Πεταμένα βιβλία...

Κατάντια και θλίψη...

Η πεταμένη λογοτεχνία στα σκουπίδια είναι ένα θλιβερό φαινόμενο, που υποδηλώνει την έλλειψη εκτίμησης για το βιβλίο ως αντικείμενο και ως φορέα γνώσης. Τα πεταμένα βιβλία μπορεί να είναι αποτέλεσμα διάφορων παραγόντων, όπως η αλλαγή των αναγνωστικών προτιμήσεων, η έλλειψη χώρου, η αδιαφορία για την πολιτιστική αξία του βιβλίου ή ακόμα και η απλή αμέλεια. Βλέπω πολλές αναρτήσεις με βιβλία πεταμένα στον δρόμο, κούτες με καλά βιβλία. Πριν λίγο κάποιος ανέβασε φωτογραφία με την Ιστορία του Ελληνικού Έθνους του Παπαρρηγόπουλου πεταμένη στα σκουπίδια. Πόσο άθλιος τενεκές πρέπει να είσαι για να στείλεις τον Παπαρρηγόπουλο και το έργο του στον σκουπιδοτενεκέ; Όλο και λιγότερος κόσμος διαβάζει. Όλο και λιγότερος κόσμος θα πιάσει στα χέρια του ένα καλό βιβλίο, ένα ιστορικό βιβλίο, ένα βιβλίο που θα τον προβληματίσει, θα του ανοίξει τα μάτια, θα τον ταρακουνήσει. Έχουν αποβλακωθεί όλοι στο κινητό. Κληρονομούν φοβερές βιβλιοθήκες και τις πετάνε στα σκουπίδια. Πιάνουν χώρο και δεν ταιριάζουν με το μίνιμαλ σαλόνι του ΙΚΕΑ. Τι γενιές είναι αυτές; Τι άνθρωποι είναι αυτοί;

Στην Ελλάδα το βιβλίο δεν είναι αξία. Το να διαβάζεις δεν θεωρείται σημαντικό. Και για αυτό φταίει πρωτίστως το σχολείο. Γιατί τα σχολικά κείμενα είναι ως επί το πλείστον κακά κείμενα, άθλια ελληνικά, κείμενα χωρίς ουσία ή κείμενα συγκεκριμένης ιδεολογικής κατεύθυνσης. Δεν μαθαίνουν στα παιδιά την σημασία της μόρφωσης μέσα από την ανάγνωση. Τελειώνουν το σχολείο και δεν έχουν διαβάσει ένα βιβλίο της Πηνελόπης Δέλτα. Δεν συζητώ για Παπαδιαμάντη και Καζαντζάκη. Εκεί θα χρειαστούν λεξικό. Κινέζικα θα τους φαίνονται. Για να μην πιάσω και τους ξένους συγγραφείς που τους αγνοούν παντελώς και κλαίμε όλοι μαζί. Πάλι καλά που κάνουν αρχαία (έστω και στοιχειώδη) και σώζεται κάπως η κατάσταση. Τικ τοκ, ινστα, Ντουμπάι, ινφλουένσερ, ποτάρες, ζωάρα, νυχάρες, μπρο, τραπ, βιντεοπαιχνίδι, χαζοβιολισμός, χυδαιότητα και βλακεία. Πού να χωρέσει ένα ωραίο βιβλίο μέσα σε έναν τόσο άσχημο κόσμο;

 

Βιβλιοπαρουσίαση

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Το Δ.Σ. του Συλλόγου «Βιβλιόφιλοι Έδεσσας»

σας προσκαλεί την Τετάρτη 02 Απριλίου 2025 και ώρα 06.30΄μμ

στην αίθουσα του Πολιτιστικού Κέντρου του Δήμου Έδεσσας (Περιοχή Βαρόσι), στην εκδήλωση παρουσίασης του βιβλίου: «Για την Ελλάδα που ματώνει» της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη.

Για το βιβλίο θα μιλήσει ο Αντιπρόεδρος του Συλλόγου

Δημήτρης Ευαγγελίδης και η συγγραφέας.

Συντονίζει η Γραμματέας του Δ.Σ. του Συλλόγου

Δέσποινα Τσεχελίδου.

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ

Τρύφων Ούρδας

 

Το παράδειγμα της Σουηδίας

Εκπαίδευση: «Κάν’ το όπως οι Σουηδοί» καλούν το υπ. Παιδείας οι εκδότες βιβλίου – Επιστροφή στο χαρτί 

Το παράδειγμα της Σουηδίας, που αποφάσισε να δώσει έμφαση στην αναλογική εκπαίδευση, έναντι της ψηφιακής, επιστρέφοντας στο «χαρτί και το μολύβι», παρουσιάζουν τα σωματεία Ελλήνων εκδοτών βιβλίου.

«Κάν’ το όπως η Σουηδία», καλούν το ελληνικό υπουργείο Παιδείας οι Έλληνες εκδότες βιβλίων, φέρνοντας το παράδειγμα της σκανδιναβικής χώρας που επιστρέφει στην «αναλογική εκπαίδευση», με χαρτί και μολύβι. Τα σωματεία εκδοτών θέτουν σε γνώση του υπουργείου Παιδείας και των υπεύθυνων της διδασκαλίας των μαθημάτων σε όλες τις βαθμίδες, τη νέα πολιτική της σουηδικής κυβέρνησης, η οποία βασίζεται σε τεκμηριωμένες επιστημονικές μελέτες.

Όπως ενημερώνουν, η βάση της πολιτικής αυτής είναι η ενίσχυση της ανάγνωσης από έντυπα βιβλία και όχι από ψηφιακά μέσα.  Η σουηδική κυβέρνηση «επενδύει σε περισσότερο χρόνο για διάβασμα και λιγότερο χρόνο στις οθόνες», διαβάζουμε στη σχετική ανταπόκριση από το σουηδικό υπουργείο Παιδείας. 

Βιβλίο αντί οθόνης

Το σουηδικό υπουργείο επικαλείται μελέτες που δείχνουν ότι τα περιβάλλοντα χωρίς οθόνες παρέχουν καλύτερες συνθήκες για τα παιδιά να αναπτύξουν σχέσεις, να συγκεντρωθούν και να μάθουν να διαβάζουν και να γράφουν. Τονίζει ότι είναι σημαντικό τα ψηφιακά βοηθήματα μάθησης να εισάγονται στη διδασκαλία μόνο σε μια ηλικία που ενθαρρύνουν και δεν εμποδίζουν τη μάθηση. Η χρήση τέτοιων βοηθημάτων πρέπει επομένως να εξετάζεται προσεκτικά.

Πρόκειται για στροφή 180 μοιρών, από μια χώρα πρωτοπόρο στο ψηφιακό σχολείο, που σχεδόν είχε σχεδόν καταργήσει το χαρτί, αντικαθιστώντας το με τάμπλετ και ψηφιακά βιβλία. Μετά από σχεδόν δέκα χρόνια εφαρμογής της «ψηφιοποίησης» στην εκπαίδευση, οι Σουηδοί αντιλήφθηκαν ότι οι επιδόσεις των μαθητών στην ανάγνωση, στις εξετάσεις Pisa, επιδεινώθηκαν αισθητά. Γι’αυτό αναθεώρησαν την πολιτική τους, επιστρέφοντας στην αναλογική εκπαίδευση. Μάλιστα, η σουηδική κυβέρνηση αποφάσισε να μην προχωρήσει με την πρόταση του Εθνικού Οργανισμού Εκπαίδευσης για την ψηφιακή στρατηγική. Η στρατηγική τέθηκε σε διαβούλευση και δέχθηκε κριτική από νευροεπιστήμονες και παιδίατρους.

 Να ενισχυθεί η «αναλογική εκπαίδευση»

Τα πέντε μεγάλα ελληνικά εκδοτικά σωματεία, η Ένωση Ελληνικού Βιβλίου, οι Σύνδεσμοι Εκδοτών Βιβλίου Αθηνών και Βόρειας Ελλάδας, ο Ανεξάρτητος Σύλλογος Εκδοτών Βιβλίου και ο Σύνδεσμος Εκδοτών Επιστημονικού Βιβλίου υψώνουν και τη δική τους φωνή υπέρ της «αναλογικής παιδείας».

Οι Έλληνες εκδότες παραπέμπουν στις δηλώσεις της υπουργού Παιδείας της Σουηδίας, Λότα Έλκχομ: «Οι καλύτερες συνθήκες για την ανάπτυξη βασικών δεξιοτήτων ανάγνωσης και γραφής είναι σε αναλογικά περιβάλλοντα και με τη χρήση αναλογικών εργαλείων. Γι’ αυτό είναι σημαντικό οι μαθητές να εργάζονται με στυλό και χαρτί και, όχι λιγότερο σημαντικό, να έχουν πρόσβαση σε σχολικά βιβλία και στελεχωμένες σχολικές βιβλιοθήκες».

Στην Ελλάδα οι σχολικές βιβλιοθήκες υπάρχουν μεν ως θεσμός στο εκπαιδευτικό σύστημα, αλλά συνήθως απαξιώνονται, υπολειτουργούν ή δεν λειτουργούν καν.

O πρόεδρος της ΕΝΕΛΒΙ Κώστας Δαρδανός έχει ασχοληθεί εκτενώς με το θέμα των σχολικών βιβλιοθηκών, ακολουθώντας τα χνάρια του πατέρα του Γιώργου Δαρδανού, των εκδόσεων Gutenberg – ο οποίος υπήρξε πρωτοπόρος στις προσπάθειες στήριξης του θεσμού. Μας λέει ότι η σχολική βιβλιοθήκη δεν σημαίνει απλώς λίγα ράφια με βιβλία, αλλά προϋποθέτει εκτός από έναν οργανωμένο και λειτουργικό φυσικό χώρο, την ύπαρξη βιβλιοθηκονόμου και την οργανική ένταξη του βιβλίου, που έχουμε μάθει να αποκαλούμε «εξωσχολικό», στην καθημερινότητα του σχολείου, στη μαθησιακή διαδικασία. 

Σχολικές βιβλιοθήκες σε αχρηστία

Είναι χαρακτηριστικό ότι ενώ στα τέλη της δεκαετίας του ’90 ιδρύθηκαν ή εμπλουτίστηκαν περίπου 500 βιβλιοθήκες στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, όταν απολύθηκαν οι βιβλιοθηκονόμοι που τις λειτουργούσαν, σταδιακά υποβαθμίστηκαν και τέθηκαν σε αχρηστία. «Στις περισσότερες από αυτές τις βιβλιοθήκες, τα βιβλία είναι σήμερα καταχωνιασμένα σε αίθουσες με σπασμένα θρανία και παλιούς υπολογιστές», μας λέει ο πρόεδρος της ΕΝΕΛΒΙ.

Ο κ. Δαρδανός, παραπέμπει στην έρευνα του ΟΣΔΕΛ για την ανάγνωση και το βιβλίο, η οποία δείχνει ότι οι βιβλιοθήκες είναι πηγή πλούτου για μια κοινωνία – όχι μεταφορικά αλλά και κυριολεκτικά. Αποδεικνύεται στατιστικά ότι οι Έλληνες αναγνώστες, όσοι έχουν επαφή με το βιβλίο από μικρή ηλικία και αποκτούν πολιτισμικό κεφάλαιο,  έχουν περισσότερες πιθανότητες να ανήκουν στα ανώτερα κοινωνικά στρώματα και να έχουν υψηλότερο εισόδημα από ό,τι οι μη αναγνώστες.

Έρωτας με το βιβλίο

«Πώς θα εκθέσουμε το σύνολο των παιδιών στην ανάγνωση; Μόνο αν ενταχθούν οι σχολικές βιβλιοθήκες στο εκπαιδευτικό σύστημα. Να μην παπαγαλίζει το παιδί το ένα και μοναδικό βιβλίο, αλλά να εκτίθεται στην έρευνα. Βιβλιοθήκη σημαίνει έρευνα. Αγαπάς το βιβλίο όταν γνωρίζεις πράγματα που δεν ήξερες, για τον εαυτό σου και για τον κόσμο. Όπως όταν γνωρίζει κάποιος τον έρωτα στη ζωή, μετά θέλει να συνεχίσει να ερωτεύεται. Όταν γνωρίζει κανείς το βιβλίο από τη σωστή πλευρά, όχι ως καταναγκαστική επιβολή του κράτους για να παπαγαλίσεις και να γράψεις (στις εξετάσεις), είναι σαν να γνωρίζει το έτερον ήμισυ. Όποιος ερωτεύεται την ανάγνωση γίνεται πλουσιότερος. Μας ενδιαφέρει αυτό; Το θέλουμε; Και επιπλέον δεν μαθαίνει κανείς να διαβάζει από την οθόνη. Μαθαίνει από το χαρτί», λέει παθιασμένα ο πρόεδρος της ΕΝΕΛΒΙ.

Το παράδειγμα της Σουηδίας

Οι Έλληνες εκδότες βιβλίου θεωρούν το δίδαγμα των σουηδικών σχολείων κομβικό. «Όταν μια χώρα πρωτοπόρος στην τεχνολογία,  έχει κάνει το πείραμα και έχει καταλήξει ότι το χαρτί υπερτερεί της οθόνης, πρέπει να μας προβληματίσει. Πήγε κάποιος στη στροφή του δρόμου και μας είπε ότι υπάρχει γκρεμός. Εμείς θα συνεχίσουμε να οδεύουμε προς τα εκεί;», ρωτάει ο κ. Δαρδανός.

Προειδοποιεί ότι η στροφή στο ψηφιακό βιβλίο, όπως προβλέπεται και στα νέα εκπαιδευτικά προγράμματα, δεν βοηθάει τη μάθηση. «Τα νέα σχολικά βιβλία που σχεδιάζονται και βρίσκονται σε στάδιο διόρθωσης, έχουν ως επίκεντρο την οθόνη.

Το μεγαλύτερο μέρος τους είναι ψηφιακό. Βιβλία πρώτης δημοτικού είναι γεμάτα QR code και ζητάνε από το παιδί να τα σκανάρει με το κινητό», μας λέει ο κ. Δαρδανός.

Όπως μας λέει, υπάρχουν πολλές διεθνείς  μελέτες από νευροεπιστήμονες, γλωσσολόγους και άλλους ειδικούς, που δείχνουν ότι το χαρτί είναι το πιο φιλικό μέσο για τη γνώση. Σε μελέτη που γίνεται τα τελευταία δέκα χρόνια σε 25.000 φοιτητές σε 33 χώρες, πάνω από το 80% προτιμούν το έντυπο βιβλίο. «Το ηλεκτρονικό βιβλίο έχει αρετές, που έχουν να κάνουν με τη γρήγορη εύρεση, τη φορητότητα. Όμως δεν έχουν πάντα σχέση με τη μάθηση και την παιδεία», συμπληρώνει ο εκδότης.

Η ανάγνωση είναι εισιτήριο για την ελευθερία

Οι Έλληνες εκδότες έχουν έρθει σε επαφή με τον υπουργό Παιδείας Κυριάκο Πιερρακάκη, ο οποίος όπως μας λένε ήταν θετικός στα αιτήματά τους για το θέμα των σχολικών βιβλιοθηκών και δεσμεύθηκε ότι θα βρεθεί χρηματοδότηση μέσω ΕΣΠΑ για την ενίσχυσή τους και κυρίως για τη στελέχωσή τους με βιβλιοθηκονόμους.

«Ο υπουργός μας είπε ότι τον διαμόρφωσε ένας φωτισμένος καθηγητής που ήταν υπεύθυνος της σχολικής βιβλιοθήκης. Γι’αυτό θεωρώ ότι κατανόησε αυτό που του είπαμε. Ότι το έντυπο βιβλίο είναι αναπτυξιακό μέτρο πρέπει το συντομότερο να ενταχθούν ο σχολικές βιβλιοθήκες στην εκπαιδευτική διαδικασία. Όσο νωρίτερα γνωρίσει το παιδί τον έρωτα με το βιβλίο, τόσο πιο αυτόνομο, αυτάρκες και ενδυναμωμένο είναι. Το εκπαιδευτικό σύστημα σε διαδάσκει να μισείς το βιβλίο και να το καις στο τέλος του έτους. Το διαβάζεις «για να…». Ενώ η ανάγνωση είναι αυταξία, είναι εισιτήριο για την ελευθερία. Σου ανοίγει άπειρους κόσμους. Ελεύθερος είναι αυτός που μπορεί να οραματιστεί τον εαυτό του», καταλήγει ο πρόεδρος της ΕΝΕΛΒΙ.

Πηγή: https://www.in.gr/2025/02/19/greece/ekpaideysi-kanto-opos-oi-souidoi-kaloun-yp-paideias-oi-ekdotes-vivliou-epistrofi-sto-xarti/

 

Βιβλιοπαρουσίαση

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

 Το Δ.Σ. του Συλλόγου «Βιβλιόφιλοι Έδεσσας»

σε συνεργασία με τις Εκδόσεις «Μπαρμπουνάκης»

σας προσκαλούν

την Τετάρτη 23 Οκτωβρίου 2024 και ώρα 06.30΄μμ

στην αίθουσα του Πολιτιστικού Κέντρου του Δήμου Έδεσσας (Περιοχή Βαρόσι), στην εκδήλωση παρουσίασης του βιβλίου:

«Υπάρχει “μακεδονική” γλώσσα στην Ελλάδα;»

του Δημήτρη Ε. Ευαγγελίδη.

Για το βιβλίο θα μιλήσει η Δέσποινα Τσεχελίδου,

Γραμματέας του Δ.Σ. του Συλλόγου.

Συντονίζει το μέλος του Δ.Σ. του Συλλόγου Γεωργία Βλάχα.

Θα ακολουθήσει συζήτηση.

 Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ

Τρύφων Ούρδας

 

Βιβλιοπροτάσεις (6)

Ο ΓΛΩΣΣΙΚΟΣ ΑΦΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ

ΠΕΡΑΝ ΤΟΥ ΜΙΣΟΞΕΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΥΠΟΤΕΛΕΙΑΣ

Ένα βιβλιαράκι μικρού σχήματος με μόλις 100 σελίδες, του οποίου συνιστώ θερμά την μελέτη, ειδικότερα στους εκπαιδευτικούς όλων των βαθμίδων. Υπήρξε αποκαλυπτικό για μένα και ομολογώ ότι με είχε συγκλονίσει όταν το πρωτοδιάβασα το 1984. Εξακολουθώ να το διαβάζω συχνά και πάντα θυμάμαι πόσο προφητικές υπήρξαν οι επισημάνσεις του για τον ευτελισμό της γλώσσας μας και την κακοποίησή της, πριν από 40 χρόνια! Προσωπικά μοιράζομαι απολύτως τις προσεγγίσεις και προειδοποιήσεις του συγγραφέα Γιάννη Καλιόρη, Καθηγητή στην Φιλοσοφική Σχολή του 8ου Πανεπιστημίου (πρώην Βενσέν), στο Παρίσι.

Το βιβλίο αναφέρεται στην καταλυτική εισροή ξενισμών στα σύγχρονα Ελληνικά και αποτελεί μια επιστημονική και ιδιαίτερα αναλυτική μελέτη επάνω στο συγκεκριμένο φαινόμενο. Διαβάζεται, πιστεύω, ευχάριστα από κάποια -ον που έχει ενδιαφέρον για την γλώσσα και την πορεία της. Η τιμή του είναι κάτω από 10 Ευρώ που αξίζουν με το παραπάνω για αυτό το έργο.

 

Βιβλιοπροτάσεις (4)

Τι ακριβώς είναι το κίνημα «Αφύπνιση»;

Δημήτρης Ε. Ευαγγελίδης

 Το κίνημα «Αφύπνιση» (Αγγλ. Woke) είναι ένα νεοταξικό πολιτικο-ιδεολογικό κίνημα με ευρύτατη διάδοση στις Η.Π.Α. όπου ελέγχει το μεγαλύτερο τμήμα των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης (Μ.Κ.Δ.) και των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης (Μ.Μ.Ε.) και το οποίο διαδόθηκε συστηματικά και στις ευρωπαϊκές χώρες. Προϊόν της προϊούσας σήψης της αμερικανικής κοινωνίας, αποτυπώνει κάθε είδους διεστραμμένη νοοτροπία, εκφυλισμό και διαφθορά, με βασικούς εκπροσώπους αντικοινωνικά άτομα με σοβαρά ψυχολογικά και ψυχιατρικά προβλήματα.

Η αφετηρία του κινήματος ανιχνεύεται στις Η.Π.Α. κατά την δεκαετία του 1970 και στο οποίο πρωτοστατούν νεομαρξιστές της Σχολής της Φραγκφούρτης, υποστηρικτές του λεγόμενου πολιτισμικού μαρξισμού. Προωθούν τις έννοιες της  «πολιτικής ορθότητας» και της «πολυ-πολιτισμικότητας»,  με στόχο, όπως έχει  υποστηριχθεί, την  καταστροφή του δυτικού πολιτισμού και της χριστιανικής θρησκείας.

Το κίνημα γιγαντώθηκε στις Η.Π.Α. στην διάρκεια της διακυβέρνησης των Δημοκρατικών και εξαπλώθηκε επίσης στις χώρες της Ε.Ε. όπως προαναφέρθηκε. Οι νόμοι που έχουν περάσει στην Βόρεια Αμερική και σε αρκετές χώρες της Δυτικής Ευρώπης, υπαγορευόμενοι από την πολιτική ορθότητα, (ντιρεκτίβες για το πώς πρέπει να συμπεριφέρεσαι, να μιλάς κ.λπ. που θυμίζουν το 1984 του Orwell), είναι αμείλικτοι. Στο μεταξύ, όλα σχεδόν τα πνευματικά επιτεύγματα της Δύσης τελούν υπό διωγμό. Πλάτωνας, Αριστοτέλης, Όμηρος, Σαίξπηρ, Μολιέρος, Γκαίτε κ.ά. θεωρούνται ρατσιστές.

«Σε μεγάλα πανεπιστήμια, όπως το Princeton, καταργείται η διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών και λατινικών, ως εργαλεία ρατσισμού. Στο Yale δεν θα διδάσκεται η Ιστορία της Τέχνης, παρά μόνο ως αφετηρία για ζητήματα φύλου, τάξης, φυλής...», γράφει o Γιώργος Πανόπουλος στο βιβλίο του «Woke Culture: Η Βαρβαρότητα της "Σωστής Πλευράς" της Ιστορίας», και συνεχίζει: «Αυτήν την φορά η επίθεση δεν έρχεται από την νεοφιλελεύθερη δεξιά ή ακροδεξιά, αλλά από τους "προοδευτικούς", οι οποίοι στην πραγματικότητα εξυπηρετούν τέλεια το νεοφιλελεύθερο σύστημα».

Το λογικό συμπέρασμα της αποδομητικής θεωρίας που σαρώνει τον δυτικό κόσμο είναι, με λίγα λόγια, ότι πρέπει να τελειώνουμε με τον δυτικό πολιτισμό. Τα πάντα πρέπει να καταρρεύσουν, να αποδομηθούν, να καταστραφούν. Το κίνημα αυτό απέκτησε τεράστια δύναμη και φαίνεται ότι στηρίχθηκε από τις μεγαλύτερες εταιρείες στον κόσμο. Η Anne de Guigné γράφει στο βιβλίο της «Woke Καπιταλισμός, Όταν η Επιχείρηση Υπαγορεύει το Καλό και το Κακό»:

"Η ελβετική τράπεζα Crédit Suisse συνέταξε τον Δεκέμβριο του 2020 την έκθεση LGBT 350. Αυτή, θεωρώντας ότι ένα ποσοστό 5%-10% του πληθυσμού είναι ΛΟΑΤΚΙ+ και ότι έχει παρόμοιες καταναλωτικές συνήθειες με τους μη ΛΟΑΤΚΙ+, καταλήγει ότι η αγοραστική δύναμη των ΛΟΑΤΚΙ+ αντιπροσωπεύει περίπου 2,7-5,6 τρισεκατομμύρια δολάρια της ομάδας G20. Δηλαδή, αν ήταν οικονομία, θα ήταν η τρίτη ή τέταρτη στον κόσμο".

"Οι εταιρείες", γράφει ο προαναφερθείς Γιώργος Πανόπουλος "έχουν κάθε λόγο να δημιουργούν νέους πελάτες, οπότε ναι, "τι θέλεις να είσαι"; Άντρας, γυναίκα, τρανς, δέντρο, σκυλί, μωρό; Μπορείς, αρκεί να το δηλώσεις. Το Facebook δίνει μία από 56 σεξουαλικές ταυτότητες. Ούτε φύση, ούτε πολιτισμός, όλα είναι θέμα προσωπικών επιλογών, με αποτέλεσμα ένα σουπερμάρκετ ταυτοτήτων. Εμπρός να δημιουργήσουμε ένα, δύο, χίλια νέα γκέτο. Δεν υπάρχουν άντρες και γυναίκες, υπάρχουν άτομα. Οι γέφυρες με τους άλλους ανθρώπους ανατινάζονται, οι δεσμοί καταλύονται, η αποξένωση θεριεύει...".

Αξίζει να διαβαστεί και η βιβλιοκριτική που γράφτηκε για το πόνημα του Γ. Πανόπουλου «Woke Culture: Η Βαρβαρότητα της "Σωστής Πλευράς" της Ιστορίας» που ήδη αναφέραμε παραπάνω και το συστήνω ανεπιφύλακτα:

«Στο βιβλίο αυτό, ο συγγραφέας παρατηρεί στοχαστικά και αποτυπώνει με τρόπο στιβαρό τι συμβαίνει στον σύγχρονο δυτικό πολιτισμό με επίκεντρο την ανάδυση της «πολιτικής ορθότητας» και τη σταδιακή μεταμόρφωσή της σε woke κουλτούρα (κουλτούρα της αφύπνισης). Θυμίζει την αρχική αθωότητα του #MeToo και τη διολίσθηση της καταγγελίας σε απόδειξη, αποκαλύπτει τι είναι αυτή η cancel culture (κουλτούρα της καταγγελίας), η διάθεση ακύρωσης της κουλτούρας, με τις πρακτικές στυγνής και ολοκληρωτικής λογοκρισίας στα πανεπιστήμια, στην τέχνη, στη γνώση.

Στο ίδιο πλαίσιο αναφοράς, θίγει το ζήτημα των μελλοντικών γενεών εστιάζοντας στην άγρια χειραγώγηση των παιδιών και στην άκριτη σεξουα­λικοποίησή τους από οργανισμούς, ακτιβιστές και δασκάλους. Εξετάζει με προσοχή, ακόμη, πώς αντιμετωπίζονται κρίσιμα θέματα, όπως ο ρατσισμός, η σεξουαλικότητα, τα ανθρώπινα δικαιώματα, η ισλαμική τρομοκρατία και η κλιματική αλλαγή από τους αυτο-αποκαλούμενους «προοδευτικούς» που με φανατισμό Σταυροφόρων είναι έτοιμοι να αφανίσουν όποιον δεν υιοθετεί την ιερή πίστη τους. Και καταλήγει πως αυτός ο φανατισμός, με Δούρειο Ίππο τη woke κουλτούρα, απειλεί με διάλυση ό,τι συνέχει τις κοινωνίες, σπέρνοντας σύγχυση, παράνοια, διχασμό και πόλωση.

 Δ.Ε.Ε.

 

Βιβλιοπαρουσίαση-βιβλιοκριτική

Ένα εκπληκτικά ενημερωτικό έργο, που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί προφητικό, με ένα πλήθος πληροφοριών για τις επιδημίες που μαστίζουν τον κόσμο, αλλά και τις παλιές ασθένειες που επανεμφανίζονται, γραμμένο το 1994 και το οποίο έπρεπε να διδάσκεται στις Ιατρικές Σχολές.

Δημήτρης Ε. Ευαγγελίδης

Λώρη Γκάρρετ - Ο επερχόμενος λοιμός: Νεοεμφανιζόμενες ασθένειες σε έναν κόσμο εκτός ισορροπίας 

(Laurie Garrett - The Coming Plague: Newly Emerging Diseases in a World Out of Balance)

Σελίδες 750

Κυκλοφόρησε: Οκτώβριος 1995

Εκδοτικός Οίκος: “Farrar, Straus and Giroux, New York U.S.A.

Table of Contents

Preface

Introduction
1. Machupo: Bolivian Hemorrhagic Fever
2. Health Transition: The Age of Optimism—Setting Out to Eradicate Disease
3. Monkey Kidneys and the Ebbing Tides: Marburg Virus, Yellow Fever, and the Brazilian Meningitis Epidemic
4. Into the Woods: Lassa Fever
5. Yambuku: Ebola
6. The American Bicentennial: Swine Flu and Legionnaires' Disease
7. N'zara: Lassa, Ebola, and the Developing World's Economic and Social Policies
8. Revolution: Genetic Engineering and the Discovery of Oncogenes
9. Microbe Magnets: Urban Centers of Disease
10. Distant Thunder: Sexually Transmitted Diseases and Injecting Drug Users
11. Hatari: Vinidogodogo (Danger: A Very Little Thing): The Origins of AIDS
12. Feminine Hygiene (As Debated, Mostly, by Men): Toxic Shock Syndrome
13. The Revenge of the Germs, or Just Keep Inventing New Drugs: Drug-resistant Bacteria, Viruses, and Parasites
14. Thirdworldization: The Interactions of Poverty, Poor Housing, and Social Despair with Disease
15. All in Good Haste: Hantaviruses in America
16. Nature and Homo sapiens: Seal Plague, Cholera, Global Warming, Biodiversity, and the Microbial Soup
17. Searching for Solutions: Preparedness, Surveillance, and the New Understanding
Afterword
Notes
Acknowledgments
Index

Βιβλιοκριτική του Pinguin books

Ακάθαρτο πόσιμο νερό. Ακατάλληλη χρήση αντιβιοτικών. Τοπικός πόλεμος. Μαζική μετανάστευση προσφύγων. Η αλλαγή των κοινωνικών και περιβαλλοντικών συνθηκών σε όλο τον κόσμο προκάλεσε την εξάπλωση νέων και δυνητικά καταστροφικών ιών και ασθενειών-HIV, Lassa, Ebola και άλλων. Η Laurie Garrett σας ταξιδεύει σε όλον τον πλανήτη, στα τελευταία πενήντα χρόνια των μαχών με τα μικρόβια και εξετάζει τις παγκόσμιες συνθήκες που έχουν κορυφωθεί σε επαναλαμβανόμενα κρούσματα νεοεμφανιζόμενων ασθενειών, επιδημίες ασθενειών που μεταναστεύουν σε νέες περιοχές και μεταλλαγμένες παλιές ασθένειες που δεν είναι πλέον θεραπευσιμες. Υποστηρίζει ότι δεν είναι τόσο αργά, αρκεί να αναλάβουμε δράση για να αποτρέψουμε την περαιτέρω επίθεση ιών και μικροβίων και προτείνει πιθανές λύσεις για ένα πιο υγιές μέλλον.

Βιβλιοκριτική του Amazon.com

Από πού θα εμφανιστεί η επόμενη ασθένεια; Από οπουδήποτε στον κόσμο - από υπερχείλιση λυμάτων στο Κάιρο, από μια ζώνη πολέμου στη Ρουάντα, από ένα ενεργειακά αποδοτικό κτίριο γραφείων στην Καλιφόρνια, από κάποιο αγρόκτημα χοίρων στην Κίνα ή τη Βόρεια Καρολίνα.

"Η ετοιμότητα απαιτεί κατανόηση", γράφει η δημοσιογράφος Λώρη Γκάρρετ (Laurie Garrett) που κέρδισε το Βραβείο Πούλιτζερ (Pulitzer) και σε αυτό το βιβλίο, πρόδρομο του επόμενου έργου της: «Η προδοσία της Εμπιστοσύνης: Η κατάρρευση της Παγκόσμιας Δημόσιας Υγείας» (Betrayal of Trust: The Collapse of Global Public Health) δείχνει σαφή κατανόηση των μοτίβων που βρίσκονται κάτω από τις νέες ασθένειες στους τίτλους των εφημερίδων (AIDS, Ebola), όπως και τις παλιές που αναζωπυρώνονται (φυματίωση, χολέρα).

Καθώς ο ανθρώπινος πληθυσμός εκρήγνυται, οι οικολογίες καταρρέουν και απλοποιούνται, οι μικρο-οργανισμοί διαφόρων ασθενειών διεισδύουν κινούνται στα κενά.

Καθώς η παγκοσμιοποίηση συνεχίζεται, οι ασθένειες μπορούν να μετακινούνται από τη μια χώρα στην άλλη όσο πιο γρήγορα μπορεί να πετάξει ένα αεροπλάνο.

Ενώ η ανθρώπινη φυλή μάχεται μεταξύ της, η υπεροχή μετακινείται στην πλευρά των μικροβίων. Είναι οι θηρευτές μας και θα νικήσουν εάν εμείς, ο Homo sapiens, δεν μάθουμε να ζούμε σε ένα λογικό παγκόσμιο χωριό που προσφέρει στους μικροοργανισμούς λίγες ευκαιρίες.

Η εικόνα της δεν είναι εντελώς ζοφερή. Οι επιδημίες μεγαλώνουν όταν ενισχύεται το ξέσπασμα μιας ασθένειας - από τις μολυσμένες πηγές νερού, τις κοινόχρηστες βελόνες, τον ανακυκλούμενο αέρα, με την πορνεία. Ο έλεγχος των ενισχυτών των ασθενειών είναι μέσα στις δυνάμεις μας. Είναι θέμα χρημάτων, ανθρώπων και θέλησης.

– Μαίρη Έλλεν Κέρτιν (Mary Ellen Curtin)

Βιογραφικά

Η Laurie Garrett είναι η μοναδική συγγραφέας που της έχουν απονεμηθεί την ίδια χρονιά (1977) και τα τρία μεγάλα "P's" της δημοσιογραφίας: το Peabody, το Polk και το Pulitzer.

Η Laurie Garrett γεννήθηκε στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνιας το 1951. Αποφοίτησε με τιμητική διάκριση από το Merrill College στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, Σάντα Κρουζ, όπου έλαβε B.A. στην Βιολογία το 1975.  Παρακολούθησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Τμήμα Βακτηριολογίας και Ανοσολογίας στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, στο Μπέρκλεϊ και έκανε έρευνα στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ με τον Leonard Herzenberg.Κατά τη διάρκεια των διδακτορικών σπουδών της, η Garrett άρχισε να μεταδίδει επιστημονικές ειδήσεις για τον ραδιοφωνικό σταθμό KPFA. Το χόμπι έγινε σύντομα πολύ πιο ενδιαφέρον από το μεταπτυχιακό και πήρε άδεια απουσίας για να ασχοληθεί με την δημοσιογραφία. Η Garrett δεν ολοκλήρωσε ποτέ το διδακτορικό της. Στην KPFA, η Garrett εργάστηκε στην διοίκηση, στις ειδήσεις και στην παραγωγή ραδιοφωνικών ντοκιμαντέρ.

Μια σειρά ντοκιμαντέρ με συμπαραγωγό τον Adi Gevins κέρδισε το Βραβείο Peabody Ραδιοφωνίας του 1977 ενώ άλλες παραγωγές του KPFA από την Garrett κέρδισαν το βραβείο Edwin Howard Armstrong.

Η Garrett κέρδισε το βραβείο George Polk για τις ξένες ανταποκρίσεις το 1997 για το «Διαλυμένη Αυτοκρατορία, κατακερματισμένη Υγεία» (Crumbled Empire, Shattered Health) μια "σειρά 25 άρθρων σχετικά με την κρίση δημόσιας υγείας στην πρώην Σοβιετική Ένωση" στην εφημερίδα Newsday.

Κέρδισε ένα άλλο βραβείο της Polk το 2000 για το βιβλίο της "Betrayal of Trust" (Η προδοσία της Εμπιστοσύνης), "ένα σχολαστικά ελεγμένο απολογισμό των καταστροφών στην υγεία που συμβαίνουν ταυτόχρονα σε διαφορετικά μέρη και ισοδυναμεί με καταστροφή παγκόσμιων διαστάσεων". Το 2004, ο Garrett προσχώρησε στο «Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων» ως βασική συνεργάτις του Παγκόσμιου Προγράμματος Υγείας. Έχει εργαστεί σε μια ευρεία ποικιλία θεμάτων, όπως το SARS, η γρίπη των πτηνών, η φυματίωση, η ελονοσία, οι μεταφορές εμπορευματοκιβωτίων κλινικών και η αλληλοσύνδεση του HIV / AIDS και της εθνικής ασφάλειας.

Δ.Ε.Ε.

Αρνήθηκε να παραλάβει το Βραβείο της Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών

Αρνούμαι...

Την άρνησή της να παραλάβει το λογοτεχνικό βραβείο από την Ενωση για το βιβλίο της «Φεγγάρια στον υπόνομο» έκανε γνωστή μέσα από την εφημερίδα «Ελευθερία» η Λαρισαία λογοτέχνης Χαρά Κούτρα.

Οι Κοσμήτορες της Ενωσης Ελληνων Λογοτεχνών -όπως αναφέρει η κ. Κούτρα- επέλεξαν να βραβεύσουν το βιβλίο ως ένα ξεχωριστό κομμάτι της ελληνικής λογοτεχνίας, με τη βράβευση να γίνεται σε ειδική εκδήλωση που θα διοργανωνόταν σε συνεργασία του Υπουργείου Πολιτισμού, της Ενωσης Ελλήνων Λογοτεχνών και της Περιφέρειας Θεσσαλίας. 

Η κ. Κούτρα τονίζει στην «Ε» ότι:

«Γεννήθηκα και ζω στην πόλη της Λάρισας. Όσα η ψυχή μου κέρδισε, τα οφείλω στη φιλόλογό μου κ. Κατερίνα Παυλοπούλου-Ρήγα. Και με το έργο μου αυτό επέλεξα να εκτεθώ ανεπανόρθωτα στους αναγνώστες μου γιατί αυτό θεωρώ ότι απαιτεί η Τέχνη της Λογοτεχνίας. Διένυσα μια διαδρομή ανάπηρη, μα ευτυχώς, στο ταξίδι της ζωής με ανακούφιζαν πάντα η σιωπή και οι εικόνες του ταξιδιού! Οι φταίχτες της αναπηρίας μου; Αν τους αναζητήσετε θα τους ανακαλύψετε μέσα στη σφαίρα της Εθνικής μας Τραγωδίας. Σαν ώριμη όμως σήμερα Ιφιγένεια θα πολεμήσω για να τιμωρήσω όλους αυτούς που παρέδωσαν τη χώρα μου στη χειρότερη Ιστορική γενοκτονία της Φυλής… 

Ο λογοτέχνης στα μέρη τα δικά μας δεν θα γίνει ποτέ έμπορος. Ξάγρυπνος στα χρόνια περιπλανιέται και καταγράφει με τα ευαίσθητα όργανα πλοήγησης που διαθέτει την πείνα, το θανατικό, την αγωνία, την εξαθλίωση, τον θυμό, την υποδούλωση και τα όνειρα του λαού του που καρτεράει την πολυπόθητη Λευτεριά! Σώμα και αίμα του περήφανου λαού μου στην απόφαση του Υπουργείου Πολιτισμού το οποίο σε συνεργασία με την Περιφέρεια Θεσσαλίας και με σκοπό να έρθουν στην πόλη μου για να μου αποδοθεί μέσα σε εορταστικό κλίμα το χρυσό μετάλλιο που δημοσιεύτηκε από την απόφαση των κοσμητόρων και δημοσιεύθηκε στον Τύπο αρνήθηκα διότι θεωρώ ότι πλέον όλοι οι θεσμοί της χώρας μου είναι συνυπεύθυνοι για την εκχώρηση Εθνικής Κυριαρχίας. Με σεβασμό στις αρίφνητες γενιές των Λογοτεχνών που πέρασαν από τα Ιερά τούτα χώματα… Αρνούμαι» αναφέρει η Λαρισαία συγγραφέας.

https://www.eleftheria.gr/%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82/item/253982-%CE%B1%CF%81%CE%BD%CE%BF%CF%8D%CE%BC%CE%B1%CE%B9%E2%80%A6.html?fbclid=IwAR37n7UjwmXA7p6wsG0BUQ3N7wy3abD8PFZJ6ynDxc8jKiFcrzMxv8kRfk4

Νάνος Βαλαωρίτης: Καταστροφική η Συμφωνία των Πρεσπών

Ο πολυβραβευμένος ποιητής και συγγραφέας Νάνος Βαλαωρίτης εδώ και καιρό υπερασπίζεται την άποψη που θέλει την Συμφωνία των Πρεσπών καταστροφική για την Ελλάδα.

Ο δισέγγονος του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη μιλώντας στο liberal.gr ανάφερε μεταξύ άλλων ότι έχουμε στην Ελλάδα μια κυβέρνηση η οποία έχει μια χροιά ψευτοαριστερή και ακολουθεί σταλινική γραμμή.

Ο ίδιος προειδοποιεί πως προσπαθούν να βρουν όλα τα δυνατά κόλπα για να υπερισχύσουν και σ’ αυτές τις εκλογές.

«Έχω παρακολουθήσει την εξέλιξη αυτής της συμφωνίας με τα Σκόπια και συμφωνώ με τον Πούτιν ότι είναι ξενόφερτη, διότι είναι επιβεβλημένη από το ΝΑΤΟ, την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Αμερική. Είναι βέβαια καταστροφική για την Ελλάδα, γιατί αυτοί που ακολουθούν τις υποδείξεις των ξένων για την ονομασία των Σκοπίων ως Μακεδονίας δεν σκέφτηκαν τα επακόλουθα, ότι σε πολύ λίγο χρονικό διάστημα θα έχουμε διεκδικήσεις εδαφών, ταυτοτήτων και όλων αυτών των θεμάτων τα οποία ακολουθούν την συμφωνία» τονίζει ο συγγραφέας.

«Άκουσα με πολλή προσοχή την δήλωση του καθηγητού Κασιμάτη που αναλύει το θέμα πολύ διεξοδικά και βρίσκομαι σε απόλυτη συμφωνία μαζί του. Όμως, θέλω να προσθέσω ότι θα έχει και πολιτιστικά καταστροφική επήρεια εφόσον εμείς αναγνωρίζουμε μια ανύπαρκτη ταυτότητα αφ’ ενός, και γλώσσα αφ’ ετέρου. Αυτή η γλώσσα δεν υπάρχει, όπως το ξέρουμε και όπως έχει εκφράσει με μεγάλη έμφαση ο καθηγητής κύριος Μπαμπινιώτης που είναι και ειδικός στα γλωσσολογικά».

Για το Νάνο Βαλαωρίτη αυτή τη στιγμή «το πιο αισιόδοξο είναι πρώτα να αλλάξει η Κυβέρνηση, να φύγει ο Σύριζα απ’ την εξουσία και να έρθει μια άλλη Κυβέρνηση. Δεν μπορεί να είναι χειρότερη απ’ αυτή που έχουμε σήμερα με τα ψευτοαριστερά τους προγράμματα και την παραλλαγή της ιστορίας μας και με την συμφωνία των Πρεσπών και τώρα με τους Τούρκους δεν ξέρω τι θα κάνουν, θα δώσουν το μισό Αιγαίο σ’ αυτούς που δεν τους ανήκει;»

https://www.in.gr/2019/02/18/culture/texni/nanos-valaoritis-katastrofiki-gia-tin-ellada-symfonia-ton-prespon/

Οι «χιλμπίληδες» της Ευρώπης και της Ελλάδας...

Τον περασμένο Μάιο κυκλοφόρησε στην Αθήνα από τις εκδόσεις Δώμα το βιβλίο του Αμερικανού Τζέιμς Ντέιβιντ Βανς, με τον ξεχωριστό τίτλο «Το τραγούδι του Χιλμπίλη».

Εκεί, ο μόλις 34 ετών συγγραφέας, που έζησε δύσκολα παιδικά χρόνια, κινδύνευσε να εγκαταλείψει το Λύκειο, αλλά κατάφερε να ξεφύγει και να αποφοιτήσει αργότερα από την ξεχωριστή Νομική Σχολή του Γέιλ,  καταγράφει τις προσωπικές του εμπειρίες από την κατεστραμμένη επαρχιακή ζώνη των άλλοτε ανεπτυγμένων βιομηχανικών μεσοδυτικών Πολιτειών.

Οι «χιλμπίληδες», κάτοικοι των λόφων νοτίως της οροσειράς των Απαλαχίων, ιρλανδοσκωτσέζικης καταγωγής, διακριτοί από τους χαρακτηριστικούς κόκκινους σβέρκους, την πίστη στις παραδόσεις της καταγωγής τους και την εμμονή τους στον τόπο των πρώτων αποίκων προγόνων τους, έζησαν όλες τις μεταπτώσεις της αμερικανικής Ιστορίας και ζωής.

Ξεκίνησαν ως κολλήγοι στα μεγάλα κτήματα των γαιοκτημόνων του Οχάιο και του Κεντάκι, μεταπήδησαν αργότερα στα ανθρακωρυχεία της περιοχής και μετέπειτα διακρίθηκαν ως εργάτες στις χαλυβουργίες και στις βαριές βιομηχανίες που εγκαταστάθηκαν στην ευρύτερη ζώνη των Απαλαχίων. Και τώρα με την κατάρρευση της βιομηχανίας, άνεργοι, περιθωριοποιημένοι, ανεκπαίδευτοι, πνιγμένοι στη φτώχεια των επιδομάτων και στη δίνη της μειωμένης αυτοεκτίμησης που γεννά η μακροχρόνια χρήση των ναρκωτικών.

Οι άλλοτε περήφανοι και για πολλούς ιδιόμορφοι «χιλμπίληδες» είναι σήμερα συνώνυμοι των «λευκών σκουπιδιών», από τις ταχύτερα φτωχοποιημένες ομάδες της Αμερικής, με το μικρότερο προσδόκιμο, σε δυσμενέστερη θέση ακόμη και από τους καταφρονεμένους μαύρους και τους παράνομους ισπανόφωνους που μεταναστεύουν μαζικά στις ΗΠΑ από το γειτονικό Μεξικό.

Ο συγγραφέας περιγράφει με συγκλονιστικό τρόπο τη μετάπτωση των «χιλμπίληδων» με τα αμάνικα πουκάμισα στην αμορφωσιά και στην αυτοκαταστροφική περιθωριοποίηση, φανερώνοντας ταυτόχρονα το προνομιακό πεδίο πολιτικής δράσης του λαϊκιστή Ντόναλντ Τραμπ.

Όπως σχολίασε ο βρετανικός «Εconomist», ο Ντέιβιντ Βανς έδωσε στον κόσμο ό,τι καλύτερο για την τρέχουσα αμερικανική εξέλιξη και κρίση.

Το δυστύχημα είναι ότι το εξελισσόμενο κοινωνικό φαινόμενο καθυστέρησης και οπισθοχώρησης στους λόφους των Απαλαχίων δεν είναι μοναδικό στη Δύση. Συναντάται και στην Ευρώπη. Επίσης τέτοιοι θύλακοι υποβάθμισης και περιθωριοποίησης τείνουν να καταγραφούν και στην Ελλάδα. Στην Αθήνα πέρα από το ποτάμι, στο Πέραμα, στις δυτικές συνοικίες της Θεσσαλονίκης και αλλού καταγράφονται ανάλογες τάσεις, με ευκρινέστερα συμπτώματα την πρόωρη εγκατάλειψη της βασικής εκπαίδευσης, την ταυτόχρονη άνθηση της μικροεγκληματικότητας και της χρήσης των ναρκωτικών.

Κατά σύμπτωση, όπως και στις ΗΠΑ από την ίδια περιθωριακή κοινωνική ζώνη αλιεύουν ψηφοφόρους και υποστηρικτές οι κάθε λογής λαϊκιστές της Ακροδεξιάς και της αντιπολιτικής.

Κακά τα ψέματα, η κρίση και η μονομέρεια των ασύδοτων ελεύθερων αγορών ενισχύουν τις τάσεις συγκέντρωσης οικονομικής ισχύος, μεταφέρουν δύναμη στους ισχυρότερους ομίλους, αφαιρώντας αντιστοίχως διαπραγματευτική ισχύ και δικαιώματα από τους εργαζομένους και τη μεσαία τάξη, συγκρατούν τις αμοιβές και τον πληθωρισμό και βεβαίως περιορίζουν δια της ανισοκατανομής τους κοινωνικούς πόρους στην κρίσιμη για την κοινωνική κινητικότητα Παιδεία και στην επίσης καθοριστική για τη ζωή των ανθρώπων Υγεία.  

Ηδη σε ολόκληρη την Ευρώπη καταγράφεται ταχεία ανάπτυξη των δυνάμεων του λαϊκισμού και της αντιπολιτικής, σε σημείο που ορισμένοι προβλέπουν ότι οι Βρυξέλλες το βράδυ των ευρωεκλογών του προσεχούς Μαΐου θα ζήσουν μια άλλη «νύχτα κρυστάλλων».

Υπάρχει δυστυχώς βάση ανάπτυξης «χιλμπίληδων» στη Γηραιά Ήπειρο και στην Ελλάδα βεβαίως. Γεγονός που απαιτεί τάχιστα γενναίες αναθεωρήσεις της ευρωπαϊκής οικονομικής πολιτικής. Πριν να είναι αργά... 

Καρακούσης Αντώνης

http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=1022023