Συγγραφείς πολυπράγμονες...

Τα δύο πρόσωπα του Χρήστου Χωμενίδη

Το «σοφό παιδί» της ελληνικής λογοτεχνίας από το 1993 φαίνεται ότι έχει μείνει 20 χρόνια στην ίδια τάξη. Παραμένει, ωστόσο, ένας μετρ της αυτοπροβολής

To σοφό παιδί

«Αισιόδοξος, ανθεκτικός, φιλήδονος, καπνιστής. Πάνω από όλα, όμως, συγγραφέας». Με αυτές τις λέξεις αυτοπροσδιορίζεται ο Χρήστος Χωμενίδης. Κάπως έτσι, αυτάρεσκα και χιουμοριστικά, περιγράφει τον εαυτό του. Ο ορισμός του φαίνεται αρχικά ακριβής. Όταν το 1993 εμφανίστηκε στα ελληνικά γράμματα με το «Σοφό παιδί», πολλοί έσπευσαν να μιλήσουν για τον νέο Καραγάτση, μια κουβέντα που ο ίδιος απολαμβάνει περισσότερο και από ένα τσιγάρο. Πράγματι, οξυδερκής παρατηρητής της εποχής του, με το γκροτέσκο χιούμορ να ξεχειλίζει από τις σελίδες των βιβλίων του, ο νεαρός Χωμενίδης έμοιαζε να έχει πολλά να πει. Όμως η γενιά του 1990 δεν μπόρεσε ποτέ να αγγίξει, ούτε στο ελάχιστο, τη γενιά του 1930. Ο Χρήστος Χωμενίδης θεωρείται από πολλούς ως εκπρόσωπος μιας σειράς πεζογράφων που φημίζονται περισσότερο για τον δημόσιο παρά για τον λογοτεχνικό λόγο τους. Τα πράγματα θα μπορούσαν να ήταν και καλύτερα αν δεν επικεντρωνόταν τόσο πολύ στον αγαπημένο του ήρωα: τον εαυτό του.

Μεταφρασμένος και στο εξωτερικό, αυτός ο απόφοιτος του Κολλεγίου Αθηνών (με υποτροφία) και εγγονός του γνωστού ιδρυτή του ΕΑΜ, Χρήστου Χωμενίδη, γνωρίζει, αν μη τι άλλο, την τέχνη της γοητείας, διάγοντας, τουλάχιστον μέχρι πρόσφατα, τον πολυτραγουδισμένο ρόλο του μποέμ καλλιτέχνη. Μακριά από τον τύπο του αποστειρωμένου συγγραφέα, υπήρξε ένας εραστής της ζωής. Οπως έχει δηλώσει και ο ίδιος με το γνωστό ύφος μεταξύ ματαιοδοξίας και χιούμορ, κάποτε βγήκε γυμνός στη λεωφόρο Βασιλίσσης Σοφίας για να μαζέψει τα ρούχα που του είχε πετάξει η τότε αγαπημένη του από το παράθυρο. Οι γυναίκες υπήρξαν ο ένας πόλος της ζωής του. Ο άλλος ήταν η δίψα για δημοσιότητα.

Κάπως έτσι ήρθε η τηλεόραση, με εκείνον να αναδεικνύεται ιδανικός ως αιρετικός καλεσμένος εκπομπών λόγου και πολιτικής, παίζοντας τον ρόλο του εκπροσώπου της λεγόμενης «διανοούμενης τέχνης». Επειδή «There’s no business like show business», αρχικά η κατάσταση φάνταζε μάλλον ελεγχόμενη. Ο εθισμός, όμως, τελικά επήλθε. Σήμερα, οι προβοκατόρικες απόψεις του έχουν βρει πεδίον δόξης λαμπρόν και στον χώρο των social media.

«Εάν η κόρη μου μού φερθεί όπως η Μυρσίνη Λοΐζου στον μπαμπά της, θα την καταραστώ από τον τάφο να μην ξαναχύσει ποτέ», έγραψε, για παράδειγμα, στο Τwitter, αντιδρώντας σε αντικυβερνητικά tweet της Μυρσίνης Λοΐζου και στο γεγονός ότι η κόρη του Μάνου Λοΐζου απαγόρευσε να παίζεται σε συγκεντρώσεις του ΠαΣοΚ το «Καλημέρα ήλιε». Πίσω από το χυδαίο της έκφρασης, κρύβεται και πάλι η μεγαλομανία. Γιατί, άραγε, πιστεύει ότι το έργο θα είναι τόσο σημαντικό ώστε να υπάρχει ανάγκη διαχείρισής του από το παιδί του; 

Το συντηρητικό παιδί

«Διάβασα το “Ο κόσμος στα μέτρα του”. Καλό. “Σοφό παιδί” δεν είναι βέβαια, αλλά ούτε εγώ είμαι 18 πια, ούτε εσύ μόνο συγγραφέας. Δυστυχώς». Πρόκειται για tweet αναγνώστη του κυρίου Χωμενίδη, το οποίο δημοσιεύθηκε στον λογαριασμό του τον περασμένο Αύγουστο. Προφανώς, στο χάος των social media δεν υπάρχουν μόνο αλήθειες, αλλά αυτή η βιτριολική ατάκα κρύβει μια δόση πραγματικότητας, καθώς, όπως ισχυρίζονται οι κακεντρεχείς, ο συμπαθής πεζογράφος δεν φέρει πλέον μόνο το συγγραφικό ταλέντο, αλλά, με την πάροδο του χρόνου, και την επικίνδυνη ροπή προς τη βοτανική. «Μαϊντανός γίνεσαι αν δεν έχεις γεύση. Το χαρακτηριστικό του μαϊντανού είναι ότι είναι σχετικά άγευστος», δήλωνε στο «Βήμα» πίσω στο αθώο 1997. Ισως και να έχει δίκιο.

Ο Χρήστος Χωμενίδης, μαζί και με άλλους συγγραφείς της γενιάς του (χαρακτηριστικά παραδείγματα η Λένα Διβάνη, ο Πέτρος Τατσόπουλος και ασφαλώς η Σώτη Τριανταφύλλου), διεκδικεί τον ρόλο του φωτεινού παντογνώστη-σχολιαστή της δημόσιας σφαίρας. Εκ πρώτης όψεως πράττει ορθώς, καθώς είναι καθήκον του πνευματικού κόσμου να παρεμβαίνει. 

Όμως μπορείς να ορίσεις ως πνευματικό κόσμο τους εκπροσώπους μιας λάιφσταϊλ λογοτεχνίας που πλέον φαίνεται να συγκινεί κυρίως τους μεσήλικους;

«Στενοχωριέμαι όταν διαβάζω ότι είμαι κρατικοδίαιτος ενώ δεν έχω πάρει ποτέ ούτε μια δραχμή ή ευρώ από το Δημόσιο», έχει δηλώσει. Κρατικοδίαιτος δεν είναι, απλώς φλερτάρει ασυστόλως με την εξουσία. Σήμερα αποτελεί ένα από τα μέλη του Εποπτικού Συμβουλίου της ΝΕΡΙΤ. Σε ένα κείμενό του, που έμοιαζε περισσότερο με δημόσια απολογία, τόνιζε ότι δέχθηκε τη θέση έχοντας κατά νου τη διαφύλαξη του αρχείου της ΕΡΤ. Ωστόσο, για την ιστορία, θυμίζουμε ότι το 2004 διετέλεσε λογογράφος του Γ. Α. Παπανδρέου – έστω για 3,5 εβδομάδες και αμισθί, αφού τα σχέδια ομιλίας δεν χρησιμοποιήθηκαν ποτέ –, στη συνέχεια δεν τον υποστήριξε στις εσωκομματικές του 2007 και τελικά πέρασε στη ΔΗΜΑΡ, από όπου παραιτήθηκε λόγω της μη ξεκάθαρης από την αρχή θέσης που κράτησε το κόμμα του Φώτη Κουβέλη τις πρώτες ημέρες μετά το κλείσιμο της ΕΡΤ.

Στο μόνο κόμμα στο οποίο φαίνεται ότι δεν υπάρχει περίπτωση να αναμειχθεί είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Τα υποτιμητικά σχόλιά του για τον Αλέξη Τσίπρα είναι πολλά και ιδιαίτερα καυστικά, ενώ το πάθος του εναντίον αυτού του κόμματος, του αφαιρεί την ιδιότητα του αντικειμενικού παρατηρητή και τον κατατάσσει στους φανατισμένους. 

«Ρε φίλε, “Frozen war”; “Frozen war”; Μα “Frozen war”; Δεν ξέρεις αγγλικά, εντάξει. Πώς πιστεύεις ότι μπορείς να μιλήσεις αγγλικά εάν δεν ξέρεις;», έχει πει για τον αρχηγό της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης. 

Τότε βέβαια ο ΣΥΡΙΖΑ είχε ήδη έναν Τατσόπουλο. Τι να τον έκανε και έναν δεύτερο;

*Δημοσιεύθηκε στο BHmagazino την Κυριακή 19 Ιανουαρίου 2014

http://www.tovima.gr/vimagazino/lastpage/article/?aid=559919

Βρίζοντας αποχώρησαν οι θεατές από το Φεστιβάλ Αθηνών 2016

Αριστερά, τρεις κόκορες με αθλητικά παπούτσια·

δεξιά, ένας με «καλλιτεχνικό καθήκον»

Βρίζοντας αποχώρησαν οι θεατές 

από το Φεστιβάλ Αθηνών 2016

Ομιλούντα πέη, φρεσκοσαπουνισμένα αιδοία, τουρλωτοί γλουτοί, κοριτσάκια-πόρνες και κοκόρια με αθλητικά παπούτσια αποτελούν το «καλλιτεχνικό καθήκον» του «καλλιτεχνικού διευθυντή» του Φεστιβάλ Αθηνών 2016, Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου.

Στα παλαιότερα των υποδημάτων του έγραψε, τελικά, τις διαμαρτυρίες των ζωοφιλικών οργανώσεων – τις οποίες μάλιστα χαρακτήρισε ως «παραθρησκευτικές οργανώσεις» – ο ανεκδιήγητος «καλλιτεχνικός διευθυντής» του Φεστιβάλ Αθηνών 2016, Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος, σχετικά με την παράσταση «4» στον Χώρο Δ' της Πειραιώς 260, στις 4 και 5 Ιουλίου, γράφοντας κι αυτός μιαν ακόμη μαύρη σελίδα – πολιτισμού, αυτή τη φορά – δίπλα στις άλλες μαύρες σελίδες Ιστορίας, που συνεχίζει να γράφει ως κυβέρνηση της χώρας το πολιτικό μόρφωμα που τον διόρισε.

Σύμφωνα με το άρθρο 12 του νόμου 4039/2012 στο οποίο τονίζεται ξεκάθαρα ότι «απαγορεύεται η χρησιμοποίηση κάθε είδους ζώου σε κάθε είδους θεάματα και άλλες συναφείς δραστηριότητες» και ότι «απαγορεύεται η διατήρηση κάθε είδους ζώου σε τσίρκο ή σε θίασο με ποικίλο πρόγραμμα, εφόσον τα ζώα αυτά χρησιμοποιούνται με οποιονδήποτε τρόπο και για οποιονδήποτε σκοπό στο πρόγραμμα τους, πραγματοποιούν παραστάσεις ή παρελαύνουν ή εμφανίζονται ενώπιον κοινού» κλπ., ο «καλλιτεχνικός διευθυντής» του Φεστιβάλ Αθηνών 2016, Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος και όλοι οι συντελεστές της παράστασης «4» έχουν παρανομήσει και είναι απορίας άξιον πώς και οι αρμόδιες αστυνομικές και εισαγγελικές αρχές δεν επενέβησαν από την πρώτη στιγμή και κυρίως γιατί δεν έχουν επέμβει ακόμη.

Ποιος είναι όμως ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος, για χάρη του οποίου η πολιτική ηγεσία του τόπου έστησε ολόκληρη σκηνοθεσία περί δήθεν διορισμού του Βέλγου καλλιτέχνη Γιαν Φαμπρ (φυσικά, εν αγνοία του ίδιου) ως επικεφαλής του Φεστιβάλ Αθηνών, για να τον αποδομήσει στη συνέχεια με τη συνδρομή των διαπλεκόμενων ΜΜΕ και να διορίσει στη θέση του τον σημερινό «καλλιτεχνικό διευθυντή» τον οποίον τα ίδια ΜΜΕ πάσχισαν να παρουσιάσουν ως «ενεργό μέλος της ελληνικής θεατρικής κοινότητας, με δυναμική και πρωτοποριακή παρουσία»; Πρώην συνεργάτες του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου δεν φείδονται χαρακτηρισμών γι' αυτόν: «κομματόσκυλο, εξουσιομανής, ακαλλιέργητος, ατάλαντος, αναξιόπιστος, αυταρχικός, θρασύς, προκλητικά αναιδής, άνθρωπος που ενδιαφέρεται μόνο για τον εαυτό του και προωθεί μόνον εκείνους που εξυπηρετούν τα συμφέροντά του». Και αυτοί είναι οι πιο μετριοπαθείς χαρακτηρισμοί που καταφέραμε να συλλέξουμε για τον παγκοσμίως άγνωστο «θεατράνθρωπο με τη μεγάλη εμπειρία στο σύγχρονο αλλά και το κλασικό ρεπερτόριο, που έχει δώσει το στίγμα του στο αρχαίο δράμα...» (εδώ ξεκαρδίζονται εν χορώ όλοι οι αρχαίοι τραγικοί).

«Είτε λαλήσω είτε όχι, σ' αυτή τη χώρα δεν θα ξημερώσει ποτέ...»

Για την περφόρμανς «4» του Ροντρίγκο Γκαρσία, στις 4/7/2016, στον Χώρο Δ' της Πειραιώς 260, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών 2016

1. Παπουτσωμένα κοκόρια και 9χρονα κοριτσάκια με ψηλοτάκουνα στη σκηνή.

[...] Πολλοί θεατές έφυγαν αγανακτισμένοι από όλα αυτά που διαδραματίζονταν στη σκηνή, άλλοι φώναζαν «ντροπή», ενώ ένας πιο οξύθυμος θεατής απαιτούσε με θέρμη ακόμη και να ανέβει στη σκηνή να μιλήσει.

Στην αρχή της παράστασης, τέσσερεις ηθοποιοί, δεμένοι μεταξύ τους με λεπτό σκοινί σαν ιστό αράχνης, περιφερόντουσαν στη σκηνή δημιουργώντας συμβολικές εικόνες γύρω από ένα θέμα ταμπού: την παιδική σεξουαλικότητα.

Ακολούθως, στη μεγάλη ορθογώνια οθόνη που δέσποζε στο πίσω μέρος της σκηνής, προβλήθηκε σε μεγέθυνση ένα αιδοίο, το κέντρο του οποίου στόχευε εμμονικά με το μπαλάκι του, παίζοντας τένις, ένας εκ των ηθοποιών. Κάθε φορά που το μπαλάκι έπεφτε πάνω στο... αιδοίο, ακούγονταν πολύ δυνατές εκρήξεις.

Λίγο αργότερα όμως, τα πράγματα πήραν άλλες ακόμη πιο συμβολικές και ακραίες διαστάσεις. Οι ηθοποιοί έφεραν αγκαλιά και ακούμπησαν στη σκηνή τέσσερεις ολοζώντανους κόκορες στους οποίους φορούσαν αθλητικά παπούτσια! Αυτούς τους κακόμοιρους και ίσως ημιναρκωμένους κόκορες, τους κακοποίησαν κυριολεκτικά. Καταρχάς έπαιζαν μέσα στα αφτιά τους στη διαπασών ηλεκτρική κιθάρα, ενώ ένα τεράστιο drone πετούσε πάνω από τα κεφάλια τους. Τα κοκόρια μην μπορώντας να κουνηθούν, άλλα απλώς τίναζαν τα κεφάλια τους, άλλα είχαν παραδοθεί τελείως στο βασανιστήριό τους. Και σαν να μην έφτανε αυτό, οι ηθοποιοί άρχισαν να τα πιάνουν, να ανοίγουν τα φτερά τους, να τα γυρνούν ανάποδα, να τα χαϊδεύουν και να τα βάζουν ακόμη και μέσα στα ρούχα τους! Αποκορύφωμα; Ένας εκ των ηθοποιών έβαλε έναν κόκορα μέσα στο μπροστινό μέρος του παντελονιού του! Ε, κάπου εδώ η παράσταση άγγιξε και το δικό μας όριο ανεκτικότητας. Γιατί πάνω στη σκηνή, ο κάθε καλλιτέχνης μπορεί και πρέπει να εκφράζεται όπως αυτός θέλει. Αυτό εξυπακούεται. Όμως το να βασανίζει ζωντανά πλάσματα στο όνομα της τέχνης είναι πραγματικά απαράδεκτο.

Πολλοί ήταν οι θεατές που αντέδρασαν, άναψαν τα φώτα της πλατείας και οι ηθοποιοί απτόητοι από τις φωνές και ατάραχοι, μας καλησπέρισαν και φώναξαν όποιον θεατή ήθελε να ανέβει στη σκηνή και χόρεψαν όλοι μαζί ένα ρυθμικό χορό για να αποφορτίσουν το κλίμα! [...]

Η αντοχή μας, όμως, δοκιμάστηκε και άλλο. Στην επόμενη σκηνή βγήκαν δύο μικρά ανήλικα κοριτσάκια, βαμμένα στην εντέλεια, με ψηλοτάκουνες γόβες και έκαναν πασαρέλα κανονική. Τους έδωσαν και από ένα κοκτέιλ και κάθισαν σε μια ξαπλώστρα παρέα με έναν σαμουράι που εμφανίστηκε από το πουθενά και άρχισε να τους μιλά για τα σεξουαλικά του απωθημένα. Και ναι μεν οι κόκορες δεν έχουν γονείς να τους σώσουν, τα κοριτσάκια όμως αυτά που είχαν γονείς, γιατί συμμετείχαν σε όλο αυτό το σουρεαλιστικό πανηγύρι;

Η συνέχεια ήταν πιο... νορμάλ και πιο ευφάνταστη καθώς περιορίστηκε στη δράση των ενήλικων πρωταγωνιστών. Δύο από αυτούς άρχισαν να κάνουν ντους και να τρίβονται πάνω σ' ένα γιγάντιο σαπούνι Μασσαλίας που δέσποζε στη σκηνή, ενώ δεν δίστασαν να κάνουν και σεξουαλικά παιχνίδια μεταξύ τους. Στο τέλος «κηδέψαμε την ομορφιά της... φαντασίας» (όπως χαρακτηριστικά διαβάσαμε στους υπέρτιτλους) ενώ οι ηθοποιοί τοποθετούσαν σκουλήκια μέσα σ' ένα σαρκοφάγο φυτό και αυτό τα εγκλώβιζε στα αγκαθωτά του φύλλα.

Μουδιασμένο ήταν το τελικό χειροκρότημα, ενώ οι περισσότεροι από τους θεατές αποχωρούσαν όσο οι ηθοποιοί υποκλίνονταν. [...]

Πηγή: Γεωργία Οικονόμου, 5/7/2016 (tff.gr)

Παλιότερα το λέγανε «μπουρδέλο», σήμερα το λένε «περφόρμανς»

2. Ένα κυνικό συνονθύλευμα «παραβατικής» σκηνικής συμπεριφοράς.

Τι σε κρατάει καθηλωμένη στο θέαμα μιας παράστασης που σου προκαλεί θυμό και αποστροφή; Γιατί δεν ακολουθείς τα βήματα των δεκάδων που φεύγουν από την αίθουσα, διαμαρτυρόμενοι; Η επαγγελματική διαστροφή είναι ένα πρόσχημα, παραδέξου το. Η πρόκληση ωστόσο είναι μια εθιστική ουσία. Το πρόβλημα βεβαίως είναι πως ζούμε στην εποχή της ακρότητας. Κάτι που σημαίνει ότι το θέατρο του μέγα προβοκάτορα Ροντρίγκο Γκαρσία έχει παλιώσει, έχει γεράσει, το έχει ξεπεράσει η εποχή του. Η εποχή δημιουργεί νέες πραγματικότητες. Η πρόκληση είναι εκεί έξω.

Είναι, λοιπόν, απορίας άξιο που ο Αργεντινός σκηνοθέτης επιμένει στο σοκ του παλιού, στην πρόκληση για την πρόκληση – γιατί, ναι, και η τελευταία του παράσταση (είναι η τρίτη φορά που έρχεται στο Φεστιβάλ Αθηνών) είναι κενή περιεχομένου, πουκάμισο αδειανό. Δεν έχει τίποτα να προσφέρει το σωματικό του θέατρο, ούτε καν τις ποιητικές ποιότητες που επιμελητές και κριτικοί διατείνονταν στο παρελθόν πως διέθετε το έργο του. Δεν προκύπτει κανενός είδους αισθητική εμπειρία από το «4», μια παράσταση η οποία συστήνεται ως απόπειρα του Γκαρσία να σχολιάσει ένα θέμα ταμπού: την παιδική σεξουαλικότητα.

Εδώ τέσσερεις περφόρμερς υποκινούν μια σειρά ασύνδετων, μεταξύ τους, δράσεων, στην οποία εμπλέκουν ένα παίκτη του σκουός που «σκοράρει» σε ένα αιδοίο, δύο ομιλούντα πέη που συζητούν για την αγαπημένη τους στάση στο σεξ, το «doggy style» (κοινώς στα «τέσσερα» που όπως φρόντισαν να το μεταφράσουν οι ίδιοι), τέσσερα νεαρά κοκόρια που υπομένουν αγόγγυστα τους ανούσιους αυτοσχεδιασμούς της ομάδας, δύο κοριτσάκια που όχι μόνο επιστρατεύονται επί σκηνής αλλά μεταμορφώνονται σε πρόστυχες, μικρές Λολίτες, ένας σαμουράι που αφηγείται αναμνήσεις από την περίοδο της πρώτης του στύσης. Εδώ εξαντλούνται όλα. Στη δυσφορία, στην οργή, στη βαθύτατη ενόχληση για τον απροκάλυπτο σεξισμό, την κακοποίηση ζώων που δεν βρίσκει το παραμικρό άλλοθι στη «δραματουργία», για την έλλειψη ηθικής κρίσης απέναντι σε ανηλίκους. Η παράσταση του Ροντρίγκο Γκαρσία εξελίσσεται σε ένα κυνικό συνονθύλευμα «παραβατικής» σκηνικής συμπεριφοράς – τα ποιητικής υφής τσιτάτα της εισαγωγής και του επιλόγου λειτουργούν σαν τυπικό «ξεκάρφωμα» – που μοιάζει να φτιάχτηκε για να σε αναγκάσει να εγκαταλείψεις την αίθουσα.

Σε συνέντευξη που μου είχε παραχωρήσει ο ίδιος το 2012, δήλωνε πως η αποχώρηση των θεατών κατά τη διάρκεια της παράστασης «μου προκαλεί λύπη για τα χρήματα που ξόδεψαν και συμπόνια για την αδυναμία τους. Γιατί όταν υπάρχει κάτι που με εξοργίζει κάθομαι στην αίθουσα να το δω μέχρι το τέλος. Θέλω να ξέρω γιατί κάνουν αυτό που κάνουν, γιατί λένε αυτό που λένε». Στην περίπτωση του «4» η πλειονότητα των θεατών που παρέμεινε αγκιστρωμένη από την πρόκλησή του, δεν έλαβε καμιά απάντηση. Κι ας ήταν τελικά αυτό το κίνητρο τους.

Πηγή: Στέλλα Χαραμή, 5/7/2016 (tospirto.net)

Πολιτισμός με αρχίδια, όχι αστεία...!

3. Καλλιτεχνικό καθήκον η κακοποίηση ζώων;

«Παραθρησκευτικές οργανώσεις» χαρακτήρισε ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ Αθηνών, Βαγγέλης Θεωδορόπουλος, τους φιλοζωικούς φορείς που στην Ελλάδα παλεύουν για τα δικαιώματα των ζώων και για να μην περιλαμβάνονται αυτά σε παραστάσεις τσίρκο και σχετικά θεάματα όπως ξεκάθαρα ορίζει η νομοθεσία από το 2012.

Αυτά και άλλα πολλά είπε ο κ. Θεοδωρόπουλος στην Νατάσα Μπομπολάκη, πρόεδρο της Πανελλαδικής Φιλοζωικής και Περιβαλλοντικής Ομοσπονδίας (Π.Φ.Π.Ο.) μετά την επιστολή διαμαρτυρίας που έλαβε στις 22 Ιουλίου από τον φιλοζωικό φορέα εξαιτίας της συμμετοχής τεσσάρων ζωντανών κοκοριών στην παράσταση «4» του αργεντινού Ροντρίγκο Γκαρσία. [...]

Η κα Μπομπολάκη εξήγησε στο zoosos.gr ότι στις 24 Ιουνίου – μετά τα δύο ρεπορτάζ μας και την σχετική επιστολή της – ο κ. Θεωδορόπουλος επικοινώνησε μαζί της για να την «πείσει» ότι οι κόκορες στην παράσταση δεν κακοποιούνται – καθώς κατ' εκείνον κακοποίηση είναι μόνο η κτηνοβασία ή ο βασανισμός. Ευθέως της είπε ότι ουσιαστικά δεν έχουν δικαίωμα να μιλάνε και να διαμαρτύρονται για ένα τέτοιο ζήτημα αυτές που δεν έχουν πάει στα πτηνοτροφεία να απελευθερώσουν τα πτηνά που βασανίζονται εκεί ή όσες φοράνε κοκαλάκια στα σκυλάκια τους!

Ο κ. Θεοδωρόπουλος είπε μεταξύ άλλων ότι αδυνατεί να καταλάβει γιατί εδώ απαγορεύονται οι παραστάσεις με ζώα ενώ στο εξωτερικό αυτό επιτρέπεται. Όταν η κα Μπομπολάκη του επισήμανε ότι η Ελλάδα είναι, προς τιμήν της, μία από τις πρώτες χώρες στις οποίες απαγορεύονται τέτοια θεάματα – γιατί είναι τελείως αφύσικες για τα ζώα οι συνθήκες υπό τις οποίες γίνονται γι' αυτό και συνιστούν κακοποίηση – της απάντησε ότι «όλοι ξέρουμε πως βγαίνουν αυτοί οι νόμοι και ότι κάποιο κολλητό υπουργό είχαν που πέρασε τη συγκεκριμένη διάταξη».

Ο καλλιτεχνικός διευθυντής είπε μάλιστα για να ισχυροποιήσει την επιχειρηματολογία του, ειρωνευόμενος, ότι «και οι συγκεντρώσεις απαγορεύονται βάσει νόμων της Χούντας αλλά αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει να σταματήσουμε να διαδηλώνουμε». Όταν η κα Μπομπολάκη τον ρώτησε ευθέως αν τελικά θα επιτρέψει – κατά παράβαση της νομοθεσίας – τη συμμετοχή των κοκόρων στην παράσταση, εκείνος απάντησε: «Εγώ θα πράξω το καλλιτεχνικό μου καθήκον».

Tο zoosos.gr είχε επικοινωνήσει με το γραφείο Τύπου του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου από τις 16 Ιουνίου και ουδέποτε έλαβε απάντηση για το εάν στην παράσταση θα συμμετείχαν τελικά οι κόκορες, κάτι που παρέλειπαν να αναφέρουν οι διοργανωτές από την επίσημη ιστοσελίδα τους.

Για το θέμα έχει ενημερωθεί η εισαγγελέας Ζώων Αθηνών, Πετρούλα Μακρή, και εφόσον οι κόκορες εμφανίστηκαν τελικά στην παράσταση – μάλιστα με αθλητικά παπούτσια, γιατί κατά τον κ. Θεοδωρόπουλο αυτό είναι πολιτισμός – η Π.Φ.Π.Ο. θα ζητήσει τη δίωξη των υπευθύνων.

Πηγή: zoosos.gr

Πολιτι(ζ)μός λέμε!

http://facesofclassicalmusic.blogspot.gr/2016/07/2016.html