Βιβλιοκριτική

Μια εξαιρετική εργασία

Αλέξανδρου Ζώρη: «Εθνικός Διχασμός 1915 – 21η Απριλίου 1967»

Επισκόπηση και κριτική ανάλυση της βιβλιογραφίας για τις δύο περιόδους

Εκδόσεις ΠΕΛΑΣΓΟΣ Αθήνα, Φεβρουάριος 2022

Σελίδες 222

Κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες το βιβλίο του Αλ. Ζώρη «Εθνικός Διχασμός 1915 – 21η Απριλίου 1967», μια πραγματικά εξαιρετική εργασία, αν λάβουμε υπ’ όψη το γεγονός ότι σπάνια κυκλοφορούν τέτοιου είδους μελετήματα διότι απαιτούν επίπονη εργασία και αρκετό χρόνο.

Το βιβλίο αποκτά ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον διότι αναφέρεται στην βιβλιογραφία δύο πολύ κρίσιμων περιόδων της νεώτερης Ιστορίας της χώρας μας. Στο παρελθόν έχουν κυκλοφορήσει πολυάριθμα βιβλία που αναφέρονται στις δύο αυτές εποχές, τα οποία όμως – στην συντριπτική τους πλειονότητα – αποτελούν έργα προπαγανδιστικού περιεχομένου, υπέρ της μιας ή της αντίθετης πλευράς, ενώ ελάχιστα είναι τα σοβαρά, αντικειμενικά βιβλία που επιχειρούν μια νηφάλια προσέγγιση στις προαναφερθείσες ιστορικές περιόδους. Υπάρχει επομένως το υπαρκτό πρόβλημα του ερευνητή, αλλά και ακόμη του απλού αναγνώστη, πώς θα διακρίνει ανάμεσα στο πλήθος των τίτλων που κυκλοφορούν, εκείνα τα έργα των οποίων το περιεχόμενο θα μπορούσε να προσφέρει μια, έστω σχετική, επαρκή πληροφόρηση για τα πραγματικά γεγονότα, κυρίως για εκείνα που σκόπιμα αποσιωπούνται ώστε να μη αλλοιώσουν το αφήγημα που προωθεί ο κάθε συγγραφέας.

Το βιβλίο του Αλ. Ζώρη θεωρώ ότι προσφέρει μια σημαντική βοήθεια σε όσες/όσους θελήσουν να ασχοληθούν με τις ιστορικές περιόδους στις οποίες αναφέρεται, ώστε να έχουν μια εικόνα για το περιεχόμενο των συγκεκριμένων βιβλίων. Από εκεί και πέρα η επιλογή ή όχι κάποιου βιβλίου είναι απόφαση του ενδιαφερομένου.

Όπως αναφέρεται στην παρουσίαση του βιβλίου σε σχετική ιστοσελίδα γνωστού βιβλιοπωλείου:

«Για πρώτη φορά στην βιβλιογραφία, μία παρουσίαση και κριτική ανάλυση των σημαντικότερων πηγών για δύο από τις πλέον ενδιαφέρουσες όσο και κρίσιμες ιστορικά και πολιτικά, περιόδους της νεότερης ελληνικής ιστορίας. Παρουσιάζονται και αναλύονται οι συγγραφείς (ιδιότητα και οπτική) και τα έργα τους (θεματολογία, πηγές που χρησιμοποίησαν, νέα στοιχεία που έφεραν στο φως). Ένας χρήσιμος οδηγός που φιλοδοξεί να αποτελέσει μία πυξίδα για τους δυνητικούς ερευνητές και μελετητές του Εθνικού Διχασμού και της 21ης Απριλίου 1967».

Το βιβλίο προλογίζουν ο Υποψήφιος Διδάκτωρ Σύγχρονης Ιστορίας στο Neapolis University Pafos, Ιωάννης Δασκαρόλης και ο συγγραφέας Μάνος Ν. Χατζηδάκης, πρόεδρος του Ε.ΠΟ.Κ. (Εθνικό Πολιτιστικό Κίνημα – Σύνδεσμος Ιστορικών και Πολιτικών Ερευνών).

Ακολουθούν σύντομα αποσπάσματα από τους Προλόγους:

«Η μελέτη και η κατανόηση των δύο περιόδων αποτελεί απαραίτητο εφόδιο για κάθε ενημερωμένο πολίτη ή επιστήμονα και στην μελέτη αυτή απαραίτητο βοήθημα είναι η ανά χείρας μελέτη του Αλέξανδρου Ζώρη...

Το βάθος και η ποιότητα της μελέτης αποτελεί μία σαφή ένδειξη του ταλέντου του Ζώρη και ελπίζω να αποτελέσει τον προάγγελο για μία πλήρη εργασία του με καθαρά ιστοριογραφικό περιεχόμενο για τις περιόδους αυτές».

(ΙΩΑΝΝΗΣ ΔΑΣΚΑΡΟΛΗΣ)

«Η όντως πρωτότυπη, επιστημονική και κυρίως αμερόληπτη αυτή εργασία αποτελεί όχι μόνο πολύτιμο, μα και αναγκαίο βοήθημα τόσο για τον επίδοξο ιστορικό, όσο και τον απλό μελετητή των δύο αυτών κρίσιμων ιστορικών εποχών. Αξίζουν λοιπόν συγχαρητήρια στον Αλέξανδρο Ζώρη, ο οποίος είναι σίγουρο ότι έχει ακόμη πολλά να προσφέρει ως συγγραφέας στο εγγύς μέλλον».

(ΜΑΝΟΣ Ν. ΧΑΤΖΗΔΑΚΗΣ)

Δημήτρης Ε. Ευαγγελίδης

Βιβλιοκριτικές Αλ. Ζώρη (3)

Αννίβας Βελλιάδης

Προ της θυέλλης: Μεταξάς - Μουσολίνι: Ελληνοϊταλικές σχέσεις 1939-1940

1η έκδ. - Αθήνα : Ενάλιος, 2016

352 σελίδες

Τιμή Έκδοσης €13.00

Ένα εξαιρετικό βιβλίο το οποίο καλύπτει ένα μεγάλο κενό στην ελληνική βιβλιογραφία. Το κενό αυτό υφίσταται λόγω της μη μετάφρασης στα ελληνικά διάφορων πρωτογενών πηγών (ημερολόγιο του Τσιάνο π. χ.), όσο και έργων ερευνητών που μελέτησαν τα ιταλικά αρχεία (McGregor Knox) που φωτίζουν τις σχέσεις Ελλάδος-Ιταλιας εκείνης της εποχής. Έτσι, έως τώρα είχε αναπτυχθεί μια απίθανη παραφιλολογία από άτομα αριστερών, όσο και εθνικοσοσιαλιστικών πεποιθήσεων που ούτε λίγο ούτε πολύ, έριχναν την αποκλειστική ευθύνη της επίθεσης του Άξονα εναντίον μας, στην Αγγλία και την "αγγλόδουλη ηγεσία της Ελλάδος"! 

Όλη αυτή η αστεία επιχειρηματολογία καταρρέει με την ανάγνωση του συγκεκριμένου βιβλίου. Επικεντρωμένο στις πολιτικές/διπλωματικές σχέσεις Ελλάδος-Ιταλιας κατά την περίοδο 1939-1940, κάνοντας όμως εκτενή αναφορά και στα προηγούμενα έτη (από την εποχή του Α' Παγκοσμίου Πολέμου αλλά κυρίως από την άνοδο του Μουσολίνι στην εξουσία), χρησιμοποιώντας εκτενέστατη βιβλιογραφία και με γραφή που δεν κουράζει τον αναγνώστη, καταλήγει σε σαφή συμπεράσματα τα οποία είναι τα εξής:

1) Η Ιταλία και προ φασισμού είχε επεκτατικές βλέψεις που συγκρούονταν με τα ελληνικά συμφέροντα (εντούτοις οι βλέψεις αυτές αυξήθηκαν με την άνοδο του φασισμού στην εξουσία) 

2) Ο Μουσολίνι είχε πάντα κατά νου να επιτεθεί στην Ελλάδα, όποτε, ακόμα και αν η Ελλάς εκείνης της εποχής όντως τηρούσε την περίφημη "άψογη ουδετερότητα", δεν υπήρχε καμιά εγγύηση ότι αυτό θα σταματούσε τον Μουσολίνι 

3) Ο Χίτλερ όντως δεν ήθελε η Ιταλία να επιτεθεί στην Ελλάδα την 28η Οκτωβρίου, καθαρά όμως λόγω χρονικής στιγμής και συγκυρίας! Από εκεί και πέρα όμως, είχε αποδεχτεί ότι η Ελλάς ανήκει στην σφαίρα επιρροής του συμμάχου του. 

Έχει ενδιαφέρον το γεγονός ότι ο συγγραφέας απ' ότι φαίνεται έχει μερικώς αναθεωρήσει τις απόψεις που εξέφραζε στο παλαιότερο βιβλίο του με τίτλο "Μεταξάς-Χίτλερ, Ελληνογερμανικές Σχέσεις στην Μεταξική Δικτατορία 1936-1941", όπου κι αυτός θεωρούσε την μεταξική πολιτική ως εν μέρει τυχοδιωκτική και ανεδαφική.

Αλέξης Ζώρης

Βιβλιοπαρουσίαση: Δημοκρατικά Τάγματα

Επί τέλους και μια εμβριθής μελέτη, που εστιάζει σε μία μάλλον άγνωστη πτυχή της νεώτερης Ιστορίας (πρώτο μισό του 20ου αιώνα)  της χώρας μας, με σπάνια αντικειμενικότητα και τεκμηρίωση! Εδώ και δεκαετίες τα μόνα βιβλία που κυκλοφορούσαν, με θέματα από αυτήν την περίοδο, κατά 90% ήσαν προπαγανδιστικά κατασκευάσματα με στόχο την μονόπλευρη αφήγηση και επομένως την αλλοίωση της πραγματικής Ιστορίας. Θερμά συγχαρητήρια στον συγγραφέα για ένα βιβλίο που συνιστούμε ανεπιφύλακτα.

ΔΕΕ

Δημοκρατικά τάγματα

Τα «Δημοκρατικά τάγματα - οι πραιτωριανοί της Β΄ Ελληνικής Δημοκρατίας» είναι ένα πολιτικό θρίλερ που εκτυλίσσεται στην Ελλάδα της δυστυχίας και της προσφυγιάς την επόμενη ημέρα της Μικρασιατικής καταστροφής. Οι αξιωματικοί του στρατού διχάζονται, μετά από αλλεπάλληλα κινήματα και προνουντσιαμέντα επικρατούν στις τάξεις τους οι δημοκρατικοί που εκθρονίζουν τον Βασιλιά. Καθώς στους κόλπους της Δ΄ Εθνοσυνέλευσης συγκρούονται οι βενιζελικοί και οι δημοκρατικοί για τον τελικό διακανονισμό του πολιτειακού, ο βενιζελισμός δημιουργεί τα Δημοκρατικά Τάγματα στο πρότυπο του τάγματος Γύπαρη ώστε να περιφρουρήσει την δημόσια ασφάλεια, να καταπολεμήσει την ληστεία αλλά και να προστατέψει το νεοσύστατο αβασίλευτο πολίτευμα από την επιβουλή των βασιλοφρόνων και των κομμουνιστών. Σταδιακά, και λόγω της πολιτικής αστάθειας από την δικτατορία του Παγκάλου, τα Δημοκρατικά Τάγματα ενισχύονται από τις διαδοχικές κυβερνήσεις της ταραγμένης αυτής περιόδου και μεταβάλλονται σε ρυθμιστές της πολιτικής κατάστασης, σε «πραιτωριανούς» που ανεβοκατεβάζουν κυβερνήσεις. Η τραγική κορύφωση της πορείας των Δημοκρατικών Ταγμάτων θα έρθει την 9^η Σεπτεμβρίου 1926 με μια αδυσώπητη μάχη στο κέντρο των Αθηνών με την συμμετοχή πυροβολικού και τεθωρακισμένων αυτοκινήτων με πάνω από 100 νεκρούς και τραυματίες. 

Η πρωτότυπη Ιστορική έρευνα απευθείας σε πρωτογενές ιστορικό υλικό απέδωσε πολύτιμες νέες πληροφορίες για την σύσταση, τους σκοπούς την ιδεολογία και την δράση των Δημοκρατικών Ταγμάτων κατά την περίοδο 1923-1926. Αποδεικνύεται με αδιάσειστα στοιχεία ότι ο δημιουργός τους δεν υπήρξε αποκλειστικά ο Πάγκαλος όπως πιστεύεται ως σήμερα. Επίσης υπάρχει νέο υλικό και ιστορικές πληροφορίες για ζητήματα της περιόδου όπως για το κίνημα Γαργαλίδη – Λεοναρδόπουλου, το αιματηρό συλλαλητήριο των βασιλοφρόνων στις 13 Δεκεμβρίου 1923, την αντικοινοβουλευτική πτώση των κυβερνήσεων Βενιζέλου – Καφαντάρη, το αμφιλεγόμενο δημοψήφισμα για την αβασίλευτη, την διακυβέρνηση Παπαναστασίου, το ναυτικό κίνημα Κολιαλέξη, την επίθεση αποσπάσματος των Δημοκρατικών Ταγμάτων στα τυπογραφεία αντιβενιζελικών εφημερίδων στην Θεσσαλονίκη, το κίνημα Λούφα, το κίνημα Παγκάλου, την εισβολή του Παγκάλου στην Βουλγαρία, τον περίπατο της Αγίας Παρασκευής, το κίνημα Καρακούφα – Μπακιρτζή, το κίνημα Κονδύλη. Για πρώτη φορά γίνεται μια αντικειμενική και έγκυρη ανασύσταση των πρωτοφανών γεγονότων της 9^ης Σεπτεμβρίου με νέες πληροφορίες από αρχειακό υλικό και τον Τύπο της εποχής. Τέλος υπάρχει και μια σύντομη αναφορά στα δημοκρατικά τάγματα ασφαλείας και στην εγκληματική τους δράση στην Κατοχή.

Βιβλιοκριτικές Αλ. Ζώρη (2)

Λεωνίδας  Λεωνίδου

 "Γεώργιος Γρίβας Διγενής Βιογραφία" τόμος 1ος, εκδόσεις Επιφανίου

Τιμή Έκδοσης €28.01

Τιμή Πολιτείας €22.41 (-20%)

Πρόκειται για τον 1ο από τους 4 τόμους της βιογραφίας που έγραψε ο Λεωνίδας Λεωνίδου για τον στρατηγό Γεώργιο Γρίβα Διγενή και καλύπτει την περίοδο από την γέννηση του έως και το 1950, η οποία είναι και η πιο άγνωστη στο ευρύ κοινό! 

Το βιβλίο είναι επίπεδου διδακτορικής διατριβής και για άλλη μια φορά ένας "ερασιτέχνης" (Ο Λεωνίδου είναι πτυχιούχος Φυσικής και έχει μεταπτυχιακό στην Ηλεκτρονική) βάζει τα γυαλιά στους επαγγελματίες ιστορικούς! Δεν υπάρχει πτυχή της ζωής του Γρίβα που να μην καλύπτεται από το βιβλίο, μέσα από επίσημες, πρωτογενείς και δευτερογενείς πηγές, έγγραφα του ίδιου του Γρίβα, έγγραφα του Φόρειν Όφις καθώς και αφηγήσεις στον συγγραφέα, συγγενών και φίλων του Γρίβα. Πλούσιο φωτογραφικό υλικό επίσης, αφήγηση που δεν κουράζει (παρά την πυκνή και αναλυτική μορφή της) καθώς και επαρκής αναφορά του ιστορικού πλαισίου στο οποίο έζησε ο Γρίβας για καλύτερη κατανόηση των γεγονότων από τον αναγνώστη (παρόλα αυτά, σε γεγονότα όπως ο Εθνικός Διχασμός είναι εμφανές ότι ο συγγραφέας δεν κάνει επαρκή και απόλυτα σωστή ανάλυση). 

Μνημειώδες έργο και σίγουρα μαζί με τα βιβλία του Σπύρου Παπαγεωργίου, η καλύτερη απάντηση στους συκοφάντες του Γρίβα!

Λεωνιδας  Λεωνιδου

 "Γεώργιος Γρίβας Διγενής Βιογραφία" τόμος 2ος, εκδόσεις Επιφανίου

Τιμή Έκδοσης
€39.37     Τιμή Πολιτείας
€31.50(-20%)

Στον δεύτερο τόμο της εξαιρετικής βιογραφίας του Γεωργίου Γρίβα Διγενή, έχουμε την περιγραφή και ανάλυση του αγώνα της ΕΟΚΑ στην Κύπρο, από την προετοιμασία μέχρι τον τερματισμό του (1950-1959) καθώς και το ιστορικό πλαίσιο της εποχής, το πως έβλεπαν τον αγώνα της ΕΟΚΑ οι Βρετανοί, οι κομμουνιστές (ΑΚΕΛ), οι Έλληνες πολιτικοί εκείνης της εποχής κλπ. Όλα μέσα από πρωτογενείς πηγές, απόρρητα έγγραφα, μαρτυρίες πρωταγωνιστών και πλούσιο φωτογραφικό υλικό. Πρόκειται για βιβλίο που περιέχει κυριολεκτικά τα πάντα σχετικά με αυτό που καταπιάνεται!

 

Συνέντευξη με τον συγγραφέα το 2009 που ολοκληρώθηκε το τετράτομο έργο της βιογραφίας του Στρατηγού ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΓΡΙΒΑ ΔΙΓΕΝΗ

 "...Μετά από ένα μακρύ πνευματικό ταξίδι για τη ζωή και τη δράση του Στρατηγού Γεώργιου Γρίβα Διγενή, που κράτησε 22 ολόκληρα χρόνια, ο ερευνητής-συγγραφέας Λεωνίδας Λεωνίδου έφτασε αυτές τις μέρες στον προορισμό του. Δηλαδή στη συγγραφή και την έκδοση των δύο τελευταίων τόμων της βιογραφίας του Αρχηγού του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ και Αρχηγού και ιδρυτή της ΕΟΚΑ Β΄. 
Την περασμένη Πέμπτη 12 Φεβρουαρίου, 2009 παρουσιάστηκαν σε ειδική εκδήλωση στο οίκημα της Κυπριακής Αδελφότητας (Britannia Road, North Finchley, London N12, 9RU), οι δύο ογκώδεις τόμοι που καλύπτουν τα ταραχώδη και συγκλονιστικά, για τον κυπριακό λαό και για τον ίδιο το Γρίβα, χρόνια 1959-1974, την περίοδο δηλαδή από τη λήξη του αγώνα της ΕΟΚΑ μέχρι και το θάνατό του. Προηγήθηκε το 1995 η έκδοση, από τον κ. Λεωνίδου, του πρώτου Τόμου της Βιογραφίας του Γρίβα, που καλύπτει τα πρώτα 53 χρόνια της ζωής του, από το 1897 που γεννήθηκε, μέχρι το 1950 και περιλαμβάνει τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια, τη φοίτησή του στη Σχολή Ευελπίδων, τη γνωριμία και το γάμο του με την Κική, τη συμμετοχή του στη Μικρασιατική Εκστρατεία ως Ανθυπολοχαγός, τη συμμετοχή του στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ως Επιτελάρχης της 2ης Μεραρχίας στην Πίνδο και γενικά τη σταδιοδρομία του ως στρατιωτικού. Το 1997 εκδόθηκε ο δεύτερος Τόμος που καλύπτει τα χρόνια 1950-1959, δηλαδή την περίοδο της προετοιμασίας και διεξαγωγής του αγώνα της ΕΟΚΑ. 
Συνάντησα το Λεωνίδα Λεωνίδου στο σπίτι του στο Palmers Green του βόρειου Λονδίνου και μου μίλησε γι’ αυτό το κοπιώδες τετράτομο έργο ζωής και για τους λόγους που τον ώθησαν να το αναλάβει, δεδομένων των τεράστιων δυσκολιών στην εξεύρεση αξιόπιστων πηγών αντικειμενικής πληροφόρησης και έρευνας, αλλά και των πολιτικών δυσκολιών που προκύπτουν λόγω της αμφιλεγόμενης προσωπικότητας του Γρίβα, κυρίως σε σχέση με την ίδρυση και τη δράση της ΕΟΚΑ Β΄.

Ένα όνομα που προκαλεί αλλεργία 

«Είναι γεγονός», είπε ο κ. Λεωνίδου, «ότι σήμερα, 35 χρόνια μετά το θάνατό του, το όνομά του προκαλεί αλλεργία σε πολλούς και είχα πολλά προβλήματα μέχρι να διεκπεραιώσω την εργασία μου. Όμως έβαλα πείσμα να κάνω την έρευνα και ουσιαστικά αφιέρωσα τη ζωή μου σε αυτήν, με μοναδικό κίνητρο να φτάσω στην ιστορική αλήθεια που αφορά στο Διγενή. Ως νεαρός φοιτητής στην Αθήνα, από το 1967 μέχρι το 1971, ήμουν μέλος των αντιχουντικών ομάδων που ίδρυσε ο Γρίβας εκεί στη διάρκεια της δικτατορίας στην Ελλάδα, τον γνώρισα προσωπικά και τον επισκεπτόμουν συχνά στο σπίτι του, αφού σπούδαζα με υποτροφία του δημόσιου Ιδρύματος που ίδρυσε εκείνος στην Ελλάδα και ήξερα πολύ καλά ότι ήταν αντίπαλος και όχι συνεργάτης της Χούντας, όπως τον κατηγορούν. Ήμουν παρών στις δύο δημόσιες αντιχουντικές ομιλίες που έκανε το 1970 και το 1971 σε κινηματοθέατρα της Αθήνας ενώπιον εκατοντάδων Κυπρίων φοιτητών, τις έχω μαγνητοφωνήσει και διασώσει και δεν μπορώ να δέχομαι τις ανοησίες που λέγονται εκ των υστέρων από διάφορους για εξυπηρέτηση σκοπιμοτήτων.

Έχεις μια σαφή συναισθηματική προσέγγιση στο θέμα «Γρίβας». Αυτό δεν υπονομεύει την αντικειμενικότητά σου ως ιστορικού ερευνητή, για το έργο που τον αφορά;

Καθόλου. Άλλο η κρίση μου ως πολιτικό άτομο και άλλο η ιδιότητά μου ως ερευνητής-συγγραφέας. Το έργο μου για το Γρίβα είναι στηριγμένο σε στοιχεία, μαρτυρίες και πληροφορίες από το προσωπικό αρχείο και το αδημοσίευτο ημερολόγιό του, από πρόσωπα που τον έζησαν από κοντά, συγγενείς, φίλους, συναγωνιστές, αλλά και σε ντοκουμέντα από τα βρετανικά και τα αμερικανικά κρατικά αρχεία, σε εκατοντάδες απόρρητα έγγραφα και σε δημοσιεύματα από τον κυπριακό και τον ξένο Τύπο της εποχής. Νομίζω ότι με τους δύο καινούργιους τόμους που εξέδωσα και παρουσιάζω σε όλους τους Έλληνες, ιδιαίτερα της Κύπρου, ξεκαθαρίζω ποιος ήταν στην πραγματικότητα ο Γρίβας, τι έκανε και τι πίστευε. Με το έργο αυτό, πιστεύω, διαλύονται μύθοι που επικράτησαν σε βάρος του για περισσότερα από τριάντα χρόνια. Ιδιαίτερα με τον τέταρτο τόμο που ασχολείται με τα τραγικά τρία τελευταία χρόνια της ζωής του και μέσα από συνταρακτικά ντοκουμέντα γραμμένα από τον ίδιο, δίνονται πειστικά και αδιάσειστα στοιχεία των θέσεων και προθέσεών του και ανατρέπουν τα μέχρι σήμερα επικρατούντα σενάρια. Ο τέταρτος Τόμος της σειράς περιέχει ένα τρομερό υλικό για την ΕΟΚΑ Β΄ από τα αρχεία του Διγενή και απαντάται το ερώτημα γιατί κατέβηκε ο Διγενής στην Κύπρο, γιατί ίδρυσε την ΕΟΚΑ Β΄, ποιοι ήταν οι στόχοι του και ποιοι χρηματοδοτούσαν την ΕΟΚΑ Β΄.

Ποιοι τη χρηματοδοτούσαν; 

Οι τότε τρεις Μητροπολίτες Άνθιμος, Κυπριανός και Γεννάδιος, γνωστοί Κύπριοι μεγαλοεπιχειρηματίες και άλλοι οπαδοί του Διγενή που τάσσονταν υπέρ του αγώνα της Ένωσης, τα μέλη της ΕΟΚΑ Β΄ και ο ίδιος ο Διγενής.

Τους κατονομάζεις στο βιβλίο;

Τους αναφέρω όπως τους ανέφερε στο ημερολόγιό του ο Διγενής. 

Σε ποιο συμπέρασμα καταλήγεις για τον άνθρωπο και στρατιωτικό Γρίβα;

Επρόκειτο για έναν αγνό πατριώτη που αφιέρωσε τη ζωή του για την Ελλάδα και την ιδέα της Ένωσης, όμως είχε στο τέλος εγκλωβιστεί σε μια κατάσταση απ' όπου δεν μπορούσε να ξεφύγει, διότι οι δυνάμεις έξω από τον ίδιο ήταν πιο δυνατές απ' ό,τι εκείνος. Αλλά επιμένω και λέω ότι καμιά πολιτική επίπτωση και συνέπεια δεν είχε οποιαδήποτε πράξη του Διγενή στην Κύπρο ή άλλού. Τις πολιτικές αποφάσεις τις έπαιρναν άλλοι. Ο Διγενής έκανε κάποιες στρατιωτικές κινήσεις που δεν είχαν επιπτώσεις πάνω στην εξέλιξη του Κυπριακού και την τραγωδία που ακολούθησε έξι μήνες μετά το θάνατό του. Εκείνοι που έπαιρναν τις πολιτικές αποφάσεις ήταν οι υπεύθυνοι για τις πολιτικές συνέπειες.

Μόνο και μόνο ότι ήρθε τον Αύγουστο 1971 κρυφά από την Ελλάδα στην Κύπρο, ίδρυσε την ΕΟΚΑ Β΄ και αντιπαρατάχθηκε ένοπλα στην εκλελεγμένη δημοκρατική κυβέρνηση Μακαρίου, θεωρείται ένα τεράστιο λάθος και για πολλούς ένα έγκλημα που δεν του το συγχωρούν. Πώς τοποθετείται το βιβλίο σου σε αυτές τις πεποιθήσεις; 

Ο Διγενής θεωρούσε ότι οδηγήθηκε στην κατάσταση εκείνη λόγω του κατατρεγμού της ενωτικής παράταξης. Το 1971 υπάρχει στην Κύπρο μια ενωτική παράταξη που καταπιέζεται. Υπάρχουν επισκέψεις αγωνιστών στην οικία του στην Αθήνα, που του περιγράφουν τα πάνδεινα που υποφέρουν. Το ενωτικό κίνημα και το όραμα με το οποίο μεγάλωσε και ανδρώθηκε και για το οποίο αγωνίστηκε και θυσιάστηκε με τους άλλους, πάει να πεθάνει. Δεύτερο, γίνονται συνομιλίες και σκευωρίες για υπογραφή διχοτομικής συμφωνίας επίλυσης του Κυπριακού, μεταξύ της Χούντας και της τουρκικής κυβέρνησης, η οποία θα απέκλειε εσαεί την Ένωση. Ο Διγενής στα τελευταία του χρόνια θεωρεί ότι ο μόνος τρόπος για να επανέλθει το Κυπριακό στην ορθή οδό, ήταν η οδός του δημοψηφίσματος, δηλαδή της αυτοδιάθεσης, για να αποφασίσει η πλειοψηφία του λαού τι θα γίνει με το μέλλον του. Προσπάθησε, λοιπόν, να πείσει το Μακάριο να προχωρήσουν μαζί προς την πορεία του δημοψηφίσματος και να θέσουν επιτακτικά το ζήτημα της αυτοδιάθεσης, ελπίζοντας ότι θα επερχόταν η Ένωση. Αλλά γράφει κάπου ότι, αν ο κυπριακός λαός αποφάσιζε διαφορετικά, τότε αυτός θα παραιτείτο. Έρχεται, λοιπόν, στην Κύπρο και ο τρόπος που το έκανε ήταν στρατιωτικός, γιατί δεν μπορούσε να βγει στο πεζοδρόμιο και να δημιουργήσει κόμμα υπό τις συνθήκες που υπήρχαν τότε. Ο μόνος τρόπος που γνώριζε, ήταν να έχει μια στρατιωτική οργάνωση. Ο Γρίβας έφτασε μυστικά στην Κύπρο στις 31 Αυγούστου 1971, αφού είχε ενημερώσει σχετικά το Βασιλιά Κωνσταντίνο και τον αυτοεξόριστο στο Παρίσι Κωνσταντίνο Καραμανλή. Ο Μακάριος γνώριζε ότι θα ερχόταν, αλλά όχι πότε ακριβώς. Αρχικά δεν εκδήλωσε καμιάν αντίδραση, γιατί δεν αντιλαμβανόταν ότι ο Διγενής θα ερχόταν να κάνει στρατιωτική οργάνωση. Νόμιζε ο Μακάριος ότι με την παρουσία του Διγενή στην Κύπρο, οι χουντικοί στην Αθήνα θα φοβούνταν να επιβάλουν λύση. Αυτό συμπέρανα, τουλάχιστον εγώ, μέσα από την έρευνα που έκανα. Ενώ ο Διγενής ήρθε στην Κύπρο για ν' αντιμετωπίσει μια ισχυρή στρατιωτική οργάνωση, τυχόν στρατιωτικό κίνημα της Χούντας μέσω της ελεγχόμενης από αυτούς Εθνικής Φρουράς.

«ΕΟΚΑ Β΄, μια κίνηση για την Ένωση»

Ήρθε, λοιπόν, για να στηρίξει την κυπριακή κυβέρνηση και όχι για να την καταλύσει;

Ακριβώς. Και με απώτερο σκοπό να προχωρήσουν προς την Ένωση, εφόσον αυτό θελήσει ο κυπριακός λαός μέσω δημοψηφίσματος. Η ΕΟΚΑ Β΄ ιδρύθηκε για την αντιμετώπιση οποιουδήποτε ενδεχομένου επιβολής λύσης ανθενωτικής ή λύσης μη αποδεκτής στον εθνικόφρονα κόσμο και στο Διγενή. Ο Διγενής δεν την έβλεπε ως κίνηση αντιμακαριακή, αλλά ως κίνηση για να επιτευχθεί η Ένωση. Όμως, ανάμεσα στα μέλη της ΕΟΚΑ Β΄, υπήρχαν πολλοί που υπέφεραν κατά τη δεκαετία 1960-1970 και διακατέχονταν από αντιμακαριακό μένος (Στη διάρκεια της δεκαετίας 1960 έγιναν από την κυβέρνηση Μακαρίου δολοφονίες αγωνιστών της ΕΟΚΑ που έμειναν ανεξιχνίαστες, έγιναν ξυλοδαρμοί και απαγωγές αντιφρονούντων δημοσιογράφων, έγινε μεγάλος κατατρεγμός της ενωτικής παράταξης). Αυτοί ήθελαν να συνεχιστεί ο αγώνας της ΕΟΚΑ, τάχθηκαν εναντίον των Συμφωνιών της Ζυρίχης και εναντίον του Μακάριου, γιατί έβλεπαν με καχυποψία ότι το καθεστώς τότε δεν οδηγούσε την Κύπρο προς την Ένωση, αλλά διαιώνιζε μια κατάσταση όχι ποθητή γι’ αυτούς.

Η δημοκρατία στα πέτρινα χρόνια

Γιατί δεν είχαν τη δημοκρατικότητα να δεχτούν και να σεβαστούν το γεγονός ότι η εκλελεγμένη κυβέρνηση είχε άλλη άποψη, ότι έκλεισε το θέμα της Ένωσης και ότι η πολιτική δεν γίνεται με κρησφύγετα και με πραξικοπήματα;

Ο Διγενής δεν έκανε πραξικόπημα. Παρόλο που η δημοκρατική ζωή της Κύπρου δεν είχε μπει στην τροχιά της, εντούτοις αυτό δεν δικαιολογούσε πραξικοπήματα. Η επιρροή αιώνων σκλαβιάς και καταπίεσης κάτω από διάφορους κατακτητές, δεν επέτρεψαν την κανονική λειτουργία του νέου κράτους. Πολλοί που είχαν πάρει αξιώματα, ήταν επηρεασμένοι από τις μεθόδους του απελευθερωτικού αγώνα. Όσοι δεν ευνοούσαν το καθεστώς, διώκονταν και δεν έπαιρναν θέσεις. Όσοι κρατούσαν εφημερίδα της αντιπολίτευσης, εθεωρούντο προδότες. 

Η αντίληψη της δημοκρατίας, τότε, δεν έχει σχέση με την αντίληψη της δημοκρατίας σήμερα. Ήταν μια περίοδος εξέλιξης προς τη δημοκρατία και όχι δημοκρατία. Οποιοσδήποτε διαφωνούσε με το Μακάριο, διωκόταν ή φυλακιζόταν. Ο ψυχίατρος Τάκης Ευδόκας, που ήταν πολιτικός εκπρόσωπος της ενωτικής παράταξης, καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης δύο μηνών για ένα αντιπολιτευτικό άρθρο του, που έγραψε το 1970 στην εφημερίδα «Γνώμη». 

Ο Ευδόκας υπήρξε, ίσως, ο μοναδικός πολιτικός που τον αποφυλάκισαν οι Αρχές διά της βίας, αφού την ημέρα των βουλευτικών εκλογών θα ήταν κλεισμένος στη φυλακή, πράγμα που θα έβλαπτε την εικόνα της κυβέρνησης. Ο ίδιος ήθελε να εκτίσει την ποινή του για να τραβήξει τα φώτα της δημοσιότητας στις αντιδημοκρατικές μεθόδους της κυβέρνησης. Ο Μακάριος έφτασε στο σημείο να στείλει τον Αρχηγό της Αστυνομίας και την υπουργό Στέλλα Σουλιώτου να τον παρακαλούν να φύγει από τη φυλακή και αυτός να αρνείται! Μου είπε, λοιπόν, ο Ευδόκας ότι οι υπεύθυνοι των φυλακών τον μετέφεραν διά της βίας έξω από τις φυλακές και τον κλείδωσαν απέξω!

Αμοιβαία καχυποψία και πάθη στο απροχώρητο

Πώς τα πράγματα πήραν αυτή την άσχημη τροπή, με την ανοικτή σύγκρουση Γρίβα - Μακάριου, το διχασμό του λαού, την ένοπλη βία και αντιβία, τις ανατινάξεις αστυνομικών σταθμών από την ΕΟΚΑ Β΄ και τις εμφύλιες δολοφονίες πολιτικών αντιπάλων;

Το Σεπτέμβρη του 1971, ένα μήνα μετά που ήρθε στην Κύπρο ο Γρίβας, ο Μακάριος μαθαίνει ότι θα κάνει μυστική οργάνωση και τον Οκτώβρη τού εξαπολύει δριμύτατη δημόσια επίθεση, ότι «η Ένωσις δεν επιτυγχάνεται δι’ εκδηλώσεων και πράξεων ηρωικής μωρίας». Τον ίδιο μήνα ο Διγενής πληροφορήθηκε ότι το Υπουργικό Συμβούλιο αποφάσισε την ίδρυση Εφεδρικού Σώματος Αστυνομίας, όχι υπό τις εντολές του υπουργού, αλλά απευθείας του Μακαρίου. Τρίτον, τον Ιανουάριο 1972 υπήρξε πληροφορία ότι ο Μακάριος εισήγαγε μυστικό οπλισμό από την Τσεχοσλοβακία, τον οποίο αποθήκευσε στο υπόγειο της Αρχιεπισκοπής. Ανάμεσα στα όπλα υπήρχαν και αντιαρματικά, που σημαίνει ότι δεν είχε στόχο να κτυπήσει Τούρκους που δεν είχαν άρματα, αλλά την Ε.Φ. ή οποιονδήποτε άλλον μπορούσε να κινηθεί εναντίον του και ότι, με άλλα λόγια, ίδρυε δικό του στρατό παράλληλα προς την Ε.Φ. Όλα αυτά επιδείνωσαν το βαρύ κλίμα και παρά τη μυστική συνάντηση Γρίβα - Μακάριου στις 26 Μαρτίου 1972 στη Λευκωσία, για εκτόνωση της κρίσης, οι δύο άντρες δεν κατάφεραν να άρουν την καχυποψία που έτρεφαν ο ένας για τον άλλο. Μετά από τρίμηνη αναμονή, ο Μακάριος τα βρίσκει με το δικτάτορα Γεώργιο Παπαδόπουλο, αποφασίζει να πατάξει την ΕΟΚΑ Β΄ και καλεί τον Παπαδόπουλο να καταδικάσει την ΕΟΚΑ Β΄. Ενισχύεται το Εφεδρικό και αρχίζει η καταδίωξη της ΕΟΚΑ Β΄ και ο σκληρός πόλεμος με τις αστυνομικές δυνάμεις. Ο Διγενής σκληραίνει τη στάση του μετά που ο Μακάριος αγνόησε την υπόδειξή του να μην υποβάλει υποψηφιότητα στις εκλογές του 1973 και να υποδείξει άλλον ως υποψήφιο Πρόεδρο. Η ενωτική παράταξη απέσυρε την υποψηφιότητα Ευδόκα, οπότε ο Μακάριος εκλέγεται χωρίς ανθυποψήφιο, ενώ άρχισαν τρομερά βασανιστήρια σε αστυνομικούς σταθμούς, όσων συλλαμβάνονταν ως μέλη της ΕΟΚΑ Β΄. Ο Διγενής κατάρτισε το σχέδιο «Ανταπόδοσις» που εφάρμοσε το Φεβρουάριο - Μάρτιο 1973 για ανατίναξη αστυνομικών σταθμών όπου εφαρμόζονταν βασανιστήρια. Τα πάθη είχαν πλέον φτάσει στο απροχώρητο, υπήρξαν μερικές εκτελέσεις αντιπάλων και από την ΕΟΚΑ Β΄ και από το μακαριακό παρακράτος. Ήταν μια ατυχής περίοδος για την Κύπρο. Η πιο κρίσιμη περίοδος ήταν το καλοκαίρι 1973 οπότε είχαν συλληφθεί οι περισσότεροι των μελών της ΕΟΚΑ Β΄, ενώ στο αρχείο του ο Διγενής αναφέρει ότι είχε πληροφορίες ότι ο Μακάριος έδωσε εντολή να εκτελέσουν και τον ίδιο!"

www.sigmalive.com

Βιβλιοκριτικές Αλ. Ζώρη (1)

Συγγραφέας: Γιάννης Α. Μάζης (John A. Mazis)

Εκδόσεις "Μεταίχμιο", Αθήνα 2014
528 σελίδες

Το να γράψει κάποιος μια πλήρως εμπεριστατωμένη βιογραφία του Ίωνος Δραγούμη, είναι πιο δύσκολο απ' ότι φαίνεται, διότι ο συγκεκριμένος άνθρωπος ήταν μια πολυσχιδής και εν μέρει αντιφατική προσωπικότητα, με ευρύ πεδίο ενδιαφερόντων και δράσεων (διπλωμάτης, πολιτικός, διανοούμενος, συγγραφέας). 

Το αποτέλεσμα που έχουμε με αυτό το βιβλίο, είναι εκπληκτικό και είναι ίσως η μοναδική βιογραφία του Δραγούμη που κυκλοφορεί στην βιβλιαγορά και που πληροί σαφώς τους κανόνες της επιστημονικής ιστοριογραφίας! 

Ο συγγραφέας εξετάζει ενδελεχώς και μας παρουσιάζει την προσωπική ζωή, την διπλωματική και πολιτική δράση και τις ιδέες του Δραγούμη χωρίς θετικές ή αρνητικές προκαταλήψεις, ενώ παράλληλα μας παρέχει ένα ικανοποιητικό ιστορικό πλαίσιο ώστε να κατανοήσουμε τις συνθήκες της εποχής που έζησε ο Δραγούμης. 

Πολύ σημαντικό και το γεγονός ότι πέρα από τα διάφορα γνωστά έργα είτε του ιδίου του Δραγούμη, είτε δημοσιευμένες πηγές σχετικά με τον Δραγούμη και την εποχή του, αξιοποιεί και το αδημοσίευτο αρχείο του βιογραφούμενου, το οποίο φυλάσσεται στην Γεννάδειο Βιβλιοθήκη της Αμερικανικής Σχολής Κλασικών Σπουδών στην Αθήνα. 

Το βιβλιο συστήνεται ανεπιφύλακτα όχι μόνο σε όσους θαυμάζουν τον Δραγούμη, αλλά και σε όσους ενδιαφέρονται για την νεότερη πολιτική ιστορία μας, καθώς και την ιστορία των ιδεών και ιδεολογιών στην Ελλάδα. Πρωτίστως όμως απευθύνεται σε αδογμάτιστους ανθρώπους, διότι τέτοιος ήταν και ο Ίων Δραγούμης! Κάποιες ελάχιστες διαφωνίες που έχω με την θεώρηση του συγγραφέα σε ορισμένα ζητήματα, δεν αναιρούν το γεγονός ότι έχουμε στην διάθεσή μας ένα σπουδαίο έργο!

Αλέξης Ζώρης

Οι «χιλμπίληδες» της Ευρώπης και της Ελλάδας...

Τον περασμένο Μάιο κυκλοφόρησε στην Αθήνα από τις εκδόσεις Δώμα το βιβλίο του Αμερικανού Τζέιμς Ντέιβιντ Βανς, με τον ξεχωριστό τίτλο «Το τραγούδι του Χιλμπίλη».

Εκεί, ο μόλις 34 ετών συγγραφέας, που έζησε δύσκολα παιδικά χρόνια, κινδύνευσε να εγκαταλείψει το Λύκειο, αλλά κατάφερε να ξεφύγει και να αποφοιτήσει αργότερα από την ξεχωριστή Νομική Σχολή του Γέιλ,  καταγράφει τις προσωπικές του εμπειρίες από την κατεστραμμένη επαρχιακή ζώνη των άλλοτε ανεπτυγμένων βιομηχανικών μεσοδυτικών Πολιτειών.

Οι «χιλμπίληδες», κάτοικοι των λόφων νοτίως της οροσειράς των Απαλαχίων, ιρλανδοσκωτσέζικης καταγωγής, διακριτοί από τους χαρακτηριστικούς κόκκινους σβέρκους, την πίστη στις παραδόσεις της καταγωγής τους και την εμμονή τους στον τόπο των πρώτων αποίκων προγόνων τους, έζησαν όλες τις μεταπτώσεις της αμερικανικής Ιστορίας και ζωής.

Ξεκίνησαν ως κολλήγοι στα μεγάλα κτήματα των γαιοκτημόνων του Οχάιο και του Κεντάκι, μεταπήδησαν αργότερα στα ανθρακωρυχεία της περιοχής και μετέπειτα διακρίθηκαν ως εργάτες στις χαλυβουργίες και στις βαριές βιομηχανίες που εγκαταστάθηκαν στην ευρύτερη ζώνη των Απαλαχίων. Και τώρα με την κατάρρευση της βιομηχανίας, άνεργοι, περιθωριοποιημένοι, ανεκπαίδευτοι, πνιγμένοι στη φτώχεια των επιδομάτων και στη δίνη της μειωμένης αυτοεκτίμησης που γεννά η μακροχρόνια χρήση των ναρκωτικών.

Οι άλλοτε περήφανοι και για πολλούς ιδιόμορφοι «χιλμπίληδες» είναι σήμερα συνώνυμοι των «λευκών σκουπιδιών», από τις ταχύτερα φτωχοποιημένες ομάδες της Αμερικής, με το μικρότερο προσδόκιμο, σε δυσμενέστερη θέση ακόμη και από τους καταφρονεμένους μαύρους και τους παράνομους ισπανόφωνους που μεταναστεύουν μαζικά στις ΗΠΑ από το γειτονικό Μεξικό.

Ο συγγραφέας περιγράφει με συγκλονιστικό τρόπο τη μετάπτωση των «χιλμπίληδων» με τα αμάνικα πουκάμισα στην αμορφωσιά και στην αυτοκαταστροφική περιθωριοποίηση, φανερώνοντας ταυτόχρονα το προνομιακό πεδίο πολιτικής δράσης του λαϊκιστή Ντόναλντ Τραμπ.

Όπως σχολίασε ο βρετανικός «Εconomist», ο Ντέιβιντ Βανς έδωσε στον κόσμο ό,τι καλύτερο για την τρέχουσα αμερικανική εξέλιξη και κρίση.

Το δυστύχημα είναι ότι το εξελισσόμενο κοινωνικό φαινόμενο καθυστέρησης και οπισθοχώρησης στους λόφους των Απαλαχίων δεν είναι μοναδικό στη Δύση. Συναντάται και στην Ευρώπη. Επίσης τέτοιοι θύλακοι υποβάθμισης και περιθωριοποίησης τείνουν να καταγραφούν και στην Ελλάδα. Στην Αθήνα πέρα από το ποτάμι, στο Πέραμα, στις δυτικές συνοικίες της Θεσσαλονίκης και αλλού καταγράφονται ανάλογες τάσεις, με ευκρινέστερα συμπτώματα την πρόωρη εγκατάλειψη της βασικής εκπαίδευσης, την ταυτόχρονη άνθηση της μικροεγκληματικότητας και της χρήσης των ναρκωτικών.

Κατά σύμπτωση, όπως και στις ΗΠΑ από την ίδια περιθωριακή κοινωνική ζώνη αλιεύουν ψηφοφόρους και υποστηρικτές οι κάθε λογής λαϊκιστές της Ακροδεξιάς και της αντιπολιτικής.

Κακά τα ψέματα, η κρίση και η μονομέρεια των ασύδοτων ελεύθερων αγορών ενισχύουν τις τάσεις συγκέντρωσης οικονομικής ισχύος, μεταφέρουν δύναμη στους ισχυρότερους ομίλους, αφαιρώντας αντιστοίχως διαπραγματευτική ισχύ και δικαιώματα από τους εργαζομένους και τη μεσαία τάξη, συγκρατούν τις αμοιβές και τον πληθωρισμό και βεβαίως περιορίζουν δια της ανισοκατανομής τους κοινωνικούς πόρους στην κρίσιμη για την κοινωνική κινητικότητα Παιδεία και στην επίσης καθοριστική για τη ζωή των ανθρώπων Υγεία.  

Ηδη σε ολόκληρη την Ευρώπη καταγράφεται ταχεία ανάπτυξη των δυνάμεων του λαϊκισμού και της αντιπολιτικής, σε σημείο που ορισμένοι προβλέπουν ότι οι Βρυξέλλες το βράδυ των ευρωεκλογών του προσεχούς Μαΐου θα ζήσουν μια άλλη «νύχτα κρυστάλλων».

Υπάρχει δυστυχώς βάση ανάπτυξης «χιλμπίληδων» στη Γηραιά Ήπειρο και στην Ελλάδα βεβαίως. Γεγονός που απαιτεί τάχιστα γενναίες αναθεωρήσεις της ευρωπαϊκής οικονομικής πολιτικής. Πριν να είναι αργά... 

Καρακούσης Αντώνης

http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=1022023

Ο γύρος του κόσμου σε 60 ταξίδια

Ο γύρος του κόσμου 

σε 60 ταξίδια

Λένε ότι ακόμη και το μεγαλύτερο ταξίδι αρχίζει πάντα με ένα πρώτο βήμα. Αυτό όμως δεν είναι η απόλυτη αλήθεια γιατί το οποιοδήποτε ταξίδι αρχίζει πάντα από το μυαλό και την καρδιά του μελλοντικού ταξιδιώτη, καθώς η λαχτάρα και το όνειρο γι’ αυτό που πρόκειται να κάνει, είναι το θεμέλιο του αληθινού ταξιδιού.

Μέχρι σήμερα 175 ταξίδια μικρά και μεγάλα, 2172 ημέρες, 1042 πτήσεις και αμέτρητα χιλιόμετρα μας έφεραν σε 195 χώρες της γης και μας γέμισαν με μοναδικές εικόνες, από όλες σχεδόν τις γνωστές και άγνωστες γωνιές του πλανήτη. Ψήγματα από αυτόν τον ανεκτίμητο θησαυρό θα προσπαθήσουμε να μεταφέρουμε στους επίδοξους ταξιδιώτες, που θέλουν να γευτούν εμπειρίες, που πραγματικά αλλάζουν ολόκληρο το νόημα της ζωής.

Με γνώμονα λοιπόν το ότι «η ζωή είναι ένα ταξίδι» αλλά και ότι «το ταξίδι είναι ένα εργαλείο για την ειρήνη, τη γνώση και τον πολιτισμό», τα βήματά μας, μας έφεραν σε τόπους μακρινούς και εδραίωσαν την πεποίθησή μας ότι οτιδήποτε και αν έχει δει ή ακούσει ο επίδοξος ταξιδιώτης, δεν υποκαθιστά το ίδιο το ταξίδι, τη συγκίνηση της άμεσης επαφής με το μεγαλείο της φύσης, με πρωτόγονες ακόμη φυλές ή με την τελειότητα μεγαλόπρεπων μνημείων.

Και είναι γεγονός ότι το ταξίδι φέρνει τους ανθρώπους τόσο κοντά ώστε η λεπτή γραμμή που χωρίζει τον κάθε ταξιδιώτη από τον υπόλοιπο κόσμο παύει ουσιαστικά να υπάρχει.

Συγγραφέας: Αριστείδης Λάμπρου

Πολυτελής έγχρωμη έκδοση με εκτενές φωτογραφικό υλικό τυπωμένη σε illustration χαρτί και δεμένη με σκληρό εξώφυλλο

Σελίδες: 364

Έκδοση: 

Για το βιβλίο θα μιλήσει ο Δημήτρης Ε. Ευαγγελίδης στην εκδήλωση που οργανώνει το βιβλιοπωλείο "Κράλλη" και θα πραγματοποιηθεί στο Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου Έδεσσας (Βαρόσι) την Δευτέρα 14 Μαΐου 2018 και ώρα 7.00 μμ

Προπαγανδιστικό φιλοσκοπιανό βιβλίο από "έλληνες"

Ένα νέο βιβλίο για το "Μακεδονικό" 

και μια πρόταση…

του Γιάννη Τριάντη

Κυκλοφόρησε προσφάτως ένα βιβλίο υπό τον τίτλο «10+1 ερωτήσεις και απαντήσεις για το Μακεδονικό» (εκδόσεις Πόλις). Συγγραφείς ο ιστορικός Κωστής Καρπόζηλος και ο πανεπιστημιακός Δημήτρης Χριστόπουλος.

Κεντρική θέση των δύο συγγραφέων είναι ότι αναγνωρίζουν Μακεδονικό έθνος και Μακεδονική γλώσσα, ως αναφαίρετο δικαίωμα της γείτoνος FYROM. Συγκεκριμένα, λέει ο κ.Χριστόπουλος: «Πιστεύω ότι αυτά (σ.σ. έθνος και γλώσσα) είναι αξιακά αδιαπραγμάτευτα για την ταυτότητα κάποιων ανθρώπων».

Το βιβλίο θα παρουσιαστεί στις 19 Απριλίου, στην αίθουσα του Βιομηχανικού Επιμελητηρίου. Ομιλητές, η Έφη Γαζή, αναπληρώτρια καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου, Λεωνίδας Εμπειρίκος, ιστορικός, και Χρήστος Ροζάκης, ομότιμος καθηγητής του πανεπιστημίου Αθηνών. Θα συντονίσει η δημοσιογράφος Ξένια Κουναλάκη, ενώ θα απευθύνει χαιρετισμό ο πρόεδρος της Βουλής, Νίκος Βούτσης.

Ερώτημα παρεμπίπτον: Συμμερίζεται ο κ.Βούτσης την άποψη των συγγραφέων για Μακεδονικό έθνος και Μακεδονική γλώσσα; 

Ο υπογραφόμενος διαφωνεί οριζοντίως και καθέτως με την θέση αυτή, η οποία ανέχεται, στηρίζει και προπαγανδίζει τον θηριώδη σωβινισμό της FYROM. Η «μακεδονική ταυτότητα» κατασκευάστηκε αυθαιρέτως και προκλητικά από τους γείτονες, οι οποίοι αν και κατοικούν σε μέρος της Μακεδονίας, οικειοποιούνται το όλον και σφετερίζονται απροκάλυπτα την ιστορία της.

Το βιβλίο, λένε οι συγγραφείς, δεν προορίζεται για τους λίγους και τους ειδικούς, αλλά «ενδιαφέρεται να συνομιλήσει με εκείνους που είναι διατεθειμένοι να αναμετρηθούν με τους δικούς τους μύθους». Λένε επίσης, ότι μέχρι τώρα κυριαρχεί η «θλιβερή μονοτονία του λόγου περί το Μακεδονικό»…

Με αφορμή, λοιπόν, την φιλοδοξία των συγγραφέων να συνομιλήσει το βιβλίο τους με πολίτες που θέλουν να καταλάβουν «τι γίνεται» με το Μακεδονικό, η στήλη επισημαίνει ότι όντως λείπει ο νηφάλιος και γόνιμος διάλογος. Αντ αυτού κυριαρχούν οι παράλληλοι μονόλογοι.

Ταυτόχρονα, όμως, η στήλη διερωτάται: Γιατί μέχρι σήμερα οι συγγραφείς δεν πήραν πρωτοβουλία για ανοιχτές συζητήσεις/αντιπαραθέσεις στο Πανεπιστήμιο ή αλλαχού, ώστε να ακουστούν ευρύτερα όλες οι απόψεις και έτσι να διαμορφώσουν άποψη όσοι ενδιαφέρονται;

Μιλώ για συζητήσεις στις οποίες θα μπορούσαν να μετάσχουν εισηγητές (πανεπιστημιακοί και άλλοι) με εκ διαμέτρου αντίθετες απόψεις και για όχι συνάξεις ομοδόξων, που αθλούνται στην ιδεολογική μονοκαλλιέργεια.

Όμως ποτέ δεν είναι αργά. Έστω και τώρα-και δη με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου- είναι δυνατόν να οργανωθούν τέτοιες συζητήσεις, που θα ήταν ευχής έργον να μεταδοθούν από την δημόσια τηλεόραση.

Δημόσια η πρόταση της στήλης. Και ασφαλώς θα έχει ενδιαφέρον αν ανταποκριθούν οι δύο συγγραφείς, ώστε να αναλάβουν σχετική πρωτοβουλία.

http://newpost.gr/blogs/giannhs-trianths/665798/ena-neo-biblio-gia-to-makedoniko-kai-mia-protash-hellip

Εξαγορασμένοι δημοσιογράφοι και ο ρόλος των μυστικών υπηρεσιών

Πριν 2 χρόνια περίπου κυκλοφόρησε στην Γερμανία το βιβλίο του σημαντικού δημοσιογράφου και πρώην αρχισυντάκτη της γνωστής εφημερίδας "Frankfurter Allgemeine Zeitung", Ούντο Ούλφκόττε (Udo Ulfkotte), με τον τίτλο "Εξαγορασμένοι Δημοσιογράφοι" (Gekaufte Journalisten) και υπότιτλο "Πώς Πολιτικοί, Μυστικές Υπηρεσίες και το Μεγάλο Κεφάλαιο ελέγχουν τα ΜΜΕ" και το οποίο φυσικά όχι μόνον πέρασε απαρατήρητο εδώ στην Ελλάδα, αλλά εξαφανίστηκε παντελώς λόγω της (αναμενόμενης) συνωμοσίας σιωπής, μια και η συντριπτική πλειονότητα των ιθαγενών δημοσιογραφούντων επιδίδονται μετά μανίας στο σπορ και όπως είναι γνωστόν, το χρήμα δεν έχει οσμή. Εξεπλάγην όταν διάβασα το άρθρο που ακολουθεί σε ελληνική ιστοσελίδα και σπεύδω να το μεταφέρω.

ΔΕΕ

Εξαγορασμένοι δημοσιογράφοι 

και ο ρόλος των μυστικών υπηρεσιών

γράφει ο Χρήστος Ιβάνοβιτς 

«Υπήρξα δημοσιογράφος επί 25 χρόνια. 

Είχα σπουδάσει για να γράφω ψέματα, να προδίδω τις αρχές μου και να μην λέω την αλήθεια στον κόσμο. Βλέποντας όμως τοντελευταίο καιρό πως Αμερικανοί και Γερμανοί προσπαθούν να φέρουν τον πόλεμο στον κόσμο της Ευρώπης, τον πόλεμο με τη Ρωσία, να τον οδηγήσουν σε ένα σημείο χωρίς επιστροφή… 

Αποφάσισα να σηκωθώ όρθιος και να πω ότι δεν είναι σωστό εκείνο που έχω κάνει στο παρελθόν: 

Να χειραγωγήσω τους ανθρώπους να κάνω προπαγάνδα εναντίον της Ρωσίας. Και δεν είναι σωστό αυτό που έχουν κάνει συνάδελφοί μου στο παρελθόν, επειδή δωροδοκήθηκαν για να προδώσουν τον λαό, όχι μόνο στην Γερμανία, αλλά σ΄ ολόκληρη την Ευρώπη.

Έγραψα αυτό το βιβλίο 'Bought Journalists' (Εξαγορασμένοι δημοσιογράφοι), επειδή φοβάμαι για ένα νέο πόλεμο στην Ευρώπη και δεν μ΄ αρέσει να ζήσουμε αυτή την κατάσταση και πάλι. Επειδή ο πόλεμος δεν έρχεται μόνος του. Υπάρχουν άνθρωποι που σπρώχνουν στον πόλεμο».

Πρόκειται για δήλωση “on camera” του γερμανoύ δημοσιογράφου Udo Ulfkotte, αρχισυντάκτη της μεγάλης κυκλοφορίας γερμανικής εφημερίδας, «Frankfurter Allgemeine». Ο ίδιος, αποκάλυψε ότι είχε εξαναγκασθεί να δημοσιεύσει με την υπογραφή του, εκθέσεις που του είχαν παραδοθεί από μυστικές υπηρεσίες, διακινδυνεύοντας αν αποκαλυφθεί αυτό, να απολυθεί.

Στην εξομολόγησή του ο δημοσιογράφος Udo Ulfkotte στην τηλεόραση «Ρωσία Σήμερα» λέει πώς οι πληροφορίες από τα «Μ.Μ.Ε του συρμού» χειραγωγούνται για πολιτικούς σκοπούς και προπαγάνδας «μέσα από παρέμβαση στη νοημοσύνη των δημοσιογράφων, στην περίπτωσή του από την CIA.

Η αποκάλυψη ότι διετέλεσε «πληρωμένος κονδυλοφόρος», έγινε από τον Γερμανό δημοσιογράφο στην εκπομπή του ρωσικού τηλεοπτικού δικτύου RT«Russia Insider».

«Είχα καταντήσει να δημοσιεύω άρθρα με την υπογραφή μου, τα οποία είχαν γράψει πράκτορες της CIA και άλλων μυστικών υπηρεσιών, ακόμη και γερμανικών».

Η συνέντευξη με τις αποκαλύψεις του Ulfkotte προβλήθηκαν από την ρωσική τηλεόραση σε εκπομπή του Οκτωβρίου.

«Μια ημέρα, η BND (η γερμανική Μυστική Υπηρεσία Πληροφοριών) ήρθε στο γραφείο μου στην εφημερίδα “Frankfurter Allgemeine”. Και να θυμάστε ότι η γερμανική Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Πληροφοριών, ή BND έχει δημιουργηθεί απευθείας από τη CIA. Παρά το γεγονός ότι ουδεμία είχα ιδιαίτερη πληροφορία ή ειδήσεις για τον Καντάφι, ήθελαν να γράψω ένα άρθρο για τον συνταγματάρχη Μουαμάρ Καντάφι και τη Λιβύη… Μου έδωσαν όλες τις μυστικές πληροφορίες και το μόνο που μου ζήτησαν ήταν να υπογράψω το άρθρο». Την άλλη ημέρα δημοσιεύθηκε στην Frankfurter Allgemeine, αλλά ήταν εξ ολοκλήρου το έργο της BND, είπε ο Ulfkotte στην RT.

Το άρθρο αναφερόταν στα σχέδια του Καντάφι να κατασκευάσει μυστικά εργοστάσιο παραγωγής δηλητηριωδών αερίων στην Rabtha. «Η είδηση την επομένη είχε κάνει το γύρο του κόσμου. Μπορείτε να το θεωρήσετε αυτό δημοσιογραφία;».

Εξαγορασμένοι δημοσιογράφοι

Ο Γερμανός δημοσιογράφος είπε ακόμη πως στο βιβλίο του«Εξαγορασμένοι δημοσιογράφοι», περιγράφει όλες αυτές τις περιπτώσεις του παρελθόντος, για τις οποίες σήμερα νοιώθει ντροπή.

«Ο λόγος που έγραψα αυτό το βιβλίο είναι ότι διακατέχομαι από ένα μεγάλο φόβο μην ξεσπάσει πάλι πόλεμος στην Ευρώπη. Δεν θέλω να ζήσουμε και πάλι σε αυτή την κατάσταση. Οι πόλεμοι δεν γεννιούνται ποτέ από μόνοι τους. Υπάρχουν πάντα από πίσω ένας αριθμός ανθρώπων που δίνουν την ώθηση προς αυτή την κατεύθυνση. Και δεν είναι αυτοί μόνον οι πολιτικοί, αλλά και δημοσιογράφοι».

«Γνωρίζω ότι δεν είναι σωστά πράγματα όλα εκείνα που έκανα στο παρελθόν. Να ποδηγετώ τον κόσμο, κάνοντας προπαγάνδα μυστικών υπηρεσιών. Ούτε είναι σωστό εκείνο που κάνουν συνάδελφοί μου που δωροδοκήθηκαν για να προδώσουν το κοινό, όχι μόνο στην Γερμανία αλλά σ΄ ολόκληρη την Ευρώπη.

«Κι όμως αυτό έκανα κι εγώ. Παρ΄ όλο που ήμουν δημοσιογράφος 25 χρόνια, λες και είχα σπουδάσει για να γράφω ψέματα, να προδίδω τις αρχές μου και να μην λέω την αλήθεια στους αναγνώστες», είπε ο Ulfkotte.

«Έχω δωροδοκηθεί από τους Αμερικανούς για να μην γράψω την αλήθεια... Προσκλήθηκα από το γερμανικό Σχέδιο Μάρσαλ να ταξιδέψω στις Ηνωμένες Πολιτείες. Μου πλήρωσαν όλα τα έξοδα προκειμένου να με φέρουν σε επαφή με εκείνους τους αμερικανούς που έπρεπε να συναντήσω…».

Eίπε ακόμη: «Με έκαναν επίτιμο δημότη της Πολιτείας της Οκλαχόμα μόνο και μόνο επειδή τα άρθρα μου ήταν φιλο-αμερικανικά. Με υποστήριζε η CIA. Τους βοήθησα σε αρκετές περιπτώσεις και τώρα νοιώθω ντροπή γι’ αυτό».

Όπως υποστηρίζει ο Ουλφκότε, την πρακτική αυτή ακολουθούν πολλοί δημοσιογράφοι:

«Πάρα πολλοί από τους δημοσιογράφους σε διάφορες χώρεςισχυρίζονται ότι είναι δημοσιογράφοι, ενώ έπρεπε να είναι. Αλλά οι περισσότεροι απ αυτούς –όπως κι εγώ στο παρελθόν- βρίσκονται κάτω από «επίσημη κάλυψη». Δηλαδή εργάζονται ως πράκτορες μυστικών υπηρεσιών και τις βοηθούν να περάσουν πράγματα στον κόσμο. Ωστόσο, οι υπηρεσίες ουδέποτε θα παραδεχθούν ότι τους γνωρίζουν».

Οι δημοσιογράφοι αυτής της κατηγορίας συνήθως ανήκουν σε μεγάλους οργανισμούς Μ.Μ.Ε. Οι σχέσεις τους με τις μυστικές υπηρεσίες, ξεκινούν –στην αρχή- ως φιλικές. «Οι υπηρεσίες επεξεργάζονται την προσωπικότητά σου, σε κάνουν να πιστέψεις ότι είσαι πολύ σημαντικός. Και κάποια ημέρα σου ζητούν: «θα μας κάνεις μια χάρη;» υποστηρίζει ο Ουλφκότε.

«Έγραφα ότι στο παρελθόν έχουμε προδώσει τους αναγνώστες μας με τις κατευθυντήριες γραμμές που μας έδιναν πολεμοκάπηλοι. Είμαι άρρωστος από αυτά τα ψέματα της προπαγάνδας τύπου «Banana Republic», επειδή ζω σε ελεύθερη δημοκρατική χώρα με την ελευθερία της πληροφόρησης και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Κοιτάξτε τα γερμανικά μέσα ενημέρωσης, τους συναδέλφους μου κάθε μέρα βροντοφωνάζουν εναντίον της Ρωσίας, Στην πραγματικότητα, έχουν επιλεγεί από το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ.

Αλλά τώρα έχω βαρεθεί με αυτό, δεν το κάνω πια αυτό το παιχνίδι.

Το βιβλίο που έγραψα δεν θα μου δώσει τα χρήματα και τιμητικές διακρίσεις, αλλά θα μου δημιουργήσει πολλά προβλήματα. Αλλά θέλω να δώσω στο κοινό την γερμανική, ευρωπαϊκή και τη παγκόσμια μια ματιά του τι πραγματικά συμβαίνει πίσω από τις τηλεοπτικές κάμερες και τις στήλες των εφημερίδων.

Ντρέπομαι να έχω εργαστεί ώστε να επηρεάσει η «Frankfurter Allgemeine» τους αναγνώστες της, με άρθρα που ήταν κατασκευασμένα από τους Αμερικανούς. Και όσα ανέφεραν δεν ήταν αλήθεια ... τότε αναρωτιέμαι τι θα είχε συμβεί αν είχα γράψει κάτι υπέρ της Ρωσίας... Ήμασταν και είμαστε όλοι αναγκασμένοι και ενθαρρύνονται να γράφουν υπέρ των ΗΠΑ και της ΕΕ, ουδέποτε για τη Ρωσία.

Λυπάμαι, επειδή δεν σημαίνει για μένα ότι αυτή είναι η δημοκρατία και η ελευθερία του Τύπου. Η Γερμανία εξακολουθεί να είναι ένα είδος αμερικανικής αποικίας.

Νομίζετε πως έχετε να κάνετε με ένα σεβαστό επαγγελματία, ενώ πρόκειται για μαριονέτα της CIA ...».

http://news123.gr/eksagorasmenoi-dimosiografoi-kai-o-rolos-ton-mistikon-ipiresion/

Σημαντικά βιβλία

Ένα εκπληκτικά προφητικό βιβλίο της Οριάνας Φαλλάτσι, που γίνεται τραγικά επίκαιρο μετά τα πρόσφατα γεγονότα στο Παρίσι. Το συνιστώ ανεπιφύλακτα, όπως και το επόμενο βιβλίο της "Ινσαλλάχ".

ΔΕΕ

Η οργή και η περηφάνια

Oriana Fallaci

Εκδόσεις Γκοβόστη, 2003
238 σελ.

Με το βιβλίο "Η οργή και η περηφάνια" η Oriana Fallaci σπάει μια σιωπή δέκα χρόνων. Μια σιωπή που είχε τηρήσει κλεισμένη στο σπίτι της στο Μανχάταν, μέχρι την Αποκάλυψη της 11ης Σεπτεμβρίου. Σπάει τη σιωπή της με μια εκκωφαντική βροντή. Στην Ευρώπη, αυτό το βιβλίο έχει ήδη προκαλέσει και εξακολουθεί να προκαλεί μια αναστάτωση που προηγούμενή της δεν έχει παρατηρηθεί εδώ και δεκαετίες. Οξείες αντιπαραθέσεις, έντονες συζητήσεις, διαξιφισμοί, θερμές επιδοκιμασίες, εγκώμια, άγριες επιθέσεις. Στην Ιταλία, οι πωλήσεις του βιβλίου έχουν ξεπεράσει το ένα εκατομμύριο αντίτυπα ανεβάζοντάς το στην κορυφή των μπεστ-σέλερ. Στη Γαλλία, στη Γερμανία και στην Ισπανία, όπου το βιβλίο επίσης έχει γίνει μπεστ-σέλερ, οι πωλήσεις του μετριούνται σε εκατοντάδες χιλιάδες αντίτυπα. Στο μεταξύ, ετοιμάζονται μεταφράσεις του σε δεκάδες ακόμη γλώσσες.

Με το γνωστό θάρρος της, η Oriana Fallaci σχολιάζει τα καυτά ζητήματα που αναδύθηκαν εκρηκτικά στην επικαιρότητα με την πρόσφατη έξαρση της ισλαμικής τρομοκρατίας: οι αντιθέσεις και, σύμφωνα με την άποψη της συγγραφέως, το αγεφύρωτο χάσμα που υπάρχει μεταξύ του Ισλαμικού και του Δυτικού κόσμου. Η εμφάνιση της Τζιχάντ, είναι μια παγκόσμια πραγματικότητα, όπως η ανεκτικότητα και η αδράνεια της Δύσης.

Η Oriana Fallaci, με την ωμή ειλικρίνεια που τη χαρακτηρίζει, εξαπολύει δριμύτατες κατηγορίες και ανελέητες επιθέσεις, επιβεβαιώνοντας τις δυσάρεστες εκείνες αλήθειες, που όλοι μας γνωρίζουμε, αλλά δεν τολμάμε να εκφράσουμε. Με την αυστηρή λογική της και με ξεκάθαρο νου, υπερασπίζεται τον πολιτισμό μας και καταφέρεται ενάντια σε αυτά που ονομάζει "τύφλωσή μας, κουφαμάρα μας, μαζοχισμό μας, κομφορμισμό μας και υπεροψία του Πολιτικά Πρθού". 

Η Oriana Fallaci εκφράζεται με τον ποιητικό λόγο ενός προφήτη, μιλά σαν σύγχρονη Κασσάνδρα και έχει δώσει στο βιβλίο της τη μορφή μιας επιστολής με αποδέκτες όλους μας.

Στο κείμενο έχει προστεθεί ένας δραματικός πρόλογος, όπου η συγγραφέας μας αποκαλύπτει πώς γεννήθηκε αυτό το βιβλίο που χωρίς καμία προκατάληψη ονομάζει "το μικρό μου βιβλίο" και πώς πήρε τη μορφή που έχει σήμερα.

Επίσης, στον πρόλογο, μας διηγείται σημαντικά γεγονότα από την πολυτάραχη ζωή της, μας εξηγεί γιατί διάλεξε την απομόνωση και την εξορία, αυτές τις δύσκολες αλλά αμετάκλητες επιλογές της. Κι αυτός είναι ένας επιπλέον λόγος που κάνει "το μικρό βιβλίο" της να είναι στην πραγματικότητα μεγάλο. Ένα πολύτιμο βιβλίο, ένα βιβλίο που θα συγκλονίσει τη συνείδησή μας. Aλλά αποτελεί και το πορτραίτο μιας ψυχής. Tης δικής της ψυχής. Aναμφίβολα, αυτό το βιβλίο μοιάζει με αγκάθι που διαπερνά την καρδιά και το νου μας.

Μια κριτική για το βιβλίο

Η Οριάνα Φαλάτσι γεννήθηκε στην Ιταλία και διέπρεψε ως πολεμική ανταποκρίτρια και συγγραφέας τόσο στη γενέτειρά της όσο και στην Αμερική όπου και έζησε μέχρι το θάνατό της. Άνθρωπος με καυστική πένα και επιτυχημένες συνεντεύξεις, τα τελευταία χρόνια της ζωής της τάχθηκε υπέρ του αγώνα κατά του Ισλάμ, επηρεασμένη από την 11η Σεπτεμβρίου του 2001. Πολυγραφότατη, με πιο γνωστά τα βιβλία της Ένας άντρας, στο οποίο και αναφέρεται στο σύντροφό της Αλέκο Παναγούλη, Γράμμα σε ένα παιδί που δε γεννήθηκε ποτέ, Η Οργή και η Περηφάνια και τέλος το Ινσαλλάχ, το τελευταίο της βιβλίο.

Το παρόν βιβλίο αποτελεί το πιο πολυδιαβασμένο βιβλίο της Οριάνας Φαλάτσι, αν και οι απόψεις για το περιεχόμενό του διίστανται καθώς πολλοί ισχυρίζονται ότι αποτελεί την πυρίτιδα για την έκρηξη του μίσους κατά των απανταχού μουσουλμάνων.

Στις πρώτες σελίδες του βιβλίου, ξεδιπλώνονται πτυχές της έντονης ζωής της συγγραφέως η οποία και εξηγεί τους λόγους που έμεινε για δέκα ολόκληρα χρόνια απομονωμένη και σιωπηλή αλλά και τους λόγους που την ώθησαν να επιστρέψει ξανά στο κοινό της.

Κεντρικός άξονας του βιβλίου, είναι η διάσταση ανάμεσα στους δύο κόσμους, το δυτικό και το μουσουλμανικό. Η Οριάνα Φαλάτσι εκφράζει έντονα την ανησυχία της για την ανεξέλεγκτη μουσουλμανική τρομοκρατία υπό τη σκέπη του Ιερού Πολέμου, της Τζιχάντ και διατρανώνει την οργή της για την απαθή και εγκληματικά αμέτοχη δύση, που στέκεται απλός θεατής απέναντι σ’ αυτό το ζήτημα.

Με διεισδυτική ματιά και ιδιαίτερο τρόπο γραφής παραθέτει μία προς μία τις απόψεις της για τον μουσουλμανικό κόσμο αλλά και τη δύση, τονίζοντας πως «Η Αμερική είμαστε εμείς, σας το λέω. Γιατί αν καταρρεύσει η Αμερική, θα καταρρεύσει και η Ευρώπη», κάνοντας σαφές ότι θεωρεί εχθρό ολόκληρης της δύσης, τους Ισλαμιστές και προσπαθώντας να ενεργοποιήσει τα αντανακλαστικά τόσο των Ευρωπαίων όσο και των Ρώσων που θεωρούν ότι απέχουν από το πρόβλημα της Αμερικής και ότι οι ίδιοι δεν αποτελούν στόχο των Μουσουλμάνων.

Την ίδια στιγμή που η Φαλάτσι προσπαθεί να «πείσει» το αναγνωστικό κοινό για την ωμότητα του Ισλάμ και την πίστη της ότι αυτό αποτελεί παγκόσμια απειλή, αρνείται πεισματικά να αναγνωρίσει το μουσουλμανικό πολιτισμό ως άξιο σύγκρισης με τον δυτικό. Η ίδια πιστεύει πως τίποτε αξιόλογο δεν έχει να επιδείξει αυτός, σε σύγκριση με τα μεγαθήρια της τέχνης και της διανόησης που έχει κληροδοτήσει σε όλο τον κόσμο η δυτική κουλτούρα.

Αν και απόλυτη στις απόψεις της κατά τη γνώμη μου η Οριάνα Φαλάτσι δεν παύει να είναι αυθεντική και δίκαιη. Όλα όσα ισχυρίζεται τα βασίζει στην εμπειρία της δικής της ζωής, μέσα από τα γεγονότα και τα πρόσωπα που γνώρισε κατά την τέλεση του δημοσιογραφικού της καθήκοντος. Τα βασίζει και στα ιστορικά γεγονότα που στέκονται εκεί προς αξιολόγηση από τον καθένα από εμάς προκειμένου και εμείς να βγάλουμε το δικό μας συμπέρασμα και να συμφωνήσουμε ή να διαφωνήσουμε με αυτή τη δυναμική γυναίκα, της οποίας τις απόψεις είτε συμμεριζόμαστε είτε όχι. Το μόνο σίγουρο είναι πως δε μπορούμε παρά να της αναγνωρίσουμε την ειλικρίνεια, το αγέρωχο πνεύμα, την πίστη στις απόψεις της και το δυναμισμό της που διαφαίνεται σε κάθε κομμάτι της πορείας της, συγγραφικής και μη, στις επιλογές της αλλά και στην παρούσα κατάθεση ψυχής. Έτσι θα χαρακτήριζα το βιβλίο της, χωρίς να θέλω να υπεισέλθω στη συμφωνία μου ή στη διαφωνία μου με όσα γράφει μέσα σε αυτό, την Οριάνα Φαλάτσι την θαυμάζω για τα κομμάτια της ψυχής της που συλλέγω σε κάθε ένα από τα βιβλία της που έτυχε να διαβάσω.

Έλενα Γιαννουτάκη