Διήγημα Τρ. Ούρδα

 Η Συγγνώμη

Ήταν μια μέρα του Πάσχα, κάπου εκεί στη δεκαετία του Εβδομήντα. Το ξένο αυτοκίνητο που μπήκε στο χωριό σταμάτησε τελικά στο άλλο άκρο του, εκεί δίπλα στην Εκκλησία και ακριβώς μπροστά στο σπίτι της γριάς της Δέσποινας, της Κυρούλας, όπως τη φώναζαν όλοι. Κανείς δεν ήξερε τι ήθελε. Όσο για την ηλικιωμένη που πήγε, ήταν μια ανήμπορη και φτωχιά γυναίκα. Τόσο, που οι χωριανοί της τη φρόντιζαν και της έδιναν ένα κομμάτι ψωμί!

Από το αυτοκίνητο κατεβαίνει ένας καλοντυμένος κύριος. Αρκετά μεγάλος στην ηλικία. Τον συνοδεύει ένας πολύ νεότερος, που τον βοηθάει μάλιστα στην αποβίβαση. Και οι δυο κατευθύνονται στη σκουριασμένη αυλόπορτα. Την ανοίγουν με προσοχή και ο συνοδός φωνάζει το όνομα της Δέσποινας. Εκείνη ακούει και με το μπαστούνι της βγαίνει έξω από το σπίτι, ενώ με τη φωνή της που τρέμει ρωτάει ποιοι είναι. Τότε πάλι ο πιο νέος πάει κοντά της και κάτι της λέει.

- «Να ζητήσει συγγνώμη», απαντάει εκείνη έκπληκτη. «Γερμανός Αξιωματικός! Τότε… Θεέ μου! Τι μου θυμίζεις!»

Και πιάνουν τα κλάματα τη γριά. Κλαίει με λυγμούς.

Πολλά χρόνια πιο πίσω από σήμερα. Πάλι μια μέρα του Πάσχα. Ένας άνθρωπος περπατάει μόνος του σε δρόμο του χωριού. Είναι αδύναμος και ισχνός. Τα ρούχα του, ένα στρατιωτικό μπουφάν και ένα μαύρο παντελόνι είναι βρώμικα και κουρελιασμένα. Το πρόσωπό του είναι δύσκολο να φανεί από τα πολύ μακριά του γένια και από τα μεγάλα απεριποίητα μαλλιά του. Περπατάει πάνω στο χώμα και σχεδόν σέρνει το βήμα του, ενώ το ένα από τα τελείως φθαρμένα άρβυλα που φοράει αφήνει να φανούν τα δάχτυλα του ποδιού του. Στον ώμο του κουβαλάει και ένα όπλο. Πολεμικό. Του είναι, όμως, πολύ βαρύ για το κοκκαλιάρικο σώμα του, αλλά δεν το πετάει για να αλαφρωθεί.

Ο άνθρωπος ψάχνει. Κάτι γυρεύει αλλά από ποιον να το ζητήσει. Τίποτα δεν κινείται γύρω του. Όλοι είναι κλεισμένοι στα σπίτια τους. Μονάχα ένας σκύλος είναι ζωντανή ψυχή κοντά του και τον παίρνει καταπόδι, έτοιμος να του χιμήξει που τον βλέπει, έτσι, ξένο στο χωριό. Το άτομο, όμως, κάθε τόσο γυρίζει πίσω και με τα χέρια του τον φοβερίζει. Στο τέλος ο σκύλος τον παρατάει και μισοτρέχοντας χάνεται σε κάποιο στενό. Τι να πάρεις από κάποιον που δεν έχει. Τζάμπα ο κόπος!

Περιπλανώμενος ο άγνωστος, μέσα στην κούραση και την αγωνία που φαίνεται να περνάει, βλέπει μπροστά του ένα σπίτι που του κάνει μεγάλη εντύπωση. Είναι καινούργιο και πάνω του έχει πολλά λουλούδια. Παντού λουλούδια! Λουλούδια στον εξώστη, στα περβάζια των παραθύρων, έξω στην πόρτα, στην αυλή ακόμα και γύρω από τις αστρέχες του και μέσα στον κήπο του. Όλα λουλούδια ανθισμένα τώρα την Άνοιξη. Πασχαλιές, ζουμπούλια, κρίνα και κατακόκκινες παπαρούνες Αν βάλεις και τα ανθισμένα δένδρα γύρω, ο τόπος μοιάζει παραδεισένιος. Εδώ, ένα χαρούμενο καλωσόρισμα της εποχής και της Λαμπρής με τις πρώτες γλυκές αχτίνες του ήλιου!

Και στη μέση της αυλής του σπιτιού, ένα πηγάδι. Πάνω του είναι μόνιμα τραβηγμένος ο κουβάς, γεμάτος με καθάριο νερό που αστράφτει στον ήλιο και γίνεται καμβάς για να ζωγραφιστεί μέσα του ένα μέρος από τον γαλάζιο ουρανό. Σε αυτόν τον χρυσό κουβά πέφτει και μένει για λίγο σταθερά το μάτι του ανθρώπου. Είναι σίγουρο πως διψάει. Γι’ αυτό και χωρίς μεγάλη σκέψη, σαν σίφουνας παραβιάζει τη συρμάτινη πόρτα της αυλής και τρέχει προς το πηγάδι. Πιάνει τον κουβά και για να ξεδιψάσει είναι έτοιμος να βάλει ακόμα και το κεφάλι του μέσα και να πιει το νερό του. Δεν προλαβαίνει όμως! Μια ριπή από σφαίρες περνάν ξυστά από δίπλα του και ο κουβάς του φεύγει από τα χέρια. Το άτομο σωριάζεται κάτω και η μέχρι τότε ηρεμία της ατμόσφαιρας ταράζεται. Ενώ οι άνθρωποι της γειτονιάς από το φόβο τους μπαίνουν ακόμα πιο βαθιά μέσα στα σπίτια τους!

Δεν συμβαίνει, όμως, το ίδιο με τους ιδιοκτήτες αυτού του όμορφου στην όψη σπιτιού. Ο ένας από αυτούς, μια γυναίκα, όταν ακούει τον κρότο από το όπλο βγαίνει έξω στην πόρτα της. Κοιτάζει στην αυλή και βλέπει έκπληκτη έναν άνθρωπο πεσμένο δίπλα στο πηγάδι να προσπαθεί να κρυφτεί πίσω από τις χτισμένες πέτρες πάνω στο στόμα του. Αψηφώντας καινούργιες ριπές, έξαλλη τρέχει κοντά του και τον σηκώνει. Του φωνάζει αν είναι τραυματισμένος και αν πονάει. Από πίσω την ακολουθεί ένας άντρας. Είναι ο άντρας της. Σακάτης είναι αυτός με το ένα του το πόδι κομμένο και με ένα αυτοσχέδιο ξύλο φτιαγμένο για πατερίτσα, έτσι ώστε να στηρίζεται και να περπατάει. Στέκεται από πίσω της και μόλις που κρατάει την ισορροπία του για να μην πέσει καταγής.

Και τότε πάνω από ένα στρατιωτικό αυτοκίνητο, που σταματάει απότομα μπροστά στο δρόμο και αφήνει πίσω του ένα ντουμάνι από σκόνη, ακούγεται μια δυνατή φωνή με ακαταλαβίστικα λόγια. Ήταν η ψυχρή φωνή από το στόμα ενός Γερμανού αξιωματικού, που μαζί με άλλους στρατιώτες έκαναν περίπολο εκείνη την ώρα στο χωριό. Είδαν το άτομο στην αυλή με το όπλο κρεμασμένο στον ώμο του και του έριξαν. Και τώρα διατάζουν τη γυναίκα να το αφήσει και να απομακρυνθεί από κοντά του με όλες τις κάννες στραμμένες πάνω της, έτοιμες αν χρειαστεί να βγάλουν για άλλη μια φορά τη φωτιά και το μολύβι τους και να τρυπήσουν το σώμα της!

Όμως, εκείνη κάνει πως δεν ακούει και δε βλέπει την απειλή πάνω από το κεφάλι της. Συνεχίζει να φωνάζει στον άνθρωπο αν είναι πληγωμένος και επειδή αυτός δεν της απαντάει ψάχνει πάνω στο σώμα του και μέσα στα κουρέλια που φοράει μήπως και τα βρει αιματοβαμμένα. Σε πολύ λίγο χρονικό διάστημα η περιπολία κατεβαίνει από το αυτοκίνητο και φτάνει πλέον κοντά της σε σημείο αναπνοής και μπροστά από τον άντρα της, που τον τραβάν με τη βία να κάνει πίσω στον τοίχο του σπιτιού. Ακόμα, ένας από τους στρατιώτες εκνευρισμένος γιατί η γυναίκα δεν συμμορφώθηκε και δεν απάντησε στη διαταγή που πήρε, χωρίς να περιμένει εντολή από τον ανώτερο αξιωματικό του, βάζει την κάνη πίσω από το κεφάλι της και την ώρα που αυτή είναι σκυμμένη πάνω στο σώμα του ανθρώπου και τον περιποιείται είναι έτοιμος να πατήσει την σκανδάλη του όπλου! Σταματάει, όμως, καθώς ο αξιωματικός τον αγριοκοιτάζει και του πιάνει το όπλο. Ύστερα, νευριασμένος τον σπρώχνει προς τα πίσω με τόση δύναμη που τον ρίχνει στο έδαφος. Στο τέλος ο αξιωματικός, αφού βάζει το δικό του πιστόλι στη θήκη, με μεγάλη προσοχή μην τρομάξει τη γυναίκα, την πιάνει απαλά από τους ώμους της και τη σηκώνει. Ευγενικά της ψιθυρίζει δυο κουβέντες στη γλώσσα του και εκείνη δεν αντιστέκεται. Υπακούει και μαζί πάνε μέχρι την πόρτα του σπιτιού της. Την αφήνει και αυτή μπαίνει μέσα. Όσο για τον άνθρωπο, που η ίδια πήγε να μαζέψει με τη ριπή, συνεχίζει να είναι εκεί στο ίδιο μέρος, βουβός και ξαπλωμένος, σχεδόν πεθαμένος, ίσως από το φόβο που πήρε αλλά και από το άγχος και την εξάντληση που είχε. Τραύματα, όμως, από σφαίρες δεν έφερε στο σώμα του.

Μόλις η γυναίκα μπαίνει στο σπίτι και με τον άντρα της έντρομο να την συνοδεύει, ο αξιωματικός δίνει πάλι εντολή να σηκώσουν τον άνθρωπο που ήταν πεσμένος στο χώμα. Να του πάρουν το όπλο από τον ώμο του και ύστερα με ένα αλουμινένιο κύπελλο, που βρίσκεται κρεμασμένο στο πηγάδι, να βρέξουν το κεφάλι του και να του δώσουν να πιει λίγο νερό. Δεν τον κακομεταχειρίζεται, αλλά και ούτε του μιλάει. Απλά τον κοιτάζει στα μάτια. Παρατηρεί ότι το στήθος του ανεβοκατεβαίνει γρήγορα και η ανάσα του βγαίνει βαριά. Ξέρει, είναι σίγουρος, πως θα πεθάνει! Δεν θα ζήσει γιατί φαίνεται να τον βαρύνουν οι πολλές κακουχίες και οι ταλαιπωρίες που πέρασε το σώμα του. Δεν έχει σημασία που η ψυχή μέσα του στέκεται όρθια και έχει τη σφοδρή επιθυμία να αντιδράσει που τον βλέπει απέναντί του. Εχθροί και οι δύο! Όμως, αυτός τώρα έχασε. Έτσι είναι ο πόλεμος! Και πραγματικά ο άνθρωπος σε λίγο πεθαίνει.

Εκείνο το πρωινό της Ανάστασης, τότε στην περίοδο της «Κατοχής», σε όλο το χωριό επικρατούσε μια μοναδική νεκρική σιγή. Άλλη τέτοια δεν υπήρξε ποτέ στο παρελθόν. Δε χτύπησε χαρμόσυνα η καμπάνα και ο παπάς δεν πήγε στην Εκκλησία να πει το «Χριστός Ανέστη». Αλλά ούτε και οι κάτοικοι βγήκαν έξω στην πλατεία να τσουγκρίσουν τα πασχαλιάτικα αυγά τους! Τα αεροπλάνα που πέρασαν πολύ πριν την αυγή και μούγκριζαν σαν θεριά πάνω από τα κεφάλια τους στον καταγάλανο ουρανό έσπειραν το φόβο στις καρδιές τους και τους έκλεισαν στα σπίτια.

Τάχατες έτσι θα είχαν μεγαλύτερη προστασία!

Ωστόσο, το σπίτι που αναφερόμαστε είναι όπως είπαμε ανοιχτό και κανένας σε αυτό δεν φοβάται. Η περίπολος μέσα στην αυλή του παίρνει τώρα τις τελευταίες εντολές από τον αξιωματικό-διοικητή και είναι έτοιμη να ανέβει στο αυτοκίνητο και να αναχωρήσει.

Τους σταματάει, όμως, ο θόρυβος από την πόρτα του σπιτιού που ανοίγει με τη γυναίκα να ξαναβγαίνει. Όλοι τη βλέπουν να βαδίζει αργά με το κεφάλι της ψηλά, σαν να πηγαίνει να γίνει νύφη και με ένα γλυκό- πικρό, δύσκολο να το προσδιορίσεις, μειδίαμα στα χείλη. Στο στήθος της κρατάει ένα μπουκέτο με λουλούδια. Μια αγκαλιά από πολύχρωμα λουλούδια της Άνοιξης, κομμένα από τις γλάστρες που τις είχε φυτεμένες πάνω στο μπαλκόνι της. Φτάνει κοντά στους στρατιώτες και ένα-ένα τους τα μοιράζει. Ψάχνει και τα όπλα τους που τα έχουν κρεμασμένο στον ώμο και βάζει άλλο ένα στην κάνη τους. Όσα απομένουν στα χέρια της, τα πιο πολλά, πιάνει και τα δίνει στον αξιωματικό. Μετά γυρίζει την πλάτη της για να φύγει και να μπει ξανά στο σπίτι. Αλλά στα μισά της διαδρομής σταματάει και γυρίζει το κεφάλι της προς το πηγάδι που βρίσκεται ο νεκρός. Λυπάται. Δεν κράτησε γι’ αυτόν να του αφήσει ένα λουλούδι!

Πάνω στη μεγάλη της απελπισία κοιτάζει τα χέρια της και την αγκαλιά της. Μόλις τα βλέπει αγαλλιάζει. Ειρωνεία της τύχης! Ένα μικρό ζουμπούλι έμεινε κρεμασμένο μπροστά στο στήθος της. Από εκείνα τα άσπρα-κάτασπρα, ευλογημένα λουλούδια, που κάθε χρόνο στολίζουν και το Σώμα του Χριστού στον Επιτάφιο. Ικανοποιημένη πηγαίνει και το αφήνει πάνω στο άψυχο σώμα του άγνωστου πεθαμένου. Όλα αυτά μπροστά στα άφωνα μάτια της στρατιωτικής περιπολίας, που δεν είχε φύγει ακόμα, θαυμάζοντας πραγματικά την ευγένεια της ψυχής της αλλά και το θάρρος της. Στο τέλος η γυναίκα εξαφανίζεται μέσα στο σπίτι της, ενώ η περιπολία συνεχίζει το έργο της στους δρόμους του χωριού.

Τον νεκρό ενημερώνεται να τον διαβάσει και να τον θάψει ο παπάς με τους ψάλτες του.

-Ποιοι είστε, ρωτούσε και ξαναρωτούσε με δάκρυα στα μάτια της η γριά η Δέσποινα τους ανθρώπους, που εκείνο το ζεστό ηλιόλουστο πασχαλιάτικο πρωινό την επισκέφθηκαν στο σπίτι της. Πάλι ο νεότερος παίρνει την πρωτοβουλία και για άλλη μια φορά με περισσότερο χαμόγελο και μειλίχιο ύφος, της απαντάει:

-Ο κύριος, της λέει, είναι ο πατέρας μου και κάποτε τέτοια μέρα μέσα στον πόλεμο ήρθε εδώ στο σπίτι σας σαν «εχθρός!» Και σας θαύμασε για τον ηρωισμό σας! Τώρα έρχεται σαν «φίλος» και μάλιστα, «Μέρα» που έχετε, θέλει να σας ζητήσει και «συγγνώμη» για τις οποιεσδήποτε υπερβολές έγιναν τότε στο σπίτι σας! Μακάρι να μην υπήρχε ο πόλεμος… Μαζί, της λέει με το ίδιο ακριβώς ύφος, επιθυμεί να σας ανταποδώσει και τα λουλούδια που του προσφέρατε τότε εσείς!

Και πραγματικά, ο πατέρας του όπως τον είπε, βγάζει από το αυτοκίνητο μια ανθοδέσμη με κάθε λογής ανοιξιάτικα λουλούδια και φιλώντας με θρησκευτική ευλάβεια το χέρι της γριάς υποκλίνεται και της τα προσφέρει, ζητώντας ταπεινά τη συγγνώμη της!

Ήταν ο αξιωματικός της περιπολίας.

Τρύφων Ούρδας

Βιβλιοπαρουσίαση

«Το ξύπνημα του δράκου» της Φανής Πουρέγκα

 «Βιβλιόφιλοι Έδεσσας»

Κυριακή 16-3-2025  Ώρα 11:30΄

Πολιτιστικό κέντρο Δήμου Έδεσσας (Βαρόσι)

Συντονισμός: Δέσποινα Τσεχελίδου

Για το βιβλίο θα μιλήσει

η  νευρολόγος Σοφία Μάρκου

(Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

...Προσπαθώντας να τα βρω με μένα, να επουλώσω τις πληγές μου, να 'δουλέψω' με τα τραύματά μου ώστε να τα λύσω, να αλλάξω την πραγματικότητά μου, να ξεπεράσω τους φόβους μου και να δημιουργήσω τη ζωή μου όπως εγώ επιθυμώ και όχι όπως θέλουν οι άλλοι, πάτησα το πόδι μου στον δρόμο της αυτοβελτίωσης και της πνευματικότητας. Ο κόσμος με γνώρισε από τις αναρτήσεις μου στα social media και τα βίντεό μου στο You Tube, το οποίο είχε τον τελευταίο χρόνο πάνω από 10 εκ προβολές. Μέσα από τις διάφορες πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης, μοιράζομαι τεχνικές αυτοβελτίωσης, υλοποίησης επιθυμιών και σχολιάζω την επικαιρότητα στις σχέσεις, ένα θέμα που βασανίζει πολλούς ανθρώπους σήμερα!

Μπορείτε και εσείς να γιατρευτείτε από το παρελθόν σας, να θεραπεύσετε το τραύμα σας, να αποδεχτείτε τον εαυτό σας βαθιά και ολοκληρωτικά και να αρχίσετε να βάζετε μπροστά τις μηχανές μιας μεγάλης αλλαγής! Της δικής σας προσωπικής αλλαγής! Πρόσφατα δημιούργησα την μοναδική, πρωτοποριακή Φόρμουλα Ε.Τ.Υ (Επαναπρογραμματισμού του Υποσυνειδήτου), η οποία έχει ήδη βοηθήσει πολλούς ανθρώπους να αλλάξουν τη ζωή τους προς το καλύτερο. Η Φόρμουλα αυτή μέσα σε 66 μέρες επαναπρογραμματίζει με εύκολο και αποτελεσματικό τρόπο το Υποσυνείδητό μας, κάνοντας μια ολική μετατροπή της πραγματικότητάς μας.

Αφού το έκανα εγώ μπορείτε και εσείς!

Μπορείτε να ζήσετε τη ζωή που ονειρεύεστε!

Ναι, μπορείτε! Είμαι εδώ για εσάς!

Είμαι εδώ για να σας δείξω τον τρόπο!

Φανή Πουρέγκα

 

Από την χθεσινή εκδήλωση

Μια πολύ ενδιαφέρουσα εκδήλωση πραγματοποιήθηκε χθες στο Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου με την παρουσίαση του μυθιστορήματος του Mario Morati με τον τίτλο "Η εκδίκηση του Αλέξανδρου". 

Την εκδήλωση συντόνισε η Γραμματέας του Συλλόγου Δέσποινα Τσεχελίδου και για το βιβλίο μίλησαν ο Πρόεδρος του Συλλόγου Τρύφων Ούρδας και ο συγγραφέας.

Η συζήτηση που ακολούθησε και στην οποία πήραν μέρος πολλές/πολλοί από τους βιβλιόφιλους που παραβρέθηκαν αποκάλυψε και ξεκαθάρισε αρκετά σημεία από την πλοκή του μυθιστορήματος, αλλά και της εξιστόρησης από τον συγγραφέα για το πώς γράφτηκε το βιβλίο. 

Ήταν μια πολύ "ζεστή" και ευχάριστη βραδιά, παρά το τσουχτερό κρύο που υπήρχε έξω, μια ακόμη επιτυχημένη εκδήλωση του Συλλόγου "Βιβλιόφιλοι Έδεσσας".

 

 

Βιβλιοπαρουσίαση

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Το Δ.Σ. του Συλλόγου «Βιβλιόφιλοι Έδεσσας»

σας προσκαλεί

την Τετάρτη 12 Φεβρουαρίου 2025 και ώρα 06.30΄μμ

στην αίθουσα του Πολιτιστικού του Δήμου Έδεσσας (Περιοχή Βαρόσι), στην εκδήλωση παρουσίασης του βιβλίου: 

«Η εκδίκηση του Αλέξανδρου»

του Mario Morati.

Για το βιβλίο θα μιλήσει ο Πρόεδρος του Συλλόγου Τρύφων Ούρδας

Συντονίζει η Γραμματέας του Δ.Σ. του Συλλόγου Δέσποινα Τσεχελίδου.

Την εκδήλωση θα πλαισιώσουν σπουδαστές

του Νέου Ωδείου Έδεσσας με μουσικά κομμάτια.

 Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ

Τρύφων Ούρδας

 

Η εκδίκηση του Αλέξανδρου

Η τυχαία ανεύρεση μιας ταμπακιέρας μ' έναν κρυμμένο χάρτη, θα γίνει αφορμή για τον αμερικανό γόη Γουίλμπουρ Σμιθ να ξεκινήσει ένα ταξίδι αναζήτησης, που θα τον φέρει από το Μιλγουόκι της Αμερικής στη Βέροια και πίσω στα χρόνια της γερμανικής κατοχής. Κατά τη διάρκεια της αναζήτησης αυτής και καθώς το νήμα της ιστορίας ξετυλίγεται, η ταμπακιέρα γίνεται όχημα μνήμης φέρνοντας στο φως πρόσωπα και γεγονότα του παρελθόντος τα οποία θα τον οδηγήσουν στην ανεύρεση ενός εντυπωσιακού σπαθιού. Και θα φτάσει στα άκρα για να καρπωθεί το εύρημά του. Θα έχει άραγε σχέση τούτο το σπαθί με τον τάφο του Μακεδόνα στρατηλάτη, Αλέξανδρου; Θα επιβεβαιωθεί τελικά η τρομερή πρόρρηση για όλους όσους καρπώνονται τέτοιους θησαυρούς; Το βιβλίο, βασισμένο σε πραγματολογικά ιστορικά στοιχεία, πλάθει έναν μύθο, όπου ο χρόνος, αδυσώπητος, κριτής θα υφάνει το δικό του ιστό, αποκαλύπτοντας οδυνηρές αλήθειες και οδηγώντας σε μια λύτρωση που έρχεται με βαρύ τίμημα.

(Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Χρονογράφημα Τρ. Ούρδα

Πρωτοχρονιάτικος επισκέπτης 

Δωροθιώτης, ο γέρο-Περικλής, διακρινόταν για τον εύθυμο χαρακτήρα του. Γράμματα πολλά δεν ήξερε. Ήξερε, όμως, καλά να φτιάχνει δικές του προσωπικές ιστορίες και να τις παρουσιάζει μ’ έναν ιδιαίτερο τρόπο. Όταν τις άκουγες στο τέλος θα σ’ έκαναν να γελάσεις αλλά και να προβληματιστείς για το βαθύτερο νόημα τους. Ό ίδιος, βέβαια, όταν τις έλεγε δε γελούσε ποτέ.

Μια μέρα, λοιπόν, του Γενάρη, εγώ παιδί τότε, τον πέτυχα στο κουρείο «η Σεβίλλη» του Γιορδάνη του χωριανού μας. Καθισμένος αναπαυτικά στην πολυθρόνα του καταστήματος δεχόταν τις περιποιήσεις του κουρέα, πάντα με τα μάτια κλειστά για να μη βλέπει απέναντι τον καθρέφτη. Κάπου κάπου ακουγόταν και ν’ αναπνέει βαθιά, σίγουρα λόγω του ύπνου που ερχόταν κι έφευγε στο κεφάλι του ανάλογα με τα ενοχλήματα που του έκαναν το ξυράφι και το ψαλίδι. Και πριν ακόμα τελειώσουν οι τελευταίες ψαλιδιές και ξυραφιές του κουρέα, κι όταν ο ίδιος φυσικά σταμάτησε να πηγαινοέρχεται στους «λουλουδένιους μπαχτσέδες» του ύπνου, πολύ σοβαρός, άρχισε να μονολογεί και να λέει :

«Τι να σας πω ρε παιδιά. Κάθε βράδυ που τελειώνει η χρονιά  έχουμε τα ίδια και τα ίδια. Δεν μπορώ να καταλάβω τι τέλος πάντων συμβαίνει! Και να σκεφτείς, πάντα έπαιρνα και παίρνω μέτρα. Ακόμα από τότε που ζούσε η γριά μου φυλαγόμασταν απ’ αυτόν. Όμως, αυτός πάλι μας έβρισκε κι έτσι τσουπ τον φορτωνόμασταν, θέλαμε δε θέλαμε. Μας ξεγελούσε ο αφιλότιμος. Τζάμπα οι προσπάθειες. Αλλά ξαναλέω. Πώς γίνεται να μας βρίσκει με τις πόρτες και τα παράθυρα, όλα μανταλωμένα; Κι όχι μόνο όλα κλειδωμένα, αλλά και με σβησμένη τη λάμπα για να μη μας γνωρίσει. Αλλά πού;  Δε θυμάμαι να υπήρξε χρονιά που να μην μας βρει. Και δώστου κάθε χρόνο να στρογγυλοκάθεται στην πλάτη μας, κι όλο να βαρύνει τους ώμους. Τελικά νομίζω «ότι ότι», κάποια μέρα, και πολύ σύντομα μάλιστα, θα μας χώσει στη γη σαν παλούκια στους φράχτες..!»

Εδώ ο γέρος σταμάτησε για λίγο τον μονόλογο κι αφού ξεροκατάπιε κανά-δύο φορές με δυνατό βήξιμο, γύρισε προς το μέρος μου για να μου μιλήσει, αψηφώντας το επικίνδυνο ψαλίδι του μπαρμπέρη.

«Βρε παλληκάρι μου», μου λέει. «Κοίταξε την πλάτη μου. Κοίταξε πως γέρνει η κακομοίρα. Σηκώνεται τόσο βάρος; Κάθε χρόνο τόσο φορτίο; Κι αυτός ο Θεός δεν λέει λίγο να μας λυπηθεί!» «Εσύ», μου λέει, «δε βλέπω να έχεις κανένα βάρος στην πλάτη σου. Μπράβο, πώς τα κατάφερες και δεν σου φορτώνεται ο αχόρταγος; Τι στο καλό, δεν περνάει απ’ τη γειτονιά σας; Κάθε χρόνο μόνο στη δικιά μας έρχεται..!»

Γεμάτος απορία μ’ όλα όσα έλεγε ο γέρο-Περικλής, τον άκουγα χωρίς να μπορώ να αρθρώσω λέξη και να ρωτήσω για ποιον τέλος πάντων μιλάει. Όμως, μέσα μου ο φτωχός έκανα τη σκέψη, πως σίγουρα θα αναφέρεται σε κανέναν κλέφτη, που κάθε φορά το βράδυ της Πρωτοχρονιάς, κρυφά μπαίνει στο σπίτι του και του κλέβει πράγματα.

«Αλλά φέτος», συνέχισε ο γέρος, κοιτάζοντας αυτήν τη φορά τον κουρέα που μειδιούσε κάτω απ’ το λεπτό μουστάκι του αλλά και λίγο κι εμένα με την άκρη του ματιού του, «φέτος το είχα δηλώσει πως θ’ άλλαζα. Δε γίνεται είπα κάθε χρόνο να μας ξεγελάει και να μπαίνει στο σπίτι μου, ο κύριος «απροσκάλεστος». Ορκίστηκα να του κόψω τον βήχα. Πήρα λοιπόν τα μέτρα μου. Άλλαξα πόρτες παράθυρα κι έβαλα αυτήν τη μάρκα, να δεις πώς την λένε…

«Κόπλαντ», πετάχτηκε κι είπε θριαμβευτικά ο Γιορδάνης, λες και βρήκε την απάντηση σε διαγωνισμό ερωτήσεων!

«Απ’ αυτό», λέει ο γέρος. «Τι να σας πω, η εφαρμογή τους άριστη και μερακλήδες τα μαστόρια που τα πέρασαν. Πίστεψα ότι μ’ αυτά καμιά τρύπα δε θα έμενε ακάλυπτη. Γι’ αυτό και φέτος χάρηκα, πως δεν θα με βρει ο μπαμπέσης κι ότι θα του την έσκαγα! Ταίριαξα ακόμα κι από πάνω τη σκεπή μου για να είμαι σίγουρος, μήπως βρει κανα-κεραμίδι σπασμένο κι έρθει απ’ τον ουρανό, απ’ εκεί δηλαδή που δεν τον περιμένεις! Κι αφού σιγουρεύτηκα κι απ’ αυτήν την πλευρά, έ τώρα είπα! Το βράδυ εκείνο που θα προσπαθήσει να μπει ο ξεδιάντροπος, εγώ θα είμαι κλεισμένος καλά μέσα στο καμαράκι μου κι αυτός άντε να με βρει. Με τόση προφύλαξη, μόνο θα πηγαινοέρχεται έξω απ’ το σπίτι μου, αναζητώντας τρόπο να με πλησιάσει και να μου φορτωθεί. Όμως, μετά από δύο-τρεις προσπάθειες να μπει μέσα, θα καταλάβει πως αυτό είναι αδύνατο κι έτσι θα βαρεθεί και θα φύγει. Επιτέλους! Μια χρονιά θα τον νικήσω και δεν θα τον έχω να κοκορεύεται στο σβέρκο μου, τάχα πως είναι πολύ δυνατός, πως μπαίνει στα σπίτια όλων, θέλουν δε θέλουν αυτοί και πως κάνει τους γέρους να τον τρέμουν. Για να μη σας πολυλογώ φέτος είπα δε θα μπει στο σπίτι μου κι ότι θα κοιμηθώ ήσυχος σαν πουλάκι, ενώ το πρωί θα ξυπνήσω ίδιος, όπως ακριβώς έπεσα για ύπνο την προηγούμενη μέρα…

«Ε! μπάρμπα», του φώναξε ο κουρέας, διακόπτοντας τον μονόλογο του, «το κούρεμα τελείωσε».

Μ’ ένα «καλά» ο γέρο Περικλής, σηκώθηκε απ’ την πολυθρόνα, έβαλε τη μάλλινη τραγιάσκα στο κεφάλι, που όλη την ώρα την κρατούσε στα χέρια του και ξανακάθισε τώρα δίπλα μου πάνω σε μια ψάθινη καρέκλα.

«Λοιπόν», συνέχισε να λέει σ’ εμένα που τον άκουγα μ’ ανοικτό το στόμα και χωρίς να καταλαβαίνω τίποτα απ’ αυτά. «Λοιπόν, παιδάκι μου και φέτος ό,τι κι αν έκανα πάει χαμένο. Πάλι με τον φίλο πιάστηκα κορόιδο κι όσα πράγματα κι αν έκανα πάλι μπήκε σπίτι μου ο μάγκας. Αχ!» αναστέναξε, χτυπώντας με τα χέρια τους μηρούς του. «Αχ! όλα τα φταίει εκείνος ο μάστορας που επισκεύασε τη σκεπή και το ταβάνι στο σπίτι. Τάχα μου έκανε καλή δουλειά που σας έλεγα. Τίποτα. Όσο κι αν τον συμβούλεψα να προσέξει, αυτός πάλι έκανε λάθος κι άφησε κάποιες τρύπες στο ταβάνι και στη σκεπή!

Βρήκε έτσι την ευκαιρία ο άτιμος και το βράδυ τρύπωσε απ’ αυτές μέσα στο καμαράκι. Έπειτα, χωρίς να τον καταλάβω, ήρθε σιγά σιγά στο κρεβάτι και κάθισε στην πλάτη μου, ακριβώς την ώρα που μ’ έπαιρνε ο ύπνος. Κι αφού μπήκε μέσα, άντε τώρα να τον διώξεις. Μη μπορώντας, λοιπόν, να κάνω διαφορετικά, σηκώθηκα και με μισή καρδιά του είπα καλωσόρισες! Άναψα τη λάμπα και του έδειξα να κάτσει στο τραπέζι, ώστε και φέτος να γιορτάσουμε τον ερχομό του. Έβγαλα το ρακί απ’ το ντουλάπι, έπιασα δύο ποτήρια, για μένα και του λόγου του, τα τσουγκρίσαμε και ήπιαμε στην υγειά μας. Αφού κατεβάσαμε τα ποτηράκια, εδώ που τα λέμε ήρθαμε λίγο και στο τσακίρ κέφι, ο παλληκαράς μου είπε: Τώρα φεύγω, πρέπει να πάω και σ’ άλλους που με περιμένουν να κάτσω πάνω στην πλάτη τους! Του άνοιξα την πόρτα και τώρα σαν κύριος βγήκε απ’ το σπίτι τρέχοντας. Εγώ, όμως, τί να πω! Αισθάνθηκα το βάρος του στους ώμους μου, γι’ αυτό και πέρασε απ’ το μυαλό μου να τον βρίσω. Αλλά δεν το έκανα επειδή φοβήθηκα, μήπως ξαναγυρίσει και μ’ αφήσει επιπλέον φορτίο. Ωστόσο, από μέσα μου του παρήγγειλα: Του χρόνου αν με βρεις να μου γράψεις…»

-Και τώρα ρε μπάρμπα, του λέει ο κουρέας ο Γιορδάνης, για να έχουμε καλό ερώτημα, πόσων χρονών είσαι;

-Άστα, του λέει ο γέρος. Με τη φετινή του επίσκεψη που σας είπα, ογδόντα… Τι τα θες τα φάγαμε τα ψωμιά μας..!

Κόντεψα να πέσω απ’ την καρέκλα που καθόμουνα, όταν επιτέλους κατάλαβα ποιος ήταν ο δυσάρεστος επισκέπτης του γέρου στο σπίτι του κάθε βράδυ της Πρωτοχρονιάς. Ο επισκέπτης που έκανε πως δεν τον ήθελε και φυλάγονταν από αυτόν ήταν ο χρόνος!

Όπως όλοι οι άνθρωποι, έτσι κι αυτός γνώριζε ότι την «επίσκεψη» του κανείς δεν μπορεί να την αποφύγει, ό,τι και να κάνει, όπου και να βρίσκεται, όσο και να κρύβεται. Τον χρόνο όλοι τον φορτώνονται. Πιστεύω, όμως, ότι μέσα απ’ την ιστορία του ήθελε να δώσει μια νότα χαράς σ’ όσους με το πέρασμα του στενοχωριούνται. Και σκέφτηκε: Αφού έτσι είναι γραφτό να γίνεται, δηλαδή κάθε χρόνο να μεγαλώνουμε και να γερνάμε, εγώ γιατί να μην διασκεδάζω την κατάσταση, κάνοντας πως δεν καταλαβαίνω τους νόμους της ζωής και μάλιστα ότι μπορώ να αποφεύγω όλες τους τις συνέπειες, σκαρφιζόμενος διάφορα ψευτοτεχνάσματα! Κι όλα αυτά όπως είπαμε μόνο και μόνο για να μην φύγει το χαμόγελο απ’ τα χείλη όσο τα χρόνια και αν περνάνε, όσο τα χρόνια και αν φορτώνονται στις πλάτες μας!

Παιδί τότε, στις πρώτες τάξεις του γυμνασίου, η ιστορία με τον τρόπο που την άκουσα απ’ τον ευχάριστο αυτόν άνθρωπο μ’ έκανε μόνο να γελάσω. Την πέρασα, όπως λέμε, στο «ντούκου», γιατί εκείνο το διάστημα ο «κύριος χρόνος» φαινόταν ότι δεν έμπαινε στα σπίτια μας. Έτσι τουλάχιστον εγώ νόμιζα.

 Σήμερα, όμως, παρά τον χιουμοριστικό χαρακτήρα της και το όποιο αισιόδοξο ανθρώπινο μήνυμα ήθελε να περάσει μ’ αυτή ο γέρο-Περικλής, τη θυμάμαι και μελαγχολώ!                                                                                                                                                       

                                                                                                                                          Τρύφων Ούρδας      

 

Βιβλιοπαρουσίαση 15-1-2025

  

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Το Δ.Σ. του Συλλόγου «Βιβλιόφιλοι Έδεσσας»

σας προσκαλεί

την Τετάρτη 15 Ιανουαρίου 2025 και ώρα 06.30΄μμ

στην αίθουσα του Πολιτιστικού Κέντρου του Δήμου Έδεσσας (Περιοχή Βαρόσι), στην εκδήλωση παρουσίασης του βιβλίου:

«Ταξίδι απελευθέρωσης»

της Ιωάννας Μαλουμίδου.

Για το βιβλίο θα μιλήσει η Δέσποινα Τσεχελίδου,

Γραμματέας του Δ.Σ. του Συλλόγου.

Παιδαγωγική ανάλυση: Γεωργία Βλάχα,

Εκπαιδευτικός, Μέλος Δ.Σ. του Συλλόγου μας

Συντονίζει ο Αντιπρόεδρος του Δ.Σ. του Συλλόγου:

Δημήτρης Ευαγγελίδης

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ του Συλλόγου

Τρύφων Ούρδας

 

Θ΄ Πανελλήνιος Λογοτεχνικός Διαγωνισμός Διηγήματος

Αρχίζει αυτές τις μέρες η αξιολόγηση των διηγημάτων που παραλάβαμε, συμμετοχής στον Θ΄ Πανελλήνιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό Διηγήματος. Είναι πολύ ευχάριστο γεγονός η αυξημένη συμμετοχή φέτος συγγραφέων από την Κύπρο. Υπολογίζουμε ότι μέσα στον Ιανουάριο 2025 θα ανακοινωθούν τα αποτελέσματα. Υπενθυμίζουμε ότι οι Κατηγορίες Διακρίσεων είναι:

3 Βραβεία

3 Έπαινοι

4 Τιμητικές διακρίσεις

1 Βραβείο Εφηβικού (ηλικία μέχρι και 18 ετών)

Επιπλέον, θα επιλεχθούν από τις υπόλοιπες συμμετοχές τα καλλίτερα διηγήματα ώστε να φθάσουμε συνολικά στον αριθμό των 30 διηγημάτων τα οποία θα εκδοθούν, όπως κάθε φορά. σε έναν τόμο. Περισσότερες λεπτομέρειες θα ανακοινωθούν προσεχώς.

 

Βιβλιοπαρουσίαση

Βιβλιοπαρουσίαση

Σε μια ατμόσφαιρα έντονα φορτισμένη συγκινησιακά, πραγματοποιήθηκε χθες Τετάρτη 4 Δεκεμβρίου 2024 στην αίθουσα του παλιού Παρθεναγωγείου Έδεσσας η παρουσίαση του βιβλίου «Τόντορ, Από την Σαφράμπολη στην Καλογρέζα» του Πέτρου Τριανταφυλλίδη. Για το βιβλίο μίλησε η Δέσποινα Τσεχελίδου, Γραμματέας του Δ.Σ. του Συλλόγου "Βιβλιόφιλοι Έδεσσας". Την ιστορική ανάλυση έκανε ο αντιπρόεδρος του Συλλόγου Δημήτρης Ε. Ευαγγελίδης με θέμα την "Ιστορική πορεία του Πόντου". Συντόνισε το μέλος του Δ.Σ. του Συλλόγου Γεωργία Βλάχα. 

Μετά τον καθιερωμένο χαιρετισμό από τον Πρόεδρο του Συλλόγου Τρύφωνα Ούρδα, μίλησε η Δήμαρχος Σκύδρας Κατερίνα Ιγνατιάδου, η οποία τίμησε την εκδήλωση με την παρουσία της, συνοδευόμενη από συμπολίτες της, καταγόμενους από την Σαφράμπολη. Ακολούθησε το χορευτικό του Συλλόγου Μικρασιατών "Η Μπίγα" που εμπλούτισε την εκδήλωση με τους παραδοσιακούς μικρασιατικούς χορούς που παρουσίασε.

Η εκδήλωση έκλεισε με την ομιλία-παρουσίαση του βιβλίου από τον συγγραφέα Πέτρο Τριανταφυλλίδη.

 

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

 Το Δ.Σ. του Συλλόγου «Βιβλιόφιλοι Έδεσσας»

σας προσκαλεί

την Τετάρτη 04 Δεκεμβρίου 2024 και ώρα 06.30΄μμ

στην αίθουσα του Παρθεναγωγείου Έδεσσας (Περιοχή Βαρόσι), στην εκδήλωση παρουσίασης του βιβλίου:

«Τόντορ, Από την Σαφράμπολη στην Καλογρέζα»

του Πέτρου Τριανταφυλλίδη.

Για το βιβλίο θα μιλήσει η Δέσποινα Τσεχελίδου,

Γραμματέας του Δ.Σ. του Συλλόγου.

Συντονίζει το μέλος του Δ.Σ. του Συλλόγου Γεωργία Βλάχα.

Ιστορική ανάλυση: Δημήτρης Ευαγγελίδης

 

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ

Τρύφων Ούρδας

 

Χρονογράφημα

 ΤΟ ΠΟΤΑΜΑΚΙ

Περνούσε λίγα μέτρα μακριά από την αυλή μας. Φιδωτό μέσα στο χωριό, ίσιο όταν έβγαινε έξω και έφτανε κοντά μας. Ίσιο μάλιστα σε αρκετή απόσταση και προπάντων εδώ σε μας όχι και τόσο βαθύ. Για μένα ήταν το αγαπημένο μου ποταμάκι. Έτσι το έλεγα πάντοτε. Κάπως έτσι το αποκαλούσαν και οι γονείς μου. Έτσι τις περισσότερες φορές και όλη η μικρή μας η γειτονιά! Και πραγματικά. Μέσα στην κοίτη του το όμορφο αυτό στοιχείο της φύσης, σε συνδυασμό, βέβαια, με το μαγευτικό περιβάλλον, κυλούσε τόσο ήρεμο, τόσο ήσυχο, που όταν πήγαινες κοντά του να το δεις ένοιωθες και εσύ μέσα στην ψυχή σου μια πηγαία και ασίγαστη γαλήνη. Έτσι, πολλές ήταν οι φορές που όταν ο δρόμος σε έβγαζε προς τα εδώ, κάτι το περίεργο να σε τραβά από το ρούχο για να κάτσεις μαζί του. Να μένεις με τις ώρες εκεί στο πλάι του και κουρασμένος «πεζοπόρος της ζωής» να απολαύσεις, ό,τι δεν μπορείς να χαρείς σαν κοινωνικός άνθρωπος μέσα στην αφόρητη κίνηση του πολιτισμού μας και την ενοχλητική βοή της καθημερινότητας.

Νερό να τρέχει μέσα του. Νερό από χρυσάφι και ασήμι. Να περνάει πάνω από χίλιες λογιών πέτρες μεγάλες και μικρές, όλες με διαφορετικά χρώματα και στα σωθικά του να έχει για ανεκτίμητα δώρα εκείνο το γαλάζιο του ουρανού και τις αχτίνες του ήλιου. Και τα βράδια πάλι μέσα του τον ίδιο ουρανό, τώρα όμως με τα αστέρια να τρεμοσβήνουν στο σώμα του. Αυτές τις ώρες και τα δυο έμοιαζαν να ανοίγουν διάλογο μεταξύ τους και να κάνουν νυχτέρι τη μοναξιά τους. Αλλά ποιος ξέρει; Μπορεί να ήταν και έτσι. Δεν τα βλέπουν και δεν τα ακούν όλα οι άνθρωποι!

Δίπλα του ακόμα, μόνιμη συντροφιά, τα τέσσερα-πέντε πλατάνια με τα καταπράσινα φύλλα τους τα καλοκαίρια και τις ένα σωρό φωλιές πάνω στα κλωνάρια τους και με τα πουλιά να πετάν δεξιά και αριστερά, να φωνάζουν και να τιτιβίζουν τα καταμεσήμερα. Επιπλέον, διψασμένα στοματάκια, τα μικρά αυτά δημιουργήματα, να κατεβαίνουν κάθε τόσο στις όχθες του προκειμένου να πιούν μια σταλιά από το δροσερό νεράκι του ή και να βρέξουν με αυτό τα βελούδινα φτεράκια τους. Χάρμα στα μάτια η όλη εικόνα και στην καρδιά μια υπέροχη αγαλλίαση!

Μαζί εδώ και το αλαφρό και το απαλό αεράκι. Πιστό στα ραντεβού του δεν ξεχνούσε και αυτό να περάσει από το ποτάμι, να παίξει στα ψηλά με τα φύλλα των δέντρων και κάτω στη γη να χαϊδέψει με την ανάσα του κάθε ζωντανό οργανισμό που θα εύρισκε μπροστά του. Στο διάβα του, ύστερα, δεν ξεχνούσε να ψάξει για να βρει επίσης και τις ιτιές, να κάτσει να παίξει και με αυτές πάνω στα λεπτά κλωνάρια τους και έτσι να τις δώσει λίγο από τη δροσερή και όλο ρυθμό ζωή του. Περισσότερο, όμως, να δώσει σε αυτές τις «λιγνές κυρίες», τις αιώνια σκυμμένες πάνω στο καλό μας ποταμάκι, λίγη χαρά, μήπως και χαμογελάσουν αλλά και επιτέλους σταματήσουν να κλαίνε τον χαμό του αγαπημένου τους αδερφού, του Φαέθοντα, κατά τον μύθο. Τέλος, από το φύσημα του γλυκού αυτού ζέφυρου πάνω και στα δικά τους τα φύλλα να ακουστεί τρυφερό και το γνωστό σφύριγμα, που όπως λένε φέρνει την έμπνευση για να γράψουν μουσική, τραγούδια και ποιήματα οι καλλιτέχνες και οι λογοτέχνες. Όλα, λοιπόν, στην περιοχή σε μια απίστευτη μαγική ροή και ακολουθία εκστατικών γεγονότων!

Ωστόσο, έπιανε και το μεσημέρι. Αλήθεια, αυτές τις ώρες ο τόπος πόσο υπερβολικά γινόταν ελκυστικός! Και μέχρι να πέσει ο ήλιος πόσο ακόμα περισσότερο! Γι’ αυτό, κάθε μέρα τέτοιες στιγμές, ήταν αδύνατον να μη θέλεις να κάνεις μια βόλτα προς τα εδώ, το ποταμάκι, ιδίως τα καλοκαίρια που όλα γύρω σου ήταν βαμμένα με τα ομορφότερα χρώματα που είχε διαλέξει να βάλλει για το μέρος ο Πλάστης και Δημιουργός τους.

Επομένως, πώς θα μπορούσε ο καθένας μας που γνώριζε αυτόν τον παραδεισένιο τόπο, όλο αυτό το διάστημα μέχρι το βασίλεμα, να μην έχει τη σφοδρή επιθυμία και τη λαχτάρα να έρθει για να κάτσει εδώ κάτω απ’ τον παχύ ίσκιο των δέντρων; Και μετά, πώς να μην έχει τη νοσταλγία για να ξαπλώσει στο ζωντανό και τρυφερό γρασίδι που απλωνόταν κουβέρτα στα πόδια του για να πάρει έναν εναέριο ύπνο, έξω από το σπίτι του και μέσα στο σπλάχνο του συναρπαστικού αυτού μεγαλείου της φύσης;

Συντροφιά εδώ, σε αυτόν τον εξαίσιο, απολαυστικό, υπέροχο περίπατο, ίσως και ένα από εκείνα τα φορητά τρανζίστορ, περασμένο κατά τη διαδρομή στο χέρι με ένα λουράκι που διέθετε το ίδιο. Έτσι, απλά για να ακούει τα τραγούδια του και σε κάθε βήμα να ανεβαίνει η ρομαντική του διάθεση για τη ζωή.

Αλλά και για μένα, τον τότε μικρό και φαντασμένο μαθητή! Γιατί κάποιες φορές και εγώ να μην αράξω εδώ κατάχαμα, σταυρώσω τα πόδια μου και να διαβάσω ένα ξεκούραστο περιοδικό ή και να μελετήσω τα μαθήματα που είχα την επόμενη μέρα; Πνευματική συγκέντρωση μια φορά, χωρίς την ενόχληση των άλλων με ανούσιες συνήθειες και τακτικές της καθημερινότητες, περιττά προβλήματα και στεναχώριες της ηλικίας που μου χαλούσαν τη διάθεση! Και όταν θα έδινα τέλος σε όλες αυτές τις μαθητικές μου υποχρεώσεις, ελεύθερος πια, γιατί να μη ζητήσω να μπω ξυπόλυτος μέσα στο ποταμάκι και αφού μαζέψω τα μανίκια μου, γιατί να μην κάτσω για να παίξω λίγο με το νερό, μιλώντας επιπλέον μαζί του και απαντώντας στο μόνιμο και ακαταλαβίστικο αλλά όλο νόημα και φαντασία βούισμά του;

Συμπαίκτες σε αυτό το παιχνίδι και τα μικρά και ευκίνητα ψαράκια. Όλη τους τη ζωή με τον φόβο στα μάτια, βλέποντας εμένα τον άγνωστο να παραβιάζει τον χώρο τους και δυσαρεστημένα από την παρουσία μου, τρέχουν να κρυφτούν μέσα στις ρίζες των υδρόφυτων και κάτω από την ψιλή άμμο και τα χαλίκια. Και όταν κάποτε ξαναβγαίνουν, τώρα πια ξεθαρρεμένα, κουνάν όλα μαζί την ουρά τους και περιμένουν να απλώσω τα χέρια μου για να τα πιάσω. Και όταν το επιχειρώ, πάλι τρέχουν για να ξεφύγουν και να ξανακρυφτούν και έτσι το παιχνίδι καλά να κρατάει, μέχρι που κάποτε κάποιος από εμάς τους παίχτες θα βαρεθεί και θα τα παρατήσει.

Αλλά, τέλος, θα ήταν αδύνατον να κλείσω εδώ τη διήγηση, αν δε μιλούσα και για την ξύλινη γεφυρούλα πάνω στο γλυκό μας ποταμάκι. Αυτό το λιτό και απλό κατασκεύασμα, ποιος ξέρει ποιανού χωριανού μας, εντελώς απαραίτητο για τον κόσμο του χωριού αλλά και ταιριαστό στολίδι στην όλη εικόνα του. Χρόνια τώρα περνάει στον απέναντι χωμάτινο δρόμο όποιον διαβάτη δε θέλει να βρέξει τα πόδια του. Ακουμπισμένη στις δυο όχθες πάνω σε πελεκισμένες πέτρες και με τα ξύλινα πέταυρα καρφωμένα πάνω σε τοξωτά δοκάρια αφήνει ελεύθερο κάτω από την καμάρα της να τρέχει το νεράκι. Το ορφανό πρέπει να πραγματοποιήσει την επιθυμία του και να πάει να συναντήσει τα άλλα τα αδέρφια του τα ποτάμια. Και ύστερα, όλα μαζί να ξεχυθούν με το νεράκι τους, αν ποτέ θα το κατορθώσουν, στην αγκαλιά της μάνας τους, την απέραντη και γαλάζια θάλασσα.

Τρέχει κάτω από τη μικρή γεφυρούλα μας το νερό και μαζί του τρέχουν ο καιρός, τρέχουν τα χρόνια, τα άσχημα και τα καλά πράγματα, τα αισθήματα και τα συναισθήματα και τελειωμό δεν έχουν. Αλλά, όμως και πίσω δε γυρίζουν. Σταθερά εδώ, στα περάσματα των καιρών και ακλόνητα, στέκουν μόνο η γέφυρα και από κάτω της το ποταμάκι. Με περίσσεια δύναμη κρατάν πάνω τους το χθες, το σήμερα, το αύριο. Βλέποντάς τα είτε από μακριά είτε και από κοντά νοιώθω να ξετυλίγονται μέσα μου κουβάρι οι αναμνήσεις του παρελθόντος. Και «ως εκ θαύματος» γυρίζω πίσω στη νιότη μου. Και επιπλέον! Ο αφελής έχω ακράδαντη την πεποίθηση ότι δεν πέρασε ούτε μια μέρα από τότε που ήμουν ένα μικρό, αμούστακο παιδάκι και εδώ ερχόμουνα να κάνω όνειρα για τη ζωή μου. Γι’ αυτό και όλα σήμερα μου φαίνονται ίδια και απαράλλαχτα. Ακόμα και τώρα που μόλις παίρνει να βραδιάζει και εγώ είμαι καθισμένος σε ένα από τα λιθάρια εκείνης της εποχής και γράφω. Και αναπολώ όσα τότε έζησα με την παιδική μου ψυχή και αθωότητα στο ποταμάκι και με τη γεφυρούλα στην πλάτη του. Και το ένα και το άλλο στέκονται βοηθοί μου εδώ στο κείμενο. Σε κάθε του λέξη, πρόταση ή αν θέλετε και σελίδα.

Στη μια και μοναδική, την πάντοτε φεγγοβολούσα μέσα στη σκέψη μου διαχρονική Δωροθέα. Αυτή του χτες και του σήμερα!

10 -5-2022

ΤΡΥΦΩΝ ΟΥΡΔΑΣ

 

Βιβλιοπροτάσεις (8)

Πεισίστρατος

Ένα όνομα που ηχεί ως συνώνυμο του "τυράννου" από τότε που η λέξη αυτή από ουσιαστικό έγινε επίθετο. Η ανάγνωση, όμως, των ιστορικών πηγών πείθει ότι ο Αθηναίος αυτός -μετά τον οικιστή Θησέα και τον νομοθέτη Σόλωνα- είναι, παραδόξως, ένας από τους τρεις θεμελιωτές του μεγαλείου και της δόξας της Αθήνας. Ευπατρίδης, γόνος μεγάλης και πλούσιας οικογενείας, συγγενής και φίλος του Σόλωνος, κατόρθωσε, μετά από μια πρώτη περιπετειώδη φάση της ζωής του (εξορίστηκε δύο φορές από τους πολιτικούς αντιπάλους του) να γίνει τύραννος της Αθήνας και να επιτελέσει ένα κατόρθωμα: Χωρίς καν να αναλάβει ποτέ αξίωμα, εξασφάλισε την κοινωνική ειρήνη στα πλαίσια του πολιτεύματος που είχε καθορίσει ο Σόλων. Ο Πεισίστρατος ετυράννευσε δεκαεπτά χρόνια και η διακυβέρνησή του ήταν τόσο σπουδαία ώστε οι Αθηναίοι της εποχής του την ονόμασαν "ο επί του Κρόνου βίος", δηλαδή η χρυσή εποχή. Έργα του ήσαν ένα σπουδαίο οικοδομικό πρόγραμμα, μια σημαντικότατη ενθάρρυνση της Τέχνης και των Γραμμάτων, μια μεγάλη ανύψωση του γοήτρου της Αθήνας στον ελληνικό κόσμο. Πέθανε το 527 π.Χ. και τον διαδέχθηκε ομαλότατα ο γιος του Ιππίας, τον οποίο έδιωξαν οι Αθηναίοι το 510 π.Χ., με την βοήθεια της Σπάρτης. Ο Πεισίστρατος είχε αρχίσει την κατασκευή του μεγάλου ναού, του γνωστού ως "Ολυμπίειου". Οι Αθηναίοι πολιτικοί του αντίπαλοι, από απέχθεια προς τη μνήμη του, σταμάτησαν τα έργα, τα οποία αποπεράτωσε ο Ρωμαίος αυτοκράτωρ Αδριανός επτά αιώνες αργότερα.

ΒΛΑΧΟΣ Σ. ΑΓΓΕΛΟΣ: ΠΕΙΣΙΣΤΡΑΤΟΣ Ο ΦΙΛΟΠΡΩΤΟΣ 1998

Αρχή φόρμας

Τέλος φόρμας

Ο Άγγελος Βλάχος του Σταύρου (1915 − 2003) ήταν Έλληνας διπλωμάτης, συγγραφέας, πολιτικός και ακαδημαϊκός. Ήταν ανηψιός του εκδότη της Καθημερινής Γεώργιου Βλάχου και ξάδελφος της Ελένης Βλάχου. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και εισήλθε στο διπλωματικό σώμα το 1939.Το 1985 εκλέχθηκε τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Έγραψε πληθώρα βιβλίων, ιστορικής φαντασίας αλλά και την αυτοβιογραφική σειρά Μια φορά κι ένα καιρό ένας διπλωμάτης.

Προσωπικά, συστήνω ανεπιφύλακτα την τριλογία του:

1. Ο κύριός μου Αλκιβιαδης (Βιβλιοπωλείον της Εστίας, 1953).

Δεινός μελετητής και μεταφραστής του Θουκυδίδη, αλλά ταυτόχρονα και ικανότατος μυθιστοριογράφος, ο Άγγελος Σ. Βλάχος φωτίζει με χιούμορ και γνώση την πορεία της Αθήνας από τη δόξα στην παρακμή, από το 462 π.Χ., λίγο μετά το τέλος των Περσικών Πολέμων, έως το 404 π.Χ., οπότε έληξε ο Πελοποννησιακός Πόλεμος με τη συντριβή της Αθήνας. "Ο κύριός μου Αλκιβιάδης" προσφέρει στον Έλληνα αναγνώστη μια νέα, πολύπλευρη οπτική και μια βαθύτερη κατανόηση της εποχής-ορόσημο για τον δυτικό πολιτισμό: του λαμπρού όσο και σκοτεινού 5ου αιώνα π.Χ.

2. Οι Τελευταίοι Γαληνότατοι (Βιβλιοπωλείον της Εστίας, 1963)

Έχουν ως θέμα τους το βίο και τα έργα των τελευταίων Κομνηνών, του Ιωάννου, του Μανουήλ και του Ανδρόνικου, όπως τα εξιστόρησε, υποτίθεται, ένας άγνωστος χρονογράφος από την Καππαδοκία, που έζησε μαζί τους στο «Ιερό Παλάτιο» και στα αντίσκηνα των διαφόρων εκστρατειών.

3. Ένας Φιλέλλην για το 1821 (Βιβλιοπωλείον της Εστίας, 1972)

Όπως και στα άλλα μεγάλα ιστορικά μυθιστορήματά του, έτσι και στο Ένας φιλέλλην για το 1821 ο Άγγελος Σ. Βλάχος παρουσιάζει τα γεγονότα σε μια συνθετική τοιχογραφία, όπου συμπλέκονται οι φωτεινές στιγμές της Επανάστασης με τις συχνά άθλιες πτυχές της περιόδου εκείνης.

 

 

Βιβλιοπαρουσίαση 22-5-2024

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

 Το Δ.Σ. του Συλλόγου «Βιβλιόφιλοι Έδεσσας»

σας προσκαλεί

την Τετάρτη 22 Μαΐου 2024 και ώρα 6.00΄ μμ

στην αίθουσα του Πολιτιστικού Κέντρου του Δήμου (Περιοχή Βαρόσι)

στην εκδήλωση παρουσίασης του βιβλίου:

«Διχασμένα Χρόνια» της συγγραφέα Άννας Μητσοπούλου.

Την παρουσίαση-ανάλυση του βιβλίου θα κάνει η Γεωργία Βλάχα, 

Μέλος του Δ.Σ. του Συλλόγου μας.

Για το βιβλίο θα μιλήσουν η συγγραφέας-εκπαιδευτικός κα Βασ. Διαμάντη

και η κα Ευαγγελία Τζάκα των εκδόσεων «Πηγή Παιδείας».

Συντονίζει η κα Δέσποινα Τσεχελίδου, Γραμματέας του Συλλόγου μας.

 

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ

Τρύφων Ούρδας

 

 

9ος Πανελλήνιος Διαγωνισμός Διηγήματος

Θ΄ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ

2η ΑΝΑΓΓΕΛΙΑ-ΥΠΕΝΘΥΜΙΣΗ

Έδεσσα, 8 Μαρτίου 2024

 Ο σύλλογος «ΒΙΒΛΙΟΦΙΛΟΙ ΕΔΕΣΣΑΣ» προκηρύσσει 

λογοτεχνικό διαγωνισμό διηγήματος.

Δικαίωμα συμμετοχής έχουν Έλληνες ή αλλοδαποί, με ένα (1) μόνον διήγημα, στην ελληνική γλώσσα, το οποίο μπορεί να αναφέρεται σε οποιοδήποτε θέμα, να είναι αδημοσίευτο και όχι μεγαλύτερο από έξη (6) τυπωμένες σελίδες Α4 σε Η/Υ, υπολογισμένες με γραμματοσειρά Times New Roman 12".

Διηγήματα με κομματικό ή προπαγανδιστικό περιεχόμενο και με απρεπείς/χυδαίες εκφράσεις αποκλείονται.

 Ο Σύλλογος έχει το δικαίωμα να δημοσιεύσει σε έντυπη ή ηλεκτρονική μορφή οποιοδήποτε διήγημα του διαγωνισμού, μετά την ολοκλήρωση της διαδικασίας αξιολόγησης. Η επιτροπή αξιολόγησης των κειμένων του εν λόγω διαγωνισμού, εκτός από τα διακριθέντα, θα προτείνει και διηγήματα των υπολοίπων διαγωνιζόμενων (τελικό σύνολο 30 διηγήματα), τα οποία θα αποτελέσουν περιεχόμενο μιας ειδικής έντυπης έκδοσης, όπως έγινε και στους προηγούμενους Διαγωνισμούς.

Όσ-ες/-οι επιλεγούν να συμμετάσχουν σε αυτή την μελλοντική έκδοση, οφείλουν να στείλουν τα κείμενά τους και ένα σύντομο βιογραφικό σε ηλεκτρονική μορφή (με mail) γραμμένα σε Microsoft Word (γραμματοσειρά Georgia ή Times New Roman και μέγεθος 12"), καθώς και μια φωτογραφία τύπου ταυτότητας, επίσης ηλεκτρονικά (σε αρχείο jpg).

Το προτεινόμενο διήγημα πρέπει να έχει τίτλο, καθώς και ψευδώνυμο του συγγραφέα και να σταλεί ταχυδρομικά σε τρία (3) αντίτυπα. Τα πραγματικά στοιχεία του/της συγγραφέα (ονοματεπώνυμο, διεύθυνση, τηλέφωνα, e-mail, σύντομο βιογραφικό) πρέπει να περιέχονται σε μικρότερο σφραγιστό φάκελο, χωρίς άλλα διακριτικά στο εξωτερικό του φακέλου. 

Η επιλογή του θέματος είναι ελεύθερη. 

Η μη τήρηση των παραπάνω όρων συνεπάγεται  αποκλεισμό των διαγωνιζομένων. Ως καταληκτική ημερομηνία αποστολής των κειμένων ορίζεται η 31η Οκτωβρίου 2024.

 Κατηγορίες Διακρίσεων

3 Βραβεία

3 Έπαινοι

4 Τιμητικές διακρίσεις

1 Βραβείο Εφηβικού (ηλικία μέχρι και 18 ετών)

 

Διεύθυνση αποστολής: Ευαγγελίδης Δημήτρης,

Φιλελλήνων 9 – ΕΔΕΣΣΑ 58200

Πρόσθετες πληροφορίες στο τηλέφωνο: 6970 995041.

e-mail: karanos2010@gmail.com  

Για το ΔΣ του Συλλόγου

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ 

Τρύφων Ούρδας