Ανακοίνωση Συλλόγου

Ανακοίνωση Συλλόγου

Φίλες και φίλοι Βιβλιόφιλοι,

Είμαστε πλέον στην τελική φάση επεξεργασίας των διηγημάτων που θα δημοσιευτούν στον τόμο που ετοιμάζουμε. Μετά από έναν Οκτώβρη με μια έντονη, εκρηκτική θα λέγαμε, δραστηριότητα του Συλλόγου (Εκδήλωση απονομής Βραβείων, Αρχαιρεσίες, Συγκρότηση νέου ΔΣ, παράδοση-παραλαβή κλπ, Εκδήλωση για το Ρούπελ) που ελπίζουμε να παρακολουθήσατε από τις αντίστοιχες αναρτήσεις του ιστολογίου μας, ήρθε η στιγμή να ασχοληθούμε εντατικά με την προετοιμασία της έκδοσης του τόμου με τα διηγήματα που επιλέχθηκαν να δημοσιευθούν. Υπάρχουν ακόμη 3-4 συγγραφείς που δεν έχουν έρθει ακόμη σε επαφή μαζί μας για να μας στείλουν το βιογραφικό τους και την φωτογραφία τους, αλλά ελπίζουμε ότι θα επικοινωνήσουμε μαζί τους σύντομα.

Προς το παρόν, σας ανακοινώνουμε τους λογαριασμούς όπου μπορείτε να καταθέτετε το ποσόν που αντιστοιχεί στα βιβλία που έχει παραγγείλει ο καθένας/ η καθεμία από εσάς. Πιστεύω σύντομα να συγκεντρωθεί το ποσόν που μας ζήτησε ο τυπογράφος ως προκαταβολή και να ξεκινήσουμε. Το ποσόν που τελικά καταλήξαμε για κάθε βιβλίο είναι 6 Ευρώ και επομένως για την παραγγελία 5 βιβλίων θα πρέπει να μας στείλετε 30 Ευρώ ή το αντίστοιχο ποσόν για όσους έχουν παραγγείλει περισσότερα.

Οι Λογαριασμοί είναι:

Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο

Κατάστημα Έδεσσας 5059

Αριθ. Λγσμού: 00089175138-6

IBAN: GR18 0965 0590 0000 0089 1751 386

BIC: GPSBGRAA

ΕΜΠΟΡΙΚΗ

Κατάστημα Έδεσσας 509

Αριθ. Λγσμού: 65131781

IBAN: GR83 0120 5090 0000 0006 5131 781

BIC: EMPOGRAA

(Το IBAN και το BIC είναι για τους κατοίκους εξωτερικού).

Για οποιαδήποτε διευκρίνιση ή πληροφορία μη διστάσετε να έρθετε σε επαφή μαζί μας για να ενημερωθείτε.

Για το ΔΣ

Ο Πρόεδρος

Δημήτρης Ε. Ευαγγελίδης

Τα ΟΧΙ που απαιτούν οι καιροί

Τα ΟΧΙ που απαιτούν οι καιροί

Του Γιώργου Σκλαβούνου
Με την ευκαιρία της επετείου του ΟΧΙ 28/10/1940

Η συνεχιζόμενη αδυναμία της Ευρωπαϊκής Ένωσης να δημιουργήσει ένα μοντέλο Ευρωπαϊκής οικονομικής και κοινωνικής συνοχής, να εδραιώσει μια Ευρωπαϊκή προοπτική στηριγμένη στην ισονομία, την ισηγορία, την ισοπολιτεία λαών και πολιτισμών αποκαλύπτεται καθημερινά σε όλη την τραγική της έκταση.

Η αδυναμία της Ευρώπης να απαλλαγεί από το αδελφοκτονικό προπατορικό της αμάρτημα, η αδυναμία της να υπερβεί τα αίτια του Α’ και του Β’ παγκοσμίου πολέμου και κυρίως τους σοβινιστικούς εθνικισμούς των «μεγάλων» της, προβάλλει ξανά ως καταστροφική προοπτική, ως προοπτική οριστικής ιστορικής περιθωριοποίησής της.

Παράλληλα προβάλλει η ανάγκη για ένα νέο ρόλο των μικρών κρατών της Ευρώπης, των μέχρι σήμερα θυμάτων των Ευρωπαϊκών Εθνικών Ιμπεριαλισμών και συγκρούσεων. Προβάλλει η ανάγκη της συνεργασίας τους για μια Ευρωπαϊκή προοπτική, χωρίς ηγεμονισμούς αλλά και για την επιβίωσή τους, εθνική, οικονομική πολισμική. Προβάλλει επιταχτικά η ανάγκη συγκρότησης ενός Ελληνικού Εθνικού Συλλογικού Νού, το ρόλο του οποίου απεδείχθη ανίκανη να παίξει η βουλή των Ελλήνων αλά και το Συμβούλιο των πολιτικών αρχηγών.

Η Ελλάδα που συνέτριψε τον Ιταλικό Φασισμό και ταπείνωσε το Γερμανικό Ναζισμό έχει τα ιστορικά και ηθικά δικαιώματα, όχι μόνο να απαλλαγεί από το ρόλο του προβληματικού περιθωρίου στο οποίο την οδήγησαν οι μετεμφυλιακές της ηγεσίες και οι πάτρωνες τους αλλά να τολμήσει μια συμμαχία ευρωπαϊκής αναγέννησης στηριγμένη στους «μικρούς» της Ευρώπης.

Για μια τέτοια στρατηγική, για μια πορεία αναγεννητική στο εσωτερικό και ένα χρήσιμο αξιοσέβαστο ρόλο στις διεθνείς μας σχέσεις απαιτείται η ριζική απαλλαγή από το κυρίαρχο μοντέλο πολιτικής οργάνωσης και εφαρμοσμένης πολιτικής, από το κυρίαρχο μοντέλο διακυβέρνησης, από το κυρίαρχο ήθος. Απαιτείται ανασυγκρότηση του Εθνικού μας οργανισμού. Η χώρα χρειάζεται εθνική, κοινωνική, ηθική, πολιτική, πολιτισμική, οικονομική, ανασυγκρότηση, ανασυγκρότηση θεσμών, για να μπορέσει να βγει από την κρίση να αντεπεξέλθει στην ζούγκλα των τρεχουσών και επερχομένων διεθνών εξελίξεων

Τα μόνα θεμέλια πάνω στα οποία μπορεί να στηριχθεί αυτή η ανασυγκρότηση είναι: Στέρεη κοινωνική συνοχή. Ουσιαστική-αποφασιστική κοινωνική συμμετοχή σε όλους του συμμετοχικούς θεσμούς, αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης, αδέκαστη αποτελεσματική δικαιοσύνη και δίκαιη συμμετοχή στα βάρη, αξιόπιστη μη επαγγελματική πολιτική ηγεσία, θεσμοθετημένη λειτουργούσα διαφάνεια και λογοδοσία στο δημόσιο βίο.

Συγκυβερνήσεις διαχείρισης της οικονομικής κρίσης, ή απλά και μόνο της κρίσης χρέους, θα βαθύνουν και θα εντείνουν τα αδιέξοδα και αυτό γιατί η κρίση δεν είναι κρίση διαχείρισης. Είναι αποτέλεσμα της καθολικής ηθικής, πολιτικής και πολιτισμικής κατάρρευσης. Η κατάρρευση του αγροτικού τομέα, οι τραγικές εξελίξεις στο εμπορικό ισοζύγιο, η διαρκής ανεπάρκεια των φοροεισπρακτικών μηχανισμών, η ανυπαρξία επαρκούς επιχειρηματικού δυναμικού, η εκ μέρους του κράτους καθολική αδυναμία αξιοποίησης του εθνικού πλούτου, η ανικανότητα προστασίας του δημόσιου πλούτου από αρπαγή ,καταπάτηση, η αδυναμία στήριξης και ανάπτυξης κοινωνικής οικονομίας, καθώς και της σωστής απορρόφησης κοινοτικών πόρων, η ανυπαρξία επιστημονικής τεκμηρίωσης του οικονομικού πολιτικού λόγου η ένοχος σιωπή των οικονομικών πανεπιστημίων, αποτελούν τις ενδείξεις του εύρους και του βάθους της οικονομικής παρακμής.

Για την αναγέννηση του Ελληνισμού για την έξοδο από την κρίση δεν αρκούν συνεργασίες διαχείρισης του κατεστημένου πολιτικού και οικονομικού μοντέλου, σε καμιά περίπτωση δεν αρκούν αναδομήσεις των κατεστημένων πολιτικών δυνάμεων. Επιβάλλονται πρωτοβουλίες εθνικής ανασυγκρότησης. Απαιτούνται κυβερνήσεις εθνικής ανασυγκρότησης. Τι, κατά συνέπεια, πρέπει να αρνηθούμε σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο από το χθες της πολιτικής και κοινωνικής μας ζωής που μας οδήγησε στο επονείδιστο σήμερα: Ποια είναι τα ΟΧΙ που απαιτούν οι καιροί;

Τα ΟΧΙ που απαιτούν οι καιροί για να απαλλαγούμε από το φαύλο κύκλο της παρακμής και όσων αυτή συνεπάγεται είναι:

• ΟΧΙ στα κατεστημένα πρότυπα πολιτικής, πνευματικής, εκκλησιαστικής-θρησκευτικής εξουσίας

• ΟΧΙ στους κατεστημένους τρόπους διακυβέρνησης, άσκησης εξουσίας, και αντιπολίτευσης, που απεδείχθησαν ανίκανοι να ηγηθούν στο κτίσιμο μιας αξιοσέβαστης πατρίδας, άξιας να της αφοσιώνονται τα παιδιά της και άξιας να την σέβονται εχθροί και φίλοι.

• ΟΧΙ στα πρότυπα εξουσίας, πολιτικής, Παιδείας και συμπεριφοράς, που καλλιέργησαν ή ανέχθηκαν την επικυριαρχία του αντικοινωνικού ατομικισμού, ως κυριάρχου νοήματος και σκοπού ζωής.

• ΟΧΙ στις εξουσίες που οδήγησαν σε έναν ιδιωτικό και δημόσιο βίο ανομίας, ένα ιδιωτικό και δημόσιο βίο χωρίς ιερό και όσιο.

• ΟΧΙ στην πολιτική πρακτική, στην οργάνωση και λειτουργία των κομμάτων που περιθωριοποίησαν τον πολίτη, που απαξίωσαν την πολιτική και απεδείχθησαν ανίκανα να εδραιώσουν ένα πολιτικό ήθος συμμετοχής στο σύνολο των συμμετοχικών θεσμών. Που δεν κατάφεραν να εδραιώσουν θεσμούς δημόσιου κοινωνικού και αναπτυξιακού διαλόγου, σε τοπικό και εθνικό επίπεδο, που απεδείχθησαν ανίκανα να εδραιώσουν ένα βιώσιμο μοντέλο πολιτικής, κοινωνικής, οικονομικής ανάπτυξης.

• ΟΧΙ στα πολιτικά κόμματα, που παραμένουν ανίκανα να διασφαλίσουν στην πράξη, το ιερό δικαίωμα στις μειοψηφίες να γίνονται πλειοψηφίες, όπως επίσης και το απαράγραπτο δικαίωμα των πλειοψηφιών να κυβερνούν.

• ΟΧΙ στο πλέγμα των σχέσεων, πολίτη-κράτους, κομμάτων-πολιτών, κομμάτων-κράτους, επιχειρήσεων-κράτους, επιχειρήσεων-κομμάτων, κομμάτων-επιστημονικού και συνδικαλιστικού κινήματος, που οδήγησε τη χώρα στο αίσχος της νέο- αποικιοκρατίας.

• ΟΧΙ στις δυνάμεις και τις πολιτικές που απεργάζονται ένα Νέο Μεσαίωνα, πολιτισμικό, πολιτικό, οικονομικό, που απεργάζονται το πολιτισμικό θάνατο της Ευρώπης.

• ΟΧΙ στις δυνάμεις που αρνούνται και αδυνατούν να χτίσουν μια Ευρωπαϊκή Ένωση, Δικαιοσύνης, Ελευθερίας, Ευημερίας των λαών της, μια Ευρώπη, πολιτισμική και ηθική Υπερδύναμη, αφιερωμένη στην υπόθεση μιας Δίκαιης Παγκόσμιας Ειρήνης και βιώσιμης ανάπτυξης.

• ΟΧΙ στην κυρίαρχη νοοτροπία και πρακτική, τον «πολιτισμό» της καθημερινής ζωής που μας κατέστησαν ως λαό, προβληματικό περιθώριο στη παγκόσμια κοινότητα.

• ΟΧΙ στην παιδεία που δεν αφυπνίζει, δεν υπηρετεί την ανθρώπινη κοινωνικότητα και δημιουργικότητα των παιδιών μας.

• ΟΧΙ στη παιδεία που είναι ανίκανη να βελτιώνει τη θέση μας (τοπική, εθνική) στο παγκόσμιο καταμερισμό ΧΡΉΣΙΜΗΣ ΓΝΩΣΗΣ, ΔΙΚΑΙΗΣ ΙΣΧΥΟΣ και εργασίας.

• ΟΧΙ στην παιδεία που μας στέρησε την ικανότητα και τη δυνατότητα μιας ζωντανής σχέσης με τις παραδόσεις μας, που μας στέρησε την ικανότητα- δυνατότητα, να καταστήσουμε χρήσιμη για την ανθρωπότητα την οικουμενικότητα του Ελληνισμού, αντί να τη μετατρέπουμε σε τουριστική, μουσειακή, «ατραξιόν».

• ΟΧΙ στην παιδεία που δε μας επέτρεψε να γνωρίσουμε τη πολιτιστική μας ιδιαιτερότητα, να υπερασπιστούμε το δικαίωμά μας και το δικαίωμα κάθε λαού, στην πολιτισμική του αυτονομία, σε ένα κόσμο ισονομίας, ισοπολιτείας, ισηγορίας λαών και πολιτισμών. Που μας στέρησε την ικανότητα να κρατάμε ζωντανή τη δάδα του Δελφικού Ιδεώδους και να παραμένουμε η ζωντανή μητρόπολη ενός δημοκρατικού, πολυκεντρικού μοντέλου παγκόσμιας πολιτισμικής ανάπτυξης.

• ΟΧΙ στο σχολείο που μισούν τα παιδιά μας και στη σχέση μαθητή-εκπαιδευτικού που εξαχρειώνουν οι παρα-οικονομούντες και οι προαγωγοί της παραπαιδείας.

• ΟΧΙ στη πολιτική που θεωρεί σκοπό της τη διεκδίκηση και τη διασφάλιση του δικαιώματος της νόμιμης χρήσης της βίας, αντί την υπηρεσία του «αγαθού» (ως σκοπού της πολιτικής), όπως την εννοεί η αρχαιοελληνική παράδοση.

• ΟΧΙ στην πολιτική ως επάγγελμα και τη μετατροπή των πολιτών σε πελάτες, σε οπαδούς, υποταχτικούς επαγγελματιών διαχειριστών της εξουσίας.

• ΟΧΙ στην πέρα της δεύτερης θητείας σε θέση αιρετού της τοπικής περιφερειακής αυτοδιοίκησης και του Κοινοβουλίου. Ενισχύοντας έτσι τους συμμετοχικούς θεσμούς και όχι τους εκλεγμένους εκπροσώπους.

• ΟΧΙ στην εκκλησία και τη θρησκεία της θεοφοβίας που διαστρέφει τη σχέση του ανθρώπου με το Θείο, που δεν γνωρίζει την χαρά και την πληρότητα που προσφέρει η αγάπη στο συνάνθρωπο, το Θεό και τη Δημιουργία.. που δεν προάγει τη συμμετοχική δημιουργία και την αγαπητική προσφορά στο πλαίσιο της κοινότητας και της ενορίας.

• ΟΧΙ στο συμβιβασμό με την κατεστημένη οργανωμένη αναξιοκρατία και αναξιοπρέπεια, στο Δημόσιο βίο.

• ΟΧΙ στον εθισμό στη μικρότητα, τη μικροπρέπεια και την υποκρισία με αντάλλαγμα και αντίτιμο, το βόλεμα σε μια ζωή πνευματικού, ηθικού, και πολιτικού ευνουχισμού.

• ΟΧΙ στη ναρκισσιστική αυταρέσκεια της «ελιτίστικης» φυγής και ιδιώτευσης, μα και στην κάθε μορφής αποποίηση ανάληψης ευθυνών.

• ΟΧΙ στην εξουσιομανή, εγωκεντρική συμμετοχή η οποία διαλύει κάθε προσπάθεια συλλογικής δράσης και προοπτικής

• ΟΧΙ στην προκρούστεια κριτική και τον προκρούστειο λόγο που αντί να συσπειρώνουν δυνάμεις, να εναρμονίζουν διαφορές, να διαμορφώνουν κοινούς παρανομαστές, βαθαίνουν το φαύλο κύκλο της αντιπαράθεσης, του κοινωνικού και πολιτικού κατακερματισμού.

• ΌΧΙ στις ηγεσίες που αγαπάνε τον εαυτό τους, την εξουσία και την υστεροφημία τους περισσότερο τα ιδανικά, και τους ανθρώπους που υποτίθεται ότι υπηρετούν.

• ΌΧΙ στις ηγεσίες που προτιμούν το ρόλο του αμετακίνητου επικυρίαρχου καθοδηγητή και αρνούνται ή αδυνατούν να λειτουργήσουν ως θεία μετάληψη, στη σχέση τους με τη κοινωνία. Αρνούνται να λειτουργήσουν ως μαγιά απελευθέρωσης, ανάτασης, που θα μετουσιώνει τους μεταλαμβάνοντες σε αυτόνομα, αυτόβουλα υποκείμενα της ιστορίας.

• ΌΧΙ στις κινήσεις και τα κινήματα αλλαγής ηγεσιών, αλλαγής βεζίρηδων, η ακόμα και κοινωνικής αλλαγής, που χρησιμοποιούν τις κοινωνικές δυνάμεις ως εργαλεία και όχι ως υποκείμενα της αλλαγής, ως μέσα ικανοποίησης των φιλοδοξιών τους, έστω κι αν αυτές οι φιλοδοξίες είναι κοινωνικά χρήσιμες. Όχι, εφόσον στην περίπτωση αυτή, η κοινωνία καταλήγει καταναλωτής πολιτικών προϊόντων και όχι συνειδητός συμμέτοχος-δημιουργός, απαλλαγμένος από την ανάγκη σωτήρων. Όχι, γιατί μια τέτοια κοινωνία δεν είναι σε θέση να κρίνει, να αξιολογεί την κρισιμότητα των εκάστοτε ιστορικών στιγμών, να στηρίζει την ηγεσία της αν το συμφέρον της το απαιτεί, να την κρίνει, να την αμφισβητεί, να την ανακαλεί, να την ανατρέπει να την αλλάζει. Με άλλα λόγια ΟΧΙ γιατί μια τέτοια κοινωνία δεν είναι ικανή να μετέχει συνειδητά ούτε στην επιλογή των ηγεσιών της, πόσο μάλλον στη δημιουργία της ιστορίας της, του παρόντος και του μέλλοντος της, δεν είναι κοινωνία πολιτών, είναι Σατραπεία.

Γ.Σ.

Από την κλεπτοκρατία στη χρεοκοπία

"Από την κλεπτοκρατία στη χρεοκοπία",

το νέο βιβλίο του Σταύρου Λυγερού

Η ακτινογραφία της κρίσης και τα σενάρια για το αύριο

Η κρίση χρέους σηµατοδοτεί την κατάρρευση ενός µοντέλου πλασµατικής ανάπτυξης, το οποίο, όπως εξελίχθηκε, είχε ως χαρακτηριστικά του την κλεπτοκρατία, τη σπατάλη, τον ανορθολογισµό, τον παρασιτισµό, την αυθαιρεσία και την ατιµωρησία. Μαζί µ’ αυτό το µοντέλο καταρρέει και το ανοµολόγητο κοινωνικό συµβόλαιο ανάµεσα στην άρχουσα τάξη και στα µικροµεσαία στρώµατα, το οποίο αποτέλεσε το υπόβαθρο αυτού του µοντέλου. Εκτός από την ιθαγενή πτυχή της κρίσης, όµως, υπάρχει και η ευρωπαϊκή. Η Ελλάδα δεν είναι το µαύρο πρόβατο της Ευρωζώνης, όπως ισχυριζόταν το ευρωπαϊκό ιερατείο. Είναι ο πιο αδύναµος κρίκος µιας όχι και τόσο στέρεας αλυσίδας. Το ευρώ απειλείται από τη συστηµική κρίση του. Η Ελλάδα έχει σήµερα µετατραπεί σε πειραµατόζωο. Είναι η πρώτη χώρα-µέλος της ΕΕ όπου εφαρµόζεται η θεραπεία-σοκ και επιχειρείται η αποδόµηση του ευρωπαϊκού κοινωνικού κεκτηµένου. Από την έκβαση του πειράµατος θα κριθεί το µέλλον όχι µόνο των κοινωνιών της ευρωπαϊκής περιφέρειας, αλλά και των κοινωνιών του ευρωπαϊκού πυρήνα.

Το βιβλίο έχει αρθρωθεί στα εξής επτά µέρη:

• Ο κύκλος της µεταπολίτευσης

• Η βαριά σκιά της κλεπτοκρατίας

• Το ανοµολόγητο κοινωνικό συµβόλαιο

• Ο πρόδροµος ∆εκέµβρης

• Το πορτρέτο του καπετάνιου

• Το µετέωρο βήµα της Ευρώπης

• Μνηµόνιο και χρεοκοπία

Σ’ αυτά, µεταξύ άλλων, ο συγγραφέας ανιχνεύει τις ρίζες της κρίσης, αναλύει τα χαρακτηριστικά και τις πτυχές της, απαντά σε καίρια ερωτήµατα (π.χ. εάν υπήρχε άλλος δρόµος το 2009), αποδοµεί το δίληµµα “Μνηµόνιο ή χρεοκοπία”, αξιολογεί µε αριθµούς τη θεραπεία-σοκ, δίνει απαντήσεις για το “κούρεµα” του χρέους και εκτιµά τις επιπτώσεις από την απονοµιµοποίηση της εξουσίας. Τέλος, διερευνά τα σενάρια για τη συντεταγµένη ή ανεξέλεγκτη χρεοκοπία, για την παραµονή ή έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη.Όπως αναφέρει ο συγγραφέας, στόχος του ήταν να γράψει μια συνεκτική αφήγηση για τις ρίζες, τα χαρακτηριστικά, τις πτυχές και τις προοπτικές της κρίσης. Μια αφήγηση η οποία να είναι ταυτοχρόνως ακριβής, διεισδυτική και ευκολοδιάβαστη. Μια αφήγηση η οποία να προσφέρει καθαρές και τεκμηριωμένες απαντήσεις στα μεγάλα ερωτήματα για τις αιτίες που ανατρέπουν τις σταθερές του βίου εκατομμυρίων Ελλήνων.

Στο σημείο που έχουν φτάσει τα πράγματα, ο μόνος τρόπος για να αμβλυνθεί η οξύτατη κρίση πολιτικής εμπιστοσύνης είναι η υπέρβαση του πολιτικού συστήματος που έφερε την Ελλάδα στον γκρεμό.

Λίγα λόγια για το συγγραφέα:

Ο Σταύρος Λυγερός γεννήθηκε στην Αθήνα το 1953. Πτυχίο Μαθηµατικών από το Πανεπιστήµιο Αθηνών. Μεταπτυχιακές σπουδές ∆ιεθνών Σχέσεων και ∆ιεθνούς Oικονοµίας στην École des Hautes Études (Παρίσι). Μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής στην εξέγερση του Πολυτεχνείου τον Νοέµβριο 1973. Συνιδρυτής και µέλος της συντακτικής οµάδας του περιοδικού Τετράδια πολιτικού διαλόγου, έρευνας και κριτικής (κυκλοφορεί από το 1980). Πολυδιαβασµένος συγγραφέας και αρθρογράφος γύρω από θέµατα διεθνών σχέσεων και ελληνικής εξωτερικής και εσωτερικής πολιτικής.

Έχει εργαστεί σε εφηµερίδες, περιοδικά και ραδιοφωνικούς σταθµούς. Σήµερα, εργάζεται στην εφηµερίδα Καθηµερινή και συνεργάζεται µε την εφηµερίδα Κόσµος του Επενδυτή και µε το περιοδικό Επίκαιρα.

http://infognomonpolitics.blogspot.com/2011/10/blog-post_22.html

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!

Χρόνια Πολλά!

Στους συνονόματους Δημήτρηδες και στις Δημητρούλες εύχομαι ολόψυχα Υγεία, προσωπική και οικογενειακή Ευτυχία και Κουράγιο, που χρειαζόμαστε όλοι, αυτά τα μαύρα χρόνια που έρχονται...

Εκδήλωση για την εποποιία του Ρούπελ

Ο Πρόεδρος του Συλλόγου και ο συγγραφέας κ. Ηλίας Κοτρίδης

Εκδήλωση για την εποποιία του Ρούπελ

Πραγματοποιήθηκε χθες στην αίθουσα εκδηλώσεων του Πολιτιστικού Κέντρου του Δήμου Έδεσσας η παρουσίαση του βιβλίου του κ. Ηλία Κοτρίδη: «Ρούπελ-Αναμνήσεις των πρωταγωνιστών». Σε μια κατάμεστη αίθουσα από μέλη και φίλους του Συλλόγου, ο συγγραφέας πέτυχε όχι μόνον να δώσει μια πλήρη απεικόνηση των γεγονότων της εποχής, αλλά και να συγκινήσει βαθιά το ακροατήριο με τον χειμαρρώδη και γλαφυρό λόγο του. Την εκδήλωση χαιρέτησε ο Δήμαρχος Έδεσσας, ο οποίος συνεχάρη τον Σύλλογο για την δραστηριότητά του και ζήτησε να συνεχίσει την πολύπλευρη προσφορά του στην πόλη. Θα πρέπει να σημειώσουμε ότι ιδιαίτερα εντυπωσιακή ήταν η προβολή εικόνων και σπάνιων ντοκυμαντέρ από τα γεγονότα και τους πρωταγωνιστές των μαχών.

Όπως δήλωναν οι παρευρεθέντες: "Ήταν μια εξαιρετική εκδήλωση που μας γέμισε και μας φόρτισε ψυχικά, εθνικά και συναισθηματικά".

Η Αντιπρόεδρος του Συλλόγου κ. Σεμερτσίδου,

άψογη όπως πάντα, καλωσορίζει τους παρευρισκόμενους.

Ο Δήμαρχος Έδεσσας στον σύντομο χαιρετισμό του.

Ο Πρόεδρος του Συλλόγου παρουσιάζει το βιβλίο.

Βιβλιοκριτική: Ρούπελ - Αναμνήσεις των πρωταγωνιστών

Βιβλιοκριτική

Δημήτρη Ε. Ευαγγελίδη

Ηλία Κοτρίδη:

«Ρούπελ-Αναμνήσεις των πρωταγωνιστών»

Η Στρατιωτική Ιστορία (Σ.Ι.) είναι ένας επιστημονικός κλάδος της Γενικής Ιστορίας, ο οποίος καταγράφει τις ένοπλες συγκρούσεις στην ιστορική πορεία της ανθρωπότητας και την επίδρασή τους στις κοινωνίες, στον πολιτισμό και στις οικονομίες, καθώς και τις αλλαγές που επιφέρουν στο εσωτερικό των χωρών, αλλά και τις διεθνείς σχέσεις.

Σε πολλά αναπτυγμένα κράτη η Σ.Ι. αποτελεί διδακτικό αντικείμενο σε Πανεπιστήμια και όχι μόνον σε στρατιωτικές Σχολές, η δε παραγωγή τίτλων βιβλίων είναι σημαντική.

Στην Ελλάδα δυστυχώς θεωρείται ένας πολύ εξειδικευμένος κλάδος, ελάχιστοι ασχολούνται και ακόμη πιο λίγοι έχουν το συγγραφικό ταλέντο που θα αποτυπωθεί σε ένα αξιόπιστο βιβλίο, ελκυστικό στον μέσο αναγνώστη. Έτσι, δεν πρέπει να απορούμε ότι στην διεθνή βιβλιογραφία κυκλοφορούν τίτλοι για γεγονότα της ελληνικής Ιστορίας, αλλά με παγκόσμια σημασία, όπως η μάχη των Θερμοπυλών, η μάχη του Μαραθώνα, η μάχη των Γαυγαμήλων ή της Ισσού, γραμμένα από ξένους συγγραφείς, κυρίως Άγγλους, που έχουν μακρά παράδοση στην στρατιωτική Ιστορία.

Και όλα αυτά όταν η ελληνική ιστοριογραφία έχει να επιδείξει τους αρχαιότερους τίτλους έργων πάνω στο θέμα, όπως η Ιλιάς του Ομήρου, οι αναφορές και περιγραφές του Ηροδότου πολεμικών γεγονότων και τον μέγα Θουκυδίδη, ο οποίος από πολλούς αναγνωρίζεται ως ο «πατέρας» της Στρατιωτικής Ιστορίας, με την ανυπέρβλητη εξιστόρηση, αλλά και τον μνημειώδη σχολιασμό του Πελοποννησιακού πολέμου.

Μετά τα παραπάνω θεωρώ το βιβλίο του κου Ηλία Κοτρίδη μια πραγματικά σπουδαία συνεισφορά στον τομέα αυτόν, διότι το έργο του συγκεντρώνει όλες τις αρετές εκείνες που θα πρέπει να διαθέτει κάθε σχετική συγγραφή, ώστε να χαρακτηριστεί ως αξιόπιστη και ενδιαφέρουσα: Απαράμιλλες πρωτογενείς πηγές, εξαιρετική οργάνωση του υλικού, άφθονοι χάρτες και σχεδιαγράμματα (κάτι που πολλοί συγγραφείς ίσως το θεωρούν μάλλον πολυτέλεια ή αυτονόητο και τα παραλείπουν) και εντυπωσιακή τεκμηρίωση. Επί πλέον ο συγγραφέας αποκαλύπτει το ταλέντο του με την λακωνική, αλλά άκρως συγκινητική εξιστόρηση της τύχης που επιφυλάχθηκε στην ελληνική σημαία των υπερασπιστών του οχυρού, την οποία θεωρώ ως την καλύτερη δυνατή εισαγωγή σε ένα έργο με αυτό το συγκεκριμένο περιεχόμενο. Η συγκινησιακή φόρτιση που δέχεται ο αναγνώστης, τον συνοδεύει στο διάβασμα όλου του υπολοίπου βιβλίου. Αυτό τουλάχιστον συνέβη στην περίπτωσή μου και θεωρώ ότι δύσκολα θα το αποφύγει ο κάθε αναγνώστης.

Κλείνοντας αυτό το σύντομο σημείωμά θα ήθελα να ευχαριστήσω προσωπικά τον συγγραφέα για την ανεκτίμητη προσφορά του με αυτό το βιβλίο του στην Ιστορία της χώρας μας, μια προσφορά που δεν υπήρξε εύκολη και ανέξοδη, αυτό είναι βέβαιον, αλλά και το κουράγιο του να αναλάβει να φέρει εις πέρας ένα έργο που θα διδάσκει σε εμάς και τα παιδιά μας το τί μπορούν να κατορθώσουν οι Έλληνες όταν πιστέψουν σε κάτι, ανεξάρτητα από το μέγεθος της πρόκλησης που αντιμετωπίζουν. Ας μη ξεχνάμε ότι οι Θερμοπύλες, από μια στενή και ωφελιμιστική σκοπιά ήταν μια ήττα, αλλά αυτή η ήττα άλλαξε την πορεία της ανθρωπότητας και αναγνωρίζεται, εκθειάζεται και αποτελεί έναν ζωντανό θρύλο και παράδειγμα προς μίμηση μέχρι σήμερα, σε όλα τα έθνη αυτού του πλανήτη...

Δημήτρης Ε. Ευαγγελίδης

Επιλεγμένα Διηγήματα Α΄ Λογοτ. Διαγωνισμού (2)

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΤΑΞΙΔΙ ΕΝΟΣ ΑΓΓΕΛΟΥ…

Μαρία Ζαβιανέλη -Διαμαντάκη

Η μέρα ήταν όμορφη. Από εκείνες τις μέρες που σε ξεγελούν.

Σε κάνουν να σκεφτείς ότι η ζωή έχει μια γλύκα.

Να έτσι όπως τo χρώμα του ήλιου που ξεπρόβαλε.

Δειλός σαν να φοβότανε κάτι.

Ο γεράκος άφησε τα πράγματα του στο παγκάκι δειλά-δειλά.

Ένα μόνο παρακαλούσε από τότε που αποφάσισε να φύγει από το σπίτι. Να μη κάνει κακό καιρό. Mα η ευχή του δεν έπιασε. Tόσες μέρες τώρα ο αέρας και η βροχή δεν σταμάτησαν ούτε λεπτό., Mα τούτο το χάραμα σαν να είχε το χρώμα του μελιού. Και ο ουρανός ένα χρώμα μπλε, με πολλές υποσχέσεις…

Aχ! οι δρόμοι της Αθήνας είναι τόσο αφιλόξενοι, τόσο γκρίζοι. Μα και τα μάτια των ανθρώπων είναι πολλές φορές άγρια. Σαν όρνεα αρπαχτικά. Έτοιμα να σε κατασπαράξουν. Καμία φορά όμως γλυκαίνουν... Μπορεί όμως και να σου χαμογελάσουν. Πολλές φορές κουνούν το κεφάλι με κατανόηση.

Τόσες μέρες μόνος, πολλά είχε πια καταλάβει. Βιβλίο θα μπορούσε να γράψει. ..

Την πρώτη μέρα μέτρησε τα χρήματα. Ίσα –ίσα για μια βραδιά στο ξενοδοχείο. Ένα άθλιο ξενοδοχείο κοντά στο σταθμό Λαρίσης.

Ήταν όμως ακόμα πιο έρημος εκείνο το βράδυ .Αδύναμος. Στάθηκε στο παράθυρο. Η επιγραφή αναβόσβηνε. Μπλε χρώμα, παγερό. Στο τζάμι αναγνώρισε τη μορφή του.Ένα δάκρυ δειλά –δειλά είχε πάρει δρόμο του. Τις επόμενες μέρες είχε παρέα τη μοναξιά. Ούτε εκείνη έκανε χώρια του ούτε εκείνος χωρίς αυτή. Μαζί συμπορεύονταν.

Μια βαλίτσα με λίγα ρούχα. Μια φωτογραφία. Ένα μικρό Ευαγγέλιο, ένα μικρό βιβλίο με ένα μυθιστόρημα. Όλη του η περιουσία, ότι είχε και δεν είχε με μια ματιά, με ένα άγγιγμα το είχε στα χέρια του.

Δεν περίμενε τηλέφωνο από κανένα. Γι' αυτό το άφησε πίσω το κινητό του. Σίγουρα τα παιδιά του γιού του θα το χρησιμοποιούσαν.

Δεν ήθελε να είναι βάρος πια. Εξάλλου τα λόγια της νύφης του ήταν ξεκάθαρα.

-Α! όλα και όλα. Έχω μεγάλη οικογένεια. Δεν μπορούμε να μένουμε ο ένας πάνω στον άλλο. Μπορείς να νοικιάσεις αλλού. Μείνε τώρα εδώ! Βράδυ Σαββάτου ήτανε.

Ξημέρωμα Κυριακής με το αυγινό φως, ο κυρ- Άγγελος εξαφανίστηκε. Ούτε τον ένοιαζε αν τον ψάξουν, ούτε αν ανησυχήσουν. Μπήκε στο δωμάτιο των μικρών παιδιών τα φίλησε στα κεφαλάκια. Έμεινε σκεφτικός για λίγα λεπτά. Οι κρυσταλλένιοι ήχοι της βροχής δυνάμωναν. Νοέμβρης μήνας. Χειμώνας. Ένα βάρος είμαι, σκέφτηκε. Είναι πικρές οι μέρες, ψέλλισε.

Μέσα στη βροχή χάθηκε, μια σκιά ανάμεσα στις τόσες σκιές της νύχτας. Ένας άστεγος προστέθηκε ανάμεσα στους τόσους. Ένας παραπάνω...

Έξι μέρες έλειπε από το σπίτι. Έξι μοναξιές. Έξι μαχαιριές στην καρδιά.

Σήμερα είχε γενέθλια. Γι' αυτό θα το γιόρταζε. Την είχε πάρει την απόφαση του. Τίποτα δεν την άλλαζε. Ορκίστηκε...

Θα έπαιρνε τη μικρή σύνταξη από την τράπεζα, θα έμπαινε στο λεωφορείο, θα έβλεπε την μικρή εγγονή. Έτσι σαν τον κλέφτη στα κρυφά. Τα είχε σχεδιάσει όλα. Ανάμεσα στα κάγκελα θα έβαζε το κεφάλι, οι φυλλωσιές θα τον έκρυβαν καλά. Δεν ήθελε με τίποτα να τον δουν.

Άσε που έπρεπε να πάει αλλού να μείνει... Εξ άλλου πρόσεξε ότι ο περιπτεράς τον κοίταζε με μισό μάτι. Έπρεπε να φύγει από εκεί, ναι έτσι θα έκανε.

Σίγουρα δεν ήταν μια όμορφη εικόνα ένας άστεγος. Ίσως να φοβόταν μήπως τον κλέψει κιόλας. Σάμπως τον γνώριζε από τα παλιά;

Όμως ποιος δεν λαχταρά να αντικρίσει στη ματιά του την συμπόνια ;

Όχι τον οίκτο, την λύπηση, όχι. Θα μπορούσε να εξηγήσει στον άνθρωπο ποιος είναι, θα μπορούσε να μοιραστεί τη μαύρη του απελπισία.

Ίσως να του έδειχνε ενδιαφέρον, ίσως και να τον βοηθούσε. Μα ο περιπτεράς όλο στο τηλέφωνο μιλούσε, όλο κάποιους πελάτες εξυπηρετούσε. Που να βρει ώρα για τον άστεγο.

Σήκωσε λοιπόν την μεγάλη του περιουσία, σήκωσε το ηθικό του, όσο είχε μείνει τέλος πάντων. Μα κάτι δεν πήγαινε καλά. Ένας πόνος στο στήθος τον λύγισε. Μια μαύρη γραμμή πέρασε από τα μάτια του. Λουρίδα σκοτεινή. Πηκτό ύφασμα. Μια σιωπή σαν το ξυράφι! Η μέρα μάλλον τον ξεγέλασε δεν ήταν όμορφη. Μα, ούτε και δίκαια...

Κάποιος κάλεσε το ασθενοφόρο. Κάποια κορίτσια που δούλευαν καθαρίστριες περίμεναν στη στάση. Οι εργαζόμενοι κοιτούσαν τα ρολόγια τους. Οι μαθητές ανέβαιναν στα σχολικά λεωφορεία. Τα αυτοκίνητα έτρεχαν με μανία. Όλοι βιαζότανε. Έτρεχε και το ασθενοφόρο.

Για μια στιγμή άκουσε τη λέξη καρδιά… Κάποιος είπε αυτή τη λέξη. Είχε καιρό να ακούσει αυτή τη λέξη. Ραγισμένη είναι λοιπόν η καρδιά του. Μαύρος πόνος, βουβός. Σφάλισε τα μάτια. Αχ, πόσο πλούσιο μπορεί να σε κάνει η φαντασία. Το μυαλό πόσο μπορεί να σχεδιάσει. Ένας θεός είναι το μυαλό! Η μικρή του εγγονή τώρα θα ήταν στο προαύλιο του σχολείου. Στις πρώτες αχτίνες του ήλιου τα ξανθά μαλλιά της σίγουρα θα ήταν σα ένα φωτοστέφανο!

Γύρισε και έριξε μια ματιά στη κοπέλα δίπλα του. Σαν να είδε το αγγέλιασμα του. Θα πέθαινε στα χέρια μιας ξένης γυναίκας. Μα όχι, ακόμα, όχι!

-Στο σχολείο της ψέλλισε σιγά –σιγά στο αυτί. Εκείνη έριξε μια ματιά στον διπλανό της. Μπορεί να νομίζει, ότι είμαι τρελός σκέφτηκε ο κυρ-Άγγελος, μπορεί να νομίζει, ότι πεθαίνω. Μα δεν γίνεται πρέπει να σταθώ όρθιος. Να την δω έστω και τελευταία φορά. Πόσο άραγε να στενοχωρέθηκε που έφυγα; Παραμύθια ποιος θα της διαβάζει; Φιλιά στα μεταξένια της μαλλιά ποιος θα της χαρίζει;

Μέσα στο ασθενοφόρο λίγο πριν ξεψυχήσει. Ταξίδεψε στο παρελθόν του με τη λίγη δύναμη που του είχε απομείνει. Πονούσε πολύ. Ακόμα πιο πολύ όταν κανένα στόμα δεν σου ψιθυρίζει λόγια παρηγοριάς, κανένα χέρι λατρεμένο στο δέρμα δεν αφήνει βάλσαμο. Τότε ο πόνος είναι ακόμα πιο οξύς. Μα που ταξίδευε θεέ μου, τα χιλιάδες χρώματα ποιος τα έριξε μέσα στο κεφάλι του;

Τον είδε λέει αστραπιαία να τρέχει σ΄ ένα δρόμο, ανέμελος. Είχε μια δύναμη στα πόδια, αλλόκοτη, διαβολική, θαρρείς. Ναι, αυτός ήταν. Την αναγνώρισε τη μορφή εκείνη.

Φοιτητής, επιτέλους Είχε περάσει! Διάβασε το όνομα του στη λίστα. Μήπως από τη χαρά του δεν διάβασε καλά; Περιγράφεται το άρωμα ενός λουλουδιού; Τόση χαρά και που να πάει να την μοιραστεί. Αχ! Γιατί να πάει μόνος του στο σχολείο; Τόση ευτυχία, πώς να μη τρελαθεί;

Μα, πάλι η όμορφη μέρα, άλλαξε, πάλι σκοτείνιασε ο ουρανός..

-Λεφτά δεν υπάρχουν για σπουδές έχεις και δύο αδερφές ελεύθερες, μόνο τον εαυτό σου σκέφτεσαι, τι να τα κάνεις τα πτυχία; μουρμούρισε ο πατέρας του. Αντί να δουλέψεις να βοηθήσεις, ζητάς γράμματα; Τα γράμματα είναι 24 δεν θα τα κάνεις εσύ 25.

Έτσι άφησε τ΄ όνειρα του στην άκρη, για άλλη μια φορά. Οικοδόμος, χτίστης έγινε. Ούτε την πόρτα του Πανεπιστημίου δεν πέρασε, ούτε καν κοιτούσε όταν περνούσε. Έτσι η ζωή πήρε το δρόμο της...

Μόνο τις πληγές από το μυστρί μετρούσε. Μια πληγή, δυο πληγές, τρεις, τέσσερις, τα χρόνια πέρασαν. Έκανε οικογένεια, μικροχαρές, παιδιά, πίκρες, λιακάδες, εγγόνια, βάσανα, χαμόγελα.

Μα τώρα όλο έτρεχε τ' ασθενοφόρο, το νήμα της ζωής του και έφτανε στην άκρη του. Να πεθάνει και να μη προλάβει να πάει στο σχολείο; Να ήτανε το ασθενοφόρο διάφανο, να μπορούσε να δει για τελευταία φορά!

Μια αθώα ψυχή παλεύει να βγει από το κορμί, μέσα σ΄ ένα ασθενοφόρο που ουρλιάζει .Είναι η μέρα τόσο φωτεινή. Ένα μικρό κορίτσι παίζει μαζί με τις συμμαθήτριες της στην αυλή του σχολείου.

Στις φυλλωσιές ανάμεσα κρύβεται ένας γεράκος, ένα χρυσαφένιο μικρό κεφάλι στριφογυρίζει, ένα χέρι απλώνεται ένα δάκρυ κυλά, ένα μόνο.

Ένα περιστέρι πετάρισε από πάνω της, τόσο κοντά της σα να ήθελε να την αγγίξει, σχεδόν όμως την χάιδεψε . Αόρατος Άγγελος πέταξε πάνω από τη πόλη. Κανείς άλλος δεν τον είδε. Μόνο ένα κορίτσι, ένα μικρό κορίτσι του έγνεψε, τον χαιρέτησε για τελευταία φορά!

Μ.Ζ.

Σύντομο Βιογραφικό

Η Μαρία Ζαβιανέλη –Διαμαντάκη γεννήθηκε και κατοικεί στα Χανιά. Εργάζεται στην Α.Ν.Ε.Κ. (Ανώνυμη Ναυτιλιακή Εταιρεία Κρήτης). Είναι παντρεμένη και έχει μια κόρη. Είναι μέλος της Αμφικτιονίας (εδρεύει στην Θεσσαλονίκη) καθώς και στην Διεθνή Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών.

Το ρολόγι της Έδεσσας ...οθωμανικό μνημείο!

Το ρολόγι της Έδεσσας

Το ρολόγι της Έδεσσας ...οθωμανικό μνημείο!

Δημήτρη Ε. Ευαγγελίδη

Οι τουρκικοί ισχυρισμοί

Το άρθρο της τουρκικής εφημερίδας AKŞAM της 8ης Φεβρουαρίου 2010 μας παρουσιάζει την έρευνα που διεξάγεται εδώ και 2,5 χρόνια από την καθηγήτρια Neval Konuk του πανεπιστημίου του Μαρμαρά (Marmara Üniversitesi) για τα οθωμανικά μνημεία στην Ελλάδα, υπό την αιγίδα του τουρκικού ΥΠΕΞ. Η έρευνα αυτή ανέδειξε 600 περίπου εναπομείναντα οθωμανικά μνημεία στην Ελλάδα, πολλά από τα οποία θεωρούνταν από τους Τούρκους κατεστραμμένα. Η έρευνα αναμένεται να ολοκληρωθεί το 2015. Το άρθρο αυτό μας αποκαλύπτει αρκετά ενδιαφέροντα στοιχεία:

α. Μια φαινομενικά ιστορικό-πολιτιστικού ενδιαφέροντος έρευνα διεξάγεται από το Υπουργείο Εξωτερικών της Τουρκίας, το οποίο με ενδιαφέρον διαβάζουμε ότι αποφάσισε («karar aldı»!) να γίνει απογραφή όλων των εν Ελλάδι οθωμανικών μνημείων! («Dışişleri Bakanlığı, 2007 mayısında Yunanistan’daki Osmanlı eserlerinin tam envanterinin hazırlanması için karar aldı.»). Εν ολίγοις το τουρκικό ΥΠΕΞ αποφασίζει και διατάζει και εντός ελληνικών συνόρων.

β. Μας πληροφορεί η εφημερίδα ότι η ερευνήτρια ενήργησε «στα κρυφά», «σαν κατάσκοπος» («Bakanlık tarafından görevlendirilen Marmara Üniversitesi öğretim görevlisi Neval Konuk, adeta bir hafiye gibi Yunanistan’da adım adım Osmanlı eseri aradı.»). Άραγε μια έρευνα που αποφασίστηκε (!) να γίνει από το τουρκικό ΥΠΕΞ, η οποία διεξάγεται εδώ και 2,5 χρόνια και θα ολοκληρωθεί σε άλλα 5, και της οποίας δημοσιεύονται τα πρώτα αποτελέσματα γίνεται στα κρυφά για να λειτουργεί η Καθηγήτρια Κονούκ «σαν σπιούνα»; Καταλήγουμε ότι είτε δεν έχουν εκδοθεί οι απαραίτητες άδειες, επομένως η Κα Κονούκ έπρεπε εκ των πραγμάτων να δράσει διακριτικά, είτε ότι οι έρευνες διεξάγονται με τρόπο αντιδεοντολογικό και με αποτελέσματα αμφίβολης επιστημονικής αξίας (εξάλλου το ότι έχει αναλάβει το ΥΠΕΞ αυτήν την έρευνα προδιαθέτει για το ποιά θα είναι τα αποτελέσματα και το πώς αυτά θα χρησιμοποιηθούν) και επομένως έπρεπε πάλι να δράσει διακριτικά η ερευνήτρια, είτε ότι η εφημερίδα θέλει να δημιουργήσει εντυπώσεις για την επικρατούσα κατάσταση στην Ελλάδα, δηλαδή ότι μια νόμιμη (;) έρευνα δεν μπορεί να διεξαχθεί ελεύθερα εντός ελληνικής επικράτειας.

γ. Πληροφορούμαστε επίσης ότι η έρευνα αυτή αφορά όλα τα Βαλκάνια, αλλά ειδικότερα την Ελλάδα («Bakanlık, bu görevi Balkanlar ve özellikle Yunanistan’da yaptığı çalışmalarla tanınan Marmara Üniversitesi Sanat Tarihi Bölümü Öğretim Görevlisi Neval Konuk’a verdi.»). Αυτή η πληροφορία αποκαλύπτει την ουσία της διεξαγωγής της έρευνας, που έχει πολιτικούς στόχους (γι’αυτό και την ανέλαβε το τουρκικό ΥΠ.ΕΞ. κι όχι το τουρκικό υπουργείο πολιτισμού) και όχι αμιγώς ιστορικο-πολιτιστικούς όπως θα ανέμενε κανείς.

δ. Μια ενδιαφέρουσα τοποθέτηση είναι η ομολογία της Κονούκ για την υποτιθέμενη καταστροφή που έχουν υποστεί τα οθωμανικά μνημεία στην Ελλάδα. Η ίδια αναφέρει ότι «Υπάρχει η γενικότερη εντύπωση ότι όλα τα οθωμανικά μνημεία στην Ελλάδα καταστράφηκαν και ότι δεν έχει μείνει κανένα όρθιο. Η κατάσταση δεν είναι τόσο δραματική» («Yunanistan’daki bütün Osmanlı eserlerinin yıkıldığı, hiçbir eserin ayakta kalmadığı gibi genel bir kanı var. Durum o kadar kötü değil.»). «Αληθεύει ότι υπέστησαν μεγάλη καταστροφή. Ωστόσο, εκτός από τους Έλληνες, οι μεγάλες καταστροφές που προξένησαν κατά την διάρκεια του 2ου Βαλκανικού Πολέμου οι Βούλγαροι, αλλά και οι Ιταλοί στα Δωδεκάνησα, είναι ένα επίμαχο θέμα» («Ancak Yunanların yanında, 2. Balkan Savaşı döneminde Bulgarların tahribatları, adalarda İtalyanlar’ın çok büyük tahribatları söz konusu. Bölge, Osmanlı’nın erken fetih bölgesi olduğu için çok erken tarihlerden itibaren çok fazla eser inşa edilmiş.»). Επομένως η άποψη η οποία αναμασάται και χρησιμοποιείται κατά κόρον από τους ελληνόφωνους γενίτσαρους της ελλαδικής τουρκόπληκτης θολο-«ελίτ» οι οποίοι με πείσμα πασάρουν την ιδέα ότι «και μεις τα ίδια κάναμε» είναι τουλάχιστον υπερβολική και σε κάθε περίπτωση, «βασιλικότερη του βασιλέως».

ε. Επίσης, σε συνάρτηση με το προηγούμενό μας σχόλιο ότι τα αποτελέσματα της έρευνας εξυπηρετούν πολιτικούς στόχους, η Κονούκ ισχυρίζεται ότι η οθωμανική πατρότητα πολλών κτηρίων στην Ελλάδα όπως σχολεία και νοσοκομεία αποκρύπτεται σκοπίμως (!). Ως μοναδικό και ατεκμηρίωτο παράδειγμα αυτού του φαινομένου αναφέρει ένα ρολόι στην πόλη της Έδεσσας που κατά την ερευνήτρια είναι οθωμανικό, κάτι που όπως λέει δεν αναγράφεται πουθενά αφού παρουσιάζεται απλά ως «πολιτιστικό μνημείο του 19ου αιώνα» («Yunanistan’da Osmanlı eserlerinin gizlendiğini söyleyen Konuk, Vodina’da Osmanlı döneminden kalma bir saat kulesini örnek veriyor. Saat kulesinin önünde “19′uncu Yüzyıl Kültürel Anıt” yazdığını belirten Konuk, “Osmanlı Saat Kulesi diye bir levha yazmıyorlar.»).

Το φτωχό αυτό παράδειγμα αποδεικνύει μάλλον και την αδυναμία της τοποθέτησής της Καθηγήτριας Κονούκ ότι δεν αναγνωρίζεται η οθωμανική πατρότητα πολλών κτηρίων όπως σχολείων και νοσοκομείων. Είναι γνωστή τουρκική τακτική να βαπτίζεται ως «ρωμαϊκό» οποιοδήποτε κτίσμα - ναός, θέατρο, ιππόδρομος κλπ - κτίστηκε στις Ελληνικες πόλεις της Μικράς Ασίας επί ρωμαιοκρατίας. Μήπως εδώ βλέπουμε επέκταση της ίδιας τακτικής, δηλαδή να βαπτίζεται ως οθωμανικό όποιο κτίσμα κατασκευάστηκε τα χρόνια της τουρκοκρατίας;

στ. Τέλος η Νεβάλ Κονούκ μας αποκαλύπτει τον αληθινό λόγο για τον οποίο το τουρκικό ΥΠΕΞ ανέλαβε την έρευνα αυτή. «Αυτόν το μήνα θα εκδοθούν οι 2 πρώτοι τόμοι της έρευνας, τα οποία εμπεριέχουν μόνο το 20% των οθωμανικών μνημείων στην Ελλάδα. Με το πέρας της έρευνας, θα έχει εκδοθεί μια σειρά 8 τόμων. Όλα τα κείμενα των βιβλίων θα είναι στα τουρκικά, στα ελληνικά και στα αγγλικά. Οι πρώτοι δύο τόμοι έχουν ένα σύνολο 516 σελίδων. Τα βιβλία αυτά δεν θα διατεθούν προς πώληση, αλλά το ΥΠΕΞ θα το αποστείλει σε όλες τις ακαδημίες και τις βιβλιοθήκες του κόσμου». «Bu ay içinde çalışmalarının ilk iki cildinin yayımlanacağını söyleyen Neval Konuk, “Hazırladığımız iki cilt, Yunanistan’ın sadece yüzde 20’sindeki eserleri içeriyor. Çalışma tamamlandığı zaman ortaya 8 ciltlik bir serinin çıkması düşünülüyor. Kitaptaki tüm metinler Türkçe, Yunanca ve İngilizce olacak. İlk iki cilt 516′şar sayfa. Kitap satışa sunulmayacak. Dışişleri Bakanlığı, tüm dünya akademileri ve kütüphanelerine gönderecek». [...].

Το ρολόγι της Νάουσας

Η πραγματικότητα

Το ρολόγι της πόλης μας κατασκευάστηκε το 1905/6 από μια κομπανία κτιστάδων με επικεφαλής τον αρχιμάστορα Ζήση από το Φλάμπουρο της Δυτ. Μακεδονίας με χρήση ντόπιων υλικών [η βάση από σιδηρόπετρα (σχιστόλιθος) και το υπόλοιπο κτίσμα από πουρόπετρα (πωρόλιθος)] κατόπιν παραγγελίας των εργοστασιαρχών της πόλης μας Τσίτση, Σεφερτζή, Χατζηδημούλα κ.ά. για να εξυπηρετεί κυρίως τους εργάτες των εργαστασίων τους, αλλά και γενικότερα τους κατοίκους της πόλης. Πρέπει να υπενθυμίσω ότι την εποχή εκείνη η Έδεσσα ήταν γνωστή ως το Μάντσεστερ των Βαλκανίων, λόγω της βιομηχανικής ανάπτυξής της με την εκμετάλλευση των άφθονων υδατοπτώσεων που παρείχε η φυσική (γεωλογική) διαμόρφωση της περιοχής. Σήμερα συνεχίζει την λειτουργία του δίπλα στο κτίριο όπου στεγάζονται οι δραστηριότητες του «Φιλοπρόοδου Συλλόγου Μέγας Αλέξανδρος», ενός από τους πιο παλαιούς συλλόγους της Έδεσσας (1922).

Σημειώνω ότι από τους ίδιους κτίστες είχε κατασκευαστεί, μια δεκαετία περίπου νωρίτερα (το 1896), αντίστοιχο ρολόγι ύψους 25 μέτρων στην πόλη της Νάουσας (με χορηγίες Ελλήνων εργοστασιαρχών), καθώς και σε άλλες πόλεις της Δυτ. Μακεδονίας πιθανότατα.

Αυτά τα λίγα προς αποκατάσταση της αλήθειας σε σχέση με τις νεο-οθωμανικές φαντασιώσεις και τις στοχεύσεις της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής.

Πηγές

1. Για το δημοσίευμα της τουρκικής εφημερίδας AKŞAM, το έγκυρο και μαχητικό κυπριακό ιστολόγιο «Εμπροσθοφύλαξ» http://www.efylakas.com/

2. Για το ρολόγι της πόλης μας, προφορικές πληροφορίες του γράφοντα από παλιούς Εδεσσαίους

ΔΕΕ

Ρούπελ: Αναμνήσεις των πρωταγωνιστών

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Ο Σύλλογος «Βιβλιόφιλοι Έδεσσας»

σας προσκαλεί

την Δευτέρα 24 – 10 – 2011 και ώρα 7.30΄ μ.μ.

στην Αίθουσα του Πολιτιστικού Κέντρου του Δήμου

στην ομιλία του κ. Ηλία Κοτρίδη Ανχη ε.α.

με θέμα:

«Ρούπελ: Αναμνήσεις των πρωταγωνιστών»

συνοδευόμενη με προβολή σπάνιου αρχειακού υλικού.

Θα ακολουθήσει συζήτηση

Οδυσσέας Ελύτης. Στοιχεία μιας ποιητικής ταυτότητας

Οδυσσέας Ελύτης.

Στοιχεία μιας ποιητικής ταυτότητας

Στο πλαίσιο του εορτασμού των 100 χρόνων από τη γέννηση του Οδυσσέα Ελύτη, η ποιήτρια Ιουλίτα Ηλιοπούλου θα μιλήσει με θέμα “Οδυσσέας Ελύτης. Στοιχεία μιας ποιητικής ταυτότητας”.

Η διάλεξη θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 19 Οκτωβρίου, στις 7:00μμ, στο αμφιθέατρο της Αμερικανικής Σχολής Κλασικών Σπουδών στην Αθήνα Cotsen Hall (Αναπήρων Πολέμου 9 - Κολωνάκι).

Η Γεννάδειος Βιβλιοθήκη έχει δανείσει πλούσιο υλικό από το αρχείο Οδυσσέα Ελύτη, που φυλάσσεται στις συλλογές της, προκειμένου να παρουσιαστεί στην έκθεση «Ο Κόσμος του Οδυσσέα Ελύτη: Ποίηση και Ζωγραφική», που διοργανώνει το Ίδρυμα Εικαστικών Τεχνών και Μουσικής Β. & Μ. Θεοχαράκη. Στην έκθεση παρουσιάζεται για πρώτη φορά το σύνολο των ζωγραφικών έργων του Νομπελίστα ποιητή. Πρόκειται για ευφάνταστα κολάζ, τέμπερες και υδατογραφίες, μικρών διαστάσεων, που αναδεικνύουν τη μοναδική καλλιτεχνική υπόσταση και αντανακλούν την αισθητική αντίληψη του μεγάλου ποιητή. Παράλληλα, εκτίθενται αντιπροσωπευτικά έργα κορυφαίων Ελλήνων ζωγράφων που αγάπησε ο Ελύτης και έχει γράψει αξεπέραστα κείμενα για το έργο τους, μεταξύ των οποίων οι: Θεόφιλος, Τσαρούχης, Γκίκας, Καπράλος, Κανέλλης, Μόραλης, Δέρπαπας, Φασιανός, Πανιάρας και Τσόκλης. Η έκθεση πλαισιώνεται, επίσης, από χειρόγραφα και βιβλία του ποιητή μαζί με δημοσιευμένες και ανέκδοτες φωτογραφίες του. Έργα προέρχονται, επίσης, από το Μουσείο Μπενάκη, την Εθνική Πινακοθήκη και πολλές ιδιωτικές συλλογές. Η έκθεση πραγματοποιείται με τη συμπαράσταση της ποιήτριας Ιουλίτας Ηλιοπούλου, σε επιμέλεια του Τάκη Μαυρωτά και σε συνεργασία με το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.

Η έκθεση λειτουργεί από 22 Σεπτεμβρίου έως 27 Νοεμβρίου 2011. Για περισσότερες πληροφορίες: http://www.thf.gr/.