεμένοι" κατά τον ποιητή, να δείξουν πόσο δυνατοί είναι και πόσο ψηλά μπορούνε να πάνε!
Φυσικά όπως συμβαίνει πάντοτε, πάνω στα δέντρα και σε κάθε κλωνάρι, αμέτρητες φωλιές από τα πουλιά, που πετούσαν με τέχνη από κλαδάκι σε κλαδάκι, βγάζοντας με το κελάηδισμα τους απίθανες μελωδίες! Θέαμα φανταστικό και ανεπανάληπτο. Ένας ακόμα παράδεισος στην περιοχή μας!
Έτσι στον κατήφορο του δρόμου και λίγο πριν φτάσω στο πρώτο βαθύ ποτάμι για να το περάσω, έβγαλα τα παπούτσια μου μη τα βρέξω και συγχρόνως σήκωσα το παντελόνι μου μέχρι τα γόνατα. Μπήκα στο νερό και όταν έφτασα μέχρι τη μέση, πήρα με τα χέρια μου νερό για να δροσίσω το πρόσωπό μου. Τόσο κρύο νερό! Λες και ερχόταν από χιόνια που έλιωναν εκεί κοντά!
Σαν βγήκα απέναντι στην όχθη, κάθισα πάνω σε ένα κούτσουρο. Δεν ξέρω! Ήθελα όσο το δυνατόν περισσότερο να σταθώ και σ' αυτό το μέρος, μέσα στη δροσιά, την υγρασία από τα ποτάμια, όπως θέλετε πέστε το, μέσα στα τόσα δέντρα, που μου προξενούσαν μεγάλη εντύπωση, γιατί όπως είπα πιο μπροστά, κράταγαν ακόμα ζωντανά τα περισσότερα από τα φύλλα τους, παρά το προχωρημένο της εποχής. Και ακόμα, να απολαύσω και να χαρώ, όσο το δυνατόν περισσότερο το πανηγύρι των πουλιών, που ξεφάντωναν χαρούμενα με τα τραγούδια τους. Να απολαύσω ακόμα, ο "άπληστος περιηγητής" τις μεθυστικές ομορφιές και τα αρώματα των άλλων φυτών και των λουλουδιών.!
Δεν θυμάμαι πόση ώρα καθόμουνα εκεί πάνω στο κούτσουρο, απορροφημένος στις σκέψεις μου μ’ αυτά που έβλεπα και ζώντας στον ιδανικό κόσμο, που έφτιαξε εκείνη την ώρα το μυαλό και η φαντασία μου, όταν άκουσα πίσω μου βήματα. Στην αρχή δεν μπόρεσα να δω ποιος ήταν γιατί βάδιζε μέσα σε ένα στενό δρομάκι και τον έκρυβαν τα φυλλώματα. Μα σαν πλησίασε και είδα το πρόσωπό του, τον γνώρισα αμέσως. Ήταν ο ιδιοκτήτης του μύλου. Ο μπάρμπα-Τριαντάφυλλος! Γελαστός με τη μαύρη τραγιάσκα στο κεφάλι του, τη μελιτζανιά μπλούζα και το "μάλτα" παντελόνι, όλα απάνω τους με αρκετό αλεύρι, με πλησίασε και σαν να ήμουνα κάποιο επίσημο πρόσωπο, έβγαλε "ευλαβικά" το καπέλο του και απλώνοντας το χέρι, μου είπε:
-Καλώς τον κύριο! Χαίρομαι που σας βλέπω! Πώς από τα μέρη μας; Τι λέει έξω η πρωτεύουσα που ζείτε εσείς οι πλούσιοι και οι πολιτισμένοι;
Ύστερα πάλι, γυρίζοντας την κουβέντα στο εντελώς φιλικό μου είπε:
-Μήπως φίλε μου, ήρθες εδώ να αλέσεις το σιτάρι ή το καλαμπόκι σου;
Γελάσαμε και οι δύο με τα αστεία, γιατί εγώ ούτε κύριος ήμουνα ακόμα αλλά ούτε και σιτάρι ή καλαμπόκι είχα για άλεσμα. Φθινοπωρινή βόλτα έκανα και πέρασα από εκεί για να δω την ομορφιά της φύσης στην περιοχή του.
Αφού λοιπόν είπαμε ακόμα κανά δυο αστεία, ο μπάρμπας πολύ απαλά, με έπιασε από τον ώμο και μου πρότεινε να πάμε μέσα για να μου δείξει τον μύλο και να με κεράσει. Το δέχτηκα με μεγάλη ευχαρίστηση! Πήραμε λοιπόν το στενάκι που πέρναγε μέσα από τα δέντρα και τα χορτάρια, και μπροστά αυτός πίσω εγώ, φτάσαμε στον μύλο που ήταν και το σπίτι του.
Ένα κτίσμα, ας πούμε διώροφο με το παλιό τούρκικο στυλ. Με μια ξύλινη κεντρική είσοδο στη μέση και δύο επίσης ξύλινα παράθυρα δεξιά και αριστερά της. Η πρόσοψη μπροστά ήταν βαμμένη με ώχρα μπλε, όπως ήταν βαμμένα τα περισσότερα παλιά τούρκικα σπίτια στο χωριό, την εποχή που τα κατοικούσαν οι Τούρκοι και λίγο μετά την ανταλλαγή.
Στην εξωτερική πόρτα που μπήκαμε, μας περίμενε η γυναίκα του μπάρμπα-Τριαντάφυλλου, η Νικολέττα και όλοι μαζί βρεθήκαμε στον εσωτερικό χώρο όπου λειτουργούσε ο μύλος. Πριν περάσουμε όμως την πόρτα γι αυτόν μου είπαν να καθίσουμε για λίγο προσωρινά σε ένα καμαράκι, θα έλεγα με αρχοντική διακόσμηση. Εγώ σαν μουσαφίρης, έπιασα θέση πάνω σε ένα μεγάλο μιντέρι, στρωμένο με πολύχρωμες κουρελούδες και μαξιλάρες και περίμενα ανυπόμονα το κέρασμα!
Και τι δεν μου πρόσφεραν οι άνθρωποι! Από πίτες μέχρι ξινόγαλα! Και από γλυκά του κουταλιού μέχρι μέλι παραγωγής τους! Τα κεράσματα, μας τα έφερνε πάνω σε έναν επίχρυσο δίσκο η Αναστασία, που ήταν αδερφή της Νικολέττας. Μια γυναίκα αρκετά μεγάλη στην ηλικία, σχεδόν γιαγιά, που φορούσε σκούρο τσόχινο σαλβάρι και μεταξωτή σταχτιά μαντήλα στο κεφάλι της. Απ' ότι κατάλαβα δεν μιλούσε καλά τα ελληνικά. Ήταν πρόσφυγας και αυτή από την Τουρκία, όπως ήταν πολλοί στο χωριό μας και φυσικά πρόσφυγας και όλη η οικογένειά της. Πόσο καλός άνθρωπος ήταν αλήθεια θυμάμαι; Και αυτή η καλοσύνη φαινόταν ξεκάθαρα στο πρόσωπο, στο βλέμμα της και στο χαμόγελο της όταν με κερνούσε!
Στο καμαράκι τελικά καθίσαμε αρκετή ώρα. Και αφού ήπιαμε μέσα στους μαστραπάδες το τελευταίο κρύο νερό, ο μπάρμπα-Τριαντάφυλλος, σηκώθηκε να μου δείξει τον μύλο και τη λειτουργία του.
Και πραγματικά μικρό παιδί, είδα και θαύμασα με πόσο απλό τρόπο εκείνη την εποχή οι άνθρωποι, άλεθαν το αλεύρι για το ψωμί τους, χρησιμοποιώντας τη φυσική ενέργεια, το νερό! Πάνω λοιπόν σε αυτό είδα, πώς μέσα από τα αυλάκια έφθανε το νερό στο μύλο και ύστερα πώς έπεφτε μέσα σε χοντρές σωλήνες τα "κιούνια". Πώς έπαιρνε την κίνηση η φτερωτή για να γυρίσει τις μυλόπετρες και πώς ριχνόταν χύμα το σιτάρι και το καλαμπόκι πάνω σε αυτές, μέχρι να γίνει το αλεύρι. Ειλικρινά ξανά θα το πω. Έμεινα κατάπληκτος!
Στο τέλος, αφού με φόρτωσαν και πάλι με μερικά από τα καλά που με κέρασαν, με ξεπροβόδισαν μέχρι το ποτάμι και μου ευχήθηκαν κατευόδιο για το σπίτι.
Έτσι λοιπόν τελείωσε, με τις καλύτερες τότε αλλά και σήμερα αναμνήσεις, ένας φθινοπωρινός μου περίπατος έξω από το χωριό, στα χωράφια μας, πιο κοντά στη φύση. Εκεί στη Δωροθέα! Με ό,τι έζησα εκείνη τη μέρα, ποιος είπε ότι το φθινόπωρο δεν ήταν και δεν είναι και τώρα όμορφο; Με τον συννεφιασμένο ουρανό του, με τις ξαφνικές του μπόρες, με τα κιτρινισμένα φύλλα του να πέφτουν στρώμα στη γη και με τις γλυκές μελαγχολίες της ψυχής μας; Έτσι για να ταιριάζουν αυτές απόλυτα με τη Φύση, που μπαίνει στο χειμώνα για να ξαναγεννηθεί πάλι την Άνοιξη, δίνοντας και σε μας την ευκαιρία για την "Άνοιξη" της δικής μας ψυχής…
Η ζωή είναι όμορφη σε όλες τις εποχές, όταν θέλουμε να τη δούμε τέτοια!

14 Νοεμβρίου 2016
     ΤΡΥΦΩΝ ΟΥΡΔΑΣ


Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2016

Εκδήλωση: ποιητική βραδιά


Ποιητική βραδιά στο παλιό Παρθεναγωγείο  


Παρουσίαση των δύο ποιητικών συλλογών (rubrica, EGO) του Εδεσσαίου Ευάγγελου Τρυψιάνη, φιλολόγου, μέλους του Συλλόγου μας και πολλά υποσχόμενου νέου ποιητή.
Παρουσιάζει ο Ιωάννης Μαδενλίδης, δραστήριο μέλος του "Εδεσσαϊκού Θεάτρου".


Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2016

Τιμητική εκδήλωση


Τιμητική εκδήλωση 
για τον Ιωάννη Παπαλαζάρου

Μια πολύ ζεστή και συγκινητική εκδήλωση πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 27 Νοεμβρίου 2016 στην αίθουσα του παλιού Παρθεναγωγείου στην Έδεσσα. Τιμήθηκε ο ακούραστος ερευνητής της Τοπικής Ιστορίας Ιωάννης Παπαλαζάρου από τον Πολιτιστικό Σύλλογο "Βιβλιόφιλοι Έδεσσας" για την πολύχρονη προσφορά του.

Χαιρέτισαν και επαίνεσαν  το ΔΣ του Συλλόγου για αυτήν την πρωτοβουλία ο Δήμαρχος Έδεσσας Δημ. Γιάννου και ο Περιφερειακός Σύμβουλος Κεντρ. Μακεδονίας Πέτρος Ζέρζης.


Την εκδήλωση προλόγισε ο Χρ. Μπιμπίτσος, Γραμματέας του ΔΣ του Συλλόγου αναφερθείς στο έργο του τιμώμενου προσώπου και στην συνέχεια ο Αντιπρόεδρος της «Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Πολιτιστικών Συλλόγων Μακεδόνων» (ΠΟΠΣΜ) και Πρόεδρος των «Βιβλιόφιλων Έδεσσας» Δημ. Ευαγγελίδης αναφέρθηκε στην σπουδαιότητα της Τοπικής Ιστορίας σε σχέση με την Γενική Ιστορία, γεγονός που προσδίδει ιδιαίτερη αξία στο έργο του Ι. Παπαλαζάρου και στα βιβλία του. 
Ακολούθησε η ομιλία του Κωνστ. Κάμτση, Προέδρου της Ιστορικής-Λαογραφικής Εταιρείας Γιαννιτσών «ΦΙΛΙΠΠΟΣ» με αναφορές στην σημαντική προσφορά του τιμωμένου στην Εταιρεία, για να κλείσει τον κύκλο των ομιλητών ο ίδιος ο συγγραφέας και ερευνητής.


Ακολούθησε η απονομή αναμνηστικής πλακέτας στον Ι. Παπαλαζάρου από τον Πρόεδρο του Συλλόγου.


Έλαβαν τον λόγο αμέσως μετά ο Δικηγόρος και ιδρυτικό μέλος του Συλλόγου Άρης Παπαγιάννης, καθώς και ο Φιλόλογος-Ιστορικός Κωνστ. Σταλίδης, οι οποίοι αναφέρθηκαν στο έργο του τιμωμένου, αλλά και στην πρωτοβουλία του Συλλόγου, ευχόμενοι να συνεχιστεί.

Στην εκδήλωση παραβρέθηκαν επίσης ο Πρόεδρος του Δημοτ. Συμβουλίου Έδεσσας Φίλιπ. Γκιούρος, ο Δντης της Αστυνομικής Δνσης Πέλλας Ιωάν. Βακουφτσής, Δημοτ. Σύμβουλοι, αλλά και πλήθος φίλων και συνεργατών του πολύ αγαπητού Γιάννη Παπαλαζάρου.


Ιδιαίτερη σημασία είχε και η συμμετοχή Προέδρων και εκπροσώπων Πολιτιστικών Συλλόγων της ευρύτερης περιοχής:
  - Ιστορική-Λαογραφική Εταιρεία Γιαννιτσών «ΦΙΛΙΠΠΟΣ»
  - Εκπολιτιστικός Σύλλογος Γιαννιτσών «ΠΕΛΛΑ»
   - Σύλλογος Μικρασιατών Ν. Πέλλας «Η ΜΠΙΓΑ»
  - Σύλλογος Απογόνων Μακεδονομάχων Έδεσσας
  - Σύλλογος «Οι Μελωδοί της Έδεσσας»
  - Φιλ. Σύλ. Έδεσσας «Μ. Αλέξανδρος»
  - «Εδεσσαϊκό Θέατρο»
  - «Σύλλογος Φίλων Παραδοσιακής Μουσικής και Χορού»
  - Σύλλογος Ανατολικοθρακιωτών Ν. Πέλλας
  - Σύλλογος Ηπειρωτών Έδεσσας «Απειρωτάν»






Πέμπτη, 10 Νοεμβρίου 2016

2ος Μαθητικός διαγωνισμός ποίησης


2ος Μαθητικός 
διαγωνισμός ποίησης

                        
                                       ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΕΠΕΙΓΟΝ  

                                       
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ    
  ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ, ΕΡΕΥΝΑΣ & ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΩΝ 

Αριθμ. Πρωτ.: 2621

                                

ΠΕΡΙΦ/ΚΗ Δ/ΝΣΗ ΕΚΠ/ΣΗΣ
ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ
Δ/ΝΣΗ Δ/ΘΜΙΑΣ ΕΚΠ/ΣΗΣ ΠΕΛΛΑΣ


Προς: Σχολεία

Κοιν: Σύλλογος ΒιβλιόφιλοιΈδεσσας
Φιλελλήνων 9 Έδεσσα,

Γραφείο Σχολικών
Συμβούλων ΔΔΕΠέλλας

  Έδεσσα 31/10/2016



 

 Ταχ. Δ/νση : Εγνατίας 91

Ταχ. Κωδ.  : 582 00 Έδεσσα

Πληροφ.     : Θεοδώρα Βυζοβίτου       

Τηλέφωνο  : 2381021809

Fax             : 2381026414
e-mail        : mail@dide.pel.sch.gr
Ιστοσελίδα: http://dide.pel.sch.gr

 


















ΘΕΜΑ:    «2ος Μαθητικός Διαγωνισμός Ποίησης».
  
1.       Η Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Πέλλας και ο Σύλλογος «Βιβλιόφιλοι Έδεσσας » με αφορμή την παγκόσμια ημέρα ποίησης (21 Μαρτίου), προκηρύσσουν Μαθητικό Διαγωνισμό Ποίησης.

2.       Ο διαγωνισμός απευθύνεται σε μαθητές Γυμνασίων και Λυκείων των σχολείων ευθύνη μας. Η Γενική θεματική κατηγορία είναι : «Μακεδονία» με 3 κατηγορίες ως εξής :
α. Φυσικές ομορφιές – Περιβάλλον
β. Ιστορία – Ιστορικά γεγονότα
γ. Παράδοση – Λαογραφία (έθιμα – τοπικές παραδόσεις)

3.       Προθεσμία υποβολής των ποιημάτων, η 28 Φεβρουαρίου 2016.

4.       Ως επιτροπή Αξιολόγησης ορίζεται :

      α. Από τη ΔΔΕ Πέλλας :
·                Αντωνία Πολυξενίδου, Προϊσταμένη Εκπαιδευτικών Θεμάτων.
       β. Από το Γραφείο Σχολικών Συμβούλων :
·                Ευγενία Δανιηλίδου, Σχολική Σύμβουλος ΠΕ02 
·                Αντωνία Παπαδάκη Σχολική Σύμβουλος ΠΕ02
 γ. Από το Σύλλογο «Βιβλιόφιλοι Έδεσσας» :
·                Δημήτρης Ε. Ευαγγελίδης,  Συγγραφέας.
·                Δημήτρης Προβάδος, Στιχουργός.
·                Ευάγγελος Τριψιάνης, Φιλόλογος.
·                Τρύφων Ούρδας, Συγγραφέας.

5.   Θα βραβευτούν 10 συνολικά ποιήματα σε κάθε υποκατηγορία (3 βραβεία, 3 έπαινοι, 4 τιμητικές διακρίσεις). Η εκδήλωση που θα απονεμηθούν οι βραβεύσεις θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 19 Μαρτίου 2017, ώρα 11:30 στην αίθουσα του Παρθεναγωγείου στην Έδεσσα.
  
6.       ΌΡΟΙ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ.
 α.  Κάθε μαθητής συμμετέχει με ένα πρωτότυπο αδημοσίευτο ποίημα.
β. Κάθε έργο υποβάλλεται σε έξι (6) αντίτυπα με το ψευδώνυμο του συμμετέχοντα στο πάνω δεξιό μέρος της σελίδας. Το πραγματικό ονοματεπώνυμο του μαθητή, η τάξη και το σχολείο του, θα πρέπει να βρίσκονται σε κλειστό μικρότερο φάκελο που εξωτερικά θα έχει μόνο το ψευδώνυμο του και τον τίτλο του ποιήματος που καταθέτει.
γ.  Οι συμμετέχοντες θα παραδώσουν τα ανωτέρω αναγραφόμενα στη Διεύθυνση του σχολείου και στη συνέχεια το σχολείο θα τα αποστείλει στη ΔΔΕ Πέλλας εντός  φακέλου, με την εξωτερική ένδειξη : «Για το μαθητικό διαγωνισμό ποίησης» της ΔΔΕ Πέλλας και τον Σύλλογο «Βιβλιόφιλοι Έδεσσας».
δ. Όσοι μαθητές διακριθούν θα ειδοποιηθούν μέσω των σχολείων τους για την τελετή βράβευσης καθώς και τις λοιπές λεπτομέρειες.
ε. Τα αποστέλλοντα έργα δεν επιστρέφονται, ενώ τα μη διακριθέντα θα καταστραφούν μαζί με τα  προσωπικά στοιχεία των συμμετεχόντων.
7.   Παρακαλούμε να ανακοινωθεί η παρούσα πρόσκληση συμμετοχής στον διαγωνισμό ποίησης, σε όλους τους μαθητές των σχολείων καθώς και τους αντίστοιχους συλλόγους Γονέων και Κηδεμόνων. Επίσης να αναρτηθεί στον Πίνακα Ανακοινώσεων του Σχολείου σας.
 8.   Σκόπιμο είναι οι εκπαιδευτικοί των σχολείων να ενθαρρύνουν και να εμψυχώσουν τους μαθητές προκειμένου να καταθέσουν συμμετοχές.

Ο ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ Δ.Ε ΠΕΛΛΑΣ

Δρ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΟΥΓΚΑΣ
ΧΗΜΙΚΟΣ