Ευχές

Χρόνια πολλά στα μέλη 

και στους φίλους του Συλλόγου!

Υγεία, Δημιουργικότητα 

και πολλά βιβλία! 

Πασχαλινό διήγημα

ΤΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ

Του Τρύφωνα Ούρδα

Η όμορφη Βαούλα μου! Έτσι αποκαλούσε την κόρη της από τότε που τη γέννησε, η μάνα της η κυρα- Στεργιανή. Έτσι επίσης τη φώναζαν όλοι στη γειτονιά που έμενε αλλά και οι άλλοι οι χωριανοί της, όταν την έβλεπαν να περνάει από την πλατεία και τους δρόμους του χωριού.

Και εδώ που τα λέμε τα λόγια δεν είχαν καμιά υπερβολή. Η Βαούλα ήταν ένα γλυκό, κατάξανθο κοριτσάκι, τώρα μόλις που πάτησε τα επτά του χρόνια, πάντοτε απάνω του περιποιημένο και καθαρό, σημάδι πως η μάνα του αφιέρωνε αρκετό χρόνο για να το διατηρεί έτσι, σαν να είναι μια κουκλίτσα.

Με τις ωραίες μπουκλίτσες στους κροτάφους και τα κοτσιδάκια στο κεφάλι του, την κόκκινη κορδέλα περασμένη τις περισσότερες φορές στα μαλλιά του, τα μπλε αμυγδαλωτά μάτια και τα ροζ μαγουλάκια, λες και έβαλες επάνω τους εκείνο το «ρουζ» των μεγάλων κοριτσιών και με το φυσικό χαμόγελο στα κερασένια χειλάκια του, ήταν σαν να έβλεπες ότι είχες μπροστά σου έναν μικρό και πολύ όμορφο άγγελο που κατέβηκε από τον ουρανό.

Αλλά δεν ήταν μονάχα αυτά τα εξωτερικά χαρίσματα που ξεχώριζαν το μικρό κορίτσι. Είχε και άλλα που ανήκαν στον εσωτερικό του κόσμο! 

Ήταν λοιπόν και ένα πανέξυπνο και καλοσυνάτο πλάσμα με μια πολύ ευαίσθητη καρδούλα στο στήθος του. Κάθε που σε κοίταζε με εκείνο το αθώο παιδικό βλέμμα, καταλάβαινες πως ήθελε να σ’ αγκαλιάσει και να σε κάνει δικό της με την πηγαία αγάπη της. Μέσα στην αγκαλίτσα της, ήθελε να χτυπήσει ανθρώπινα και η δική σου καρδιά και μαζί της να ξεχάσεις οτιδήποτε σε βαραίνει. Ήταν ένα παράδειγμα πολύ καλού παιδιού στη μικρή κοινωνία του χωριού και αυτό σίγουρα θα το ένοιωθες αν έπιανες κουβεντούλα μαζί του. Σίγουρα θα διαπίστωνες τα προτερήματα και τις αρετές του!

Όμως όσο κι αν η φύση προίκισε τη Βαούλα με πολλά, πάρα πολλά από τα καλά της, «εν τούτοις» δεν της τα έδωσε όλα. Άγνωστο γιατί δεν της επέτρεψε να περπατήσει! Δεν μπορούσε μόνη της να κινείται, όπως όλα τα παιδιά της ηλικίας της, αλλά κάθε κίνηση της έπρεπε να γίνεται με την ίδια καθισμένη πάνω σε καροτσάκι και φυσικά πάντοτε με τη βοήθεια άλλου ανθρώπου.

Αγνό, καθαρό σωματάκι με μια ψυχή μέσα του άσπρη, κάτασπρη σαν το χιόνι, ανεβασμένο σε δυο ρόδες για να πάει από εδώ ως εκεί, να μεταβεί στο σχολείο, να πεταχτεί μέχρι τα συνομήλικα ξαδέρφια της, να κάνει μια βόλτα στο πάρκο και να παίξει με τους φίλους της. Και ύστερα όταν βρίσκεται εκεί, πώς να κάνει ότι κάνουν τα άλλα παιδιά; Πως να παίξει και να χαρεί με τον τρόπο που αυτά παίζουν και χαίρονται, τρέχοντας και ξεφαντώνοντας, όπως γίνεται συνήθως με τα παιδιά, ας πούμε στα διαλείμματα του σχολείου και μέσα στα σοκάκια και τις γειτονιές του χωριού; Ήταν ένα παράπονο που το κορίτσι έκρυβε βαθειά μέσα του, μα το έβγαζε σπάνια έξω από την ψυχούλα του, παρά τα λίγα χρόνια της ηλικίας του!

Ποιος όμως είναι άξιος και μπορεί να κρίνει τον Θεό και το θέλημά Του; Κανένας! Γι αυτό και η μικρή έκανε υπομονή και δεν το έβαζε κάτω. Χαιρόταν μ’ αυτά που είχε και μ’ αυτά που μπορούσε να κάνει. Χαμογελούσε όταν και τα άλλα παιδάκια της παρέας της γελούσαν, όταν τα έβλεπε να κάνουν τρέλες και αστεία ή όταν έκαναν ζαβολιές. Απολάμβανε τα παραμύθια και τα ωραία τραγούδια που τους μάθαινε η δασκάλα, δεν χόρταινε να βλέπει τον ήλιο να βγαίνει λαμπρός πίσω από το βουνό τους, το Μανιούσι και περισσότερο ποιά θα μπορούσε να ήταν γι αυτή η μεγαλύτερη ευχαρίστηση, απ’ αυτή που ένοιωθε όταν βρισκόταν στην αγκαλιά της μάνας της, κάθε βράδυ όταν τη νανούριζε στον ύπνο της και της χάιδευε τα χεράκια και τα μάγουλα, βάλσαμο σε ό,τι συννέφιαζε το παιδικό της βλέμμα;

Για όλα λοιπόν αυτά, στην προσευχή που κάνανε μαζί τα βράδια, δόξαζαν και με πολύ πίστη, ευχαριστούσαν τον Θεό για όλα αυτά που τους έδινε και για όλα εκείνα που τον παρακαλούσαν να έχουν με τη Χάρη του.

Απρίλης μήνας και στο χωριό όλοι ετοιμάζονται να γιορτάσουν το Πάσχα. Άσπρισαν και μοσχοβόλησαν οι γειτονιές, από τον ασβέστη στους τοίχους των σπιτιών, από τα κρίνα και τα ζουμπούλια που άνθιζαν μέσα στους κήπους και στις γλάστρες και μέσα στις αυλές. Έξω, στο «ακριβό» μετά τον χειμώνα φως του ήλιου, οι χωριανοί άπλωσαν πάνω στα σύρματα, τις κουβέρτες και τα ρούχα τους για να στεγνώσουν, όλα πλυμένα με τα χέρια τους μέσα στα σκαφίδια και στα πλυσταριά, καθαρά πεντακάθαρα, έτσι ώστε να τα έχουν έτοιμα για τη Μεγάλη Γιορτή. Κάποιοι βέβαια με «βαρύτερο» πορτοφόλι, πήγανε στα μαγαζιά και αγόρασαν καινούργια!

Τελικά όλος ο κόσμος σε μια ευχάριστη αναστάτωση, αναμένοντας από μέρα σε μέρα, από ώρα σε ώρα να ακούσουν το «Χριστός Ανέστη» και μαζί με τον αναστημένο Χριστό να αναστηθεί και να λαμπρυνθεί η καρδιά όλων των ανθρώπων. Και το Πάσχα δεν ήταν μακριά. Κούτσα-κούτσα με «το γαιδουράκι» έφτανε..! 

Αλλά να! Μεγάλη Εβδομάδα και Μεγάλη Πέμπτη σήμερα! Κόκκινη Πέμπτη τη λένε στο χωριό, γιατί τη μέρα αυτή, όλοι στα σπίτια τους βάφουνε τα κόκκινα αυγά που θα τσουγκρίσουν στην Ανάσταση.

Κόκκινη Πέμπτη λοιπόν και μαζί το μεγάλο παζάρι στην πόλη της Νιγρίτας, άρχισε από πολύ νωρίς τα ξημερώματα. Πολλοί χωριανοί θα πάνε σήμερα σ’ αυτό για να ψωνίσουν. Ο καθένας ό,τι χρειάζεται για να γιορτάσει το Πάσχα. Μα πιο πολύ τη μέρα αυτή θα χαρούνε τα παιδιά. Ξέρουν ότι «κάτι» θα τα πάρουν οι γονείς τους. Από ρούχα μέχρι παιχνίδια… 

Η Βαούλα, ξεκίνησε και αυτή από νωρίς το πρωί με τους γονείς της για το παζάρι. Έβαλε κάποια από τα καλά της τα ρούχα, φόρεσε και την κόκκινη κορδέλα στα μαλλιά της για να ταιριάζει με τη μέρα και με τη «σούστα» και το άλογο, φτάσανε στην αγορά πριν ακόμα το μεσημέρι. Βιαστικά τράβηξαν για τα «σιργιά». Κόσμος εκεί πήγαινε κι ερχόταν φορτωμένος με ψώνια στα χέρια, άλλοι από αυτούς χαρούμενοι, άλλοι σκεφτικοί, άλλοι βιαστικοί να τελειώνουν με τις αγορές τους και άλλοι ήταν εκεί μονάχα για να βολτάρουν, χαιρετώντας γνωστούς και φίλους, δίνοντας και παίρνοντας ευχές για την Ανάσταση. Οι πραματευτάδες και αυτοί με τις φωνές τους, διαλαλούσαν την πραμάτεια για να τραβήξουν την προσοχή των πελατών τους και να την πουλήσουν, μετρώντας κάπου-κάπου στη χούφτα τους τα τάλιρα και τις δραχμούλες από τις εισπράξεις. Δεν μπορείς να πεις ατμόσφαιρα γιορτινή, πανηγυρική!

-Μάνα, γύρισε και είπε κάποια στιγμή μέσα στη βοή και στην οχλαγωγία η Βαούλα. Μανούλα κοίταξε εκείνο το κοριτσάκι, του πήρανε κόκκινα παπούτσια. Θέλω κι εγώ να μου πάρεις τέτοια, για να τα φορέσω όταν θα πάμε στην Εκκλησία το Πάσχα!

Στο άκουσμα της φωνούλας της κόρης, δάκρυα κύλισαν από τα μάτια της μάνας. Βγήκαν καυτά και έκαψαν όχι μόνο τα μάγουλα στο πρόσωπό της αλλά πιο πολύ τα σπλάχνα και την καρδιά της. Είναι αλήθεια πως αυτό δεν περίμενε! 

-«Παπούτσια» για το κορίτσι μου, το κοριτσάκι μου, σιγομουρμούρισε και ύστερα το επανέλαβε πολλές φορές από μέσα της. Ναι παπούτσια, όπως φοράνε και τα άλλα τα παιδάκια. Να τα φορέσει και η δικιά μου η γοργόνα και να πάει μ’ αυτά στη Λειτουργία. Ποιος ξέρει Θεέ μου… καμιά φορά γίνονται και θαύματα!

Σκούπισε γρήγορα με την παλάμη τα δάκρυα της και χαμογελώντας με παράπονο, τράβηξε με μια κίνηση το καρότσι με το κορίτσι πάνω του προς το μέρος του έμπορα, που πουλούσε τα παπούτσια και τα είχε εκτεθειμένα μαζί με άλλα ζευγάρια δίπλα στον πάγκο του. Πήρε στα χέρια της ένα από εκείνα που της έδειξε το κορίτσι και προσπάθησε να τα φορέσει στα μικρά και αδύναμα ποδαράκια του. Με την πρώτη ταίριαξαν απόλυτα και η μικρούλα χαρούμενη, άρχισε να τα κουνάει και να τα τινάζει, χορεύοντας και τραγουδώντας:

-Φοράω παπούτσια, φοράω παπούτσια!

Τόσο μεγάλη ήταν η χαρά που πήρε εκείνη την Πέμπτη στο παζάρι η Βαούλα, που της ερχότανε να πετάξει. Έχει και αυτή παπούτσια και τα πόδια της τώρα δεν είναι γυμνά, μόνο με τις άσπρες καλτσούλες πάνω τους, ούτε και σκεπασμένα με την κουβέρτα για να μην βλέπουν οι άλλοι το πρόβλημά τους. Τώρα τα πόδια της είναι κανονικά όπως είναι όλων των φίλων της στο χωριό και μπορεί να τα δείχνει παντού, όπου και αν πηγαίνει, χωρίς οι άλλοι να την κοιτάνε περίεργα.

Το απόγευμα, σαν η οικογένεια επέστρεψε στο χωριό, το σπίτι δεν είχε τόπο να χωρέσει τη Βαούλα. Δεν ήθελε σε καμιά περίπτωση να βγάλει τα παπούτσια από τα πόδια της! Τα φορούσε όλες τις ώρες. Στο τραπέζι που κάτσανε να φάνε, στο σαλόνι για να ξεκουραστούνε, ακόμα και στο κρεβατάκι που της έστρωσε το βράδυ η μάνα της για να κοιμηθεί!

Εκείνη λοιπόν τη νύχτα, έτσι την πήρε ο ύπνος. Με το φως αναμμένο να τα βλέπει στα πόδια της και με τα χεράκια της τα δυο να τα χαϊδεύει, ενώ το χαμόγελο να μη φεύγει από το άσπρο προσωπάκι της. Και όλη τη νύχτα κοιμάται και …ονειρεύεται! Και τι όνειρα γλυκά! Και τι θαύματα που γίνονται στα όνειρα!

Βλέπει φορώντας τα κόκκινα παπούτσια στα πόδια της, να τρέχει μαζί με τα άλλα παιδιά της γειτονιάς της, να παίζει μαζί τους τον κουτσό, τον κρυφτό και τον κυνηγητό, να πηγαίνει στο σχολειό φορτωμένη την τσάντα στην πλάτη της, να χορεύει και να ξεφαντώνει στην πλατεία και να γυρίζει στο σπίτι της ιδρωμένη από την κούραση. Πρωτόγνωρες, ξεχωριστές και πολύ ευχάριστες για την ίδια εμπειρίες και καταστάσεις, που δεν έζησε τα προηγούμενα χρόνια και ζει τώρα που φοράει παπούτσια.

Αλλά και τι παπούτσια! Κόκκινα παπούτσια! Το χρώμα όλων των κοριτσιών. Το χρώμα της χαράς, που τόσο πολύ αγαπάει και πάντα με αυτό ντύνει τις κουκλίτσες της όταν παίζει μαζί τους. Και πάντα το αυτό το χρώμα διαλέγει να έχουν οι κορδέλες στα μαλλιά τους.

Όμως… ας περπατήσει και ας τρέξει ακόμα λίγο με τα όμορφα παπουτσάκια της στους δρόμους. Στους δρόμους της χαράς, που απόψε άνοιξαν διάπλατα μπροστά της και δεν την αφήνουν στιγμή να ανασάνει. Ποιος ξέρει; Αύριο με το φως της μέρας όλα αυτά μπορεί να διαλυθούν, να γίνουν ψέματα και θα μπούνε για πάντα στο συρτάρι των αναμνήσεων. Και τότε η ωμή πραγματικότητα! Ένα φρέσκο κορμάκι πάνω σε δυο ρόδες, που όσο κι αν γυρίζουν δεν φέρνουν χαρά μέσα στην παιδική ψυχή της. Και περισσότερο! Δεν την φέρνουν όσο θα ήθελε τόσο κοντά στους άλλους ανθρώπους που έχουν «καλά» τα ποδαράκια τους! Αντίθετα μάλιστα! Τη στεναχωρούν και την γεμίζουν με νοσταλγία να ζήσει κι αυτή φυσιολογικά, όπως όλοι οι άλλοι οι συνομήλικοι γύρω της και όλοι όσοι κάνουν παρέα μαζί της.

Γι αυτό την αποψινή της χαρά και ευτυχία, θέλει να την μάθουν όλοι στο χωριό. Θέλει να τη φωνάξει να την ακούσουν οι «πάντες» και να γιορτάσουν μαζί της το γεγονός. Αυτές οι στιγμές είναι όλα τα χρόνια τώρα που περίμενε! Ο κρυφός και ο φανερός πόθος της! Να ζήσει ελεύθερη! Μακριά από τα άψυχα και τα κρύα σίδερα του καροτσιού της. Μακριά από τις «περιττές» και ίσως από «υποχρέωση» βοήθειες των συγγενών της, τα περίεργα βλέμματα και τα αισθήματα λύπης γι αυτή. Γιατί όσο μικρή κι αν είναι, καταλαβαίνει τις σκέψεις και τα συναισθήματα των άλλων, που την πληγώνουν και μαυρίζουν κάθε μέρα της ζωής της. Απόψε είναι η πιο ευτυχισμένη «μέρα» στη ζωή της και η ίδια ο πιο «ευτυχισμένος» άνθρωπος στον κόσμο!

Όμως …πόσο να κρατήσουν τα όνειρα! Η επόμενη μέρα, η «Μεγάλη Παρασκευή» την προσγειώνει στη ρουτίνα. Καροτσάκι και πάλι καροτσάκι! Αλλά δεν έχει σημασία. Φοράει παπούτσια και νοιώθει σίγουρη γι αυτά, αφού χτες όλο το βράδυ τα είχε στα ποδαράκια της και βάδιζε, έτρεχε όπου ήθελε. Τώρα… δεν μένει παρά να τα δείξει και στους φίλους της. Σ’ αυτούς που βλέπει κάθε μέρα να παίζουν στο ίδιο σημείο, κάτω από το μικρό βουναλάκι του χωριού, μέσα στα χώματα τις πέτρες και τα σάπια φύλλα των δένδρων…

Την μεγάλη αυτή επιθυμία του κοριτσιού η μάνα της την αντιλαμβάνεται και δεν της χαλάει το χατίρι. Την παίρνει πάνω στο καροτσάκι και με τα παπούτσια να «φαντάζουν» στα πόδια της, την πηγαίνει στον τόπο που παίζουν οι φίλοι της. Πιο μπροστά περνάνε μέσα από την πλατεία. Όλοι οι χωριανοί βλέπουν τα παπούτσια στα πόδια της. Της λένε πόσο όμορφα είναι κι αυτή τα καμαρώνει! Η ίδια όμως ανυπομονεί να τα δείξει και στα άλλα παιδάκια, τους φίλους της στο παιχνίδι. Άραγε τι θα πούνε μόλις τη δούνε σήμερα με αυτά τα καινούργια κόκκινα παπούτσια;

Όταν φτάνουν κάτω από το βουνό, η μάνα της όπως κάνει κάθε φορά, την αφήνει μόνη της εκεί και πετάγεται για λίγο δίπλα, στο σπίτι της αδερφής της. Όλα τα παιδιά του χωριού είναι μαζεμένα και παίζουν. Μα σαν βλέπουν τη Βαούλα, λες και την περίμεναν, τρέχουν κοντά της για να της μιλήσουν. Και τότε παρατηρούν έκπληκτα τα παπούτσια στα πόδια της! Περήφανο και το κορίτσι που έχει παπούτσια στα πόδια του, όπως έχουν και αυτά, αρχίζει να τα μιλάει για την αγορά τους από το παζάρι, για το πόσο όμορφα τα βλέπει με τα ματάκια της και για το πόσο θαυματουργά είναι αφού έχουν τη δύναμη και μπορούνε να την κάνουν κάποτε να περπατήσει. Για να τους πείσει μάλιστα σε αυτά που τους λέει, διηγείται και το βραδινό της όνειρο!

Έτσι, κάποιες από τις παιδικές ψυχούλες την ακούνε. Πιστεύουν στα λόγια της και σκέφτονται πως κάποτε θα τη δούνε μαζί τους να βαδίζει, να τρέχει και να παίζει. Μέσα στην παιδική αφέλεια και τη φαντασία όλα μπορούνε να πραγματοποιηθούν! Ακόμα και τα όνειρα εδώ, σε αυτές τις αμόλυντες υπάρξεις, όπου κι αν κτίζονται, μπορούνε να φτιάξουνε παλάτια με βασιλοπούλες και έχουν τη μαγεία να κάνουν όλους και όλα πάνω στη γη να χαίρονται. Άλλωστε έτσι δεν γίνεται και στα παραμύθια;

Όμως μερικά από τα παιδιά, τους φίλους της Βαούλας δεν σκέφτονται έτσι, με τον ίδιο τρόπο. Κάποια αμφισβητούν τις προσδοκίες, τους πόθους και τις νοσταλγίες της και θέλουν να γελάσουν με τα λόγια της. Γι αυτό περιπαιχτικά και «αλίμονο» χωρίς κακία της φωνάζουν:

-Σιγά μην περπατήσεις με αυτά τα παπούτσια..!

-Όχι, πετάγεται διαμαρτυρόμενο και πληγωμένο το κορίτσι. Θα περπατήσω..!

Και πριν καλά-καλά τελειώσει τα λόγια του, τα ίδια παιδιά ορμούνε επάνω της. Αρπάζουν τα παπούτσια από τα πόδια της και χωρίς να καταλαβαίνουν μέσα στο παιδικό μυαλό τους τι κάνουν, τα παίρνουν και τα μεταφέρουν πάνω στο βουνό και τα πετούν μέσα στα δένδρα του. Αμέσως ύστερα και πριν ακόμα να γίνουν αντιληπτά από τη μητέρα του κοριτσιού, που έσπευσε κοντά του από τις φωνές, εξαφανίσθηκαν στα σοκάκια του χωριού για να μην τα μαλώσει.

Η σκληρή αυτή συμπεριφορά των φίλων της Βαούλας, ήταν μαχαιριά στο στήθος της! Για πολύ καιρό την έκαναν να κλαίει απαρηγόρητη στην αγκαλιά της μάνας της! Νόμισε πως για δεύτερη φορά η τύχη της έκοψε τα ποδαράκια και την καταδίκασε να σέρνεται αιώνια πάνω στη γη, χωρίς ελπίδα πλέον να γίνει καλλίτερη η ζωής της!

Εκείνο λοιπόν το Πάσχα, η όμορφη νεράιδα της κυρα- Στεργιανής δεν φόρεσε τα παπούτσια για να γιορτάσει. Δεν χάρηκε τα «κόκκινα» παπούτσια, το μεράκι της, που δυο μέρες τώρα τη σεργιάνιζαν στον κόσμο και έδιναν ζωή στο ταλαιπωρημένο σωματάκι της. Γιατί όσο κι αν έψαξαν οι συγγενείς της να τα βρούνε ψηλά στο βουνό, εκεί που τα πέταξαν τα άλλα παιδιά, δεν τα βρήκαν. Η καταρρακτώδης βροχή που ακολούθησε λίγο μετά το γεγονός και οι χείμαρροι που σχηματίστηκαν και κατέβαιναν ορμητικά από το βουνό, τα παρέσυραν και τα έκρυψαν, ποιος ξέρει σε ποια θολά ποτάμια της απογοήτευσης! 

Σκληρή, πολύ σκληρή πολλές φορές η πραγματικότητα στη ζωή, όπως και η τύχη των ανθρώπων, αν δεν έρθουν από την αρχή και πολύ νωρίς πάνω στην κούνια τους οι μοίρες, να κλώσουν με τη ρόκα τους το νήμα μιας ευτυχισμένης ζωής..!

Γιατί το κακό με τη Βαούλα συνεχίστηκε! Το «όμορφο» αυτό κορίτσι και το στολίδι της μάνας του στο χωριό δεν μπόρεσε να ζήσει πολλά χρόνια! Στα δεκατέσσερα η μια από τις μοίρες που αναφέραμε, της έκοψε για πάντα το «νήμα» της ζωής της! Το αδύνατο και ασθενικό κορμάκι της δεν άντεξε στο χρόνο και μια μέρα η ψυχή της πέταξε στον ουρανό. Και έγινε τώρα ένα πραγματικό αγγελάκι! Ένα μικρό, χαρούμενο αγγελάκι για να μην χρειάζεται ποδαράκια και «παπούτσια», να βαδίζει πάνω στη σκληρή και αφιλόξενη, για «κάποιους» ανθρώπους γη μας. Αλλά, να έχει μόνο φτερά και να πετάει..!

1-4-2017

Τρύφων Ούρδας

Ανθεστήρια 2017-Έκθεση φωτογραφίας

Σε συνεργασία με τον Σύλλογο "Ίριδα" η Έκθεση του 2015 που είχε διοργανωθεί από τους "Βιβλιόφιλους Έδεσσας" επανέρχεται ανανεωμένη. Μη παραλείψετε να την επισκεφθείτε! Θα σας εντυπωσιάσει!

Απονομή Βραβείων 2ου Μαθητικού Διαγωνισμού Ποίησης

Πρόγραμμα εκδήλωσης: 

2ος Μαθητικός Διαγωνισμός Ποίησης

Κυριακή 19 Μαρτίου 2017 - Ώρα 11.00 πμ

Παλιό Παρθεναγωγείο (Βαρόσι)

Παρουσίαση Εκδήλωσης: Ροζαλία Γαβριηλίδου

Α΄ Μέρος

Καλωσόρισμα Προέδρου «Βιβλιόφιλων» Δ. Ευαγγελίδη

Χαιρετισμός Δημάρχου Έδεσσας κ. Δ. Γιάννου

Χαιρετισμός Δντή Δευτεροβάθμιας κ. Κ. Κούγκα

Για την «Ημέρα Ποίησης»: Δημ. Προβάδος


Β΄ Μέρος

Απονομή Βραβείων – Απαγγελίες


Γ΄ Μέρος

Μελοποιημένη ποίηση

Τραγούδι και πιάνο από την Μαρία Ζλατάνη


Λήξη Εκδήλωσης

2ος Μαθητικός Διαγωνισμός Ποίησης - Αποτελέσματα

2^ος Μαθητικός Διαγωνισμός Ποίησης

Αποτελέσματα

Ο Πολιτιστικός Σύλλογος «Βιβλιόφιλοι Έδεσσας» σε συνεργασία με την Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Πέλλας και με αφορμή τον εορτασμό της παγκόσμιας ημέρας ποίησης (21 Μαρτίου), προκήρυξαν στις 31 Οκτωβρίου 2016 για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά Μαθητικό Διαγωνισμό Ποίησης, ο οποίος έληξε στις 28 Φεβρουαρίου 2017.

               Ο διαγωνισμός απευθυνόταν σε μαθητές Γυμνασίων και Λυκείων της Περιφερειακής Ενότητας Πέλλας. Η Γενική Θεματική κατηγορία ήταν : «Μακεδονία» με 3 υποκατηγορίες ως εξής :

α. Φυσικές ομορφιές – Περιβάλλον

β. Ιστορία – Ιστορικά γεγονότα

γ. Παράδοση – Λαογραφία (έθιμα – τοπικές παραδόσεις)

Τα αποτελέσματα του Διαγωνισμού έχουν ως εξής:

               α. Υποκατηγορία: Φυσικές ομορφιές – Περιβάλλον

Α΄ Βραβείο: Κίτκας Βασίλειος, Β4 τάξη 2^ο ΓΕΛ Έδεσσας

Β΄ Βραβείο: Μελετιάδου Σοφία, Γ΄ τάξη Γυμνασίου Νέου Μυλοτόπου

Γ΄ Βραβείο: Δαχής Αναστάσιος, Γ΄ τάξη 2^ο ΓΕΛ Έδεσσας

Τιμητικός Έπαινος: Μπέντση Γεωργία, Γ΄ τάξη 2^ο Γυμνάσιο Έδεσσας

β. Υποκατηγορία: Ιστορία – Ιστορικά γεγονότα

Α΄ Βραβείο: Παυλίδου Σοφία, Α΄ τάξη 1^ο ΓΕΛ Γιαννιτσών

Β΄ Βραβείο: Τσαλικίδου Ανθία, Β΄ τάξη 3^ο ΓΕΛ Γιαννιτσών

Γ΄ Βραβείο: Παυλίδου Σταυρούλα, Β΄ τάξη 1^ο Γυμνάσιο Γιαννιτσών

                  
                      γ. Υποκατηγορία: Παράδοση – Λαογραφία

(Δεν υπήρξαν συμμετοχές)

Από την Επιτροπή Αξιολόγησης των συμμετοχών του Διαγωνισμού

Διήγημα: Η ντιζέζ

Η Ντιζέζ

Ένα διήγημα του Τρύφωνα Ούρδα

Το νέο στο χωριό έφερε μεγάλη αναστάτωση. Διαδόθηκε στα σπίτια πολύ γρήγορα και δίχασε τους κατοίκους. Ανήμερα στο πανηγύρι της Ανάληψης, το κεντρικό καφενείο του χωριού μαζί με τα μπουζούκια θα έφερνε και μια «ντιζέζ» από την πόλη της Θεσσαλονίκης. Έτσι για την καλλίτερη διασκέδαση!

Πρώτος σ’ αυτήν την ιδέα για την άφιξη της «κυρίας», έφερε τις αντιρρήσεις του ο παπάς. Είναι δυνατόν έλεγε και ξανάλεγε από τον Άμβωνα, ένα χωριό να γίνει ρεζίλι για μια ξετσίπωτη. Για μια γυναίκα που μέσα της δεν έχει κανένα ίχνος ηθικής! Επιπλέον ο αγαθός Γέροντας που λίγο-πολύ κάτι γνώριζε για το θέμα, υποστήριζε πως αυτές εκτός του ότι τραγουδάνε και χορεύουνε σχεδόν γυμνές, ανεβαίνουν ακόμα πάνω στα τραπέζια, κάνουν τσαλίμια, χαμογελάνε, χαϊδεύουν και φιλάνε δημόσια τους άντρες μόνο και μόνο για να τους παίρνουν τα λεφτά και ύστερα… «μην τις είδατε».

-Όχι, όχι, όχι χριστιανοί φώναζε στο εκκλησίασμα. Δεν θα το επιτρέψουμε αυτό στο χωριό μας. Σκεφτείτε τι θα πούνε οι γυναίκες σας και τα παιδιά σας. Αφήστε να λένε μερικοί που πήραν τα μυαλά τους αέρα και θέλουν διασκέδαση με μια ξένη γυναίκα δίπλα τους…

Ύστερα γυρνώντας προς τον Πρόεδρο του χωριού σε αυστηρό τόνο του είπε:

-Κύριε Πρόεδρε, είσαι υπεύθυνος για την τάξη και την ασφάλεια εδώ και για τα ρεζιλέματα που θα γίνουν. Τώρα, αμέσως να καλέσεις τον καφετζή και να του κάνεις συστάσεις για να μην πατήσει το πόδι της εδώ αυτή η ξεδιάντροπη. Και αν εσύ δεν κάνεις τίποτα, εμείς θα πάμε παραπάνω στις Αρχές και στη Μητρόπολη για να παραπονεθούμε.

Τι να κάνει και ο Πρόεδρος, βρέθηκε σε δύσκολη θέση. Από τη μια δεν ήθελε να μαλώσει με τον καφετζή γιατί ήταν συγγενής του και βέβαια με όλους τους άλλους που φλέγονταν να δούνε την ντιζέζ. Εξάλλου όλοι τους ήταν και ψηφοφόροι του! Και από την άλλη έπρεπε να μην δυσαρεστήσει και τους αντίθετους, αυτούς που δεν την ήθελαν μαζί με τον παπά και οι οποίοι ούτε λόγο ήθελαν να κάνουν γι αυτήν τη γυναίκα. Φυσικά και αυτοί ή τουλάχιστον οι περισσότεροι καλοί ψηφοφόροι του και μάλιστα φανατικοί!

Έτσι, μετά από ολονύκτιες βασανιστικές σκέψεις και ξαγρύπνιες, βρήκε μια προσωρινή λύση. Κάλεσε στο Γραφείο του στην Κοινότητα τον καφετζή και μερικούς από τους ομοϊδεάτες του και με παρακλητικό ύφος και δάκρυα στα μάτια τους είπε:

-Βρε παιδιά. Ντέρτι έχω μεγάλο εδώ και πολύ καιρό με σας! Αμάν πια μπιζέρισα! Τι μωρέ θέλετε τώρα να φέρετε στο πανηγύρι να τραγουδήσει και να χορέψει μια ξεβράκωτη. Τραγουδιστάδες εμείς δεν έχουμε; Και αράδιασε δυο-τρεις από το χωριό που ήταν καλοί στη μουσική και άλλους τόσους καλλιτέχνες της κακιάς ώρας από τα γύρω χωριά, που μπορούσαν δεν μπορούσαν να βγάλουν μια νότα από τον λαιμό τους.

Μετά, αφού ξεροκατάπιε μια δυο φορές με γλυκιά φωνή πρόσθεσε:

- Μην την φέρνετε τώρα, σ’ αυτό το πανηγύρι της Ανάληψης. Φέρτε την στο άλλο, της Αγίας Παρασκευής που θα το ξεχάσει και θα έχει ηρεμήσει ο κόσμος...

Δυστυχώς όμως με τα λόγια του ο Πρόεδρος δεν έπεισε κανέναν. Όλοι τους ήθελαν, «σώνει και καλά» σ’ αυτό το πανηγύρι να έρθει η ντιζέζ, να τραγουδήσει και να χορέψει, έστω όπως έλεγε και ο Πρόεδρος με «αδαμιαία περιβολή», αρκεί να διασκεδάσει το χωριό μαζί της. Και πρώτος από την παρέα ο καφετζής, αδιαφορώντας για τη συγγένεια μαζί του, με περίσσια θρασύτητα χτυπώντας το χέρι του στο τραπέζι τού είπε:

-Α! Πρόεδρε ως εδώ και μη παρέκει. Το κορίτσι θα έρθει και θα μας πει κι «ένα τραγούδι». Εσύ άμα θέλεις μην έρχεσαι στο μαγαζί.

Τα λόγια στεναχώρησαν ακόμη περισσότερο τον Πρόεδρο. Δεν περίμενε τόσο μεγάλη αντίδραση. Έτσι πάνω στον εκνευρισμό και την απελπισία του, άφησε την πονηρή πολιτική του, άλλαξε τροπάριο και άρχισε τις απειλές:

-Αφού δεν καταλαβαίνετε με το καλό, θα καταλάβετε με το άγριο, τους είπε. Θα πάμε να σας καταγγείλουμε στις Αρχές και στη Μητρόπολη…

Και σαν ξημέρωσε η μαγιάτικη μέρα ξεκίνησαν. Μπροστά πήγαινε ο παπάς με το ράσο του άσπρο από τη σκόνη του δρόμου και πίσω ο Προεστός με δύο μόνο από τους συμβούλους του, γιατί οι άλλοι δεν έβρισκαν σωστή την ιδέα για τέτοια παράπονα και έτσι αρνήθηκαν να τους ακολουθήσουν!

Όπου κι αν πήγαν όμως δεν έμειναν ευχαριστημένοι. Στη Μητρόπολη ο Δεσπότης τους είπε να αφήσουν τον καφετζή και τους άλλους να κάνουν ότι θέλουν και οι τυχόν αμαρτίες που θα πάρουν, όσοι θα πάνε στο βδελυρό θέαμα, ας βαρύνουν τους ίδιους, ενώ ο Αστυνόμος από τη μεριά του Κράτους, πως δεν μπορεί να απαγορεύσει τη διασκέδαση με τη ντιζέζ επειδή τέτοιες εκδηλώσεις στα χορευτικά κέντρα, σύμφωνα με το Σύνταγμα είναι νόμιμες.

Έτσι όλοι μαζί επέστρεψαν πάλι αμίλητοι στο χωριό και ο καθένας, αρκετά στεναχωρημένος που δεν πέτυχε ο σκοπός τους, τράβηξε για το σπίτι του.

Ανήμερα της Ανάληψης και του πανηγυριού. Η πλατεία από το βράδυ της προηγούμενης μέρας, στολίστηκε από τον κλητήρα με μικρές σημαιούλες του Έθνους και της Ορθοδοξίας. Κρεμάστηκαν στο Ηρώο και στο Γραφείο της Κοινότητας, τονίζοντας έτσι περισσότερο τον πανηγυρικό χαρακτήρα της μεγάλης Εορτής.

Οι νέοι και οι νέες στο χωριό με τα καλά τους τα ρούχα, ήδη από το απόγευμα πήραν τη θέση τους στη βόλτα πάνω-κάτω, ενώ οι κινητοί «ψιλικατζήδες» με τα σπόρια, τα γλειφιτζούρια, τα σουσάμια, τις τουλούμπες, τα σουβλάκια και τα παιχνίδια, άρχισαν να κάνουν χρυσές δουλειές με τους πελάτες τους. Αν και ο ήλιος ακόμα ψηλά το πανηγύρι ξεκίνησε με όλο του το μεγαλείο!

Στο καφενείο του χωριού, μέσα στην πλατεία όπου θα εμφανιστεί η ντιζέζ, οι προετοιμασίες άρχισαν και αυτές από πολύ νωρίς. Πλύθηκε κάτω το δάπεδο με το τσιμέντο, φρεσκαρίστηκαν και γυαλίστηκαν τα τραπέζια και οι ψάθινες καρέκλες, ετοιμάστηκαν οι κάσες με τα ποτά και τα αναψυκτικά, ενώ στη ψησταριά δίπλα από το μαγαζί, στριφογύριζαν πάνω στα κάρβουνα ροδοκόκκινες οι κότες για όσους θα έρθουν εδώ να φάνε και θα πάρουν μέρος στη διασκέδαση.

Ωστόσο μαζί, ετοιμαζόταν και η ορχήστρα της μουσικής. Έξω, πάνω στα πλατάνια κρεμάστηκαν τα μεγάφωνα, οι δε καλλιτέχνες τακτοποίησαν τα όργανα μπροστά από το μαγαζί και άρχισαν να τα κουρντίζουν, επαναλαμβάνοντας κάθε τόσο το «ένα», «ένα», «ένα δύο». Πάνω στην ετοιμασία, τραβούσαν συγχρόνως και κανένα ποτηράκι ρετσίνα ή ούζο προκειμένου να φτιάξει το κέφι τους.

Και αφού έγιναν όλα αυτά και απλώθηκαν γύρω από την πίστα τα τραπέζια με τις καρέκλες και κάθισε ο κόσμος, άρχισε το τρικούβερτο γλέντι.

Πρώτο το μπουζούκι του χωριανού μας του Τάκη, ξεκίνησε με τα τραγούδια του Μανώλη του Χιώτη. Ύστερα έπαιξε τα τραγούδια της αγάπης και της ξενιτιάς του Καζαντζίδη. Συνέχισε με εκείνα τα τσιφτετέλια του Αγγελόπουλου, χωρίς βέβαια να παραλείψει και εκείνα τα ζεϊμπέκικα του Πάνου του Ιωαννίδη και του Γαβαλά. Τέλος, διπλές και τριπλές έγιναν οι σειρές στον χορό πάνω στην πίστα με τα συρτά του Μητσάκη και τα μάμπο της Γιώτα Λύδιας. Τραγουδιστής και ακορντεόν ο Κρυστάλλης με την εξαίσια φωνή του!

Γλεντζέδες οι χωριανοί και μερακλήδες στο χορό! Νέοι, γέροι, μεσήλικες, γυναίκες, ακόμα και γιαγιάδες πιάνονται και χορεύουν και μάλιστα πρώτες, αψηφώντας τα πονάκια στη μέση και στους αστραγάλους τους, ακόμα και στους γοφούς τους. Τι να γίνει! Έτσι πλάστηκε ο άνθρωπος! Μπορεί η «σαρξ να ασθενεί» η ψυχή όμως αισθάνεται πάντα υγιής και προπάντων δεν γερνάει με τίποτα..! Απόψε λοιπόν, ας πάει και το παλιάμπελο..!

Όλοι όμως περιμένουν τη μεγάλη έκπληξη! Πότε θα βγει να τραγουδήσει και να χορέψει η ντιζέζ! Αυτό το πλάσμα που με τον ερχομό του στο χωριό, δίχασε κάπως τη γνώμη των κατοίκων και  τους χώρισε σε προοδευτικούς και συντηρητικούς ή αν θέλετε σε Χριστιανούς Ορθόδοξους και ειδωλολάτρες! Και περισσότερο, έκανε μερικούς με πρώτο τον Πρόεδρο να κοιτάνε αμήχανα από τα διπλανά καφενεία, εδώ σ’ αυτό το μαγαζί που θα εμφανιστεί η καλλιτέχνιδα. Όσο για τον καλοκάγαθο και σεμνό ιερέα που με την αγνή του την ψυχή πίστευε ότι η κοπέλα θα έφερνε την αμαρτία και θα μόλυνε την Ενορία του, αυτός κλείστηκε ερμητικά στο σπίτι του και δεν ήθελε να ακούσει ούτε τον ήχο από τα μεγάφωνα του μαγαζιού. Παρά «ταύτα» όμως με τις προτροπές και τις παραινέσεις του Μητροπολίτη, έριξε νερό στο κρασί του και ήταν έτοιμος να συγχωρέσει από τα βάθη της καρδιάς του, όλους εκείνους που σκέφτηκαν να φέρουν την ντιζέζ στο πανηγύρι καθώς και εκείνους που απόψε θα γλεντούσαν μαζί της και θα ξεφάντωναν στο γοβάκι της.

Και η μεγάλη στιγμή ήρθε! Χορεύοντας ένα «ουράνιο» τσιφτετέλι, υπό τους ήχους του μπουζουκιού, «να τη πετιέται» έξω από τις μεγάλες πόρτες του μαγαζιού η πανέμορφη θεά και μπαίνει στην πίστα. Εντελώς «πτωχά ενδεδυμένη» για ευνόητους λόγους, αφήνει ακάλυπτα «καίρια» σημεία του σώματός της, ενώ σε κάθε πενιά κουνάει με τέχνη χέρια, πόδια, γοφούς και κεφάλι με τα μαλλιά της να πέφτουν πλούσια στους ώμους της, να ανακατεύονται και να ανεμίζονται σε κάθε απότομη στροφή γύρω από το σώμα της.

Όλο χάρη λικνίζεται πάνω στην πίστα και με βλέμμα προκλητικό και με ένα χαμόγελο γλυκό που σε κάνει να νομίζεις ότι χορεύει μόνο για σένα, περιφέρεται στα μπροστινά τραπέζια της πίστας και κάθεται απαλά πάνω στα γόνατα των θαμώνων, αφήνοντας με την παλάμη της ένα βελούδινο χάδι στα μάγουλά τους. Και αυτοί ξεσηκώνονται ψυχικά! Αφήνουν τη φαντασία τους ελεύθερη να τρέχει και να πλανιέται μαζί της σε τόπους παραδεισένιους, χαρούμενοι και ευτυχισμένοι με αυτόν τον άγγελο στο πλευρό τους, να τους ανεβάζει στον έβδομο ουρανό προς μεγάλη λύπη βέβαια και σφοδρή απογοήτευση των συζύγων τους, που αν και βρίσκονται δίπλα τους, απόψε οι αφιλότιμοι τις ξέχασαν τελείως μπροστά στη θέα του θηλυκού αυτού διαβόλου και του μεθυστικού αρώματός του.

Όλο ζήλεια λοιπόν αυτές, αισθανόμενες απατημένες και συναισθηματικά εγκαταλελειμμένες από τους άντρες τους και με τη «μοιχεία» πλέον να είναι πολύ φανερή  στο βλέμμα τους και στην καρδιά, τους κοιτάνε στα μάτια, τη μια φορά άγρια, έτοιμες να χυμήξουν απάνω τους και να τους τα βγάλουν με ‘κείνα τα περιποιημένα κόκκινα νυχάκια τους, και την άλλη με ένα εντελώς ξαφνικό για απόψε ερωτικό πάθος, μήπως οι ξιπασμένοι τις δούνε και αυτές και επιτέλους  συνέλθουν από το ψυχικό ταράκουλο που έπαθαν.

Αλλά τα «έτερα ημίσεα» ούτε που τις δίνουν σημασία! Τώρα ζούνε σε άλλους κόσμους, πολύ μακριά από αυτές και προσπαθούν να εκμεταλλευτούν την ευκαιρία που τους δίνεται να ζήσουν έξω από την καθημερινότητα, τη ρουτίνα των εργασιών του σπιτιού, της πρέφας και … τη συζυγική γκρίνια..!

Και η ντιζέζ δεν σταματά να τους τροφοδοτεί με αισθησιακά αγγίσματα, έξαλλα τινάγματα των γοφών και του στήθους της, μέχρι που κάποιοι σκέφτονται να αμαρτήσουν και να γίνουν «μοιχοί» δημόσια, όχι μόνο με τη φαντασία τους αλλά και με άσεμνες πράξεις. Έτσι λοιπόν τους περνάει από το μυαλό να απλώσουν το χέρι τους και να αγγίξουν, εντελώς φιλικά βέβαια για τον κόσμο και χωρίς πονηριά, ένα μέρος από το αλαβάστρινο κορμί της κοπέλας που ξεχύνεται σαν χείμαρρος ηδονής στα πόδια τους αλλά στο τέλος το μετανιώνουν, σκεπτόμενοι πιο λογικά μήπως εκτεθούν στο χωριό και ιδιαίτερα μπροστά στις συζύγους τους, των οποίων η υπομονή βλέπουν να εξαντλείται με απρόβλεπτες συνέπειες όταν γυρίσουν πίσω στη συζυγική στέγη!

Βασανίζοντας όμως το μυαλό τους, βρίσκουν έναν τρόπο να πλησιάσουν το κορίτσι, να αγγίξουν το σώμα του και να εκτονωθούν. Έτσι, μέσα από τις τσέπες τους βγάζουν όσα χαρτονομίσματα έχουν, τα διπλώνουν και τα τοποθετούν μέσα στο όποιο τέλος πάντων αποκαλυπτικό του ένδυμα, έχοντας την εντύπωση πως το εξουσιάζουν, πως είναι Αλή-πασάδες σε χαρέμια με χανούμισσες, και χανουμάκια. Παράλληλα ενθουσιασμένοι και συνεπαρμένοι από το όλο θέαμα, παραγγέλνουν στους σερβιτόρους και δωδεκάδες πιατάκια, που τα σπάζουν χαλάλι στα πόδια της νεαρής «ντίβας», η οποία απόψε χορεύει και τραγουδάει για την μαγκιά και την αφεντιά τους. Και τα γκαρσόνια δεν προλαβαίνουν να κουβαλάνε τα πιατάκια. Πιατάκια όμως, όχι ειδικά που υπάρχουν σήμερα για σπάσιμο αλλά κανονικά που χρησιμοποιούνται για το σερβίρισμα του μενού. Έτσι στο τέλος το κατάστημα «μένει» από πιάτα γιατί όλα θυσιάστηκαν «θρυμματιζόμενα» στον βωμό της διασκέδασης απόψε με την ντιζέζ. Απελπισμένα λοιπόν τα γκαρσόν, βλέποντας  βουνά τις σωρούς από τα σπασμένα πιάτα, όλο αγανάκτηση φωνάζουν σε όσους ζητάνε να σπάσουν και άλλα.

-Φέρε-φέρε δεν υπάρχουν άλλα πιατάκια..!   

Αλλά και εδώ δεν σταματάει το θέαμα. Το πρόγραμμα με την «μαγευτική ύπαρξη» περιλαμβάνει και άλλα νούμερα με καινούργιες εκπλήξεις.

Και αυτό γιατί η καλλιτέχνιδα δεν θέλει να χορεύει και να τραγουδάει μόνο στην πίστα κάτω στη γη. Θέλει να δείξει το ταλέντο της και «εναέρια» προκειμένου να εντυπωσιάσει περισσότερο και να προκαλέσει στο «έπακρο» τον θαυμασμό των πρωτάρηδων σε τέτοια θεάματα και γούστα χωριανών!

Γι αυτό και ζητάει να ανέβει πάνω σε τραπέζι. Και μάλιστα σε δύο τραπέζια, το ένα πάνω στο άλλο για να είναι ψηλότερα και να φαίνονται από κάτω καλλίτερα οι ομορφιές της.

Με ένα νεύμα της τα γκαρσόν, φέρνουν πολύ γρήγορα τα τραπέζια και αφού τα στερεώνουν την βοηθάνε να ανέβει στο πάνω. Και όταν ανεβαίνει και κάνει τα νούμερα της με περίσσια χάρη, τώρα πλέον από ψηλά, από τα «πλανεμένα ύψη», κάτω στη γη γίνεται ο χαμός. Ακούγονται ιαχές τύπου «μπράβο», «ζήτω», «άλα», «είσαι φίνα», «δεν πάω σπίτι μου απόψε», ενώ τα χειροκροτήματα σπάνε τις παλάμες των χεριών, παίρνουν φωτιά και ακούγονται μέχρι τα άλλα καφενεία της πλατείας, των οποίων οι θαμώνες από «ηθική ευθιξία» μην κηλιδωθεί το όνομά τους δεν κόντεψαν μέχρις εδώ για να απολαύσουν και αυτοί την «γλυκιά αμαρτία» που τους προσφέρει με τα κάλλη και τις καλλιτεχνικές επιδόσεις της η ντιζέζ! Γι αυτό και προβληματίζονται. Έκαναν καλά που δεν ήρθαν ως εδώ σήμερα ή όχι; Ιδού το ερώτημα! Τέλος πάντων η ψυχή τους το ξέρει..!

Τελικά και αυτό το νούμερο της κοπέλας μέσα από παρατεταμένα χειροκροτήματα και αλαλαγμούς, που φανερώνουν την τέλεια ευχαρίστηση έλαβε τέλος. Δυστυχώς απόψε τα τόσο ευχάριστα πράγματα θα ήταν καλλίτερο να κρατούσαν περισσότερο!

Έτσι η πρωταγωνίστρια του σώου τώρα κατεβαίνει από τα τραπέζια, πάντοτε με την πρόθυμη βοήθεια των πιο «τζέντλεμαν» χωριανών και αφού αυτή τους ευχαριστεί με ένα «θανατηφόρο» χαμόγελο, χωρίς καθυστέρηση τρέχει προς την ορχήστρα και κάθεται στην καρέκλα, εδώ μόνο για να τραγουδήσει. Με τη συνοδεία του υπέροχου μπουζουκιού και των άλλων μουσικών οργάνων, λέει τραγούδια που χορεύονται, κυρίως τσιφτετέλια και μάμπο.

Σηκώνονται τότε στην πίστα για να χορέψουν με τα ωραία «συνολάκια» τους οι γυναίκες των παρεών, όλες γλυκύτατες χωριανές για να δείξουν και αυτές το ταλέντο τους στο χορό, μια και τόσο πολύ αδικήθηκαν, σχεδόν απαξιώθηκαν απόψε από τους άντρες τους, όταν προηγουμένως τους έβλεπαν να δίνουν τα ρέστα τους στον «χορό της κοιλιάς» με την ντιζέζ.

Οι παραπονιάρες οι κυρίες, γοργόνες της θάλασσας, χορεύουν και αυτές τόσο ωραία, τόσο θηλυκά και τόσο αισθησιακά πάνω στην πίστα, που καθόλου δεν διαφέρουν από την προηγούμενη «κυρία». Και τώρα το μόνο που μένει, για να δείξουν και του λόγου τους πόσο αξίζουν, είναι να ανέβουν και οι ίδιες πάνω στα τραπέζια και να μιμηθούν την ντιζέζ. Δεν το επιχειρούν όμως επειδή δεν τους το επιτρέπουν οι φούστες τους που είναι κοντές, καθώς και λίγο οι άγριες διαθέσεις των ανδρών τους, οι οποίοι μόλις και έσπευσαν, «επιτέλους» να τις δούνε και αυτές «κομμάτι» συναισθηματικά έως και ερωτικά!

Και ενώ το γλέντι συνεχίζεται και η διασκέδαση βρίσκεται στο αποκορύφωμα, στα διπλανά τραπέζια άναψε ένα καυγαδάκι. Στην αρχή λεκτικά αργότερα όμως με αναποδογυρίσματα καρεκλών και τραπεζιών, σπάσιμο ποτηριών και μερικών γρονθοκοπημάτων στα κεφάλια, ευτυχώς όμως χωρίς τραυματισμούς λόγω της παρέμβασης των ψυχραιμότερων.

 Δυο νεαροί «κάργα ντε μαγκιέ», που ήπιαν λίγο περισσότερο από το κανονικό, έπεσαν φρικτά θύματα του ωραίου κάλλους της ντιζέζ, η οποία κατά την διάρκεια που τραγουδούσε και χόρευε τους χαμογέλασε και τους έκλεισε «πονηρά» το μάτι! Σε ποιον όμως από τους δύο; Ιδού η απορία! Έτσι λοιπόν, χωρίς να ρωτήσουν την ίδια για την προτίμησή της, αποφάσισαν παρουσία θεατών να μονομαχήσουν για πάρτη της και να λύσουν το μυστήριο. Έπεσαν όμως από τα σύννεφα και δεν ήξεραν πού να κρυφτούν, όταν άκουσαν από το στόμα της έμπειρης σε αυτού του είδους τις κοκορομαχίες  κυρία, να τους λέει:

-Μάγκες, πιάστε τα μπόσικα και από τούδε ψιλοκομμένο τουμπεκί. Του λόγου της η μόρτισσα συνοδεύεται από γράντε μεσιέ. Τουτ’ έστιν άντρα, φουλ ντερβίσι και νταή. Το λοιπόν κουβαδάκια και ξου κατ εκείθε. Αντεστέν;

Στοίχημα, πως λίγοι από τις παρέες των χωριανών κατάλαβαν, τι έλεγε εκείνη την ώρα με την αργκό της στην ελληνική, γαλλική και αγγλική διάλεκτο η «μόρτισσα», όπως αποκάλεσε τον εαυτό της η ντιζέζ. Δεν έχει όμως σημασία. Το κατάλαβαν και το «εμπέδωσαν» αρκετά οι δύο νεαροί που πήρανε φόρα για να σφαχτούν στην ποδιά της! Γι αυτό και ήρεμα τραβήχτηκαν πίσω, προς τη μεριά των πλατανιών και εξαφανίστηκαν στη νύχτα μη γίνουν και άλλο ρεζίλι στους χωριανούς τους.

Μετά το περιστατικό το γλέντι συνεχίστηκε και πάλι. Συνεχίστηκε μέχρι τα μεσάνυχτα και λίγο παραπάνω, ως την ώρα που η ντιζέζ πήρε τα «φράγκα» για τις «εκλεκτές» της υπηρεσίες, ανέβηκε γρήγορα πάνω σε ένα ταξί από την Αριδαία και χάθηκε μέσα στο σκοτάδι και στις στροφές του δρόμου, αφήνοντας πίσω της ζωηρές τις αναμνήσεις από το κέφι της.

Την άλλη μέρα το πρωί, οι συζητήσεις στο χωριό μας τη Δωροθέα για την «μεγάλη» βραδιά του πανηγυριού, έδιναν και έπαιρναν. Σε ένα από τα καφενεία μας, του Γιώργου του Φουρνατζή, ο Πρόεδρος, ο παπάς και αρκετοί χωριανοί, άλλοι από αυτούς που πήραν μέρος στη διασκέδαση με την ντιζέζ και άλλοι όχι, ο καθένας από τη μεριά του έλεγε τις εντυπώσεις του.

Ενδιαφέρουσα ήταν εκείνη του Προέδρου:

-Δεν βαριέστε ρε παιδιά, έλεγε. Μια ζωή την έχουμε κι αν δεν τη γλεντήσουμε… Εγώ αν ξαναρχότανε η ντιζέζ στο χωριό, σίγουρα αυτήν τη φορά θα πήγαινα να την δω και δεν θα έχανα τέτοιες στιγμές μαζί της..!

Και ο ιερέας που ξαφνιάστηκε με τα λόγια του, τον κοίταξε λίγο στραβά με την άκρη του ματιού του μα δεν του απάντησε…

18/1/2017

Ο Τρύφων Ούρδας γεννήθηκε στη Δωροθέα Αλμωπίας Ν. Πέλλας το 1957. Είναι απόφοιτος της Σχολής Αξιωματικών Ελληνικής Αστυνομίας . Υπηρέτησε στην Ελληνική Αστυνομία επί 32 έτη σε διευθυντικές θέσεις στους νομούς Πέλλας, Φλώρινας, Κοζάνης, Δράμας και Χαλκιδικής. Αποστρατεύτηκε το 2009 με τον βαθμό του Υποστράτηγου ε.α. Είναι πτυχιούχος της Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ. Τα τελευταία χρόνια ασχολείται με συγγραφικό έργο. Είναι παντρεμένος με τη Γιαμαλή Ευαγγελία και έχει δυο παιδιά, την Ελένη και τον Γιώργο.

Αποτελέσματα Ε΄ Διαγωνισμού Διηγήματος

Αποτελέσματα Ε΄ Διαγωνισμού 

Διηγήματος

Φίλες και Φίλοι Βιβλιόφιλοι,

Είμαστε στην ευχάριστη θέση να ανακοινώσουμε τα αποτελέσματα του Ε΄ Πανελλήνιου Διαγωνισμού Διηγήματος που έληξε στις 31 Οκτωβρίου 2016.

Η Κριτική Επιτροπή είχε ομολογουμένως δύσκολο έργο στην επιλογή, όχι τόσο από την μεγάλη συμμετοχή, όσο από τα πολλά ισάξια διηγήματα που ξεπερνούσαν τον αριθμό των 30 διηγημάτων που είναι το όριο αυτών που θα συμπεριληφθούν στον υπό έκδοση 5ο τόμο των διηγημάτων που εκδίδει ο Σύλλογος μετά από κάθε Διαγωνισμό. Καταλήξαμε στην επιλογή των διηγημάτων με αυστηρά φιλολογικά κριτήρια, όπως η πλοκή, η πρωτοτυπία, η μορφή, ο προβληματισμός των κειμένων, αλλά στο τέλος και πάλι έμειναν εκτός αρκετά αξιόλογα διηγήματα.  

Οφείλουμε πάντως να ευχαριστήσουμε όλες και όλους που μας τίμησαν με την συμμετοχή τους και ευχόμαστε στον επόμενο διαγωνισμό το κείμενό τους, που με προσπάθεια, χρόνο και πολλή αγάπη δημιούργησαν, να συμπεριληφθεί και να διακριθεί.

Αξίζει επίσης να αναφερθούμε στην αξιέπαινη πρωτοβουλία των μαθητών του Λυκείου Μεγαλόπολης, αλλά και της Καθηγήτριάς τους, που μας έστειλαν ομαδικά τα διηγήματά τους στον Διαγωνισμό. Το ΔΣ του Συλλόγου μας, συγχαίρει όλα τα παιδιά που συμμετείχαν και βεβαίως την φιλόλογό τους για την εξαιρετική δουλειά της, με την οποία επικοινωνήσαμε και συμφωνήσαμε να τιμήσουμε ΟΛΑ τα παιδιά που συμμετείχαν με έναν Ειδικό Έπαινο Συμμετοχής, δεδομένου ότι η Κατηγορία Εφηβικού Διηγήματος είχε καταργηθεί ήδη από τον προηγούμενο Διαγωνισμό.

Τα αποτελέσματα έχουν ως εξής:

1. Χ"Μιχαήλ Ελένη - (Ακανθούς) Λευκωσία ΚΥΠΡΟΣ
Α΄ Βραβείο

2. Πολίτη Τριαντάφυλλη Newcastle-Upon-Tyne UK
Β΄Βραβείο

3. Κουτάντου Καλλιόπη - Χολαργός ΑΘΗΝΑ
Γ΄ Βραβείο

4. Αναγνωστόπουλος Γεώργιος - Βύρωνας ΑΘΗΝΑ
Α΄ Έπαινος

5. Κατσουλάρη Παναγιώτα – Λάρισα
Β΄ Έπαινος

6. Μαρινάκης Γιώργος – Π. Φάληρο
Γ΄ Έπαινος

ΑΛΦΑΒΗΤΙΚΑ

7. Ανετάκης Κωστής – Θεσσαλονίκη
Τιμητική Διάκριση

8. Μπαχάς Γιάννης - Θεσσαλονίκη
Τιμητική Διάκριση

9. Πάστρας Πλούταρχος - ΑΘΗΝΑ
Τιμητική Διάκριση

10. Ψωμαδέλλη Αγγελική-Μαρία
Τιμητική Διάκριση


11. Αθανασοπούλου Σοφία– Θεσσαλονίκη

12. Αυγερίδης Πασχάλης – Ωραιόκαστρο

13. Βαφόπουλος Χάρης – Καλαμαριά

14. Δεουδέ Αναστασία – Γαλάτσι ΑΘΗΝΑ

15. Καβαλιέρος Ελευθέριος – Αθήνα

16. Κανάκη Μαρία – Σαλαμίνα

17. Κουτσουμπού Κων/τίνα – Καλαμάτα

18. Κυριακίδης Ιορδάνης - Γιαννιτσά

19. Λούλου Μαρία – Λιβαδειά

20. Μαππούρα Μυρούλα – Λάρνακα

21. Μετόχη Ιφιγένεια - Λεμεσός

22. Μούσσας Κων/τίνος – Πειραιάς

23. Μπεάζογλου Ευαγγελία - Χαλκίδα

24. Ντάκος Στέφανος - Τρίκαλα

25. Νικολαράκη Ελένη – Παλλήνη

26. Παζαροπούλου Φωτεινή – Θεσσαλονίκη

27. Παπαϊωάννου Κώστας – Λευκωσία

28. Σακελλαρόπουλος Νίκος – Πάτρα

29. Συμεωνίδου Χρύσα-Μαρία Θεσσαλονίκη

30. Χριστοφοράτου Ελένη – Ν. Ερυθραία

Παρακαλούμε το συντομότερο δυνατόν να μας αποσταλούν σε ηλεκτρονική μορφή στην διεύθυνση antioch1@otenet.gr:

α. Το κείμενο του διηγήματος 

β. Σύντομο Βιογραφικό

γ. Φωτογραφία

Παρακαλούμε επίσης να ελεγχθεί προσεκτικά το κείμενο για τυχόν λάθη, αβλεψίες κλπ διότι αδυνατούμε να κάνουμε συστηματική διόρθωση λόγω ελλείψεως χρόνου. Για τυχόν διευκρινήσεις στο 6970 995041

Η εκδήλωση απονομής των διακρίσεων θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 3 Σεπτεμβρίου 2017 στην Έδεσσα, που θα συμπέσει με το 3μερο εκδηλώσεων εορτασμού για τα 10 χρόνια λειτουργίας του Πολιτιστικού Συλλόγου "Βιβλιόφιλοι Έδεσσας" 1-3 Σεπτεμβρίου 2017.
Περισσότερες πληροφορίες για τις εκδηλώσεις και το πρόγραμμα σε επόμενες αναρτήσεις.
Ο τόμος διηγημάτων υπολογίζουμε ότι θα είναι έτοιμος μέχρι τα τέλη Ιουνίου 2017.

Από το ΔΣ

Η μικρή βιβλιοφάγος!

Η τετράχρονη που έχει διαβάσει 

πάνω από 1.000 βιβλία

Βιβλιοφάγος από…κούνια. Τεσσάρων ετών και όμως έχει καταφέρει να διαβάσει πάνω από χίλια βιβλία, να γνωρίσει εμπειρίες και συγγραφικές περιπέτειες που άλλα παιδιά στην ηλικία της αγνοούν. Προτού γεννηθεί η Νταλιάχ Μαρί Αράνα, από την Τζόρτζια, είχε έρθει σε επαφή με τον κόσμο των βιβλίων. 

Το διάστημα που την κυοφορούσε η μητέρα της, άκουγε την τελευταία να διαβάζει κείμενα στα μικρότερα αδέρφια της. Όταν ήρθε στον κόσμο, άνοιξε τα αυτιά και τα μάτια της και αντίκρισε τον μεγαλύτερο αδερφό της να διαβάζει δυνατά ιστορίες. 

Μπορούσε να διαβάζει λέξεις από την ηλικία των δύο ετών. Όσο περισσότερο ερχόταν σε επαφή με την εμπειρία της ανάγνωσης, με τη βοήθεια της μητέρας της, τόσο περισσότερες λέξεις μάθαινε ώσπου έκλεψε τις εντυπώσεις. 

Δεν αποτέλεσε έκπληξη το γεγονός ότι σε ηλικία τριών ετών, σε μια ηλικία που τα περισσότερα παιδιά αδυνατούν να καταλάβουν το νόημα ενός κειμένου, η Νταλιάχ διάβασε ολομόναχη το πρώτο της βιβλίο. Μετά από αυτή την απόπειρα, όχι μόνο δεν εγκατέλειψε το διάβασμα, αλλά συνέχισε να ανακαλύπτει τον κόσμο των βιβλίων με έναν παιδικό αυθορμητισμό. 

Πλέον, με την χαριτωμένη και γεμάτο ενθουσιασμό φωνή της, δικαίως μπορεί να λέει, με ικανοποίηση, ότι έχει διαβάσει πάνω από χίλια βιβλία. Έχει διαβάσει ακόμη και κείμενα πανεπιστημιακού επιπέδου. 

Μέχρι και στη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου

Οι εντυπωσιακές προσχολικές επιδόσεις της μικρής μαγνήτισαν ακόμη και την υπεύθυνη της βιβλιοθήκης του Αμερικανικού Κογκρέσου, Κάρλα Χάϊντεν, η οποία προσκάλεσε την Νταλιάχ στη βιβλιοθήκη δίνοντάς της την ευκαιρία να της «κλέψει» τη δουλειά για μια ημέρα, ως βιβλιοθηκάριος. 

Ντυμένη στα ροζ, με έναν φιόγκο στο ίδιο χρώμα, κατσαρά μαλλιά και χαριτωμένα γυαλιά, η τετράχρονη περπάτησε στις διαδρόμους της μεγαλύτερης βιβλιοθήκης του κόσμου και παρακολούθησε συζητήσεις σε στρογγυλά τραπέζια. Την πρωτοβουλία ανέλαβε η μητέρα της, η οποία θέλησε να οδηγήσει την αγαπημένη συνήθεια της Νταλιάχ σε νέα μονοπάτια. Από τη Βιβλιοθήκη, η τελευταία δεν έφυγε χωρίς να αφήσει κάποιο στοιχείο του ενθουσιασμού της. 

Πρότεινε να τοποθετηθούν στους διαδρόμους λευκοί πίνακες ώστε παιδιά της ηλικίας της να μπορούν να κάνουν τα πρώτα τους βήματα στον γραπτό λόγο. 

Στη Τζόρτζια, όπου διαμένει, η μικρή επισκέπτεται τακτικά τη βιβλιοθήκη της περιοχής για να ελέγχει σε καθημερινή βάση τις νέες αφίξεις τίτλων. 

Δεν έχει περάσει το κατώφλι της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, έχει όμως εκφράσει την επιθυμία να διδάξει και σε άλλα μικρά παιδιά, που δεν έχουν συμπληρώσει τα έξι χρόνια, πώς να διαβάζουν. 

Ακόμη περισσότερα βιβλία καταβρόχθισε η Νταλιάχ συμμετέχοντας στο πρόγραμμα προσχολικής ανάγνωσης 1000 βιβλίων. Στόχος της μικρής αποτελεί η ανάγνωση άλλων 1500 βιβλίων, στο πλαίσιο του προγράμματος. Μετά από την συγκεκριμένη εμπειρία, ανυπομονεί να εγγραφεί στον παιδικό σταθμό για να βοηθήσει τη δασκάλα της να διδάξει.

Αγαπημένος συγγραφέας της Νταλιάχ, η οποία έχει εκδηλώσει ενδιαφέρον για μελλοντική ενασχόληση με τους δεινοσαύρους ως παλαιοντολόγος, ο Μο Ουίλεμς,. Εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι αν και τεσσάρων, μόλις, ετών γνωρίζει τη λέξη «παλαιοντολόγος». 

Μέχρι και λόγο του Ουίλιαμ Λιόν Φέλπς έχει διαβάσει γνωρίζοντας νέες γλωσσολογικές εμπειρίες. Η μητέρα της ανάρτησε, στο Youtube, βίντεο από αυτή την προσπάθεια της μικρής ενθαρρύνοντας έτσι και άλλους γονείς να επενδύσουν στη φιλομάθεια και να μυήσουν τα παιδιά τους, από νωρίς, στον κόσμο των βιβλίων.

Ελισάβετ Σταμοπούλου

Newsroom ΔΟΛ

Βασιλόπιτα 2017

Κοπή Βασιλόπιτας 2017

Πραγματοποιήθηκε την Δευτέρα 9 Ιανουαρίου 2017 η κοπή της Βασιλόπιτας του Πολιτιστικού Συλλόγου "Βιβλιόφιλοι Έδεσσας" στο Κέντρο "Καταρράκτες", με την παρουσία του Δημάρχου Έδεσσας κ. Δημ. Γιάννου, εκπροσώπων άλλων Πολιτιστικών Συλλόγων της πόλης μας (Εδεσσαϊκό Θέατρο, Μ. Αλέξανδρος, Σύλλογος Ποντίων, Σύλλογος Ηπειρωτών, Σύλλογος Μικρασιατών, Λαογραφική Εταιρεία) μελών και φίλων του Συλλόγου, που αψήφησαν τις εξαιρετικά δυσμενείς καιρικές συνθήκες.

Το πολικό ψύχος που επικρατούσε έξω δεν εμπόδισε την δημιουργία μιας εξαιρετικά θερμής ατμόσφαιρας μέσα στην αίθουσα με συζητήσεις, ανταλλαγή απόψεων και προγραμματισμό μελλοντικών συνεργασιών μεταξύ Συλλόγων.

Ο Πρόεδρος των "Βιβλιόφιλων" Δημ. Ευαγγελίδης αναφέρθηκε στην ομιλία του στις πολυάριθμες εκδηλώσεις και στους 2 Διαγωνισμούς που υλοποιεί ο Σύλλογος και οι οποίοι βρίσκονται σε εξέλιξη: Ο 5ος Πανελλήνιος Διαγωνισμός Διηγήματος και ο 2ος Μαθητικός Διαγωνισμός Ποίησης, ο οποίος πραγματοποιείται με την συνεργασία της Δνσης Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Πέλλας. 

Ακολούθησε η πραγματοποίηση της ετήσιας ενημερωτικής Γενικής Συνέλευσης του Συλλόγου και η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με την κοπή της Βασιλόπιτας του ΔΣ και την διανομή των ατομικών πιτών σε όλους τους παρευρισκόμενους.

Τυχερός της πίτας του ΔΣ ήταν ο Γραμματέας του Συλλόγου Χρήστος Μπιμπίτσος, ενώ το νόμισμα από τις ατομικές πίτες έπεσε στο μέλος του ΔΣ Γιάννη Γατσούλη. Τα σχετικά πειράγματα έδωσαν και πήραν ανεβάζοντας ακόμη περισσότερο το κέφι και την φιλική ατμόσφαιρα που επικράτησε στην εκδήλωση. 

Ευχόμαστε να είμαστε όλοι γεροί και να ξανασυναντηθούμε και πάλι του χρόνου!  

  

Κοπή πίτας και όχι μόνον!

Κοπή πίτας Βιβλιόφιλων Έδεσσας

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Σας προσκαλούμε να μας τιμήσετε 

με την παρουσία σας

 στην κοπή πίτας του Συλλόγου μας 

την Δευτέρα 9 Ιανουαρίου 2017 

και ώρα 6.30 μ.μ. 

στο Κέντρο "Καταρράκτες".

Θα πραγματοποιηθεί και Γενική Συνέλευση.

Από το ΔΣ