Βιβλιοπαρουσίαση 23-11-2022

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ 

Τα Δ.Σ. των Συλλόγων «Βιβλιόφιλοι Έδεσσας» και «Μικρασιατών Νομού Πέλλας – Η Μπίγα»

σας προσκαλούν

την Τετάρτη 23 Νοεμβρίου 2022 και ώρα 6 μμ

στην Αίθουσα του παλιού Παρθεναγωγείου (Περιοχή Βαρόσι)

στην εκδήλωση παρουσίασης του βιβλίου:

«Τα Χηράδικα της Έδεσσας» του Φαίδωνα Γιαγκιόζη

Θα ακολουθήσει συζήτηση

 

Μαθητικός Διαγωνισμός

                ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ ΜΑΘΗΤΙΚΟΥ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ

Ο σύλλογος βιβλιόφιλων Έδεσσας,  προκηρύσσει τον 1^Ο  μαθητικό διαγωνισμό μονολόγων για μαθητές  Γενικών και Επαγγελματικών Λυκείων Ν. Πέλλας περιόδου 2022-2023 με τίτλο:

                 «Χωρισμός – Αποχωρισμός»

Το θέμα του διαγωνισμού θεωρείται επίκαιρο παντού και πάντοτε ιδιαίτερα στις νεανικές ηλικίες, οι οποίες αντιλαμβάνονται διαφορετικά τις ανωτέρω έννοιες.  Ο χωρισμός ανέκαθεν αποτελούσε πηγή έμπνευσης για κάθε μορφή τέχνης. Εξάλλου, η ζωή είναι μια σειρά από ξεκινήματα και αποχαιρετισμούς. Κάθε μέρα αποχαιρετούμε την προηγούμενη και καλωσορίζουμε με  ελπίδα την καινούρια.    Είναι λοιπόν, φάρμακο ή φαρμάκι μια εμπειρία χωρισμού –αποχωρισμού; Θα μπορούσε ποτέ ένας αποχωρισμός να αντιστρέψει τους όρους και να αποτελέσει την αρχή και όχι το τέλος οποιαδήποτε σχέσης;

Ο σκοπός του προγράμματος είναι να παροτρύνει τους μαθητές να ασχοληθούν με την δημιουργική γραφή , ξεδιπλώνοντας τις ιδέες και τη φαντασία τους.  Κάποιοι από αυτούς ίσως γνωρίσουν για πρώτη φορά το γράψιμο ως ένα μέσο που ταξιδεύει νοητικά τη ζωή τους. ΄Ισως πάλι,  καταφέρουμε να ανακαλύψουμε νέους επίδοξους συγγραφείς που θα γνωρίσουν μιαν άλλη πλευρά του εαυτού τους που δεν είχαν ανακαλύψει. Επιπλέον δίνει κίνητρο συμμετοχής, καθώς το κείμενό τους θα πάρει σάρκα και οστά επί σκηνής ,σε προγραμματισμένη εκδήλωση την άνοιξη του 2023.

Ο μονόλογος ειδικότερα που προτείνεται στον παρόντα διαγωνισμό αποτελεί ένα εύκολο είδος, από την άποψη τεχνικών μέσων κα αποτελεί μια καλή ευκαιρία προκειμένου οι μαθητές να εκφράσουν τον εσωτερικό κόσμο τους μέσω του βασικού τους ήρωα. 

Οι μαθητές θα μπορούσαν να προσεγγίσουν το θέμα του διαγωνισμού με την ευρύτερη έννοια, ενώ τα κείμενα μπορούν να είναι κωμικά, δραματικά , σατυρικά κ.α. 

Στον διαγωνισμό έχουν δικαίωμα συμμετοχής οι μαθητές και οι μαθήτριες όλων των Λυκείων του Ν. Πέλλας (συμπεριλαμβανομένων των Γενικών, ΕΠΑΛ και Εσπερινών). 

Η έναρξη του διαγωνισμού ορίζεται η 15^η Νοεμβρίου 2022, ενώ η  καταληκτική ημερομηνία είναι η 15^η  Φεβρουαρίου 2023. 

Οι δύο καλύτεροι μονόλογοι θα  ανέβουν επί σκηνής από ερασιτέχνες ηθοποιούς, σε ειδική εκδήλωση που πρόκειται να λάβει χώρα την άνοιξη του 2023, την οποία θα αναλάβει να οργανώσει και να φέρει σε πέρας ο σύλλογος βιβλιόφιλων Έδεσσας. 

Όροι και οδηγίες συμμετοχής

1.       Η έκταση των κειμένων δε θα πρέπει να ξεπερνά τις τέσσερις σελίδες γραμμένες σε μονό διάστιχο , ενώ η γραμματοσειρά θα πρέπει να έχει τη  μορφή ARIAL 12

2.       Οι συμμετοχές μπορεί να είναι ατομικές ή συλλογικές

3.       Κάθε μαθητής- μαθήτρια ή ομάδα μαθητών –μαθητριών , μπορεί να συμμετάσχει σε ένα μόνο μονόλογο. Οι μονόλογοι θα πρέπει να είναι πρωτότυποι και να μην περιλαμβάνουν υλικό , το οποίο υπόκειται σε έλεγχο πνευματικών δικαιωμάτων.

4.       Η συμμετοχή στον διαγωνισμό είναι προαιρετική και δεν συνεπάγεται κανένα κόστος για τους μαθητές ή τις μαθήτριες σε καμία φάση του διαγωνισμού.

5.       Η συμμετοχή στον διαγωνισμό συνεπάγεται τη ρητή και ανεπιφύλακτη αποδοχή των όρων του Διαγωνισμού τόσο από τους μαθητές – μαθήτριες, όσο και από τους κηδεμόνες τους.

6.      Οι διευθυντές των σχολείων θα πρέπει να έχουν διασφαλίσει τη συναίνεση των γονέων και κηδεμόνων  για τη συμμετοχή των παιδιών τους στον διαγωνισμό, πριν την αποστολή των έργων. Σε απλή Υ/Δ ο γονέας-κηδεμόνας θα αποδέχεται τη συμμετοχή του μαθητή –μαθήτριας στον διαγωνισμό υπό τους όρους της προκήρυξης.

7. Τα παραχθέντα έργα των μαθητών – μαθητριών υποβάλλονται στον Σύλλογο Βιβλιόφιλων Έδεσσας και κρίνονται από τριμελή επιτροπή, η οποία έχει συγκροτηθεί για το σκοπό αυτό. Τα παραχθέντα έργα δεν εντάσσονται στον εκπαιδευτικό σχεδιασμό του σχολείου και στην αξιολόγηση των μαθητών-μαθητριών εν γένει. Οι σχετικές δραστηριότητες δεν θα εμποδίσουν την εκπαιδευτική διαδικασία, καθώς δε θα λάβει χώρα εντός ωρολογίου προγράμματος.

8.   Σύμφωνα με τον ν.2121/1993 «Περί προστασίας της πνευματικής διαδικασίας και συγγενικών δικαιωμάτων» τα πνευματικά δικαιώματα των έργων παραμένουν στους δημιουργούς τους. Ο σύλλογος βιβλιόφιλων Έδεσσας, δικαιούται να δραματοποιήσει τους μονολόγους επί σκηνής και να αναφέρει τα ονόματα των συμμετεχόντων-συμμετεχουσών , αλλά δεν έχει δικαίωμα να προβεί σε οποιαδήποτε ενέργεια που να συνιστά σε εμπορική εκμετάλλευσή τους. Δεν θα υπάρξουν έσοδα από την δραματοποίηση των μονολόγων και η χρήση θα γίνεται μόνο για εκπαιδευτικούς σκοπούς. Ο διαγωνισμός δεν εμπλέκεται με την προώθηση εμπορικών προϊόντων, ούτε και με τη διάθεση, δωρεάν διανομή, διακίνηση ή πώληση πάσης φύσεως υλικού (έντυπου ή μη) που κρίνεται ως διαφημιστικό υλικό.

9.   Η όλη διενέργεια του διαγωνισμού θα υλοποιηθεί με ευθύνη της Οργανωτικής Επιτροπής σύμφωνα με τους κανόνες δεοντολογίας για την διασφάλιση των προσωπικών δεδομένων των συμμετεχόντων – συμμετεχουσών.

10.   Ο διαγωνισμός θα πραγματοποιηθεί εκτός ωρολογίου προγράμματος

11.   Ως καταληκτική ημερομηνία για την υποβολή των έργων στον διαγωνισμό ορίζεται η 15η Φεβρουαρίου 2023

12.   Σε περίπτωση παραβίασης των όρων του διαγωνισμού η οργανωτική επιτροπή διατηρεί το δικαίωμα αποκλεισμού του έργου από τον διαγωνισμό

 

Διαδικασία συμμετοχής στο Διαγωνισμό και αποστολής ταινιών    

1.       Οι μονόλογοι αποστέλλονται στο e mail desptsex@yahoo.gr

2.    Κάθε συμμετοχή πρέπει να περιλαμβάνει τα στοιχεία της ομάδας ή του / της μαθήτριας που συμμετάσχει στο διαγωνισμό: oνοματεπώνυμο, σχολείο, τάξη, διεύθυνση σχολείου, τηλέφωνο και e-mail επικοινωνίας με το σχολείο.

 

Υπεύθυνη του διαγωνισμού ορίζεται η κα Τσεχελίδου Δέσποινα, μέλος του συλλόγου βιβλιόφιλων Έδεσσας: e-mail desptex@yahoo.gr και τηλέφωνο επικοινωνίας 6955318868

 

 Αξιολόγηση και δραματοποίηση

 

1.  Η αξιολόγηση των έργων θα γίνει από την 16 Φεβρουαρίου έως 15 Μαρτίου 2023. Κριτήρια για την επιλογή των έργων θα αποτελέσουν η έμπνευση, η τεχνική αρτιότητα, η πρωτοτυπία και η αυθεντικότητα. Συγκεκριμένα, στην κλίμακα των 20 μονάδων, έως δέκα (10) μονάδες θα λάβει η πρωτοτυπία του περιεχομένου, έως πέντε (5) μονάδες η δομή των κειμένων και  έως πέντε (5) μονάδες η σύνταξη –ορθογραφία.

2.       Τους μονολόγους κρίνει τριμελής επιτροπή, η οποία συνεδριάζει όσες φορές είναι απαραίτητο, προκειμένου να εκφέρει την κρίση της και να επιλέξει τους δύο μονολόγους  οι οποίοι θα διακριθούν και θα παρουσιαστούν στην θεατρική σκηνή.

3.       Τα βραβεία δεν περιλαμβάνουν οικονομική ανταμοιβή, αντί αυτού θα δοθούν δύο έπαινοι συμμετοχής στους  δύο πρώτους μονόλογους που θα  διακριθούν .

4.  Όλοι οι διαγωνιζόμενοι θα ενημερωθούν για τα αποτελέσματα της Κριτικής Επιτροπής σε e-mail, αλλά και από το site του Συλλόγου Βιβλιόφιλων Έδεσσας (www.vivliofiloi.blogspot.com) μέχρι και τις 30/3/2023

5.    Oι μονόλογοι που θα διακριθούν θα παρουσιαστούν επί σκηνής σε ειδική εκδήλωση τον Απρίλιο του 2023.

 

Οργανωτική Επιτροπή

1.  Τρύφων Ούρδας, πρόεδρος συλλόγου βιβλιόφιλων Έδεσσας

2.  Τσεχελίδου Δέσποινα, μέλος του συλλόγου βιβλιόφιλων Έδεσσας

 

Κριτική Επιτροπή

Η κριτική επιτροπή θα είναι τριμελής. Θα απαρτίζεται από συγγραφείς, εκπαιδευτικούς και ανθρώπους  του θεάτρου, όλοι μέλη του συλλόγου βιβλιόφιλων Έδεσσας.

1.       Ευαγγελίδης Δημήτριος,  συγγραφέας

2.       Λαζάρου Σοφία , συνταξιούχος εκπαιδευτικός

3.       Τσεχελίδου Δέσποινα, συγγραφέας , θεατρικός συγγραφέας

 Το Δ.Σ. του Συλλόγου

Αφήγημα του Τρ. Ούρδα

Τα τρένα που φύγαν…

 Όχι. Εμένα δε μου πήραν αγάπες. Αντίθετα μάλιστα. Μου άφησαν τέτοιες. Αγάπες για τα ίδια. Με το να θυμάμαι εκείνη τη γλυκιά άφιξή τους στον σταθμό και μερικές φορές εκείνη τη στενάχωρη αναχώρηση τους με τα χέρια να τα  χαιρετούν και τις καρδιές να ραγίζονται.

Τα τρένα λοιπόν που δεν έφυγαν ποτέ απ’ τα μάτια μου. Αλλά όμως πιστεύω ούτε κι απ’ τα μάτια της πόλης με τον σταθμό να ήταν και να είναι ένα απ’ τα στολίδια της στο ιστορικό και πολιτιστικό παρελθόν της. Ο σταθμός των ονείρων και των αχαλίνωτων αναμνήσεων όλων των καλών κατοίκων της. Νέων, γέρων, γονέων, παιδιών, ταξιδευόντων, ερωτευμένων και μη αλλά και αθεράπευτα αρρωστημένων ρομαντικών.

Κάθε πρωί με το ρόδισμα της αυγής, καταμεσήμερο και βραδάκι ν’ ακούγονται στον τόπο εκείνες οι γνωστές φωνές: «Έρχεται, ναι, έρχεται». Αγκομαχούν οι μηχανές του καθώς ανεβαίνουν τον ανήφορο κι από μακριά μόλις διακρίνονται πίσω στην ουρά οι μαύροι καπνοί τους που χάνονται σαν τα μικρά συννεφάκια στο φύσημα του ανέμου. Και οι τροχοί, κουρασμένοι κι αυτοί απ’ τα στριφογυρίσματα πάνω στις γραμμές, βγάζουν τα τελευταία ουρλιαχτά τους, όταν ο μηχανοδηγός τραβάει το φρένο για να σταματήσει η άμαξα και να πάρει επιτέλους εδώ μια ανάσα απ’ το δρόμο της.

Δίπλα της είναι και ο σταθμάρχης. Σε στάση προσοχής με το πηλίκιο στο κεφάλι και τη σημαία στα χέρια δίνει τα δικά του σήματα για το σταμάτημα και το κατέβασμα των επιβατών. Ύστερα, σοβαρός κι αγέλαστος χάνεται γρήγορα στο πέτρινο σταθμαρχείο του.

Έτσι, το ατσάλινο φίδι σταματάει και ηρεμεί. Από μέσα του βγαίνουν οι άνθρωποι. Ύστερα μπαίνουν οι καινούργιοι. Όλους άμα τους κοιτάξεις καλά θα δεις ότι τους διακρίνει ένα διαφορετικό συναίσθημα. Όσοι έρχονται φαίνονται να είναι χαρούμενοι. Κρατάνε στα χέρια τους βαλίτσες και γελάνε ή και κλαίνε από χαρά καθώς βλέπουν απ’ τις πόρτες τους συγγενείς και τους φίλους να τους περιμένουν για να τους σφίξουν στην αγκαλιά τους. Αλλά θα δεις και ανθρώπους που δε γελάνε. Γιατί αυτοί φεύγουν. Γι αυτό και βιάζονται να μπουν στο εσωτερικό του χωρίς να βλέπουν πίσω τους, μην τυχόν και τους δούνε να βουρκώνουν όλοι αυτοί που αφήνουν στον σταθμό και έτσι τους στενοχωρήσουν και πιάσει κι αυτούς το παράπονο, γιατί τους χάνουν και δε θα είναι πια μαζί τους στο σπίτι και στο πλευρό τους.

Αυτό ήταν αγαπητοί μου το τρένο μας. Φτιαγμένο από λύπες και χαρές. Αυτών που έφευγαν και αυτών που έρχονταν. Αυτών που κουνούσαν μαντήλια και εύχονταν καλό ταξίδι κι αυτών που έδιναν τα χέρια και έλεγαν καλωσόρισες. Ένα τρένο που μας ταξίδευε. Που μας πήγαινε και μας έφερνε στον μπερδεμένο χρόνο των συναισθημάτων και μέσα στο άλλο μεγάλο ταξίδι μας. Αυτό τη ζωής μας.

Λάτρης του δεν ήταν λίγες οι φορές που κι εγώ ταξίδευα μαζί του. Γιορτές και καθημερινές, πρωινά και βραδάκια. Για δουλειές ή για βόλτα δεν είχε σημασία. Η κάθε φορά είχε το δικό της θαύμα και ζούσα μαζί του μια καινούργια περιπέτεια και μαγεία. Καθισμένος κοντά στο παράθυρο κοίταζα έξω τους ανθρώπους και την αγωνία που είχαν να τρέξουν ν’ ανέβουν και να κάτσουν στο τρένο σ’ όλους τους σταθμούς που πέρναγε. Αλλά και την ευχαρίστηση αυτών που κατέβαιναν, όταν γύριζαν πίσω τους κι έριχναν μια τελευταία ματιά απάνω του καθώς αναχωρούσε και σφύριζε. Είναι σίγουρα ότι μ’ αυτή του έλεγαν χίλια ευχαριστώ για την άφιξη που αξιώθηκαν να έχουν μαζί του.

Και δώστου το τρένο να πηγαινοέρχεται. Ασίγαστο ν’ ανεβαίνει τα βουνά, να περνάει μέσα από χαράδρες, να ισορροπεί πάνω σε γέφυρες και να ισιώνει σε πλατιούς κάμπους, άλλοτε λουλουδιασμένους και άλλοτε χιονισμένους. Μια μονότονη και αδιάκοπη μελωδία το λαχάνιασμα των μηχανών του μέσα στην ήσυχη ατμόσφαιρα όλων των τόπων που το υποδέχονται αλλά και τα τραντάγματα που κάνουν οι τροχοί του πάνω στις σιδηροτροχιές. Ξέρετε, τους χαρακτηριστικό αυτούς ήχους που τους ακούν τ’ αυτιά σου ακόμα κι όταν το τρένο σταματήσει και συ κατέβεις σ’ έναν απ’ τους σταθμούς του.

Και το τρένο να συνεχίζει να τρέχει. Μαζί του να τρέχουμε κι εμείς και γενικά με όλα επάνω του να βρίσκονται σε μια αδιάκοπη κίνηση που χωρίς να το καταλαβαίνουμε αλλάζουν τη διάθεση μας και κάνουν την ψυχή μας εντελώς ανάλαφρη, έξω από δυσάρεστες σκέψεις, καθώς παρατηρούμε να περνάει από δίπλα μας όλη η πλάση. Τα δάση με τα δέντρα τους, τα ποτάμια με τα κατάχρυσα νερά τους και τα χωριά με τα κάτασπρα τα σπίτια τους, τις αυλές τους και τους δρόμους. Και εδώ είναι η απαράμιλλη αίγλη του στην καρδιά. Η απέραντη, η ατέλειωτη, η ακατάπαυστη κινηματογραφική γοητεία του που τη βρίσκεις μόνο όταν «πετάς» μαζί του στις πραγματικά υπέροχες επίγειες διαδρομές του.

Εν τέλει. Ξεκινάς στις θέσεις του ένας απλός ταξιδιώτης- περιηγητής, φτωχός σε χρώματα, αρώματα και συγκινήσεις και αργότερα γίνεσαι πλούσιος απ’ αυτά, όταν πια θα αποφασίσεις να κατέβεις και ζητήσεις να πάρεις χαρτί και μολύβι για να γράψεις ό,τι έζησες στην αγκαλιά του.

Απόγευμα του Σαββάτου και πήρα τον δρόμο για το συναντήσω στην άκρη της πόλης μας. Ήταν η μέρα που ο σταθμός έσφυζε από κόσμο. Που τα ματόκλαδα έγερναν να το δούνε να έρχεται στον ορίζοντα, τα μάτια να κλαίνε από λύπη και χαρά και οι καρδιές να χτυπάνε από συγκίνηση. Μαζί μου πρόλαβε να ‘ρθει απ’ τα βουνά και τ’ ανοιξιάτικο αεράκι με τις υπέροχες ευωδιές των ανθισμένων δέντρων. Φύσηξε και κούνησε τα φύλλα των πλατανιών, άφησε σε μένα τη δροσιά του και μ’ ένα απαλό χάϊδεμα των μαλλιών μου εξαφανίστηκε. Όπως τότε που ανέβαινα και κατέβαινα στο τρένο με την ψυχή μου γεμάτη απ’ τον απίθανο κόσμο του και τη ζωντάνια που μου πρόσφερε.

Μπήκα πλέον για τα καλά στον σταθμό. Όμως αυτή τη φορά ήμουνα μόνος. Δεν έβλεπα ανθρώπους, δεν άκουγα το τρένο να έρχεται και να φεύγει, ούτε να στριγκλίζουν οι τροχοί του μέσα στη ζεστασιά του άλλοτε γιορτινού απομεσήμερου. Τώρα επικρατούσε ησυχία, «άκρα του τάφου σιωπή», κατά τον ποιητή.

Με την απορία κατέβηκα τα σκαλοπάτια και περπάτησα στις ράγες. Ήταν αυτές που κάποτε άπλωναν το κορμί τους για να κυλάει το τρένο στην πλάτη τους. Απογοητεύτηκα. Μόνο σκουριές είχαν τώρα απάνω τους, σημάδι πως το τρένο δεν φάνηκε εδώ από καιρό. Απ’ τα παράθυρα κοίταξα και μέσα στα γραφεία. Κι αυτά ήταν άδεια, κλεισμένα στη σιωπή τους.  Έρημα απ’ ανθρώπους, εγκαταλειμμένα στη μοίρα , πάντοτε όμως με τα πράγματά τους στην ίδια θέση, φαίνονταν ότι περίμεναν υπομονετικά να κάτσουν και πάλι στις καρέκλες και στα τραπέζια όλοι αυτοί που τόσα χρόνια δούλευαν εδώ και τα έδιναν ζωή.

Ναι, να κάτσουν οι υπάλληλοι και να γράψουν τα δρομολόγια. Να δώσουν ξανά πληροφορίες στους επιβάτες. Να μιλήσουν με τον ασύρματο που έναν καιρό σου έπαιρνε τ’ αυτιά με την πολυλογία του και που σήμερα βουβάθηκε πνιγμένος στη λάσπη της λησμονιάς και της απαξίωσης σαν ένα άχρηστο εργαλείο που ξόφλησε, αχρηστεύτηκε και τώρα περιμένει την ανακύκλωση.

Και τότε… άκουσα κάποιοι να περνάνε από δίπλα μου και να κάθονται σ’ ένα απ’ τα ξεθωριασμένα ξύλινα παγκάκια, χωμένο μέσα σε λίγες τριανταφυλλιές με τα κλωνάρια τους μόλις να παίρνουν να ανθίζουν και να μοσχοβολάν. Ήταν ένα ζευγάρι από νέα παιδιά. Πιασμένα χέρι με χέρι, αγκαλιά, απολάμβαναν εδώ στην απόλυτη μοναξιά την ανατολή των νιάτων τους.

Δεν ξέρω. Τα κοίταξα στο πρόσωπο με συμπάθεια και προκειμένου ν’  αποτινάξω από πάνω μου τη μελαγχολία της στιγμής για όλα όσα έβλεπα με  παιδική αφέλεια τα ρώτησα:

«Περιμένετε το τρένο;»

«Όχι», απάντησαν.  «Το τρένο δεν περνάει πια».  

Έσκυψα το κεφάλι και με τα χέρια έκρυψα τα μάτια μου. Από ντροπή δεν ήθελα να δούνε τα παιδιά ένα δάκρυ που αυλάκωνε το μάγουλο. Ύστερα, τάχυνα το βήμα μου κι έφυγα απ’ τον τόπο. Ωστόσο στο δειλινό που έφτανε και χρύσωνε τις σκιές των δέντρων, κάπου στο βάθος της γραμμής μου φάνηκε πως είδα το τρένο να μπαίνει στον σταθμό και τον κόσμο στην αποβάθρα να το χαιρετά. 

Μονάχα όμως στη φαντασία μου!    

 29- 4 -2022  

 ΤΡΥΦΩΝ ΟΥΡΔΑΣ      

 

Βιβλιοπαρουσίαση

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

 

Ο Πολιτιστικός Σύλλογος «Βιβλιόφιλοι Έδεσσας»

σας προσκαλεί

την Παρασκευή 14 Οκτωβρίου 2022 και ώρα 18.00΄

στην αίθουσα του Πολιτιστικού Κέντρου Δήμου Έδεσσας

(Βαρόσι, Περδίκα 1 & Καπετάν Γαρέφη)

στην εκδήλωση παρουσίασης του βιβλίου του

Χρήστου Καθρέπτη: «Φλαμουριά, το παλιό Ποτ»

 Το Δ.Σ. του Συλλόγου

Χρονογράφημα του Τρ. Ούρδα

ΟΙ ΚΑΡΠΟΥΖΑΔΕΣ

Δεν πάνε κανά δυο μέρες που μετά από ένα τρικούβερτο βραδινό γλέντι είπα να την πέσω και να κοιμηθώ πέρα από το καθιερωμένο ωράριο ξυπνήματος, δηλαδή να το τραβήξω ακόμα και μετά τις δέκα!

Πήρα λοιπόν κι έκλεισα ερμητικά πόρτες και παράθυρα, κατέβασα και τα παντζούρια μην τυχόν τολμήσει και μπει μέσα στο δωμάτιο καμιά αχτίνα του ήλιου, έστειλα το ξυπνητήρι σε άλλο δωμάτιο να μην το ακούω και να μην το βλέπω και προπάντων έστειλα εξορία το κινητό μου. Αυτό το περίεργο διαολάκι στο οποίο σχεδόν κάθε πρωί σε παίρνουν κάποιοι φίλοι για να σου πουν πού απολαμβάνουν τον καφέ τους για να πας κι εσύ κι έτσι να τον απολαύσουμε όλοι μαζί παρέα.

Σήμερα είπα, εξαίρεση. Δε θέλω καφέ. Θέλω ύπνο.

Έτσι, απλώθηκα στο κρεβάτι και μετά από τα συνηθισμένα στριφογυρίσματα της ηλικίας βρέθηκα επιτέλους στις αγκάλες του Μορφέα. Και φυσικά κανένας δε θα μπορούσε να μου εγγυηθεί πως δε θα έριχνα και κανένα ροχαλητό για να σπάσω προκλητικά τα νεύρα των άλλων που μένουν μαζί μου. Όμως ήμουν δικαιολογημένος. Τόση κούραση πέρασα μέχρι πρωίας στην ταβέρνα με τους χορούς και τα τραγούδια και το καλό φαγοπότι. Ακόμα και σε εκείνο το χύμα κρασί που το κατεβάζαμε με τις κανάτες και μας το σύστησε ο ιδιοκτήτης του μαγαζιού σαν δική του παραγωγή.

Δεν ξέρω σε ποιον ύπνο θα ήμουνα, ούτε και θυμάμαι αν έβλεπα όνειρο, όταν μέσα σε αυτήν την απόλυτη ανάπαυση άκουσα έξω στον δρόμο τσιρίδες από μεγάφωνο. Ενοχλημένος γύρισα πλευρό μήπως και αποφύγω την ηχορύπανση και συνεχίσω τον λήθαργο, αλλά πού, αυτό στάθηκε αδύνατον. Ο θόρυβος ερχόταν όλο και πιο κοντά στα αυτιά μου, μέχρι που ξύπνησα για τα καλά, ακούγοντας, όπως είπα από το μεγάφωνο ενός αυτοκινήτου φορτωμένου με καρπούζια, τραγούδια-σουξέ και βάλε ενός πάλαι ποτέ γνωστότατου καλλιτέχνη -αοιδού και όταν αυτά σε κάποια στιγμή σταμάτησαν τον πωλητή να φωνάζει με όση κραυγή μπορούσε να βγάλει:

«Είναι ζάχαρη και μέλι τα καρπούζια του Βαγγέλη!»

Και μετά τη διαφήμιση, άντε πάλι εκείνα τα αξέχαστα άσματα του προηγούμενου κατά τα άλλα συμπαθέστατου τραγουδιστή στον χώρο της μουσικής και του θεάματος και ιδιαίτερα εκείνο που έλεγε στον στίχο του «πως είναι μεγάλη φίρμα κι αν αυτό πειράζει» και τέτοια.

Τώρα, όταν ξυπνάς, όπως ξυπνάς από έναν γλυκό ύπνο, μετά από ομοιοκατάληκτη ποιητική διαφήμιση εξ αιτίας ενός καρπουζά για τα καλά καρπούζια που πουλάει και με ένα τραγούδι στο οποίο ο τραγουδιστής και ο ίδιος ο πωλητής, φυσικά από το πουθενά, σε ρωτάνε αν σε πειράζει που είναι «μεγάλες φίρμες», δεν έχεις παρά μόνο να βγεις στο μπαλκόνι σου και να σύρεις τα εξ αμάξης στους ταραχοποιούς. Να τους πεις ότι, «ρε μάγκες καθόλου δε με νοιάζει για τον νταλκά σας αλλά με νοιάζει πολύ που εξ αιτίας σας ο πρωινός μου ύπνος πήγε περίπατο». Έλα όμως που είσαι υποχρεωμένος να σεβαστείς τη γειτόνισσα, την κυρία Μερόπη, που μόλις άκουσε τον σαματά πήγε στο αμάξι και πήρε καρπούζι για το μεσημεριανό της επιδόρπιο!

Και έτσι το ρίχνεις στην πλάκα.

Το σωστό να λέγεται Να είμαστε και λίγο τζέντλεμαν!

Γι αυτό με τα μάτια ορθάνοιχτα έκανα μια χαρά υπομονή, μέχρι που ο Βαγγελάκης πήρε τα καρπουζάκια του και πήγε να τα πουλήσει σε άλλη γειτονιά. Όταν πια δεν τον άκουγα έβαλα πάλι το κεφάλι μου κάτω από το μαξιλάρι σαν την στρουθοκάμηλο για να κρυφτώ από τέτοιες κακοτοπιές και ψιθυριστά με ένα τραγούδι τύπου πάμε για ύπνο Κατερίνα έκλεισα τα μάτια στο μισοσκόταδο. Ο ύπνος ήρθε και δώστου η φασολάδα με το ροχαλητό πιστεύω να ξανάρχιζε να βράζει.

Σε είκοσι λεπτά, όμως, και πολύ βάζω από την αναπάντεχη συνάντηση με τα μελάτα καρπούζια του Βαγγέλη και από τότε που άρχισα ξανά να περπατάω στους πολύχρωμους μπαξέδες του ύπνου τον «τάλαινο» με περίμενε καινούργια έκπληξη. Άκουσα από μακριά να έρχονται νέες, καινούργιες μελωδίες και καινούργια διαφημιστικά σποτάκια. Αυτή τη φορά ακόμα πιο διαπεραστικά στα τύμπανα των αυτιών. Τι συνέβαινε; Ήταν ένας άλλος πλανόδιος που κατά σύμπτωση πούλαγε και αυτός τα ίδια καλοκαιριάτικα φρούτα. Καρπούζια, και όπως ισχυριζόταν τοπικά.

Πρωί-πρωί που λέτε έπιασε και αυτός καλή δουλειά και όποιον «νυσταγμένο» αυτήν την ώρα τον πάρουν τα… τραγούδια και τα διαφημιστικά του. Ωστόσο, αυτός ο τύπος διάλεξε να έχει ένα άλλο καλλιτεχνικό και τραγουδιστικό ρεπερτόριο για να ξεσηκώνει τον κόσμο στο κατακαλόκαιρο. Είχε κάτι από Πάολα σε μίξη με Βαλάντη και Γονίδη- έρχεται νύχτα και παγώνω- μπερδεμένα πράγματα και στο σποτάκι του για περισσότερη ρεκλάμα ανήγγειλε θριαμβευτικά την άφιξη του λες και ήταν ρωμαίος αυτοκράτορας που έμπαινε στην πόλη του μετά από νίκες στον πόλεμο:

«Ήρθε ο Μάκης ο καρπουζάς, πάρε καρπούζι για να φας!»

Όπως καταλαβαίνετε μια από τα ίδια όπως την άλλη φορά. Χωρίς να έχω καμιά σχέση με τα καρπούζια του Μάκη έπρεπε να μάθω για τον ερχομό του στο παράθυρό του σπιτιού μου και εδώ που τα λέμε να γίνω και συνέταιρος στο πρόβλημα της πώλησής τους. Παράλογα πράγματα αλλά άντε να το καταλάβει ο φίλτατος ο λιανοπωλητής, πως εγώ ο έρμος αυτήν τη στιγμή δε θέλω να φάω καρπούζι που μου διαφημίζει, ούτε με διαφέρει το ποδαρικό του στα μέρη μου. Εγώ ζητάω απελπισμένα λίγο έλεος… ησυχίας για να κοιμηθώ, έστω και παράτυπα και εκτός του συνηθισμένου πρωτόκολλου ύπνου, ναι, την δεκάτη ώρα το πρωί που ο κόσμος όλος είναι ξύπνιος και τρέχει πάνω-κάτω στις δουλειές του και στα ψώνια του.

Με μια δόση πλατιού μειδιάματος για την απάντηση που δε θα έπαιρνα ποτέ, άνοιξα το παντζούρι και πήρα μάτι τον ταραξία. Τον άκουσα στην κυριολεξία να ουρλιάζει για την άριστη ποιότητα των καρπουζιών του, τώρα και χωρίς το μεγάφωνο και μαζί να ζυγίζει δυο μεγάλα από αυτά τα είδη στον κύριο Ιωσήφ που με την πατερίτσα, στραβά-κουτσά, πήγε εκεί για να αγοράσει και τον πλήρωνε μετά από ένα μικρό παζάρι για την αγορά τους. Φαίνεται και αυτού του τσιγγούναρου του φάνηκαν ακριβά! 

Τέλος πάντων για άλλη μια φορά συγκρατήθηκα και έκανα τη σιωπή του ιχθύος και του αμνού το Πάσχα, δικαιολογώντας, μέσες άκρες, τον περισπούδαστο Μάκη για την συμπεριφορά του, που στον θορυβώδη ερχομό του, όλους μας ήθελε απίκο στη γειτονιά, παρόντες και «αξύριστους», με τον ίδιο καβάλα στο σαραβαλιασμένο κόκκινο ντάτσουν του, φουλ φορτωμένο με καρπούζια και στη δισκοθήκη του με λαϊκά άσματα που μόνο τέτοια ώρα πιστεύω δε σου έρχεται να ακούσεις!

Για να μη μακρηγορούμε ξανακατέβασα το παντζούρι και έπεσα φαρδύς-πλατύς στο κρεβάτι, ευχόμενος από εδώ και πέρα να σταματήσουν να πηγαινοέρχονται τα καρπούζια κάτω από τη στέγη μου και εγώ να πέσω σε ύπνο βαθύ, γλυκό και χωρίς να βρεθεί άλλος να μου τον χαλάσει.

Αμ δε! Πάλι ο αφελής και ανυποψίαστος έπεσα έξω. Μόλις ξεχάστηκα από το προηγούμενο χουνέρι και ήμουνα στα πρόθυρα να κλείσουν τα ματάκια μου πραγματοποιήθηκε νέα εισβολή φωνασκιών στην καμαρούλα μου, την μια σταλιά, που σήμερα έτυχε να βρίσκεται σε λαϊκή αγορά που πωλούνται μονάχα ζαρζαβατικά από μποστάνι.

Πάλι που λέτε αυτή τη φορά έσκασε μύτη νέος έμπορας του εποχιακού φρούτου. Ήταν ένας άνθρωπος γύρω στα δυο μέτρα, μαυριδερός με κοντό παντελόνι και με κοιλιά ετοιμόγεννης εγκύου και με μπάσα φωνή. Βροντοφώναζε και αυτός την εδώ παρουσία του και την άριστη ποιότητα των καρπουζιών του. Και πλέον, όπως συνηθίζεται, με νέο διαφημιστικό τρικ, σίγουρα δικής του επινόησης και ιδέας  και φυσικά συνοδευόμενο με την απαραίτητη ομοιοκαταληξία. Έλεγε λοιπόν και ξανάλεγε ο μπαγάσας για τα καλά καρπούζια του και επιπλέον πως αυτά τα πουλάει προς μεγάλη μας τύχη και χαρά στη γειτονιά μας:

«Ήρθε ο Σάκης το καλό παιδί», μπέστε όλοι στη γραμμή».

Με λίγα λόγια ο Σάκης όχι μόνο μας έλεγε να πάμε να αγοράσουμε τα καρπούζια του αλλά μας έλεγε να μπούμε και όλοι στη γραμμή για να τα πάρουμε και να μη σπρωχνόμαστε, όπως γίνεται κάθε φορά στα προϊόντα που έχουν μεγάλη ζήτηση. Και ακόμα για να επιβεβαιώσει τη φρεσκάδα και τη νοστιμιά τους πέταγε με τις αγριοφωνάρες στου και εκείνο το χιλιοειπωμένο;

«Όλα με το μαχαίρι!»

Αντιλαμβάνεστε τη δοκιμασία ξανά. Λίγο ύπνο να ζητάς, έστω όπως είπαμε με ντάλα ψηλά τον ήλιο και να μην μπορείς να τον έχεις γιατί έξω από το σπίτι σου περνάνε σαν τρόλεϊ οι καρπουζάδες με τα φορτηγά και τα αγαθά τους και σε υποχρεώνουν να έχεις γαρίδα ανοιχτά τα μάτια σου για να τους λες το καλωσορίσατε και να ψωνίζεις οπωσδήποτε κάτι από αυτά που διαλαλούν.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες, όπως σωστά νομίζω ότι σκεφτήκατε, δεν ήταν δυνατόν να συνεχιστεί η επιχείρηση «ύπνος». Έπρεπε να εγκαταλείψω κάθε προσπάθεια στο πεδίο της μάχης μου με αυτό το εξωτερικό πατιρντί  και να συμβιβαστώ με την πραγματικότητα που διαμόρφωναν οι αγαπητοί μου καρπουζάδες, γιατί πια έτσι πρέπει να τους αποκαλώ μετά από ένα τόσο τρελό καψόνι και γέλιο με το ζόρι.

Πέταξα έτσι τα σεντόνια, σηκώθηκα, πλύθηκα, ντύθηκα «δεν» έφαγα, για να αλλάξω τη ροή των εικόνων που χρησιμοποιούσαμε στις εκθέσεις που γράφαμε παλιά στις πρώτες τάξεις του γυμνασίου μας και κατέβηκα στον δρόμο, δίπλα στο αμάξι του Σάκη του καλού παιδιού.

Δεν ξέρω. Εντελώς ξαφνικά μου άνοιξε η όρεξη να φάω καρπούζι παρά την ενόχληση που μου προκάλεσαν τα σεργιάνια τους στη γειτονιά!

 Κατά φαντασία «εν δράσει», του λόγου του ο Σάκης, καθόταν ξαπλωμένος και αμέριμνος στο πεζοδρόμιο και κάτω από μια δροσερή φλαμουριά με τα χέρια του στο κεφάλι για προσκέφαλο. Με ένα απλανές βλέμμα, ρούφαγε το τσιγάρο του και καμιά φορά ξεφούσκωνε σαν φυσερό στο δροσερό αεράκι που τον τύλιγε και δρόσιζε την απέραντη κορμάρα του.

Πελάτη όμως δεν είδα πουθενά. Και μου φάνηκε παράξενο γιατί πριν από λίγο φώναζε όλοι να κρατήσουν στρατιωτική πειθαρχία και να μπούνε στη σειρά για να ψωνίσουν τα καρπούζια του.   

-Ρε φίλε, τον ρώτησα με απορία. Πουλάς καρπούζια; Και πού είναι οι πελάτες που έλεγες προηγουμένως να μπούνε στη σειρά για να ψωνίσουν; Εγώ δε βλέπω κανένα.

-Ωχ! Αδερφάκι μου, απάντησε αδιάφορα. Δεν τα λέω εγώ αυτά. Η κασέτα με το μαγνητόφωνο τα λέει. Τώρα εσύ αν θέλεις να αγοράσεις, διάλεξε και πάρε. Για πούλημα τα έχω μια και με ρώτησες.

Εδώ που τα λέμε, όπως μου μίλαγε και όπως τον έβλεπα αραγμένο, λυπήθηκα να τον σηκώσω για να μου ψάξει καρπούζι αυτός. Αν και θα έπρεπε να το κάνω από εκδίκηση για τη δική μου ανησυχία που και ο ίδιος και οι άλλοι μου προκάλεσαν. Όμως, νερό και αλάτι, το ξέχασα.  Έτσι, έπιασα ένα από αυτά στο χέρι μου και του το έδειξα να μου το ζυγίσει. Με χίλια-μύρια ζόρια ο τεμπέλης σηκώθηκε και το πήρε στα χέρια του. Το κοίταξε με θαυμασμό, το χτύπησε από εδώ, το χτύπησε από εκεί, το τίναξε στον αέρα, για να μου πει στο τέλος πως έκανα την καλύτερη επιλογή. Στη συνέχεια το ζύγισε και μου είπε την τιμή. Πλήρωσα και χαμογελώντας πάλι για τον ανύπαρκτο συνωστισμό των πελατών του φαντασιόπληκτου καρπουζά ανέβηκα στο σπίτι μου.

Το μεσημέρι μετά το φαγητό κόψαμε το καρπούζι. Τι τα θες όμως;

Μάπα το καρπούζι!

                                                                                                12- 8 – 2022

                                                                                       ΤΡΥΦΩΝ ΟΥΡΔΑΣ

 

Ντουμπάι: Εντυπωσιακή βιβλιοθήκη σε σχήμα ανοιχτού βιβλίου

Η νεώτερη βιβλιοθήκη – και πολιτιστικό κέντρο – στον Αραβικό κόσμο δίνει παράδειγμα του στόχου της μέσω αρχιτεκτονικής: εξωτερικά, μοιάζει με ανοιχτό βιβλίο πάνω σε αναλόγιο.

Τα 54.000 τετραγωνικά μέτρα της νέας Library of Mohammed bin Rashid στο Ντουμπάι προσκαλούν το κοινό να εξερευνήσει πάνω από ένα εκατομμύριο τυπωμένα ή ψηφιακά βιβλία καθώς και περισσότερα από έξι εκατομμύρια άρθρα έρευνα.

Ένας ολόκληρος όροφος είναι αφιερωμένος σε σπάνια και παλαιά αντικείμενα, μεταξύ των οποίων και κάποια που χρονολογούνται από τον 13ο αιώνα.

«H “Library of Mohammed bin Rashid” είναι η νεότερη βιβλιοθήκη στον Αραβικό κόσμο. Εξασφαλίσαμε από την αρχή να είναι μια σύγχρονη βιβλιοθήκη και μια πηγή γνώσης», δήλωσε ο πρόεδρος της βιβλιοθήκης, ο Mohammed al-Murr.

 

Χρονογράφημα του Τρ. Ούρδα

ΓΕΝΙΚΟΝ ΣΑΡΑΒΑΛΟΝ!

Νέοι, νεότατοι όλοι ξεκινήσαμε ένα πρωί με την ανατολή του ήλιου για το ταξίδι μας στην Αθήνα απ’ την Δωροθέα που ήταν το σπίτι μας. Το αυτοκίνητό μας τσίλικο, τελευταίας τεχνολογίας, αυτόματο και μ’ όλα τ’ άλλα κομφόρ που έχει ένα σύγχρονο τετράτροχο και που όταν θα μπεις μέσα να κάνεις καμιά βόλτα δε θέλεις με τίποτα να βγεις απ’ το μεγαλείο και την αρχοντιά του.

Στολίδια μας βέβαια στην όλη περιπέτεια κι η ελπίδα, η αισιοδοξία και η ορμή να κατακτήσεις με τα νιάτα σου τον κόσμο και να ρουφήξεις με το κουτάλι όλες τις συγκινήσεις και τις απολαύσεις της ζωής. Με λίγα λόγια να πατήσεις τέρμα το γκάζι του αυτοκινήτου και να κολλήσεις τη βελόνα του κοντέρ του στα διακόσια-τριακόσια, ανάλογα με το πόσο θα σ’ έκανε να αισθάνεσαι περισσότερο ευχαριστημένος.

Βέβαια, είναι αλήθεια, πως στην αρχή μας κούρασαν λίγο οι δυσκολίες στα σχολεία με τα γράμματα σπουδάματα, οι πρώτες απογοητεύσεις στα περάσματα των τάξεων, τα καθημερινά διαβάσματα και οι πιέσεις των δασκάλων και πατεράδων μας να γίνουμε καλύτεροι μαθητές και με πολλές γνώσεις αλλά και αργότερα σοφότεροι και ενάρετοι πολίτες. Αλλά και τι έγινε! Καμιά επίπτωση στο ταξίδι μας που βλέπαμε μπροστά μας, μια και το υπερπολυτελές αυτοκίνητό μας με τους γυαλιστερούς τροχούς του και τον πολλών αλόγων κινητήρα του δεν καταλάβαινε από λακκούβες και κακοτοπιές που έβρισκε στον δρόμο του, ούτε φοβόταν τους αέρηδες, τα σύννεφα και τις βροχές που χτύπαγαν τη μούρη του και τις κατακαινούργιες λαμαρίνες του.

Τι να καταλάβεις όταν είσαι παιδάκι και σε ηλικία που δεν πήγες ακόμα φαντάρος και δεν ξέρεις από ανάπαυση και προσοχή, πυρετούς και πονόδοντους και το αυτοκίνητό σου δε συμπλήρωσε τα χιλιόμετρα για το πρώτο του σέρβις!

Πάμε λοιπόν κι ο χάρος δε γλιτώνει. Πάμε αλλά… κάπου εκεί στη διαδρομή των χρόνων, όχι πολύ μακριά απ’ την Κατερίνη, νά που ακούσαμε στ’ αυτοκίνητο κάποια περίεργα χτυπήματα. Κάτι σαν χαλασμένα αμορτισέρ, εξάτμιση που τρύπησε, τρίξιμο στο φτερό, ούτε που μπορέσαμε να το διευκρινίσουμε. Κι έτσι ένα πρωί οι ευέλπιδες, δύσκολο να σηκωθούμε απ’ το κρεβάτι μας. Άγνωστο γιατί, πιάστηκε η μέση μας και ο πόνος «έδινε και έπαιρνε» είτε ήμασταν ξαπλωμένοι, είτε καθιστοί. Βρε αμάν, βρε ζαμάν, τι και πως «μην την ψάχνετε», μας είπε ο γιατρός. «Φίλε», μας λέει, «καλόν είναι να μην τρέχεις και πολύ, όπως έτρεχες παλιά στο γήπεδο και προπάντων να μην εκτίθεσαι στα ρεύματα. Και λίγο πολύ ν’ αφήσεις τις παλληκαριές του κάποτε. Τώρα κάπως δεν είσαι και παιδάκι!»

Αν και μας κακοφάνηκαν τα λόγια κι η ιστοριούλα που περάσαμε σε μια βδομάδα χωρίς φάρμακα γίναμε εντελώς καλά και στο αυτοκίνητο, ως εκ θαύματος, σταμάτησαν και σ’ αυτό να χτυπάνε οι θόρυβοι.

Και αφού εξελίχθηκαν έτσι τα πράγματα, ξεχνάμε κάθε απώλεια και πάμε ακάθεκτοι για το ταξίδι μας. Ανεβάζουμε στα γρήγορα ταχύτητα και προχωράμε. Η διάθεση και το κέφι μας όπως πρώτα και ποιος μας πιάνει.

Μάλιστα για να σπάσει και η ρουτίνα της μοναξιάς, βάζουμε στο αυτοκίνητο και μια άλλη ψυχή. Θέλω να πω μια κυρία για να μας συντροφεύει στο όχημα και στη ζωή σε όλο το ταξίδι μας, όσο θα ζούμε μέχρι την Αθήνα μας και τον τελικό προορισμό μας. Έτσι, γίνονται γάμοι, χοροί, ακούγονται τραγούδια, μουσικά όργανα, ανοίγονται τρυφερές αγκαλιές, σκάνε έρωτες, φιλιά, λουλούδια κι αστέρια, όλα σ’ ένα ημερολόγιο και άλμπουμ γεμάτο με φωτογραφίες του μαγικού αυτοκινήτου μας, που θα το ζήλευαν όσοι θα το ‘βλεπαν απ’ έξω με τις δυο κατακόκκινες καρδούλες του να λένε: I love you.    

Κι εμείς σοφεράντζες, όλο καμάρι, ευχαριστημένοι που επιτέλους μια φορά καταφέραμε να γίνουμε το κέντρο του κόσμου κοιτάμε μια μπροστά τον δρόμο που ανοίγεται μπροστά μας φαρδύς-πλατύς, στρωμένος με ροδοπέταλα και μια πίσω τον δρόμο που αφήνουμε, αναφωνώντας με δάκρυα συγκίνησης από μέσα μας και έξω, πόσο όμορφη και καλή είναι η ζωή και το υπέροχο μεταφορικό μας μέσο που μας «πετάει στα ουράνια».

Για να μην τα πολυλογούμε έτρεχε το αυτοκίνητο, έτρεχε κι η ζωούλα μας στην άσφαλτο, πάντα μ’ αισιοδοξία και δώστου ανεβάζαμε τα χιλιόμετρα με τις στροφές της μηχανής στο κόκκινο αλλά και τις γιορτές στις μέρες και στα χρόνια που μας συντρόφευαν όπως οι σκιές μας, πάντοτε με ζάχαρη και μέλι, μια και τρέχαμε πανευτυχείς, ντάλα μεσημέρι μέσα στον ήλιο της ζωής και στο άνθος της ηλικίας μας.

Όλα καλά, όλα ανθηρά λοιπόν που λέμε, σε μια γλυκιά στροφή του δρόμου που τον διαλέξαμε μόνοι μας για να πορευόμαστε και γεμάτον με στολίδια, είπαμε να πάρουμε στο χαρούμενο αυτοκίνητο και στη ζωή μας και κάποια άλλα άτομα. Άλλωστε υπήρχαν αρκετές θέσεις στα πίσω καθίσματα. Έτσι, στη διαδρομή κάναμε στάση και από μια κλινική που γεννιούνται φωτεινά-καθαρά κι αθώα πλάσματα πήραμε για συνοδοιπόρους στην επίγεια πτήση μας και δυο άλλες υπάρξεις, τα παιδιά μας. Τα πήραμε και τ’ ανεβάσαμε στο φανταχτερό και λουσάτο αυτοκίνητό μας, που ακόμα νέο και καινούργιο δεν καταλάβαινε τα λίγα «καμπανάκια» ανησυχίας που χτύπαγαν την πόρτα του και δεν είχε ιδέα από αβαρίες και εμείς χαμπάρι το τι σήμαιναν τα πρώτα ασήμαντα «πονάκια» στο σώμα μας και μερικές φορές στις ψυχούλες μας, γιατί από πολύ μακριά ακόμα κούναγαν το σταχτί μαντηλάκι τους.

Σιγά μην τα είχαμε βάψει και μαύρα!

Ωστόσο, «άλλαι αι βουλαί των ανθρώπων, άλλαι των θεών» για να το πω εγώ καλύτερα απ’ το κανονικό και όπως με βολεύει. Μιλάω πάλι για τα απρόοπτα. Αυτά που δεν μπορείς να τα υπολογίσεις καθώς το αυτοκίνητό σου ακόμα σφυρίζει στην εθνική οδό κι εσύ μεγαλουργείς στην ώριμη ηλικίας σου.

Έτσι, μέσα σ’ εκείνη τη Λάρισα, απ’ εκεί που όλα ήταν ήσυχα κι απλά, ακούστηκε ένα δυνατό «μπαμ». Τι γίνεται και τι συμβαίνει, κατεβαίνουμε κάτω και τι βλέπουν τα ματάκια μας; Πάει, έσκασε το λάστιχο, πάει, έπαψε να γυρίζει κι η ρόδα, καρφώθηκε και στη γη τ’ αυτοκίνητο και δεν έλεγε να το κουνήσει ρούπι, έτοιμο για τον γερανό και το συνεργείο κι εμείς υποψήφιοι ασθενείς  για τα επείγοντα περιστατικά του νοσοκομείο με τα πόδια κρεμασμένα σ’ ένα κρεβάτι να γελάμε και να κλαίμε για το κακό που μας βρήκε στα καλά του καθουμένου.

Ε!, μας διεμήνυσαν κυνικά μ’ ένα στόμα μια φωνή ο μουτζούρης ο μάστορας και ο γυαλάκιας ο γιατρός. «Τι να κάνουμε φυσιολογική φθορά. Δεν πρέπει όμως ν’ ανησυχείτε για τίποτα. Τ’ αυτοκίνητο της ζωής σας θα γίνει μια χαρά κι εσείς, έστω και με φθαρμένη τη ρόδα και το πόδι δεν πρόκειται να σταματήσετε το ταξίδι σας. Όλος ο κόσμος τα ίδια τραβάει και μάλιστα υπάρχουν και χειρότερα».  

Μπροστά σ’ αυτά τα παρηγορητικά λόγια των δυο ειδικών τί να πεις. Δε σου μένει παρά να κάνεις μόκο, όσο κι αν βλέπεις ότι κάτι δεν πάει καλά με σένα και την αμαξάρα σου. Γι αυτό χρυσώνεις το χάπι και το ρίχνεις στις χαρούλες μη σε πάρει το θεριό από κάτω και τότε άντε να σωθείς. Εδώ βέβαια, μες στην πολύ σκοτούρα σου, αν δεν μπορείς να συμβιβαστείς με τα δεδομένα, άντε να πας και για κανένα γενικό λίφτινγκ στο σώμα σου και κυρίως στο πρόσωπο και στο τούρμπο που σε πηγαίνει, μπας και σταματήσεις να βλέπεις καμιά ρυτίδα στον καθρέφτη σου και τα καθημερινά ζουλήματα στη λαμαρίνα του. Και έτσι να εκτονωθείς για να αισθάνεσαι πάλι ελεύθερος, νέος κι ωραίος έτοιμος για άλλες πολιτείες μακρινές κατά το τραγούδι!

 Τι τα θες όμως; Τον αράπη κι αν τον πλένεις …

Μ’ αυτά και μ’ αυτά αφήνουμε και τη Λάρισα. Μαζί της αφήνουμε πίσω και τις ζημιές σαν μια μικρή κακή παρένθεση στο ονειροπόλο ταξίδι μας. Για μια ακόμα φορά όλα περασμένα ξεχασμένα στη ζωή μας, μια και το αυτοκίνητό μας, έστω και μ’ αυτά τα παρατράγουδα κι εμείς μ’ αυτά τα μικροατυχήματα, παραμένουμε πάντα καινούργιοι, τραβάμε στις ανηφόρες και λάμπουμε πάνω στα σύννεφα που πολλές φορές μας  κλείνουν τον ήλιο για μια ντόλτσε βίτα.

Αλλά φαίνεται τα ραντεβού με τα καρδιοχτύπια είναι αναπόφευκτα. Γιατί πάλι σήμερα ο καιρός χαλάει. Τα λίγα σύννεφα που μας κοιτάζουν από ψηλά φαίνεται ζηλεύουν το χρυσό ποταμάκι της ζωής μας και το ίδιο το αυτοκίνητό που χαμογελαστούς μας ταξιδεύει. Γι αυτό σε συνεδρίαση που κάνουν λένε να γίνουν πολλά και ύστερα να ρίξουν επάνω μας αρκετή από την «πραμάτεια» τους για να γκριζάρει το φως μπροστά μας κι έτσι να μη βλέπουμε στην οδήγηση.

Πήρε λοιπόν μέσα στο κατακαλόκαιρο έξω απ’ τη Λαμία στην αρχή να βρέχει κι ύστερα ν’ ακολουθεί το βαρύ πυροβολικό, το χαλάζι. Ολόκληρες μπάλες να πέφτουν πάνω στη θεσπέσια λιμουζίνα μας, να τη χτυπάνε και να την πληγώνουν και να της κάνουν ένα σωρό μικρές λακκούβες στη λαμαρίνα της και έτσι να  ξεθωριάζει το χρώμα της.

Κι εμείς φοβισμένοι απ’ την καταιγίδα να σκουπίζουμε με το πίσω μέρος της παλάμης τα χνώτα μας στα τζάμια για να βλέπουμε καλύτερα στον βρεγμένο δρόμο που οδηγούσαμε. Στην ουσία με την καινούργια περιπέτεια τ’ αυτοκίνητο να έχει χάσει την αστραφτερή του όψη κι εμείς να βλέπουμε λιγότερο, είτε μακριά, είτε κοντά δεν έχει σημασία να το διευκρινίσουμε. Σημασία έχει όμως ότι απ’ εδώ και πέρα θα κυκλοφορούμε με χοντρά γυαλιά στα μάτια μας για να είμαστε σίγουροι όπου και να πατάμε στη γη μας και ποιο είναι τ’ όνομα του φίλου μας που μας λέει «καλημέρα» απ’ τ’ απέναντι πεζοδρόμιο.

Κάτι μου θυμίζουν αυτές οι τζαμαρίες απ’ τα χρόνια του παππού μου αλλά τι; Θα το θυμηθώ όμως σίγουρα!

Τέλος πάντων, είπαμε πάλι πως αυτό ήτανε και πως το κακό εδώ θα σταματήσει. Και στο τέλος-  τέλος δε χάθηκε κι ο κόσμος που το ένδοξο αμάξι μας άρχισε να παλιώνει στα χρόνια και στην πολυκαιρία αλλά και τα νιάτα μας που πέταξαν κι έφυγαν κι έγιναν «χρόνια χελιδόνια»  και χάθηκαν στα τέσσαρα σημεία του ορίζοντα, όλο και με κάποιες απώλειες επάνω μας για να μην ξεχνάμε τον άνθρωπο «γυαλί».

Εμάς το ταξίδι συνεχίζεται και ποιος νοιάζεται για τα τριξίματα στο όχημα, την τσαλακωμένη μούρη μπροστά και τη ρόδα του που στράβωσε και είναι έτοιμη να ξεκολλήσει; Αλλά και για τη βιτρίνα μας, που φτάσαμε να γίνουμε αγνώριστοι με μια περιποιημένη φαλακρίτσα στην οροφή, με δυο- τρία κόκκαλα σκουριασμένα και που δε λένε ν’ ανοίξουν με τίποτα οι κλειδώσεις τους, τις γυαλαμπούκες στα μάτια και τις περισσότερες μέρες που περπατάμε στραβά σαν εκείνον τον κάβουρα στο τραγούδι του Τσιτσάνη που ψάχνει να βρει στην έρημη ακρογιαλιά την αγαπημένη του κι άπιστη καβουρίνα.

Μπροστά ρε παιδιά και πίσω ρε συ αναθεματισμένο κακό και σε φάγαμε. Όπως και να το κάνουμε η ελπίδα πεθαίνει τελευταία!

 Ώσπου νά πάλι καινούργια ντράβαλα.

Μέσα στη Θήβα τ’ ονειρεμένο αμάξι μας πάλι μας άφησε. Έσβησε ο κινητήρας του και δεν κουνιότανε γρι παραπέρα με μας επάνω του ξαπλωμένους από αρτηριακές πιέσεις και στραβοχτυπήματα καρδιάς να περιμένουμε νέους γιατρούς και νέα μαστόρια για γενικές επισκευές κι ευτυχώς όχι ακόμα για πέταμα που λέει ο λόγος. Και δεν ήταν μόνο αυτό. Κοντά στις άλλες βλάβες έσπασε και το τιμόνι του κι εμείς απ’ τη ζάλη δε βλέπαμε μπροστά μας ούτε τη μύτη μας. Βλέπεις σ’ αυτές τις περιπτώσεις η μια κακοτυχιά φέρνει την άλλη και όπως όλες γαντζώθηκαν σαν τις βδέλλες στα δύστυχα σώματα, βρες εσύ τρόπο να τις διώξεις και να πάρεις μια ανάσα για «καλύτερες μέρες» κατά τα προεκλογικά σποτάκια των κομμάτων..

Αστοχία υλικού για τ’ αμάξι αποφάνθηκαν οι ειδήμονες και για μας αύξηση χοληστερίνης και τριγλυκερίδιων στο αίμα, χωρίς όμως να μπορούν να δικαιολογήσουν με βεβαιότητα την αιτία.

Πάνω στο πατατράκ, μήπως και κάνουνε λάθος, πήγαμε κι αλλού σε άλλους και καλύτερους επιστήμονες να πάρουμε την απάντηση. Αλλά τίποτα. Έτσι, στο τέλος, περιπλανώμενοι Ιουδαίοι, επιστρέψαμε απ’ εκεί που ξεκινήσαμε, συμβιβαζόμενοι με την σκληρή πραγματικότητα.

Μεγαλώσαμε!

Άστο καλό. Μέχρις εδώ και δεν πάει άλλο. Βαρεθήκαμε τις ανακαινίσεις και τα ρετουσαρίσματα. Μ’ ενέσεις, φάρμακα και βοτάνια δε φτιάχνεις καινούργιους ανθρώπους,  ούτε με παλιά υλικά καινούργια αυτοκίνητα.

Αλλά πάλι… δε γίνεται Εμείς πρέπει να πάμε. Να φτάσουμε μια μέρα στο τέρμα μας, στην Αθήνα. Έστω και έτσι, λαβωμένοι. Έστω και με σαράβαλο τ’ αμάξι που τόσο αγαπήσαμε και που τώρα πια μόνο για παλιοσίδερα κάνει να τ’ αγοράσουν όσο κι όσο οι παλιατζήδες!

                                                                                                 20 - 6 – 2022

                                                                                              ΤΡΥΦΩΝ ΟΥΡΔΑΣ

 

Στο 41ο Φεστιβάλ Βιβλίου

Γόνιμο και παραγωγικό το χθεσινό απόγευμα στο 41ο Φεστιβάλ Βιβλίου στην παραλία της Θεσσαλονίκης.

Συναντήθηκα με παλιούς και νέους φίλους, αλλά και καλές φίλες από τα παλιά, στο περίπτερο των εκδόσεων "Μπαρμπουνάκης".

Με την ευκαιρία έδωσα και μια συνέντευξη στο προσωρινό στούντιο του Ρ/Στ Μακεδονία της ΕΡΤ3 (958 FM) για το πρόσφατο βιβλίο μου (Σύνοψη Προϊστορίας...).

Οφείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Πρόεδρο του Συνδέσμου Εκδοτών Βόρειας Ελλάδας και καλό φίλο Μπάμπη Μπαρμπουνάκη (φωτ) για την άψογη συνεργασία μας γενικότερα και ειδικότερα για την προώθηση του βιβλίου μου:

«Σύνοψη Προϊστορίας και Ιστορίας του ελλαδικού χώρου μέχρι το τέλος της Αρχαϊκής Περιόδου (500 π.Χ.)».

Δημήτρης Ε. Ευαγγελίδης

 

Πανελλήνιο Φεστιβάλ Βιβλίου Θεσσαλονίκης

 Ξεκίνησε το Πανελλήνιο Φεστιβάλ Βιβλίου Θεσσαλονίκης από την Παρασκευή 24 Ιουνίου. Λεπτομέρειες στο παρακάτω Δελτίο Τύπου. Θα είμαστε εκεί...

Δελτίο Τύπου

Πανελλήνιο Φεστιβάλ Βιβλίου Θεσσαλονίκης

41 χρόνια κοντά στο βιβλίο και στον πολιτισμό

Σαρανταένα συνεχή χρόνια ο θεσμός του Φεστιβάλ Βιβλίου αποτελεί ένα μοναδικό και αναπόσπαστο κομμάτι δράσης για το βιβλίο στην πόλη της Θεσσαλονίκης που με τη λειτουργία του αντικατοπτρίζει την ανεπανάληπτη αυτή σχέση που έχουν οι επισκέπτες κάθε χρόνο με αυτό εν όψει του καλοκαιριού.

Από την Παρασκευή 24 Ιουνίου και έως τις 10 Ιουλίου ο χώρος της παραλίας του Λευκού Πύργου και κατά μήκος μέχρι τη Στάση Στρατηγείου με τα χιλιάδες βιβλία στα περίπτερα των εκθετών θα δημιουργήσουν μια μαγική εικόνα, η οποία και με τη συντροφιά της θαλάσσιας αύρας θα αποζημιώνει καθημερινά τον πιο μικρό έως και τον μεγαλύτερο φίλο του, που θα προτιμήσει να ενημερωθεί και να προμηθευτεί τα βιβλία του.

Όλο αυτό το διάστημα από τις 7 το απόγευμα και έως τις 11.00 το βράδυ οι επισκέπτες έχουν την ευκαιρία να έρθουν σε επαφή με την ελληνική βιβλιοπαραγωγή με νέες κυκλοφορίες βιβλίων αλλά και παλαιότερες και να παίρνουν μέρος σε διάφορα χάπενινγκ-διαγωνισμούς.

Επίσης να επικοινωνήσουν με συγγραφείς στα περίπτερα των εκθετών που θα βρίσκονται καθημερινά και θα υπογράφουν τα βιβλία τους, ενώ θα μπορούν να παρακολουθήσουν τις παράλληλες εκδηλώσεις που θα γίνονται στο χώρο των εκδηλώσεων μπροστά στο Άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Σε δήλωσή του ο πρόεδρος του ΣΕΚΒΕ Μπάμπης Μπαρμπουνάκης τόνισε «με σύμμαχο τον καλό καιρό και τη συνεχή προσέλευση των πολιτών η οποία και φέτος προσδοκούμε να ξεπεράσει κάθε προηγούμενο, είμαστε αισιόδοξοι πως θα έχουμε πολύ θετικά αποτελέσματα για το βιβλίο και τον πολιτισμό. Δεχόμαστε κάθε φορά την αγάπη τους, τη στήριξη τους στο θεσμό και τους ευχαριστούμε πολύ. Είμαστε βέβαιοι ότι, με την επίσκεψή τους με τις οικογένειες και τους φίλους τους από την πόλη αλλά και την ευρύτερη περιοχή της Μακεδονίας, θα είναι αρκετά ικανοποιημένοι με το εύρος των 40.000 τίτλων βιβλίων που μπορούν να δουν και των 200 εκδοτών που συμμετέχουν από όλη την Ελλάδα. Το βιβλίο μπορεί και στέκεται και αντιστέκεται αξιοπρεπώς στις δυσκολίες της ανθρωπότητας, της πανδημίας, των αυξήσεων και κάνει τον άνθρωπο να είναι αισιόδοξος προς το μέλλον.

Σας καλούμε λοιπόν όλους να έρθετε στην Έκθεση Βιβλίου και να κάνουμε την όμορφη παραλία μας κάθε μέρα να ζει στους ρυθμούς μιας «Γιορτής» της ενημέρωσης, της ανάγνωσης, της δημιουργίας, της φιλαναγνωσίας και του πολιτισμού που μας προσφέρει το Φεστιβάλ».

Παράλληλα θα πραγματοποποιηθούν :

α. διαγωνισμός φωτογραφίας του Φεστιβάλ που θα διεξάγεται καθ’ όλη τη διάρκεια λειτουργίας του. Οι επισκέπτες θα μπορούν να στείλουν τη φωτογραφία τους, στα emails του ΣΕΚΒΕ sekve@otenet.gr ή sekvethes@gmail.com, με όλα τα στοιχεία επικοινωνίας τους ή και μήνυμα στο face book στη σελίδα: Φεστιβάλ Βιβλίου Θεσσαλονίκης. Μετά τη λήξη του 41ου Φεστιβάλ θα ανακοινωθούν τα αποτελέσματα και θα υπάρχει και βραβείο (βιβλία).

β. ψηφίζουμε το βιβλίο του Φεστιβάλ

οι επισκέπτες θα μπορούν να ψηφίσουν στην κάλπη που θα βρίσκεται στην Γραμματεία της Έκθεσης (αριθμός εκθετηρίου 58) , για να αναδείξουμε και φέτος το Βιβλίο του Φεστιβάλ.

γ. Έρευνα στο χώρο από την εταιρεία Interview με την συμμετοχή του κοινού.

Στις 29 Ιουνίου από τις 7 το απόγευμα και έως τις 10 το βράδυ οι δημοσιογράφοι της ΕΡΤ3 Αλέξανδρος Τριανταφύλλου και Πάρις Παρασχόπουλος θα μεταδίδουν τις εκπομπές τους ζωντανά από το χώρο του Φεστιβάλ Βιβλίου στην παραλία.

Για τρίτη συνεχή χρονιά σε συνεργασία με το Δημοτικό Ραδιόφωνο FM100 οι συγγραφείς θα δίνουν συνέντευξη τηλεφωνικά πριν την έναρξη λειτουργίας και στη συνέχεια θα μεταδίδεται από την ηχητική εγκατάσταση του Φεστιβάλ Βιβλίου για τους επισκέπτες.

Φέτος το 41o Φεστιβάλ Βιβλίου αφιερώνεται στα 100 χρόνια από τη Μικρασιατική Καταστροφή.

Ο Σύνδεσμος Εκδοτών Βόρειας Ελλάδας με την ευγενική χορηγία του Πολιτιστικού Οργανισμού Καλλιτεχνών Ελλάδος Π.Ο.Κ.Ε. θα πραγματοποιήσουμε Επετειακή συναυλία αφιέρωμα στη Μικρά Ασία –με τίτλο: Υπόκλιση στο παρελθόν … την Τετάρτη 6 Ιουλίου ώρα 9 μ.μ. ( χώρος εκδηλώσεων, εξέδρα δίπλα στο άγαλμα του Μεγ. Αλεξάνδρου.),με την καταξιωμένη ερμηνεύτρια και αγαπημένη φωνή του συνθέτη Γιάννη Σπανού, Ντίνα Παπαϊωάννου.

Τα επίσημα εγκαίνια θα πραγματοποιηθούν το Σάββατο 25 Ιουνίου ώρα 8.30 στην εξέδρα. Το πρόγραμμα θα ξεκινήσει από τις 7.30 με την παρουσία της Φιλαρμονικής Ορχήστρας Δήμου Θεσσαλονίκης και θα ακολουθήσει μουσικό αφιέρωμα με τίτλο «Μνήμη…Μικρά Ασία…Σμύρνη…Και 100 χρόνων μνήμη…1922 με 2022» με την Κατερίνα Μακρή.

Το Φεστιβάλ συνδιοργανώνεται από τον Σύνδεσμο Εκδοτών Βόρειας Ελλάδας και τον Δήμο Θεσσαλονίκης. Τελεί δε υπό την αιγίδα: του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού, του Υπουργείου Εσωτερικών (Τομέας Μακεδονίας Θράκης),σε συνεργασία με την Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας.

Στο Φεστιβάλ Βιβλίου επίσης συμμετέχουν η Αντιπροσωπεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στην Ελλάδα, το Γραφείο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην Ελλάδα, ο Δήμος Θεσσαλονίκης, η Ιερά Μητρόπολη Θεσσαλονίκης, το Σώμα Εθελοντών Σαμαρειτών, Διασωστών και Ναυαγοσωστών του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού κ.ά.