Βιβλιόφιλοι Έδεσσας

Πετάξτε τα βιβλία και διδάξτε…. πατριδογνωσία

2012-02-11T12:53:00.001+02:00

Πετάξτε τα βιβλία και διδάξτε…. πατριδογνωσία

«εκ των γραμμάτων γεννάται η προκοπή και λάμπουν τα έθνη»
Ρήγας Φερραίος

Γράφει ο Δ. Νατσιός
Δάσκαλος, Κιλκίς

«Εις των Φράγκων υποσχέσεις μη στηρίζετε ελπίδας/ Έμπορος ο βασιλεύς των αγοράζει και πωλεί/ Εις των τέκνων σας τας λόγχας και ασπίδας και κοπίδας,/ Εις αυτά, αυτά και μόνον η ελπίς ας στηριχθεί./ Από τους αγρίους Τούρκους και τους πονηρούς Λατίνους/ Όσο δυνατοί κι αν είσθε δεινούς τρέχετε κινδύνους» (Κ. Σαρδέλη «Η Ρωμηοσύνη και ο Φώτης Κόντογλου», εκδ. «Αστήρ», σελ. 47).

Το ποίημα, το παραπάνω απόσπασμα, δεν είναι γραμμένο, όπως θα περίμενε κανείς, από Ρωμηό. Είναι του λόρδου Βύρωνα από το έργο του «Δον Ζουάν». Δυστυχώς το μόνο που διδάσκει η ιστορία είναι ότι κανείς δεν διδάσκεται απ’ αυτήν. Οι Λατίνοι, οι Φραγκογερμανοί είναι πονηροί, γράφει ο ποιητής, τα δάνειά τους, η μνημονιακή φρίκη, τα φάρμακά τους, μας εξοντώνουν.

«Τρία πράγματα εχάλασαν την Ρωμανίαν όλην, ο φθόνος, η φιλαργυρία και η κενή ελπίδα», έλεγε ένας παροιμιακός λόγος των χρόνων της Άλωσης της Πόλης. Ας προσέξουμε την «κενή ελπίδα», τα «λόγια τα παχιά», τα «λιθάρια στον τουρβά», όπως έλεγε ο Μακρυγιάννης. Το ζητούμενο σήμερα είναι ο απεγκλωβισμός, η απελευθέρωσή μας από το καταδιεφθαρμένο κομματικό κράτος, η καινή, και όχι η κενή, ελπίδα. Πού να την βρούμε όμως, πώς θα απεκδυθούμε το ξεραμένο φιδόδερμα του κενού, της θλίψης, της παραίτησης;

Κάθε πρωί μπαίνω στην τάξη και έχω ενώπιόν μου 25 παιδιά. Πρόσωπα φωτεινά, δροσερές ελπίδες, γέλια τραγανιστά, όλο φως η αίθουσα. (Μα και η λέξη αίθουσα, φως σημαίνει. Εκπληκτικά τα παιχνιδίσματα της γλώσσας μας. Το αρχαίο ρήμα αίθω, σημαίνω καίω, φωτίζω, ανάβω. Από το ρήμα αυτό παράγεται η αίθουσα).

Σκέφτομαι, όλοι μας περιμένουμε τον Ένα, τον χαρισματικό, τον ηγέτη «για να μας βγάλει από την κρίση». Εις μάτην. «Το της πόλεως ήθος ομοιούται τοις άρχουσι». Μας κατάντησαν σαν τα μούτρα τους, από μπακίρι, χρυσό δεν βγάζεις. Αλλού βρίσκεται η λύση. Γυρίζω πίσω, μνημονεύω Διονύσιο Σολωμό. Το 1842, την ημέρα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και της Ανάστασης του Γένους, γράφει σε γράμμα του στον Τερτσέτη, τον απομνημονευματογράφο του Κολοκοτρώνη: «Είναι 21 χρόνια που σαν σήμερα η Ελλάδα έσπασε τις αλυσίδες. Η μέρα αυτή του Ευαγγελισμού είναι μέρα για χαρά και δάκρυα. Χαρά για τα μελλούμενα, δάκρυα για την σκλαβιά την περασμένη. Και για το σήμερα τι να πω; Η διαφθορά είναι τόσο γενική κι έχει ρίζες τόσο βαθιές, που σε κάνει να σαστίζεις. Μόνο όταν τα αίτια της διαφθοράς εξολοθρευτούν πέρα για πέρα, θα μπορέσουμε να έχουμε μιαν ηθική αναγέννηση. Τότε το μέλλον μας θα είναι μεγάλο, όταν όλα στηριχτούν στην ηθική, όταν θριαμβεύσει η δικαιοσύνη, όταν τα γράμματα καλλιεργηθούν, όχι για μάταιη επίδειξη. (σ.σ.: οι «νεόπλουτοι της μάθησης» όπως έλεγε ο Σεφέρης), παρά για όφελος του λαού, που έχει ανάγκη από Παιδεία και από μόρφωση εθνική. Τότε θα έχουμε – ή μάλλον θα έχουν τα παιδιά μας – μιαν ηθική αναγέννηση και το μέλλον της πατρίδας μας θα είναι μεγάλο».

Σκέφτομαι, μες στην τάξη, έχοντας μπροστά μου την αθωότητα του παραδείσου, τα παιδιά, ότι από εδώ, την τάξη, πρέπει να αρχίσει το ανέβασμα. Απαραίτητη προϋπόθεση η αίσθηση του Χρέους. Στην πατρίδα ανήκουμε, δεν μας ανήκει. Η ιθαγένεια είναι δάνειο, που όσο το υπηρετείς και το αποπληρώνεις, κάθε στιγμή της ζωή σου, συμβάλλεις στην «τεκνογονία της αρετής». Είναι «ζυγός χρηστός και φορτίον ελαφρόν» η διακονία της πατρίδας.

Έχω πάντα κατά νου ότι ζούμε, έχει ειπωθεί από τον Χατζηδάκι, μια νέα Τουρκοκρατία, ύπουλη και δολερή. Ο εξευρωπαϊσμός μας ήταν το καλλιτεχνικό όνομα της νέας δουλείας. Η παιδεία, η διδαχή ημών των δασκάλων, να λάβει την μορφή του «Κρυφού Σχολειού». Δεν είναι ώρα για πολλές γραμματικές, φλυαρίες των άχρηστων βιβλίων, ανούσιες παπαγαλίες. Ας πεταχτούν στην άκρη τα βιβλία και ας μιλήσει η καρδιά. Παλιά υπήρχε ένα μάθημα, που το έλεγαν «πατριδογνωσία». Αυτό δεν θέλουν σήμερα οι μαθητές μας; Να γνωρίσουν την πατρίδα τους. Αυτό που βλέπουμε και βλέπουν τα άγουρα μάτια σήμερα δεν είναι ο τόπος μας, «αλλά ένας εφιάλτης με ελάχιστα φωτεινά διαλείμματα, γεμάτα με μια πολύ βαριά νοσταλγία. Να νοσταλγείς τον τόπο σου, ζώντας στον τόπο σου τίποτε δεν είναι πιο πικρό», γράφει με πίκρα ανείπωτη ο Σεφέρης. Το μάθημα της «Πατριδογνωσίας», η νοσταλγία του τόπου, να γίνει νόστος («νόστιμο ήμαρ»), να γυρίσουμε πίσω, να επιστρέψουμε, «ελθόντες εις εαυτόν», στο ένδοξο καλυβάκι μας και να πιάσουμε το νήμα από την αρχή. Στο Δημοτικό σχολείο μπορεί να γίνει αυτό. Προλαβαίνουμε. Οι ψυχές των μικρών παιδιών δεν έχουν σακατευτεί από τα δηλητήρια που «χάλασαν» τις γενιές της «Αλλαγής». Αφήσαμε τόσα χρόνια την παιδεία, την μόρφωση των Ελλήνων στα χέρια της ψευτοπροοδευτικής λέπρας, των σαλταδόρων και καταντήσαμε ρεντίκολο της Οικουμένης. Η λεγόμενη κρίση είναι συνέπεια μιας ορισμένης παιδείας. Εφ’ όσον αυτή η Παιδεία του χαβαλέ, της κατάληψης, του ασύλου, της μετριοκρατίας των εκπαιδευτικών ευθύνεται γιά την φρίκη, οφείλουμε να την πετάξουμε εκεί που ανήκει: στον υπόνομο της ιστορίας. (Όσοι διετέλεσαν υπουργοί Παιδείας, τα τελευταία 30-40 χρόνια, θέλουν… κρέμασμα).

Ξέρω, εκ πείρας, ότι το να διδάσκεις σήμερα, «ψυχή και Χριστό», εν μέσω της ιδεολογικής τρομοκρατίας, που ασκούν οι αριστερόφωνοι συνδικαλιστές, είναι δύσκολο. Στοχοποιείσαι. Η συνταγή γνωστή: «Εξόντωση διά της γραφικότητας». Μα θέλει αρετή και τόλμη η ελεύθερη διδασκαλία. «Ουδείς καθεύδων έστησεν τρόπαιον» (Μ.Βασίλειος) Ας τσιρίζουν οι… παιδοκτόνοι. (Παιδοκτόνους ονομάζει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος τους γονείς και διδασκάλους, πουν αμελούν την σωστή αγωγή των παιδιών. «Τούτους εγώ… και αυτών των παιδοκτόνων χείρους είναι φαίην αν». Και από παιδοκτόνους χειρότεροι… ΕΠΕ 24, 468 «προς πιστόν πατέρα»).

Αυτή η παιδοκτονία, η μη ανατροφή και μόρφωση των παιδιών με τα «παλιά, δικά μας πλούτη» (Παλαμάς), πρέπει, εσχάτη ώρα εστί, πρέπει να σταματήσει. Η γνώμη του αγίου Χρυσοστόμου έχει μεγαλύτερη βαρύτητα από της κάθε ανθυπομετριότητας που τάχα και υπουργεί την εκπαίδευση.

Επαναλαμβάνω: πετάξτε, όσοι πιστοί, όσοι φιλότιμοι δάσκαλοι, τα βιβλία για μία ώρα την ημέρα στην άκρη. Διδάσκουμε στα παιδιά τι χάσαμε, τι έχουμε, τι μας πρέπει. Δεν φοβόμαστε την… σκόνη της ιστορίας. «Ουκ έδωκεν ημίν ο Θεός πνεύμα δειλίας, αλλά δυνάμεως». (Τιμ. 1,7). Να πιάσουμε πάλι την διήγηση από την αρχή, να τους διδάξουμε δύο ονόματα: Ελλάς και ελευθερία. Να αποστηθίσουν, ή καλύτερα, «να εσωστηθίσουν», όπως έλεγε ο μακαριστός Γέροντας Παϊσιος ο Αγιορείτης, αυτά τα δύο «μαθήματα».

http://olympia.gr/2012/01/24/%CF%80%CE%B5%CF%84%CE%AC%CE%BE%CF%84%CE%B5-%CF%84%CE%B1-%CE%B2%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B4%CE%B9%CE%B4%CE%AC%CE%BE%CF%84%CE%B5-%CF%80%CE%B1%CF%84%CF%81%CE%B9%CE%B4/#more-121205

Εκείνος που έκανε… την µεγάλη άρνηση

2012-02-09T22:09:00.000+02:00

CHE FECE… IL GRAN RIFIUTO (1901)

‘colui che fece per viltade il gran rifiuto’ (Inf. 3.59–60)

[Ο τίτλος αυτού του ποιήματος του μεγάλου Αλεξανδρινού προέρχεται από την «Κόλαση» του ∆άντη (Στροφή 3 στίχοι 59-60)]. Ένα από τα κορυφαία ποιήματα του Κωνσταντίνου Καβάφη.
ΔΕΕ

«Εκείνος που έκανε… την µεγάλη άρνηση»

Σε µερικούς ανθρώπους έρχεται µια µέρα

που πρέπει το µεγάλο Ναι ή το µεγάλο το Όχι

να πούνε. Φανερώνεται αµέσως όποιος τόχει

έτοιµο µέσα του το Ναι, και λέγοντάς το πέρα

πηγαίνει στην τιµή και στην πεποίθησί του.

Ο αρνηθείς δεν µετανοιώνει. Αν ρωτιούνταν πάλι,

όχι θα ξαναέλεγε. Κι όµως τον καταβάλλει

εκείνο τ’ όχι –το σωστό– εις όλην την ζωή του.

ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΣΤΗ ΘΡΑΚΗ ΤΟΥ 19ου ΑΙΩΝΑ

2012-02-07T23:36:00.001+02:00

Ο ομιλητής ενώ αναπτύσσει το θέμα του

ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΣΤΗ ΘΡΑΚΗ ΤΟΥ 19ου ΑΙΩΝΑ

Το Σάββατο 4 Φεβρουαρίου η Πανελλήνια Ομοσπονδία Θρακικών Σωματείων (ΠΟΘΣ), οργάνωσε στη Θεσσαλονίκη την κοπή της πίττας της. Στο πλαίσιο αυτής της εκδήλωσης, η του ΠΟΘΣ τίμησε με επίδοση σχετικής πλακέττας τον καθηγητή Κωνσταντίνο Βακαλόπουλο για το σύνολο του επιστημονικού έργου του αναφορικά με τη Θράκη.

Κεντρικός ομιλητής ήταν ο Θρακιώτης δημοσιογράφος Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης, ο οποίος ανέπτυξε το θέμα "Το Θέατρο στη Θράκη κατά τον 19ο αιώνα".

Στην εκδήλωση παρέστησαν μεταξύ άλλων, εκπρόσωπος του Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης, ο υφυπουργός Δημοσίων Έργων Ιωάννης Μαγκριώτης (με θρακική ρίζα εκ πατρός) ο βουλευτής της ΝΔ Σταύρος Καλαφάτης, πρόεδροι θρακικών σωματείων, Θρακιώτες και Θρακιώτισες, αλλά και φίλοι και φίλες της Θράκης".

Τους παρισταμένους χαιρέτισε με θερμά λόγια, ο πρόεδρος της ΠΟΘΣ κ. Ελευθέριος Χατζόπουλος.

Επίδοση τιμητικής πλακέτας στον ομιλητή

από τον πρόεδρο της ΠΟΘΣ κ. Ελευθέριο Χατζόπουλο.

Κάτω αριστερά ο καθηγητής Κωνσταντίνος Βακαλόπουλος

Ο κεντρικός ομιλητής Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης, αναπτύσσοντας το θέμα του, τόνισε, παρουσιάζοντας και σχετικές διαφάνειες, τα ακόλουθα:

"Η άνθηση του θεάτρου στη Θράκη, κατά τη διάρκεια του ΙΘ΄ αιώνα, είναι μια από τις άγνωστες εποποιίες του Πολιτισμού της ευρύτερης περιοχής, που την εποχή εκείνη, υπό ενιαία μορφή, τελούσε υπό τον ζυγό των Οθωμανών με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Οι Θράκες των μεγάλων αστικών κέντρων, χρησιμοποίησαν την τέχνη του Θεάτρου, για να διδάξουν στις νεώτερες γενιές, την ιστορία του Ελληνισμού, ανεβάζοντας ανάλογα έργα, αλλά και για να διευρύνουν τους πνευματικούς ορίζοντες των συμπατριωτών τους.

Τα στοιχεία που υπάρχουν για το Θέατρο στη Θράκη, αφορούν κυρίως τις αρχές του 20ου αιώνα, ενώ σπανίζουν τα στοιχεία για τα χρόνια του ΙΘ΄ αιώνα, που προηγήθηκαν. Αυτήν ακριβώς την εποχή, επιχειρούμε διερευνήσουμε και να φωτίσουμε εδώ.

Είναι μάλιστα εντυπωσιακό το γεγονός, ότι όσοι στα χρόνια εκείνα ασχολήθηκαν με το Θέατρο στη Θράκη, είχαν συναίσθηση της πολλαπλής ψυχαγωγικής και επιμορφωτικής χρησιμότητας αυτής της μορφής της Τέχνης. Συναίσθηση, που μας οδηγεί ευθέως, σε πρακτικές και αντιλήψεις της εποχής μας, με τα ποικίλα Δημοτικά περιφερειακά θέατρα, γνωστά με την συντομογραφία ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ!

Για την μεγάλη άνθηση του θεάτρου στη Θράκη του ΙΘ΄ αιώνα και την αντίληψη για την ωφελιμότητά του, αντί άλλου σχολίου, θα παραθέσω από τον «Νεολόγο» της Κωνσταντινούπολης της 11 Μαΐου 1874, την ακόλουθη παράγραφο, ανταπόκρισης από τη Βάρνα.

«Εάν αι των κεντρικωτέρων πόλεων αι δημαρχίαι αφίνοντο ελεύθεραι να κτίσωσιν εν εκάστη εξ αυτών ανά έν θεατρίδιον, ο λαός εντός ολιγίστων ετών θα εμορφούτο εις ήθη και φρονήματα κοινωνικότατα, ών ατυχώς στερείται εν πολλοίς ήδη. Παρετηρήθη, ότι βαθείαν προξενώσιν αίσθησιν τα έμπρακτα ταύτα διδάγματα εις τους συνοίκους ημών Οθωμανούς…».

Δηλαδή, όσα σήμερα ονομάζονται Δημοτικά Περιφερειακά Θέατρα και χρησιμοποιούνται για την άσκηση πολιτιστικής πολιτικής, και για την παροχή ψυχαγωγίας στο λαό, υπάρχουν σαν σύλληψη και όραμα, στις λίγες λέξεις της ανταπόκρισης αυτής, από την πατρίδα του Κώστα Βάρναλη και μάλιστα από το 1874, πριν καν γεννηθεί ο μεγάλος ποιητής μας.

Από τα στοιχεία που υπάρχουν κυρίως στον Τύπο της εποχής εκείνης, προκύπτει ότι στη Θράκη, το θέατρο είχε σημαντική θέση μεταξύ των Ελλήνων και σε πολλές περιπτώσεις, αυτό είδος της ψυχαγωγίας επηρέαζε και τους Οθωμανούς.

Η Βάρνα δείχνει και από άλλα στοιχεία, πως είχε κάνει προόδους στον τομέα του θεάτρου, αφού ανέβαζε έργα του ευρωπαϊκού αλλά και του νεοελληνικού ρεπερτορίου της εποχής.

Στο «Νεολόγο» της Κωνσταντινούπολης στις 4 Μαρτίου 1871, αριθμ. φύλου 746, δημοσιεύθηκε μια ανταπόκριση από την οποία προκύπτει, ότι το σημαντικό αυτό λιμάνι του Ευξείνου Πόντου, πρέπει να είχε αποκτήσει θέατρο, από το 1860 τουλάχιστον. Οι νέοι της πόλης συμμετείχαν εθελοντικά στο ανέβασμα των έργων και είχαν όλη την άλλη φροντίδα για την λειτουργία του. Τα έσοδα από τις παραστάσεις τα διέθεταν για την ενίσχυση των σχολείων.

Είναι εκπληκτικός, ο μεγάλος αριθμός των σημαντικών μάλιστα έργων που ανέβαζαν. Γράφει στην αξιοσημείωτη ανταπόκριση ο «Νεολόγος» ότι κατά την περίοδο εκείνη, είχαν διδαχθεί από σκηνής οι τραγωδίες «Ο οδοιπόρος» του Π. Σούτσου, «Ο Όμασις ή Ιωσήφ εν Αιγύπτω» του Λορμιάν και ο «Σαούλ» του Αλφιέρη καθώς και οι κωμωδίες «Γάμος άνευ νύμφης» του Αλεξ. Ρίζου Ραγκαβή, «Ο ακούσιος ιατρός» του Μολιέρου, «Δικηγορικά γελοία», «Κομψευόμενος υπηρέτης», «Ο θηριώδης» και η κωμικοτραγωδία «Ο Μανιώδης».

Ως αίθουσα παραστάσεων, χρησιμοποιούσαν την αίθουσα τελετών του Παρθεναγωγείου, που φωτίζονταν από πολυελαίους και λυχνίες. Στους τοίχους, ήταν αναρτημένες εικόνες διάσημων Αρχαίων Ελλήνων. Η ορχήστρα που ήταν χωρισμένη από το κοινό με ένα κιγκλίδωμα έπαιζε στα διαλείμματα ευρωπαϊκή μουσική.

Στην αίθουσα αυτή που είχε κιονοστοιχίες, εκτός από τα υποχρεωτικά εμβλήματα του Σουλτάνου υπήρχαν και ανάγλυφες παραστάσεις του Αγίου Όρους, των ανακτόρων των Φαραώ και του βιβλικού στρατοπέδου του Ισραήλ.

Οι φιλοπρόοδοι κάτοικοι της Βάρνας, θέλησαν να μεταδώσουν τη θεατρική παιδεία και στους Οθωμανούς, αρχίζοντας από τα σχολεία, αλλά συνάντησαν πεισματική άρνηση.

Γράφει συγκεκριμένα ο άγνωστος ανταποκριτής:

«Τελευταίαν δεν δύναμαι να παρέλθω εν σιγή και πρότασιν τινά της εφορίας των ημετέρων σχολείων προς τους εν τέλει της διοικήσεως όπως ευμενώς αποδεχθώσι ούτοι παράστασιν τινά προς όφελος των Οθωμανικών σχολείων του δήμου. Αλλ’ η ευγενής εκείνη προσφορά, εν πνεύματι συμπατριωτισμού και αδελφότητος προταθείσα, εντελώς απερρίφθη».

Η Βάρνα αποδείχθηκε πρωτοπόρα και ριζοσπαστική.

Στη Βάρνα στις αρχές Φεβρουαρίου 1874 όπως γράφει ο «Νεολόγος» στις 11 Φεβρουάριου 1874, στη μεγάλη αίθουσα του Παρθεναγωγείου δόθηκε παράσταση, στην οποία επαναλήφθηκε η τριλογία του Ι.Μ. Ραπτάρχη «Άγγελος Τύραννος» και η μονόπρακτη κωμωδία «Η Κόρη του Παντοπώλου» του Α. Σ. Βλάχου. Οι εισπράξεις διατέθηκαν όπως συνέβαινε πάντα, υπέρ των εκπαιδευτηρίων της πόλης.

Στην ίδια πόλη λίγες μέρες αργότερα, διδάχθηκαν από σκηνής μέσα σε ένα επταήμερο, το δράμα «Η κόρη του Ραβίνου» και η κωμωδία «Φιάκας». Τις παρακολούθησαν περίπου 300 άτομα.

Στην παράσταση μετείχαν οι Ασπρώτης Γεώργιος, Βάλσαμος Νικόλαος, Σεπρικός Λεονάρδος, Τουρλόπουλος Περικλής, Προδρόμου Αλέξανδρος, Γουναρόπουλος Ν., Ποιμενίδης Α., Ξάνθης Δ., Κωνσταντινίδης Γ., Κ. Αϊβάζογλους Π. Θ.

Το Μάιο της ίδιας χρονιάς και επί δύο εβδομάδες δίνονταν στη Βάρνα οθωμανικές δραματικές παραστάσεις με ηθοποιούς Αρμένιους, Αρμένισες και μερικούς Τούρκους. Μεταξύ άλλων έπαιζαν και την εξάπρακτη τουρκική τραγωδία «Λεϊλά και Μετζνούν».

Στη Βάρνα επίσης τέλη Ιανουαρίου του 1875 παίχθηκαν τα προαναφερθέντα έργα «Βελισάριος» και «Η Κόρη του Παντοπώλου» από νέους της πόλης.

Οι νέοι της Βάρνας όμως, που μετείχαν στον τοπικό θίασο βρήκαν το μπελά τους, όταν η εφημερίδα «Θράκη» της Κωνσταντινούπολης στο υπ’ αριθμ. 399 φύλλο της στις αρχές του 1875, τους κατηγόρησε, ότι σφετερίσθηκαν χρήματα των παραστάσεων, που προορίζονταν για την ενίσχυση των σχολείων. Οι θιγόμενοι αντέδρασαν με επιστολή τους, που δημοσιεύεται στο «Νεολόγο» στις 11 Μαρτίου 1875, τονίζοντας:

«Το τοιούτον ουδέν άλλον ή αποκύημα αριδήλου εθελοκακίας και διαβολής, διαψεύδοντες άρδην, αποκαλούμεν τον τοιαύτα γράφοντα διαστροφέα της αλήθειας».

Την επιστολή υπέγραφαν οι Σεπρικός Λεονάρδος, Τουρλόπουλος Περικλής, Βάλσαμος Ν., Κράχτογλους Κ., Τσελεμπάκης Ε.Δ., Τουρλόπουλος Ζαφ., Αϊβάζογλους Δ. Ιατρός, Γουναρόπουλος Ρ.Ν.

Το Δεκέμβριο του 1872 ο Φιλεκπαιδευτικός Σύλλογος της Αδριανούπολης, οργάνωσε θεατρική παράσταση με το γνωστό θίασο του Ι. Βασιλειάδη και στην πρώτη παράσταση που δόθηκε, προσκλήθηκε ο γενικός διοικητής της πόλης Μουχλίς Πασάς και ο πρόξενος της Αυστροουγγαρίας Κομερλόχερ. Στην παράσταση «επαιάνιζεν θίασος γερμανίδων μουσικών».

Την ίδια χρονιά, είχε συσταθεί στην Αδριανούπολη η Φιλόμουσος Αδελφότης «Αγάπη» για την ενίσχυση των σχολείων. Τον Ιανουάριο της επόμενης χρονιάς, σχημάτισε όπως πρόβλεπε και το καταστατικό της θεατρική ομάδα, με σκοπό να ενισχύει και το ταμείο της, από τις παραστάσεις. Στις 13 Ιανουαρίου 1873 μάλιστα, έπαιξαν και το δράμα «Βελισάριος» του Δ. Μισιτζή σε πέντε πράξεις και την μονόπρακτη κωμωδία «Ο Τζαρλατάνος». «Η πρόθυμος συρροή των πατριωτών ημών εξ αμφοτέρων των φύλων υπήρξε λίαν μεγάλη και τολμώ ειπείν πρωτοφανής» έγραψε ο χρονογράφος της εποχής.

Στην Αδριανούπολη, το Δεκέμβριο του 1873, το Διοικητικό Συμβούλιο της Αδελφότητας «Πρόοδος» προχώρησε στη δημιουργία θεατρικής ομάδας με νέους της πόλης. «Απήρτισε κατ’ αυτάς εκ νέων ευφυών και ικανών θίασον, παρασκευάσαν συγχρόνως και σκηνήν αρκούντως ωραίαν, εν τη ευρυχώρω αιθούση της αλληλοδιδακτικής σχολής. Αι παραστάσεις ήρξαντο από της γνωστής κωμωδίας «Βαβυλωνία».

Ευτυχώς στο «Νεολόγο» της Κωνσταντινούπολης έχουν διασωθεί τα ονόματα των πρώτων εκείνων νεαρών ηθοποιών. Ήταν οι Στέφανος Π. Τζιριτίδης και ο αδελφός του Αθανάσιος, Ιάκωβος Δ. Βασίδης, Χ. Αντώνιος Κωνσταντίνου, Αβράμιος Δημητρίου, Γεώργιος Ζελίδης, Ιωάννης Γεωργιάδης, Σταύρος Ιωάννου, Γρηγόριος Θεοδωρίδης, Αθανάσιος Αγγελίδης, Χριστόδουλος Διαμαντίδης, Κωστάκης Βασιλείου.

Στα μέσα του Φεβρουαρίου 1875 οι νέοι της Αδριανούπολης ανέβασαν στην αίθουσα της Φιλομούσου Αδελφότητας θεατρική παράσταση με το έργο «Ο Μανιώδης» που την παρακολούθησε πολύς κόσμος. Αυτή η συρροή κόσμου έκανε τους παράγοντες της πόλης να αρχίσουν να σκέπτονται να χτίσουν αίθουσα θεάτρου.

Το Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς οι νέοι της πόλης που είχαν ασχοληθεί με το θέατρο, δοκίμασαν μια απογοήτευση. Είχε σημειωθεί ένα σημαντικό έλλειμμα στο ταμείο των σχολείων της Αδριανούπολης και όταν προσφέρθηκαν να δώσουν χρηματική ενίσχυση 60 λιρών από θεατρικές παραστάσεις στην Φιλεκπαιδευτική Αδελφότητα της Αδριανούπολης ο μητροπολίτης δεν δέχτηκε την προσφορά, γιατί όπως έλεγε κατά τον «Νεολόγο» δεν αναγνώριζε συλλόγους, αδελφότητες κλπ.

Στις 22 Φεβρουαρίου 1875 στη Φιλιππούπολη παίχθηκε στην αίθουσα του Κεντρικού Ελληνικού Παρθεναγωγείου από νέους εκλεκτών οικογενειών της πόλης η τραγωδία «Αριστόδημος». Παρά το δριμύ ψύχος η αίθουσα ήταν κατάμεστη. Τον Αριστόδημο υποδύθηκε ο Μ. Αργυριάδης.

Στις 4 Φεβρουαρίου 1876 δημοσιεύεται στο «Νεολόγο» η είδηση, ότι «εν Αδριανουπόλει το ελληνικό θέατρον δίδει ελληνικάς παραστάσεις εις άς προς τοις λοιποίς παρευρίσκονται οι πρόξενοι των δυνάμεων μετά των κυριών αυτών και των εκεί παροίκων Ευρωπαίων».

Το ειδησάριο αυτό, δεν διασώζει ούτε τα έργα που παίχθηκαν ούτε τα ονόματα των ηθοποιών. Διασώζει όμως το θεατρόφιλο πνεύμα αυτής της πόλης, που παρουσίαζε γενικότερα μεγάλη πολιτιστική ανάπτυξη.

Από την ίδια εφημερίδα της 23 Φεβρουαρίου 1876 πληροφορούμαστε πάλι ότι πριν από λίγες μέρες στην μεγάλη αίθουσα της αλληλοδιδακτικής σχολής της Καλλίπολης, δόθηκαν από τη νεολαία της πόλης δύο θεατρικές παραστάσεις, για να ενισχυθούν τα σχολεία της. Και εδώ δεν διασώζονται άλλες πληροφορίες.

Οι Θρακιώτες γενικά γλεντούσαν. Η νέα μορφή όμως της διασκέδασης, η ευρωπαϊκή είχε αρχίσει να κάνει την εμφάνισή της και στη Θράκη ιδίως στα μεγάλα αστικά κέντρα. Ο σιδηρόδρομος εκτός από την ανάπτυξη, έφερνε και νέες συνήθειες.

Το Φεβρουάριο του 1875, προφανώς λόγω της Αποκριάς οι υπάλληλοι των σιδηροδρόμων έδωσαν μεγάλο χορό μεταμφιεσμένων στην Αδριανούπολη. Ο Τύπος της εποχής επισημαίνει ότι πήραν μέρος σχετικά λίγοι Αδριανουπολίτες. Λίγες μέρες μετά οι υπόλοιποι παρεπιδημούντες Ευρωπαίοι έδωσαν και αυτοί το δικό τους χορό.

Τον αμέσως επόμενο μήνα, το Φεβρουάριο 1873, το Φιλεκπαιδευτικό Σωματείο των Σαράντα Εκκλησιών «Ελπίς» οργάνωσε θεατρική παράσταση με το δράμα «Ο Εξόριστος Μνηστήρ» και την κωμωδία «Η Κόρη του Παντοπώλου». Η «Ελπίς» είχε ιδρυθεί δύο χρόνια νωρίτερα.

Η μονόπρακτη κωμωδία «Η Κόρη του Παντοπώλου» είχε γραφεί στη δημοτική, από τον Αγγ. Βλάχο, λόγιο και νομομαθή, ο οποίος εισήλθε στο Υπουργείο των Εξωτερικών το 1858 και διαδοχικά έγινε πρεσβευτής, βουλευτής και υπουργός.

Κατά τον ιστορικό του θεάτρου Ι. Σιδέρη «Η Αυλή και οι υπουργοί αποτελούσαν το κέντρο της κοινωνικής ζωής. Η καλή αυτή τάξη, άγουρη και αχόρταγη έβλεπε φυσικά, με μια νεοπλουτική δυσφορία, τους παρακατιανούς να ζητάνε να τους μιμηθούν, σα να φοβόντουσαν, μη χάσουν την αριστοκρατικότητά τους από τον κίνδυνο, μη τυχόν τους ξεπερνούσαν. Αυτή την τάση ενσάρκωσε «Η κόρη του παντοπώλου»…».

Από τις ελάχιστες πληροφορίες που διαθέτουμε για τη Θράκη, της εποχής εκείνης, εντύπωση προκαλεί, ότι στο Διδυμότειχο εξασφάλιζαν πόρους για την Παιδεία μέσω του θεάτρου.

Περί το 1884 έφτασε στην πόλη κάποιος θίασος, ο οποίος μη βρίσκοντας άλλη κατάλληλη αίθουσα για τις παραστάσεις του, ζήτησε να του παραχωρηθεί η αίθουσα της Αστικής Σχολής, που λειτουργούσε δίπλα στον Ιερό Ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Οι παραστάσεις δόθηκαν μάλιστα υπό την αιγίδα του Μουτεσαρίφη (νομάρχη) της περιοχής, του ομογενούς από την Κωνσταντινούπολη, Τζώρτζη Πασά.

Ο θίασος αυτός έδωσε παράσταση υπέρ των εκπαιδευτηρίων της πόλης και μια δεύτερη παράσταση στην αίθουσα του Παρθεναγωγείου της πόλης. Συγκεντρώθηκε μάλιστα ποσό 104 μετζιτίων, δηλαδή 21 Οθωμανικών λιρών, το οποίο παραδόθηκε στην Σχολική Εφορίας της Δημογεροντίας για να διανεμηθεί στα σχολεία του Διδυμοτείχου. Το ποσό αυτό θεωρείται υπέρογκο για τα δεδομένα της εποχής, αν αναλογισθούμε ότι την ίδια χρονιά είχαν προσληφθεί ένας διδάσκαλος της Τουρκικής γλώσσας ο Δημ. Χρηστάκης και ένας διδάσκαλος της Γαλλικής γλώσσας ο Λεοντόπουλος, αντί 4 μετζιτίων μηνιαίως έκαστος.

Θεατρική κίνηση όμως υπήρξε και στο γειτονικό Σουφλί τουλάχιστον από το 1878. Τότε σχηματίσθηκε εκεί ένας δραστήριος όμιλος νέων της πόλης με επικεφαλής έναν άρχοντα του τόπου, τον Γεώργιο Χατζηαποστόλου και πρωτεργάτη τον Μαυρουδή Μπρίκα. Στον όμιλο αυτό μετείχαν επίσης ο Πασχάλης Παπάζογλου (μετέπειτα πρόεδρος του Γεωργικού Συνεταιρισμού) και οι Παναγιώτης Χαραμπάρας, Γεώργιος Δεμερτζής, Απόστολος Πελαργίδης, Μόσχος Γλύστρας, Σταμάτιος Μπαμπαλίτης κ.ά. Ο θεατρικός όμιλος του Σουφλίου ανέβασε τότε έργα όμως «Η Μερόπη», «Ο Ιουστινιανός» κ.ά.

Στη Φιλιππούπολη στις αρχές Νοεμβρίου 1873 έδινε παραστάσεις ο ελληνικός θίασος «Ορφέας» του Κ. Πετρίδη «υπό την προστασίαν του συλλόγου Φιλομούσων». Παίχθηκαν τότε με μεγάλη επιτυχία τα έργα «Μερόπη» και «Ο αρχιληστής Ροβέρτος» καθώς και οι κωμωδίες «Οι τρεις δεκανείς» και τα «Δύο αγάλματα».

Φιλιππούπολη

Η «Μερόπη» ήταν τραγωδία του Δ. Βερναρδάκη. Σε μια ανυπόγραφη παρουσίαση του έργου αυτού στην «Παλιγγενεσία» των Αθηνών το 1866, αναφέρεται μεταξύ άλλων: «…ως άνδρες βλέπομεν εις το θέατρον τραγωδίας ως την Μερόπην, εν ή φέρονται προ των οφθαλμών σκηναί ζωγραφίζουσαι τους εθνικούς πόθους, αδύνατον δε η ψυχή μας να μην επιστραφή εις εαυτήν και να μην αισθανθή το μέγεθος του καθήκοντος, ό έχομεν προς αλλήλους οι ελεύθεροι προς τους δούλους».

Η «Βαβυλωνία» θεατρικό έργο με υπόθεση την νεοελληνική ασυνεννοησία εξαιτίας των διαφορετικών τοπικών διαλέκτων έκανε την πρώτη έκδοσή της στο Ναύπλιο το 1836.

Το 1862 σημειώθηκε στο Ναύπλιο, μια αποτυχημένη εξέγερση αξιωματικών της φρουράς, κατά του οθωνικού καθεστώτος. Τότε ο Γ. Δ. Κανακάρης, υποπρόξενος στη Φιλιππούπολη αποφάσισε να γλεντήσει για την καταστολή της εξέγερσης. Από αυτήν αναφορά πληροφορούμεθα ότι δίνονταν και θεατρικές παραστάσεις σε ιδιωτικούς χώρους αλλά και ότι υπήρχε δυνατότητα να ακούν οι Φιλιππουπολίτες κλασσική μουσική. Σε αναφορά του προς το υπουργείο Εξωτερικών γραμμένη στις 20 Φεβρουαρίου αναφέρει:

«Καθήκον μου εθεώρησα να εορτάσω την χαροποιόν ταύτην αγγελίαν, διό και ιδίαις δαπάναις, έδωσα ιδιωτικήν όλως, εσπερινήν συναναστροφήν εν τη οικία μου την παρελθούσαν τελευταίαν Κυριακήν των Απόκρεω 18 ισταμένου μηνός εις την οποίαν προ του χορού παρεστάθη μικρά κωμωδία».

Στο γλέντι του Κανακάρη παρέστη ο διοικητής της πόλης και ο πρόξενος της Αυστρίας, ενώ δεν ανταποκρίθηκαν στην πρόσκληση οι πρόξενοι της Αγγλίας και της Ρωσίας.

Επιπλέον ο επίσκοπος της Δυτικής Εκκλησίας Ανδρέας Καννόβας, όταν πληροφορήθηκε το σκοπό της διασκέδασης που οργάνωσε ο Κανακάρης, έστειλε ορχήστρα 12 οργάνων, υπό τη διεύθυνση καθολικών ιερέων, για να παίξει μουσική. «Και ούτω- καταλήγει ο Κανακάρης- εγένετο εορτή τοιαύτη οίαν ουδέποτε άλλοτε είδεν η Φιλιππούπολις».

Στη Φιλιππούπολη εξάλλου, το 1875 με πρωτοβουλία του Μητροπολίτη Νεόφυτου, κάθε Τρίτη γινόταν συγκεντρώσεις στις οποίες συνέρεε μεγάλο πλήθος «μεταξύ του οποίου δέον να μνημονεύσω προς τιμήν αυτού, ότι διακρίνεται το ωραίον φύλον» όπως αναφέρει ο χρονογράφος της εποχής εκείνης. Τις διαλέξεις για ποικίλα θέματα, έκαναν οι γιατροί Αντωνιάδης, Βλάδος και Βινθύλος. ο σχολάρχης Σκορδέλης και ο δάσκαλος Αγίας Παρασκευής Θωμάς.

To 1880 ένας θίασος με την επωνυμία «Θέσπις» έδωσε στη Φιλιππούπολη 25 παραστάσεις, στο θέατρο «Απόλλων» της πόλης. Τον επόμενο χρόνο ένας ακόμη θίασος με την ίδια επωνυμία «Θέσπις» έδωσε παραστάσεις, από τον Σεπτέμβριο έως τον Δεκέμβριο του 1881 υπό την διεύθυνση του ηθοποιού Βασίλειου Ανδρονόπουλου, χρησιμοποιώντας την αίθουσα του θεάτρου «Διεθνές». Τα έργα που ανέβαζαν οι θίασοι αυτοί ήταν του Σαίξπηρ, του Μολιέρου, του Γκολντόνι και διάφορα κωμειδύλλια, που ήταν τότε στη μόδα.

Αργότερα το 1889 στη Φιλιππούπολη έδωσε παραστάσεις ο θίασος Σφήκα με πρωταγωνίστρια την μεγάλη ηθοποιό Ευαγγελία Παρασκευοπούλου. Όταν μάλιστα ο θίασος έπαιξε τη «Γαλάτεια» του Βασιλειάδη, παρέστη ο βούλγαρος ηγεμόνας Φερδινάνδος.

Τον ίδιο χρόνο στο θέατρο «Λουξεμβούργο» έδωσε παραστάσεις ο θίασος του Κ. Πέρβελη με το έργο του Κλέωνος Ραγκαβή «Η δούκισσα των Αθηνών» (10 Απριλίου 1889).

Αργότερα έπαιξαν στη Φιλιππούπολη και διάφοροι άλλοι ελληνικοί θίασοι, όπως στα τέλη 1895, όταν έφτασε εκεί από το Παρίσι ο Ελληνικός Δραματικός Θίασος της Αικατερίνης Βερώνη, που έπαιξε τη «Φαύστα» του Δ. Βερναρδάκη, τη «Γκόλφω» του Περεσιάδη, τη «Γαλάτεια», την «Πριγκίπισσα της Βαγδάτης» και άλλα έργα.

Το θέατρο, είχε για καλά εισβάλει στη ζωή των Θρακιωτών, που κατοικούσαν σε μεγαλύτερα αστικά κέντρα. Αν και ορισμένες φορές χρησιμοποιήθηκε και για άλλους σκοπούς, δολιότερους. Όπως τον Ιανουάριο του 1873, όταν στην Βουλγαρική Σχολή της Σιλιστρίας δόθηκε παράσταση για να διακωμωδηθεί ο Οικουμενικός Πατριάρχης και η Ιερά Σύνοδος.

Τα χρόνια που περιγράφουμε ήταν και χρόνια ανόδου του πολιτισμού γενικότερα.

Δεν είναι τυχαίο, ότι από τις μεγάλες θρακικές πόλεις περνούσαν γνωστοί άνθρωποι των γραμμάτων ή διέμεναν σ’ αυτές για μικρά διαστήματα.

Μια τέτοια διέλευση και τετραήμερη διαμονή του ποιητή Αλέξανδρου Σούτσου στην Αδριανούπολη, τον Οκτωβρίου του 1859. Συγκεκριμένα είχε γνωστοποιηθεί στην Αθήνα, ότι λίγες μέρες νωρίτερα πέρασε από την Αδριανούπολη ο ποιητής Αλέξανδρος Σούτσος ο οποίος διέμεινε τέσσερις μέρες και στη συνέχεια αναχώρησε για τη Φιλιππούπολη, απ’ όπου σχεδίαζε να μεταβεί στη Σερβία. Ο Σούτσος είχε διακριθεί όχι μόνο σαν ποιητής, αλλά και σαν πολιτική προσωπικότητα εξαιτίας της συμμετοχής του στους αγώνες για την επικράτηση συνταγματικής τάξης στην Ελλάδα, πριν ακόμα εκδηλωθεί η συνταγματική επανάσταση των Μακρυγιάννη- Καλλέργη εναντίον της ελέω Θεού μοναρχίας του Όθωνα. Το 1859 μάλιστα, δικάστηκε και καταδικάστηκε, όταν κυκλοφόρησε την ποιητική συλλογή του «Ο Περιπλανώμενος» και θεωρήθηκε, ότι ο πρόλογός του περιείχε σκληρά υπονοούμενα για την Οθωνική απολυταρχία.

Το ενδιαφέρον των Θρακιωτών για έργα πολιτισμού και φιλοπατρίας, εκδηλώνονταν με κάθε ευκαιρία. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι όταν το 1865 η ελληνική κυβέρνηση κυκλοφόρησε το Λαχείο των Αρχαιοφίλων, για να ενισχύσει τις αρχαιολογικές ανασκαφές, αμέσως οι Φιλιππουπολίτες έσπευσαν να αγοράσουν το λαχείο της Αθήνας. Ο υποπρόξενος Γ.Δ. Κανακάρης με έγγραφό του ζήτησε να του στείλουν 300 γραμμάτια του λαχείου".

Εκδήλωση στην Θεσσαλονίκη

2012-01-31T22:56:00.000+02:00

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Ο Πρόεδρος και τα μέλη του Δ.Σ. της ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑΣ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ ΘΡΑΚΙΚΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ σε συνεργασία με το ΚΟΙΝΩΦΕΛΕΣ ΙΔΡΥΜΑ ΧΑΡΙΛΑΟΥ Κ. ΚΕΡΑΜΕΩΣ, σας προσκαλούν στην κοπή της βασιλόπιτας της Π.Ο.Θ.Σ. που θα γίνει το Σάββατο 4 Φεβρουαρίου 2012 και ώρα 18:30 στην αίθουσα των Δυτικομακεδονικών Σωματείων, Βενιζέλου 30, Θεσσαλονίκη.

Θα ακολουθήσει ομιλία με θέμα «Το Θέατρο στη Θράκη κατά τον ΙΘ΄ αιώνα» από το Θρακιώτη δημοσιογράφο κ. Παντελή Στεφ. Αθανασιάδη.

Η εκδήλωση θα κλείσει με την απονομή τιμητικής διάκρισης στον Αξιοσέβαστο καθηγητή του Α.Π.Θ. κ. Κωνσταντίνο Βακαλόπουλο για την προσφορά του στο Θρακικό Ελληνισμό.

Με εκτίμηση τα Δ.Σ.
Της Π.Ο.Θ.Σ.
Του Κοινωφελούς Ιδρύματος ΧΑΡΙΛΑΟΥ Κ. ΚΕΡΑΜΕΩΣ

Λεύκωμα: Η Θεσσαλονίκη των περιηγητών 1430~1930

2012-01-23T21:42:00.001+02:00

Λεύκωμα: Η Θεσσαλονίκη των περιηγητών 1430~1930

Μια πολύτιμη (& πανάκριβη) προσφορά της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών με σπάνιες φωτογραφίες, γκραβούρες και κείμενα σχετικά με τη Θεσσαλονίκη και για την περίοδο 1430 έως 1930. Τιμή: 85 Ευρώ

Μια πόλη, όπως η Θεσσαλονίκη, είναι η θάλασσα και το λιμάνι που αντικρίζονται, οι λόφοι και τα τείχη που την κυκλώνουν. Είναι όμως και οι άνθρωποι που την κατοικούν, που την περπάτησαν, είναι η ζωή τους σε αυτήν. Είναι επίσης τα κτίσματα, τα μνημεία, οι εκκλησίες, τα φρούρια, τα ερείπια του παρελθόντος.

Μια πόλη ριζωμένη στο ιστορικό της παρελθόν αλλά και ολοζώντανη ανά τους αιώνες είναι ταυτόχρονα οι σιωπές και οι ήχοι της• είναι η Ιστορία της, οι καταγεγραμμένες μνήμες, οι θρύλοι. Είναι τα γεγονότα -μικρά και μεγάλα-, είναι τα συμβάντα, ηρωικά και ασήμαντα. Είναι οι επώνυμοι και οι αφανείς που έζησαν, πέρασαν από αυτήν και έγραψαν γι' αυτήν• και πάντα είναι το φυσικό της περίγραμμα και ο ήλιος που το φωτίζει αιώνες ίδια, κατ' εποχές αλλιώτικα. Μια πόλη και ο χώρος της είναι ένα στερέωμα αυτοτελές και διαχρονικό• οι ταξιδιώτες είναι οι διάττοντες αστέρες, μετεωρίτες στη ζωή της.

Οι ιστορίες των ταξιδιών στη Θεσσαλονίκη είναι ιστορίες ενθουσιασμών, εμπειριών και λογοκλοπών είναι οι ιστορίες των συγγραφέων αλλά και του τόπου. Οι μαρτυρίες από τις προσωπικές ή φανταστικές επισκέψεις των Δυτικοευρωπαίων ταξιδιωτών κατά τους τελευταίους αιώνες αλλά και οι θεωρητικές τους γνώσεις, τα οράματα ή οι ιδεολογίες που συγκρούονταν με τις εμπειρίες τους συνθέτουν τα στερεότυπα με τα οποία και τροφοδοτήθηκε η περιηγητική γραμματεία για την πόλη στη μεγάλη αυτή καμπύλη των πέντε αιώνων. Λόγοι πολιτικοί, ιδεολογικοί, θρησκευτικοί ή προσωπικοί καθόρισαν το ταξίδι των Ευρωπαίων, τις παρατηρήσεις τους και τη σκοπιμότητα των έργων τους.

Στην αρχή του περιηγητικού ρεύματος, ο ταξιδιώτης συνθέτει, για την πολιτεία της Θεσσαλονίκης και τους ανθρώπους της, αμυδρές νησίδες πραγματικότητας (15ος-αρχές 17ου αιώνα). Σταδιακά ο Δυτικός άνθρωπος αντιμετωπίζει με περισσότερη ευαισθησία και γνώση το μνημειακό παρελθόν, την ορθόδοξη ταυτότητα με την πληθυσμιακή εθνοτική ιδιομορφία και την εμπορική δεινότητα της πόλης (τέλη 17ου-18ος αιώνας). Με τον Διαφωτισμό και τα αρχαιοδιφικά ενδιαφέροντα υπεισέρχεται και μια άπληστη τάση εμπλουτισμού στο πρακτικό αλλά και στο ιδεολογικό επίπεδο (18ος αιώνας). Τέλος, τον 19ο αιώνα ο περιηγητής συναντά ολοζώντανο το βίο των ανθρώπων, σαν ένα σύνολο τόσο στον ιδιωτικό όσο και στον δημόσιο χώρο, ενώ η πολιτική ρευστότητα, η οποία μεγεθύνεται ως τις αρχές του 20ού αιώνα, γίνεται η κατευθυντήρια συντεταγμένη όπου οι Ευρωπαίοι βάδισαν ή και απλώς συνέταξαν κείμενα σχετικά με την πολιτεία, τα οποία όμως κυρίως ευνοούσαν σκοπιμότητες πολιτικές ή εθνικές πέραν των ελληνικών συνόρων. [...] (από το εισαγωγικό σημείωμα της Ιόλης Βιγγοπούλου).

http://krasodad.blogspot.com/2011/04/14301930.html

Η παλαιότητα της νέας ελληνικής

2012-01-19T15:41:00.000+02:00

Χρίστου Δάλκου: «Η παλαιότητα της νέας ελληνικής» -

Μια νέα πολιτισμική πρόταση

Εκδόσεις «Μελάνι», Ιούλιος 2011 – σελ. 101

Είχα προσφάτως την ευκαιρία να μελετήσω την μονογραφία του φιλολόγου Δρ. Χρίστου Δάλκου, που κυκλοφόρησε σχετικά πρόσφατα, με τον τίτλο «Η παλαιότητα της νέας ελληνικής» και το οποίο ο συγγραφέας του, είχε την ευγένεια και την καλωσύνη να μου το στείλει ως «αντίδωρον», όπως αναφέρει στην αφιέρωσή του.

Ο Χ.Δ. είναι γνωστός στους αναγνώστες του «Άρδην» και της «Ρήξης» (και όχι μόνον) από τις ευάριθμες εργασίες, μελετήματα, άρθρα κ.λπ. που έχει δημοσιεύσει γύρω από γλωσσικά/γλωσσολογικά ζητήματα και θέματα πολιτισμού γενικότερα. Βεβαίως, τα θέματα που τον συναρπάζουν είναι οι σχέσεις της λεγομένης «προ»-ελληνικής με την νεοελληνική και η «ενδοσυγκριτική» διερεύνηση των γλωσσικών φαινομένων, η οποία, κατά τον συγγραφέα, υπερβαίνει τον αυστηρό (απόλυτο και ισοπεδωτικό, τον χαρακτηρίζει ο Χ.Δ.) διαχωρισμό συγχρονίας-διαχρονίας, που δέχεται και υποστηρίζει η σύγχρονη Ιστορικο-συγκριτική Γλωσσολογία.

Αυτά τα ζητήματα αποτελούν και το βασικό θέμα με το οποίο ασχολείται ο συγγραφεύς στην εν λόγω μονογραφία, υποστηρίζοντας ότι «...η νέα ελληνική είναι δυνατόν να διασώζῃ τύπους αρχαιότερους και αυτών της αττικής διαλέκτου» (σελ. 40), υπερβαίνοντας έτσι το μέχρι σήμερα γενικότερα αποδεκτό σχήμα της γραμμικής εξέλιξης της γλώσσας μας: Πρωτο-ελληνική – Αττική διάλεκτος – ελληνιστική Κοινή – μεσαιωνική ελληνική – νέα ελληνική.

Το έργο διαρθρώνεται στις εξής ενότητες: Η νεωτερική/»νεογραμματική» θεωρία – Ετυμολόγηση αρχαιοελληνικών λέξεων βάσει (και) της «νεο»ελληνικής – Περί της πληρεστάτης συγγενείας της Σλαβονο-Ρωσσικής γλώσσης προς την Ελληνικήν – Η γλώσσα της Γραμμικής Α΄ - Η αξιοποίηση του «νεο»ελληνικού γλωσσικού πλούτου – Η ανάγκη υπέρβασης όχι μόνο της νεωτερικής, αλλά και της μετανεωτερικής αντίληψης για την γλώσσα και τον πολιτισμό και κλείνει με την παράθεση πλούσιας βιβλιογραφίας.

Πιστεύω ότι το αξιολογότατο αυτό πόνημα του Χ.Δ. αξίζει να μελετηθεί και να αντιμετωπιστεί ως μια πολύ ενδιαφέρουσα επιστημονική υπόθεση (και πρόκληση) από ειδικούς επιστήμονες διαφορετικών κλάδων, ώστε να έχουμε πειστικές απαντήσεις για το τι ακριβώς συμβαίνει με τα γλωσσικά φαινόμενα που περιγράφει ο συγγραφεύς και κατά πόσον η ερμηνεία που προτείνει μπορεί να οδηγήσει σε αναθεώρηση των παγιωμένων σήμερα και «ακαδημαϊκά ορθών» αντιλήψεων.

Προσωπικά θεωρώ ότι στην παρακμιακή ατμόσφαιρα της γενικευμένης διάλυσης που βιώνουμε, κάτι τέτοιο συγκεντρώνει από ελάχιστες έως μηδενικές πιθανότητες να συμβεί, λόγω και της συνηθισμένης πρακτικής των πανεπιστημιακών μας, που οχυρωμένοι πίσω από τις δογματικές και ιδεολογικές τους αγκυλώσεις και αντιλήψεις περί του ακαδημαϊκού αλάθητου, αντιμετωπίζουν τέτοιες περιπτώσεις ως ενοχλητικές, που εμπεριέχουν μάλιστα και τον κίνδυνο να αποκαλύψουν την επιστημονική τους γυμνότητα και ημιμάθεια.

Στο σημείο αυτό δράττομαι της ευκαιρίας να εκθέσω τις απόψεις μου για παρόμοια επιστημονικά ζητήματα. Σε άλλες χώρες η διεπιστημονική συνεργασία ειδικών από διαφόρους κλάδους είναι μια καθιερωμένη πρακτική στην προσπάθεια επίλυσης επιστημονικών ζητημάτων και προβλημάτων. Έτσι, σε θέματα αποτίμησης π.χ. των ανασκαφικών ευρημάτων μιας προϊστορικής τοποθεσίας, διαπιστώνουμε ότι συνεργάζονται κατά περίπτωση και αναλόγως των ευρημάτων αρχαιολόγοι, γεωλόγοι, ιστορικοί, παλαιοανθρωπολόγοι, παλαιοβοτανολόγοι, γλωσσολόγοι, μηχανικοί, προγραμματιστές υπολογιστών, τεχνικοί και γενικά επιστήμονες από εντελώς διαφορετικούς κλάδους και ειδικότητες, ώστε να μπορούν να ερμηνεύσουν τα δεδομένα και να καταλήξουν σε αποδεκτά συμπεράσματα.

Αυτή είναι, αν όχι η αντίρρηση, η επιφύλαξή μου έστω, στην υπόθεση που προτείνει ο συγγραφεύς για την ερμηνεία των γλωσσικών φαινομένων που περιγράφει. Υπστηρίζω, με άλλα λόγια, ότι πρόκειται για ζήτημα που απαιτείται διεπιστημονική διερεύνηση και προσέγγιση.

Πέρα όμως από αυτήν την γενικότερη τοποθέτησή μου σε ένα θέμα αρχών και επιστημονικής δεοντολογίας, πιστεύω ότι υπάρχουν και ορισμένα άλλα σημεία που χρήζουν περαιτέρω διευκρινίσεων, αλλά και τεκμηρίωσης.

Αναφέρομαι στην διεκδίκηση της Γραμμικής Α΄, του γραμμικού συλλαβικού συστήματος που χρησιμοποιήθηκε στην Παλαιοανακτορική (1900-1700 π.Χ.) και Νεοανακτορική (1700-1450 π.Χ.) Μινωϊκή Κρήτη ως γραφής που εμπεριέχει: «...μια μορφή πρωτοελληνικής γλώσσας, συγγενικής όχι μόνο με την αρχαία, αλλά και την νέα ελληνική...» (σελ. 65). Μια τέτοια υπόθεση, που ανατρέπει τα μέχρι σήμερα αρχαιολογικά, γλωσσολογικά, ανθρωπολογικά και ιστορικά επιστημονικά δεδομένα (βλ. σχετικά Μ. Σακελλαρίου: Οι γλωσσικές και εθνικές ομάδες της ελληνικής προϊστορίας, Ιστορία Ελληνικού Έθ¬νους, τόμ. Α΄ σελ. 356-379, Αθήνα, 1972 – J. P. Mallory: In Search of the INDO-EUROPEANS - London, 1991 – Mallory, J.P. & Adams, D.Q. (ed.): The Oxford Introduction to Proto-Indo-European and the Proto-Indo-European World – Oxford U. P. 2006 – David W. Anthony, The Horse, the Wheel, and Language: How Bronze-Age Riders from the Eurasian Steppes Shaped the Modern World, Princeton N. J. 2007 – Roger D. Woodard (ed.): The ancient languages of Asia Minor – Cambridge U.P. 2008), θεωρώ ότι απαιτεί συντονισμένη και ίσως πολύχρονη διεπιστημονική ερευνητική προσπάθεια και δεν νομίζω ότι είναι απλώς θέμα «...αποκαθήλωση(ς) των θεσφάτων της νεογραμματικής αντίληψης...», όπως υποστηρίζει ο συγγραφεύς (σελ. 65).

Και τούτο διότι πέραν των αυστηρώς επιστημονικών διεργασιών ελλοχεύει ο κίνδυνος εκτροπής σε ατραπούς «αυτοχθονισμών» και εμπλοκής σε διατυπώσεις «μη-συμβατικών» θεωριών, όχι μόνον από τους καραδοκούντες «ελλαδέμπορους», αλλά και από τους Νεο-σταλινικούς θεωρητικούς του Περισσού, ως είθισται.

Σε κάθε περίπτωση, πρόκειται για ένα πολύ ενδιαφέρον πόνημα, που αξίζει να μελετηθεί από το ευρύτερο κοινό που είναι ευαίσθητο στα ζητήματα αυτά και φυσικά από εξειδικευμένους επιστήμονες (φιλολόγους, ιστορικούς της γλώσσας μας, αρχαιολόγους, γλωσσολόγους), με την ελπίδα κάποιοι να συμβάλουν με τις γνώσεις τους στον προβληματισμό που θέτει η μονογραφία του Χ.Δ.

Κλείνοντας, σπέυδω να προσθέσω ότι η χρήση του πολυτονικού, κατά την ταπεινή μου άποψη, κάνει το εν λόγω έργο έτι θελκτικότερο.

Δημήτρης Ε. Ευαγγελίδης

ΕΝΘΥΜΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ (1912 – 2012)

2012-01-14T19:29:00.001+02:00

Εξώφυλλο 1ου τεύχους του περιοδικού ΔΙΑΓΩΝΙΟΣ (1958)

Από την 1η σελίδα του περιοδικού:

«Πρωτοχρονιάτικη λογοτεχνική έκδοση. Κείμενα Ντίνου Χριστιανόπουλου, καλλιτεχνική επιμέλεια Κάρολου Τσίζεκ. Περιεχόμενα: επτά ποιήματα· μεταφράσεις από τη Σαπφώ και τον Οράτιο· «Η βροχή» (διήγημα και κριτικά σημειώματα για τα νέα βιβλία των: Ζωής Καρέλλη, Π. Θασίτη, Γ. Δέλιου, Τηλ. Αλαβέρα και Βασ. Φράγκου».

ΕΝΘΥΜΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ (1912 – 2012)

Τα «Λογοτεχνικά Επίκαιρα» εγκαινιάζουν, με την αποστολή του 1ου τεύχους της "Διαγωνίου", το αφιέρωμα για τα 100 χρόνια από την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης (1912 – 2012) που θα διαρκέσει ολόκληρο το έτος. Στιγμές της λογοτεχνικής ζωής της Θεσσαλονίκης θα παρουσιαστούν μέσα από την ιστοσελίδα http://logotexnika-epikaira.blogspot.com/ με ανάρτηση φωτογραφιών, χειρόγραφων ποιημάτων, εξώφυλλων περιοδικών κλπ που θα έχετε τη δυνατότητα να δείτε κατά διαστήματα.

Το 1ο τεύχος της "Διαγωνίου" εκδόθηκε στη Θεσσαλονίκη από τον ποιητή Ντίνο Χριστιανόπουλο, διακοσμήθηκε από τον Κάρολο Τσίζεκ, τυπώθηκε στο τυπογραφείο του Ν. Νικολαΐδη και κυκλοφόρησε την πρωτοχρονιά του 1958 με ποιήματα του Ντίνου Χριστιανόπουλου και κριτικά σημειώματα για τα βιβλία των: Ζωής Καρέλλη, Π. Θασίτη, Γ. Δέλιου, Τηλ. Αλαβέρα και Βασ. Φράγκου που είχαν εκδοθεί εκείνο το διάστημα. Η ύλη του 1ου εξαμηνιαίου τεύχους φιλοξενείται σε 16 σελίδες.

Με την ευγενική παραχώρηση του Κου Ντίνου Χριστιανόπουλου προς τους αναγνώστες της ιστοσελίδας, επισυνάπτεται σε ψηφιακή μορφή το 1ο τεύχος του περιοδικού "Διαγώνιος".

Λογοτεχνικά Επίκαιρα

http://logotexnika-epikaira.blogspot.com/

Νέα βιβλία

2012-01-13T18:51:00.000+02:00

“Εμφύλιος”

του Κωνσταντίνου Κόλμερ

Η αποσύνθεσις της κληρονομικής δημοκρατίας οδηγεί αφεύκτως σε κοινωνική έκρηξη εξαιτίας της τεραστίας ανεργίας και της φορολογικής αφαιμάξεως των λαϊκών τάξεων. Το μεταπολεμικόν αθηνοκεντρικό κράτος αδυνατεί να ελέγξει την αναρχία στην πρωτεύουσα, όπου ξεσπούν πρωτοφανείς ταραχές. Εγκληματικά στοιχεία και απέλπιδες λαθρομετανάστες ληστεύουν και κατατρομοκρατούν τον αθηναϊκό λαό, που κλεισμένος μέσα στα διαμερίσματά του και αποκομμένος από τις ρίζες του αδυνατεί να επιβιώσει.

Η αστυνομία χάνει τον έλεγχο της πόλεως, ο οποίος περιέρχεται στους δραπέτες του Κορυδαλλού. Ο στρατός αποσύρεται στην Βόρειο Ελλάδα, όπου με την τοπική αυτοδιοίκησι και την Δικαιοσύνη αναλαμβάνει την τήρησι της τάξεως και εξασφαλίζει την εθνική ακεραιότητα της χώρας. Ένας διάλογος αναπτύσσεται για την εξομάλυνσι του πολιτικού μέλλοντος της χώρας, με έμφασι στην άμεση δημοκρατία, στα δημοψηφίσματα και στις λαϊκές νομοθετικές πρωτοβουλίες. Η ανάκτησις της νομισματικής πολιτικής και η επάνοδος στην δραχμή προτείνεται την στιγμή που η ευρωζώνη καταρρέει από την κοντόφθαλμη πολιτική της Γερμανίας. Ένα μυθιστόρημα πολιτικής φαντασίας περιγράφει το "ευοίωνο" μέλλον της χώρας μας, μέσα από πραγματικά περιστατικά, απ’ τον δημοσιογράφο Κωνσταντίνο Κόλμερ.

Η συστηματική προσπάθεια αναθεώρησης της εθνικής μας ιστορίας

2012-01-12T23:34:00.001+02:00

Η συστηματική προσπάθεια αναθεώρησης

της εθνικής μας ιστορίας

Δρ Ιωάννης Παρίσης

Στις δραστηριότητες του Κέντρου για τη Δημοκρατία και τη Συμφιλίωση στη Νοτιοανατολική Ευρώπη (CDRSEE), που εδρεύει στη Θεσσαλονίκη και αφορά στην τετράτομη Ιστορία των Βαλκανίων, η οποία εξαγνίζει τη Οθωμανική περίοδο και προωθεί τη σκοπιανή προπαγάνδα, αναφέρεται επιστολή των Παμμακεδονικών Ενώσεων Υφηλίου, προς την Υπουργό Παιδείας.

Το Κέντρο αυτό έχει συστήσει ένα «Πρόγραμμα Κοινής Ιστορίας», στόχος του οποίου είναι «η αναθεώρηση της εθνοκεντρικής διδασκαλίας της ιστορίας στο σχολείο με την αποφυγή της παραγωγής των στερεοτύπων που ενθαρρύνουν τη σύγκρουση, προτείνοντας εναλλακτικές μεθόδους διδασκαλίας και με την προώθηση της ιδέας των πολλαπλών ερμηνειών ενός γεγονότος».

Για την επίτευξη των σκοπών αυτών το Κέντρο δημιούργησε τέσσερα Βιβλία Εργασίας Εναλλακτικής Εκπαίδευσης στην Ιστορία:

1) Η Οθωμανική Αυτοκρατορία,

2) Έθνη και κράτη στη Νοτιοανατολική Ευρώπη,

3) Οι Βαλκανικοί Πόλεμοι,

4) Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος.
(βλ. http://www.cdsee.org/jhp/download_gre.html)

Αυτή η «εναλλακτική» ιστορία έχει μεταφραστεί σε 8 γλώσσες από το 2007. Μάλιστα, σε εκδήλωση στη Θεσσαλονίκη οι υπεύθυνοι για την ελληνική έκδοση πρότειναν την εισαγωγή του έργου στα σχολεία.

Είναι ενδιαφέρον ότι αυτό το υπόπτου αποστολής Κέντρο, έχει μεγάλο αριθμό χορηγών από όλο τον κόσμο (προβάλλονται στην ιστοσελίδα του). Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν τα υπουργεία Εξωτερικών των ΗΠΑ, της Γερμανίας, της Σουηδίας, της Νορβηγίας αλλά και της Ελλάδας, το υπουργείο Παιδείας της Αυστρίας, πολλοί κυβερνητικοί οργανισμοί, οργανώσεις και εταιρίες από την Ιρλανδία μέχρι το… Λιχνενστάιν, αλλά και η ο Δήμος Θεσσαλονίκης και η Εθνική Τράπεζα. Αναρωτιέται κανείς τι πόνος τους έπιασε όλους αυτούς για να μάθουμε… «σωστά» την ιστορία μας!

Στην επιστολή των Παμμακεδονικών Ενώσεων σημειώνεται ότι το υλικό τους δεν πηγάζει από επίσημες ιστορικές πηγές, ενώ με το πρόσχημα ότι η Ιστορία που διδάσκεται στα σχολεία είναι εθνικιστική, επιχειρείται να αποδειχθεί ότι το έθνος δεν αποτελεί πλέον την μοναδική ταυτότητα ενός λαού, και καλεί τους μαθητές να υπερβούν το έθνος και να ταυτισθούν με στενότερα ή και ευρύτερα σύνολα.

Ειδικότερα οι Παμμακεδονικές Ενώσεις Υφηλίου διατυπώνουν, μεταξύ των άλλων, τις εξής παρατηρήσεις: υποβαθμίζεται ο ρόλος των πολιτικών και στρατιωτικών ηγετών ως ιστορικών παραγόντων και προβάλλεται ως δημιουργός της ιστορίας το ανώνυμο πλήθος, τα Βαλκανικά κράτη παρουσιάζονται ως γεννήματα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ενώ το Βυζάντιο αγνοείται εντελώς, ο αγώνας της ελληνικής εθνεγερσίας απουσιάζει παντελώς, ο Μακεδονικός αγώνας περιγράφεται ως αγώνας της Βουλγαρίας, γίνεται απαράδεκτη προβολή του κράτους των Σκοπίων ως Μακεδονίας και των Σκοπιανών ως Μακεδόνων, είναι ισχνότατη η παρουσία ελληνικών πηγών σε αντίθεση με τις σλαβικές και τουρκικές, αποσιωπούνται οι θηριωδίες των Βουλγάρων και των Τούρκων εις βάρος των Ελλήνων, παρατίθενται συγκριτικοί πίνακες με στατιστικά στοιχεία για τον πληθυσμό Μακεδονικών πόλεων με τρόπο που δικαιώνουν τους, παρατίθενται παραπλανητικές εικόνες (πόλεων, ενδυμασιών) εις βάρος του Ελληνικού πληθυσμού, παρουσιάζεται η ΕΟΚΑ ως τυχοδιωκτική και τρομοκρατική οργάνωση.

Γενικά μέσα στα βιβλία αυτά αφανίζεται η ελληνική ιστορία και επιχειρείται μεθοδικά άμβλυνση της ιστορικής μνήμης και εθνικός αποχρωματισμός των Ελλήνων. Η επιστολή προς την Υπουργό Παιδείας καταλήγει με την ελπίδα πως τα βιβλία αυτά δεν θα έχουν καμιά θέση στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση της ελληνικής νεολαίας.

–Ο Δρ Ιωάννης Παρίσης είναι Υποστράτηγος ε.α., Διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης – Διεθνών Σχέσεων, αναλυτής θεμάτων αμυντικής πολιτικής & στρατηγικής

O μηδενισμός ως «προοδευτική» θρησκοληψία

2012-01-10T17:05:00.000+02:00

O μηδενισμός ως «προοδευτική» θρησκοληψία

Tου Χρήστου Γιανναρά

Για μια ακόμα φορά, τα σχήματα που εφευρίσκουμε για να πετύχουμε τον ηδονικό διχασμό μας οι Eλληνες είναι επιπόλαια, μωρότατα: Mιλάμε για τους «κακούς» Mνημονιακούς και τους «καλούς» Aντιμνημονιακούς – και τούμπαλιν.

Ποιο το κριτήριο των χαρακτηρισμών «καλός» και «κακός»; Aν είναι η φιλοπατρία, η κοινωνική ευαισθησία, η ανιδιοτέλεια, τότε η αντιθετική διαστολή διαψεύδεται. Διότι υπάρχουν «Mνημονιακοί» που βλέπουν την υποταγή στα Mνημόνια ως ευκαιρία να μας επιβληθεί έξωθεν αυτό που μόνοι μας δεν καταφέρνουμε: Nα καταλυθεί το παρασιτικό κράτος μας, δηλαδή το καθεστώς της κομματοκρατίας. Nα εξαλειφθεί ο παρακρατικός (σε ρόλο στρατού κατοχής) συνδικαλισμός, κατεστημένο ανομίας και αυθαιρεσίας. Nα αποκατασταθεί αξιοκρατία, δηλαδή κίνητρα δημιουργίας, παραγωγικότητας, να χαλιναγωγηθεί ο δανεισμός.

Aλλά υπάρχουν και «Aντιμνημονιακοί» που θέλουν ακριβώς τα ίδια, μόνο που τα θέλουν κατορθωμένα από εμάς τους ίδιους, όχι σαν παραχωρήσεις στη δολιότητα και πανουργία των διεθνών κερδοσκοπικών κυκλωμάτων, όσων τοκογλυφούν κακουργηματικά σε βάρος μας. Θέλουν, η πίεση ενός λαϊκού ξεσηκωμού, η καθολική αποδοκιμασία του φαύλου και ανίκανου πολιτικού προσωπικού, να υποχρεώσει το υπάρχον κομματικό σύστημα σε αυτοκατάργηση. Nα δεχθεί η Bουλή τη συγκρότηση κυβέρνησης εξωκομματικών προσωπικοτήτων, με την αποστολή να συγκαλέσει Συντακτική Eθνοσυνέλευση που θα συντάξει καινούργιο Σύνταγμα, θα αποκαταστήσει δημοκρατική λειτουργία των κομμάτων, θα καταλύσει ανεπίστρεπτα την αφόρητη κομματική απολυταρχία και διαφθορά.

Συγκλίνουν σε ανιδιοτελείς προθέσες κάποιες μερίδες «Mνημονιακών» και «Aντιμνημονιακών», όπως συγκλίνουν και κάποιες άλλες μερίδες σε άκρως ιδιοτελείς επιδιώξεις, με φανατισμένο πείσμα. Στην ιδιοτελή τους σύγκλιση και οι μεν και οι δε προασπίζουν το παρασιτικό κράτος, για τους δικούς της η κάθε «παράταξη» λόγους:

Φέρονται σαν «Mνημονιακοί» κάποιοι που βλέπουν ότι το πολυπλόκαμο κομματικό κράτος κατορθώνει να μανουβράρει ακόμα και τα δήθεν άτεγκτα Mνημόνια: Ξεγλυστράει το κομματικό κράτος και οι χρυσοκάνθαροί του από τις κολοβώσεις που επιβάλλει σε μισθούς και θέσεις εργασίας κάθε επιμέρους, πριν από κάθε δόση δανείου, μνημονιακή σύμβαση. Kανένας κ. Thomson δεν διανοείται να απαιτήσει την απόλυση ή τον περιορισμό των αναρίθμητων (χρυσοπληρωμένων) «ειδικών συμβούλων» που συνοδεύουν κάθε υπουργό σε οποιοδήποτε υπουργείο ακυρώνοντας και τη σκιώδη λειτουργικότητα της δημόσιας διοίκησης. Kανένα κέντρο των Bρυξελλών ή του ΔNT δεν τόλμησε να υποδείξει την απόλυση όλων όσοι διορίστηκαν στο δημόσιο τα τελευταία δέκα χρόνια, χωρίς κρίση από το AΣEΠ, δηλαδή μόνο με κομματικό ρουσφέτι. Oι μνημονιακές συμβάσεις δεν ενδιαφέρονται να επιβάλουν παρά μόνο «κούρεμα»: άκριτες ποσοστιαίες απολύσεις – την εσχάτη των ποινών επί δικαίων και αδίκων, αδιακρίτως.

Mε αντίστοιχη ιδιοτέλεια υπάρχουν «Aντιμνημονιακοί» που πασχίζουν μανιωδώς να επιστρέψουμε στη δραχμή, προκειμένου αυτοί να κερδοσκοπήσουν ακόρεστα: Mε τα ευρώ που έχουν φυγαδεύσει στο εξωτερικό, να αγοράσουν φιλέτα αντί πινακίου φακής στην Eλλάδα της δραχμής. Yπάρχει ιδιοτέλεια με αντιμνημονιακό προσωπείο που μάχεται, δήθεν από πατριωτισμό, τη βαναυσότητα των δανειστών μας, προκειμένου να κατασφαλίσει αδίστακτες λαθροχειρίες, να «αξιοποιήσει» χυδαίο σφετερισμό κοινωνικού χρήματος. Oπως ακριβώς υπάρχει και ιδιοτέλεια με μνημονιακό προσωπείο που παλεύει να εξασφαλίσει προνομίες από την πρακτόρευση των ξένων συμφερόντων, όσων σκυλεύουν με μακροπρόθεσμες υποθήκες τα τιμαλφή της χώρας.

Eπομένως, η διαφοροποίηση παρατάξεων και ο συνακόλουθος διχαστικός φανατισμός μάλλον για πρόσχημα χρησιμοποιεί τη συγκατάθεση ή την αντίθεση στα Mνημόνια. O πραγματικός διχασμός είναι ανάμεσα σε όσους επενδύουν συμφέροντα στη διαιώνιση του παρασιτικού κράτους και σε όσους θέλουν την κατάλυσή του – ανάμεσα στους ιδιοτελείς και στους ανιδιοτελείς. Kαι, ευτυχώς, η ιδιοτέλεια δεν κρύβεται όσο και αν φτιασιδωθεί. Eίναι αμέσως ευδιάκριτη στα κείμενα, στα λόγια, στα πρόσωπα.

Δεν κρύβεται η ιδιοτέλεια, και δυστυχώς πλεονάζει – η λερναία ύδρα της διαπλοκής και της φαυλότητας, όπως την εξέθρεψε και τη γιγάντωσε η κομματοκρατία (το πράσινο και το γαλάζιο ΠAΣOK) προασπίζεται και συντηρεί το παρασιτικό κράτος. Δεν επιδέχεται βελτιώσεις και επιδιορθώσεις το κατεστημένο της διαφθοράς και της ανικανότητας, το κράτος του παρασιτισμού. Eίναι ο εφιάλτης και βασανιστής μας, πρέπει οπωσδήποτε να συντριβεί, να καταστραφεί, για να γεννηθεί καινούργιο κράτος στην εξυπηρέτηση των κοινωνικών αναγκών. Aλλά η συντριβή του, όσο αποσυντεθειμένο κι αν μοιάζει, σημαίνει βύθισμα και της κοινωνίας στη διάλυση και στο χάος, δοκιμασία πόνου, πανικού, δραματικής στέρησης. Που επέρχεται αναπόδραστα.

Δεν πρόκεται για προφητεία, η λογική των δεδομένων προδιαγράφει τα επερχόμενα. Στη διαχείριση της μετοχής μας στην ευρωπαϊκή κοσμογονία το σκαρί μας, το κράτος μας, αποδείχτηκε όχι μόνο αδύναμο, αλλά κυρίως γελοίο. ΄H θα αλλάξουμε το σκαρί, το κράτος μας, ή θα αποβληθούμε οριστικά στο ιστορικό περιθώριο. Kατά τούτο η επερχόμενη αναπότρεπτη καταστροφή φέρνει ελπίδα. Tη μόνη ελπίδα να συνεχιστεί η παρουσία του Eλληνισμού στην Iστορία.

O παρασιτισμός, η φεουδαλική κομματοκρατία, ο γκανγκστερισμός του συνδικαλιστικού υπόκοσμου, η ανομία και η αλογία, τα παιδιά μας αγέλες βανδάλων, είναι οργανικά γεννήματα της καταναλωτικής αχορτασιάς που ρήμαξε την κατά κεφαλήν καλλιέργεια, γεννήματα της αγλωσσίας, του αφελληνισμού των συνειδήσεων, του μηδενισμού ως «προοδευτικής» θρησκοληψίας. Aν τίποτα πια δεν μπορεί να λειτουργήσει στην Eλλάδα σήμερα, ούτε καν η χρησιμοθηρική υποταγή στα Mνημόνια, είναι γιατί κάθε έμπρακτο αντίκρισμα της ελληνικότητας εξαλείφθηκε από μια κρίσιμη, για τον κοινό προσανατολισμό, μάζα πληθυσμού.

H επερχόμενη καταστροφή μοιάζει η μόνη ρεαλιστική μας ελπίδα.

Χ.Γ.

http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_07/01/2012_1297290

Migration and New International Actors

2012-01-07T15:40:00.000+02:00

Migration and New International Actors:

An Old Phenomenon Seen With New Eyes

Editor: Maria Eugenia Cruset
Date Of Publication: Jan 2012
Isbn13: 978-1-4438-3457-5
Isbn: 1-4438-3457-2

Recent studies on migration have been given a new focus and theoretical framework. The so-called “political dimension” of Diasporas, and their action at the international level as agents of para-diplomacy, as well as the introduction of analysis of the trans-national character of the migratory phenomenon, allow us to dig deeply into the field of our investigations, taking us out of the narrow frame of the Nation State.

Maria Eugenia Cruset is an historian specializing in International Relations with particular focus on diasporas and migration. She is a Professor at La Plata University and Católica La Plata University in Argentina, and Vasco de Quiroga in Mexico. She has taught as well as lectured at many universities in Chile, Brazil, Mexico, Ireland and Spain. She is Chair of the “Irish Lecture” at La Plata University and Director of the “Migration network” at Santiago de Chile University. She has published three books and over twenty articles. Currently her research interests include trasnational migration and diasporas strategies, and peace processes.

Price Uk Gbp: 34.99

Price Us Usd: 52.99

TABLE OF CONTENTS

Introduction

Non-state Multi-level Diplomacy and the Basque Diaspora

Gloria Totoricagüena

The Argentine Basque Diaspora: Origin, Role and Political Participation.

Cesar Arrondo

The Palestinian Community in South America: The Diaspora that Was Not

Ariel S. González Levaggi

Arabs and Muslims in Mexico: Paradiplomacy or Informal Lobby?

ZIdane Zeraoui

Galician in the Tropics: The History of Immigration in Brazil

Érica Sarmiento da Silva

Migration, Collective Organisation and Socio-Political Intervention: Notes on the Role of the Galician Community in Argentine in the Modernisation of Galicia (1900-1936)

Ruy Farías

Armenian Diaspora and the “Motherland”: Convergences and Divergencies in Dynamic and Complex Bonds

Nélida Boulgourdjian-Toufeksian

Diplomacy and Diasporas: The Irish-Argentine Case

Maria Eugenia Cruset

Peace and Reconciliation in Northern Ireland: The Role of Diaspora

Maria Eugenia Cruset

http://www.internationalpeaceandconflict.org/profiles/blog/show?id=780588%3ABlogPost%3A684091&xgs=1&xg_source=msg_share_post

Βιβλιοπαρουσίαση

2012-01-04T20:02:00.000+02:00

Την Τρίτη 17 Ιανουαρίου, ώρα 18.30, στη Λέσχη Αξιωματικών Ενόπλων Δυνάμεων,

θα γίνει η παρουσίαση του νέου βιβλίου

του Υποστρατήγου ε.α. Ιωάννη Παρίση, Δρ Πολιτικής Επιστήμης

ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΙΣΧΥΟΣ ΣΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΣΥΣΤΗΜΑ

Για το βιβλίο θα μιλήσουν:

Δημήτριος Σκαρβέλης, Στρατηγός, επίτ. Α/ΓΕΕΘΑ, Ακαδημαϊκός

Γρηγόρης Τσάλτας, Πρύτανης Παντείου Πανεπιστημίου,

Παναγιώτης Γεννηματάς, επίτ. Αντιπρ. Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων,

Νίκος Λυγερός, Στρατηγικός σύμβουλος

και ο εκδότης Σάββας Καλεντερίδης

Θα συντονίσει η δημοσιογράφος Σοφία Βούλτεψη

Περί Παιδείας...

2012-01-03T23:32:00.001+02:00

Ο αληθινός Άγιος Βασίλειος και η Παιδεία

Κωνσταντίνος Χολέβας –Πολιτικός Επιστήμων

Μέσα στα πολλά ψεύτικα που κυκλοφορούν στην εποχή μας τα περισσότερα ελληνόπουλα βλέπουν να διαφημίζεται ένας ξενόφερτος Αη-Βασίλης, ο οποίος αντιγράφει τον SANTA CLAUS, δηλαδή τον Άγιο Νικόλαο των δυτικοευρωπαίων και των αμερικανών. Οι Δυτικοί λαοί απέδωσαν στο στρουμπουλό κόκκινο ανθρωπάκι του γνωστού αναψυκτικού το όνομα του Έλληνα Επισκόπου Μύρων της Λυκίας (Μ. Ασίας) Αγίου Νικολάου, επειδή και εκείνου η γιορτή συμπίπτει μέσα στον χειμώνα. Όμως ο πραγματικός Άγιος Βασίλειος, ο Μέγας Βασίλειος της Ορθοδόξου Εκκλησίας και των γραμμάτων, δεν έχει καμία σχέση. Ούτε ηλικιακά ούτε εμφανισιακά. Ο Άγιος, τον οποίο τιμούμε την πρώτη ημέρα του χρόνου, ήταν Καππαδόκης Μικρασιάτης και έγινε Επίσκοπος στην Καισάρεια. Εκοιμήθη σε ηλικία μόλις 49 ετών, άρα ουδεμία σχέση έχει με τον αγαθό γέροντα των διαφημίσεων. Η συνεισφορά του στην παιδεία και στην φιλανθρωπία ήταν πολύ σημαντική και αξιομνημόνευτη.

Ο Μέγας Βασίλειος έζησε τον 4ο αιώνα μ.Χ. όταν ακόμη δεν είχε εδραιωθεί πλήρως ο Χριστιανισμός. Δημιούργησε την Βασιλειάδα, ένα τεράστιο συγκρότημα ευαγών ιδρυμάτων όπου βοηθούσε και περιέθαλπε ανθρώπους κάθε φυλής, ηλικίας ή κοινωνικής προελεύσεως. Ταυτόχρονα , όμως, τόνιζε την ελληνικότητά του και την καταγωγή της μητέρας του από αρχαία ελληνικά γένη. Τα εξηγεί πολύ ωραία όλα αυτά ο πνευματικός του αδελφός Γρηγόριος ο Θεολόγος στον Επιτάφιο προς τον Μέγα Βασίλειο. Ο αληθινός Αη-Βασίλης, λοιπόν, χάριζε δώρα πνευματικά, κοινωνικά και μορφωτικά αλλά δεν ερχόταν από το Ροβανιέμι της Φινλανδίας, όπως νομίζουν τα παιδιά μας. Με τον συνδυασμό ελληνικότητας και κοινωνικής δικαιοσύνης απέδειξε ότι στην ελληνορθόδοξη παράδοσή μας αίρεται και καταργείται η τεχνητή διαμάχη που υπάρχει μεταξύ των συγχρόνων ιδεολογιών.

Σήμερα κάποιοι δήθεν προοδευτικοί θέλουν να ταυτίσουν την ανθρωπιά και την κοινωνική δικαιοσύνη με τις αριστερόστροφες ιδεολογίες και ισχυρίζονται ότι όσοι μιλούν για Χριστό και πατρίδα είναι «δεξιοί», συντηρητικοί και αδιάφοροι για την κοινωνία. Αυτές οι αντιλήψεις του μαύρου-άσπρου καταρρίπτονται αμέσως αν μελετήσουμε τα κείμενα και τις μεγάλες μορφές της εκκλησιαστικής μας ιστορίας. Ο Μ. Βασίλειος βοηθούσε κάθε φτωχό και άρρωστο, αλλά παράλληλα καλλιεργούσε τον πατριωτισμό λέγοντας ότι την πατρίδα πρέπει να την αγαπούμε όσο αγαπούμε και τους γονείς μας (Τήν ἐνεγκοῦσαν καί θρέψασαν πατρίδα ἴσα γονεῦσι τιμᾶν, Επιστολή προς τον Μάγιστρο Σωφρόνιο). Ήταν υπερήφανος για την αρχαιοελληνική καταγωγή του, αλλά ταυτοχρόνως δίδασκε τον πανανθρώπινο χαρακτήρα της Χριστιανικής διδασκαλίας. Από τον Βασίλειο μέχρι και τον Άγιο Κοσμά τον Αιτωλό ο Ορθόδοξος Ελληνισμός είχε λυμένα αυτά τα προβλήματα. Μπορείς κάλλιστα να είσαι πατριώτης, να καλλιεργείς την εθνική σου συνείδηση και την ταυτότητά σου και παράλληλα να ασκείς έργο κοινωνικό και να φροντίζεις τον ταλαιπωρημένο συνάνθρωπο. Η επίδραση των δυτικών ιδεολογιών του 19ου κυρίως αιώνος προκάλεσαν τη σύγχυση και μας απέκοψε από τη ρίζα μας.

Το αντιεκκλησιαστικό μένος της Γαλλικής Επαναστάσεως, ο υλισμός του μαρξισμού και της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, ο πιθηκισμός και η ξενομανία ορισμένων διανοουμένων μας και η απομάκρυνση των ελληνορθοδόξων προτύπων από τα σχολεία μας οδήγησε την κοινωνία μας σε διλήμματα που παλαιότερα δεν υπήρχαν. Εθνικιστής ή διεθνιστής; Ιδιωτική ή κρατική οικονομία; Παραδοσιακές αξίες στην παιδεία ή μοντέρνα –δήθεν –ιδανικά; Για τον Μέγα Βασίλειο αυτά τα διλήμματα ήσαν άνευ περιεχομένου. Για να τον κατανοήσουμε αξίζει να διαβάσουμε όλοι και πρωτίστως οι εκπαιδευτικοί μας το περίφημο σύντομο κείμενο του Αγίου «Προς τους νέους: Πώς να ωφελούνται από τα ελληνικά γράμματα». Στο κείμενο αυτό απαντά σε ένα καυτό ερώτημα της εποχής εκείνης, όταν είχε μόλις γίνει η συνάντηση Ελληνισμού και Χριστιανισμού. Δηλαδή απαντά καταφατικά ότι οι Χριστιανοί μπορούν και πρέπει να μελετούν τα Αρχαία Ελληνικά κείμενα, αλλά με τρόπο επιλεκτικό. Να αποφεύγουν συγκεκριμένα στοιχεία που αφορούν τις δοξασίες περί δώδεκα Θεών.

Η γενική του τοποθέτηση ξεκινά με τη διαπίστωση ότι από τη μελέτη των έργων του Ομήρου μπορεί ο νέος να οδηγηθεί στην αρετή. Προχωρεί αποδεικνύοντας μία εντυπωσιακή γνώση της Ελληνικής Ιστορίας και προβάλλει παραδείγματα από τη ζωή του Μεγάλου Αλεξάνδρου του Ευκλείδη, του Σωκράτη και του Περικλή. Λαμβάνει παραδείγματα από τα αρχαία ολυμπιακά αγωνίσματα και στίχους από αρχαίους ποιητές. Μιλά για αρχές και αξίες, οι οποίες είναι αποδεκτές και από τους κλασικούς συγγραφείς και από τους Χριστιανούς Πατέρες της Εκκλησίας. Το σύντομο αυτό κείμενο, το οποίο προσωπικά διδάχθηκα ως μαθητής Γυμνασίου, αποτελεί ένα από τα θεμέλια της ελληνορθόδοξης αγωγής. Είναι οδοδείκτης για μία παιδεία ανθρωπιστική, η οποία θα φροντίζει την ψυχή και το ήθος, όχι μόνο την τσέπη. Στην εποχή μας έχουμε ανάγκη από τις διδαχές του Μεγάλου Βασιλείου, ο οποίος μαζί με τον Γρηγόριο και τον Ιωάννη τον Χρυσόστομο τιμώνται ως οι Τρεις Ιεράρχες, προστάτες της παιδείας μας.

Αντί να λέμε μύθους στα παιδιά μας για έναν ροδαλό Αη-Βασίλη που φέρνει υλικά αγαθά, καλύτερα θα ήταν να τους μιλήσουμε για τον αληθινό Άγιο Βασίλειο, ο οποίος αγωνίσθηκε εμπράκτως για την αντιμετώπιση της φτώχιας και του πόνου, καλλιέργησε τα ελληνικά γράμματα και θεμελίωσε την Ελληνορθόδοξη Παιδεία. Συνδύαζε τον πατριωτισμό με την κοινωνική δικαιοσύνη, κάτι που αδυνατούν να κατανοήσουν οι φανατικοί των εισαγομένων ιδεολογιών. Σε μία εποχή βαθιάς πνευματικής κρίσης αξίζει να αναβαπτισθούμε στην ανθρωπιά και στην ελληνικότητα του Μεγάλου Βασιλείου.

Κ.Χ. 31.12.2011

Λογοτεχνικά Σημειώματα τ. 17

2012-01-02T21:45:00.001+02:00

Τεύχος 17 - Ιανουάριος 2012

Ἀπὸ τὴν ἰστοσελίδα «Λογοτεχνικὰ Ἐπίκαιρα» (http://logotexnika-epikaira.blogspot.com) κυκλοφορεῖ ἐλεύθερα στὸ διαδίκτυο τὸ τεῦχος 17 τοῦ μηνιαίου ψηφιακοῦ περιοδικοῦ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ.

Τὸ τεῦχος 17 (Ιανουάριος 2012) τοῦ περιοδικοῦ περιέχει ποιήματα τῆς Γεωργίας Τρούλη (ΕΚ ΠΡΟΜΕΛΕΤΗΣ).

Κυκλοφόρησε το 3ο τεύχος του περιοδικού "νέος Ερμὴς ο Λόγιος"

2012-01-01T17:08:00.000+02:00

Περιοδικό "νέος Ερμής ο Λόγιος"

ΤΕΥΧΟΣ 3 (Σεπτέμβριος – Δεκέμβριος 2011)

Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΟΡΘΟΓΡΑΦΙΑ ΣΤΗ ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ

ΟΨΕΙΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΙΑΚΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ

Από τις 16 Δεκεμβρίου κυκλοφορεί το τρίτο τεύχος του νέου Λόγιου Ερμή, ολοκληρώνοντας το πρώτο έτος κυκλοφορίας του περιοδικού. Το παρόν τεύχος περιλαμβάνει εκτενές αφιέρωμα στο γλωσσικό ζήτημα, με τις εισηγήσεις της ημερίδας «Η ιστορική ορθογραφία στη νέα εποχή», που οργάνωσε η Εταιρεία Μελέτης Ελληνικού Πολιτισμού, μαζί με το Ανοιχτό Ψυχοθεραπευτικό Κέντρο και τη συμμετοχή των περιοδικών Αντιφωνητής, Άρδην, Νέα Ευθύνη, Πλανόδιον, Τα νεφούρια, και τα Τετράδια του Ελπήνορα στις 28 Μαΐου 2011. Ο ν. Λόγιος Ερμής, χωρίς να έχει υιοθετήσει την ιστορική ορθογραφία σε όλα τα κείμενά του, –μια και μεταξύ των μελών της Συντακτικής Επιτροπής περιλαμβάνονται οπαδοί του «πολυτονικού» και μη– θεωρεί το ζήτημα εξέχουσας σημασίας και γι’ αυτό συνδιοργάνωσε και τη σχετική ημερίδα. Πάντως, επειδή είναι κοινή η ανησυχία όλων μας για τις εξελίξεις στα γλωσσικά μας πράγματα, «πολυτονικοί» και «μονοτονικοί», συμφωνούμε εξ ίσου στο σολωμικό, «μήγαρις ἔχω ἄλλο στὸ νοῦ μου πάρεξ ἐλευθερία καὶ γλώσσα». Περιλαμβάνονται οι εισηγήσεις των Γιώργου Καραμπελιά, Γιάννη Πατίλη, Κώστα Κουτσουρέλη, Χρίστου Δάλκου, Γιώργου Κεντρωτή, Ιωάννη Τσέγκου, Κώστα Καραΐσκου, Γιάννη Κωβαίου, Ξάνθου Μαϊντά, Παναγιώτη Σιδηρόπουλου, Δημήτρη Κοσμόπουλου, Ν. Δ. Τριανταφυλλόπουλου και Νικόλαου Κοντοσόπουλου.

***

Στο τεύχος αυτό ο Μιχάλης Μερακλής επανέρχεται στη συζήτηση για τη συνέχεια του ελληνικού έθνους, υποβάλλοντας στη βάσανο της κριτικής τα επιχειρήματα του Μπένεντικτ Άντερσον και του Ερνστ Γκέλνερ για την φαντασιακή θέσμιση του έθνους, με επίκεντρο το κράτος. Ο Κώστας Παπαϊωάννου –στον οποίο θα αφιερωθεί ένα από τα προσεχή τεύχη του ν. Λόγιου Ερμή, με αφορμή τα τριάντα χρόνια από τον θάνατό του–, σε μια εκτενή μελέτη, που δημοσιεύεται για πρώτη φορά στα ελληνικά, εξετάζει την ανάδυση του ολοκληρωτικού κόμματος, μέσα από την αντιπαράθεση της λενινιστικής με τη μαρξιστική αντίληψη. Επίσης, το τρίτο τεύχος περιλαμβάνει μία σειρά κειμένων που εξετάζουν διαφορετικές όψεις της ελληνικής αντιστασιακής παράδοσης. Ο Γιώργος Καραμπελιάς, στην «εθνική και κοινωνική συνείδηση στην επαναστατημένη Σάμο (1805-1834)», παρουσιάζει μια σχετικά άγνωστη και αγνοημένη εμπειρία υψηλής ιστορικής αξίας και πυκνότητας, ο Γιώργος Κοντογιώργης σε μια διεισδυτική μελέτη για την «θέση της μικρασιατικής εκστρατείας στην ιστορία και το νεοελληνικό κράτος», υποστηρίζει πως η μικρασιατική καταστροφή υπήρξε το αποτέλεσμα του τρόπου της απελευθέρωσης και, κατ’ επέκταση, της συγκρότησης του νεοελληνικού κράτους, ενώ ο Δημήτρης Τσιάμαλος στο «αρματολικό φαινόμενο στη Ρούμελη» παρουσιάζει το φαινόμενο του αρματολισμού, όπως αναδεικνύεται στη Ρούμελη.

***

Ο εθνολόγος Δημήτρης Ευαγγελίδης [«Ἡ γλῶσσα τῶν ἀρχαίων Μακεδόνων»], μελετά εμπερίστατα τις διαφορετικές απόψεις και θεωρίες για τη γλώσσα των αρχαίων Μακεδόνων, ο πολιτικός επιστήμονας-ιστορικός, Χρήστος Αλεξάνδρου διερευνά την αντίληψη του Νικολάϊ Μπερντιάγεφ για το κράτος [«Το κράτος στη σκέψη του Νικολάϊ Μπερντιάγιεφ»], ενώ ο καθηγητής Ερατοσθένης Γ. Καψωμένος [«Η κυπριακή λογοτεχνία, γενικά χαρακτηριστικά και διακριτικά γνωρίσματα»] γράφει για την κυπριακή λογοτεχνία, την οποία και θεωρεί οργανικό μέρος της ελληνικής και η φιλόλογος Παναγιώτα Βάσση [«Κ. Γ. Καρυωτάκης, Ο κήπος της Αχαριστίας»] παρουσιάζει ένα από τα πεζά κείμενα της τελευταίας περιόδου της ζωής και του έργου του Κώστα Καρυωτάκη, της περιόδου μεταξύ 1927–1928, όταν εκφράζει την πρόθεση ν’ αφοσιωθεί αποκλειστικά στην πεζογραφία.

***

Το τεύχος κλείνει με τις βιβλιοπαρουσιάσεις του Σπύρου Κουτρούλη [Δημήτρη Τζιόβα, Ο μύθος της γενιάς του ’30: νεωτερικότητα, ελληνικότητα και πολιτισμική ιδεολογία], του Δημήτρη Μπαλτά [Λ. Σεστόφ, Λέων Τολστόϊ: αυτός που γκρεμίζει καυ χτίζει κόσμους και Peter Bürger, Θεωρία της Πρωτοπορίας], του Γιώργου Ευαγγελόπουλου [Μελέτη Μελετόπουλου, Το ζήτημα του πατριωτισμού], καθώς και μία παρουσίαση της εργογραφίας του Φάνη Μιχαλόπουλου.

Ευχές για το 2012

2011-12-31T23:17:00.000+02:00

Καλή χρονιά σε όλους τους βιβλιόφιλους...

Καλές Γιορτές

2011-12-24T15:22:00.000+02:00

Εύχομαι ολόψυχα

στις φίλες και τους φίλους του Ιστολογίου

ΥΓΕΙΑ, ΕΥΤΥΧΙΑ και ΑΝΑΤΑΣΗ,

προσωπική, οικογενειακή και εθνική...

Για τις γιορτές των Χριστουγέννων και του καινούργιου χρόνου, επιτρέψτε μας να μοιραστούμε μαζί σας την ακόλουθη προσ-Ευχή:

Μια µη αιρετική Προσευχή για κάθε θρησκεία

Εκεί όπου η σκέψη είναι άφοβη και το κεφάλι στέκει ψηλά.
Εκεί όπου η γνώση είναι λεύτερη.
Εκεί όπου ο κόσµος δεν έχει κομματιαστεί από τους στενούς τοίχους των σπιτιών.
Εκεί όπου οι λέξεις πηγάζουν απ' τα βάθη της αλήθειας.
Εκεί όπου ακάµατη η προσπάθεια απλώνει τα χέρια προς την τελειότητα.
Εκεί όπου το καθαρό ρυάκι της λογικής; δεν έχει χάσει το δρόµο του στην άγονη έρηµο της νεκρής συνήθειας.
Εκεί όπου ο Νους οδηγηµένος από Σένα σε διαρκώς ευρύτερη σκέψη
και καρποφόρο δράση.
Σ' αυτόν τον Ουρανό της Λευτεριά. βοήθησε πατέρα, ν' αναστηθεί η πατρίδα µου.
Αυτή είναι η προσευχή µου σε Σένα Κύριε.
Χτύπα, χτύπα στη ρίζα κάθε μικροπρέπεια στην καρδιά µου
Δώσ' µου τη δύναµη ν' αποδέχοµαι ελαφρά τις χαρές και τις λύπες.
Δώσ' µου τη δύναµη να προσφέρω και να υπηρετώ µόνον απ' αγάπη.
Δώσ' µου τη δύναµη να µην εγκαταλείψω ποτέ τους φτωχούς και να µη λυγίσω ποτέ τα γόνατα µπροστά στην αλαζονεία των ισχυρών.
Δώσ' µου τη δύναµη να υψώνω την σκέψη µου πάνω απ' τις καθηµερινές µικρότητες.
Κι' ακόµα δώσ' µου τη δύναµη να υποτάξω τη δύναµή µου, µε αγάπη, στην δικιά ΣΟΥ θέληση.

R. Τagor

Μετάφραση από τα αγγλικά: Αλκίνοος Ιονικός
Για το Κέντρο UNESCO του Ιονίου Γ. Ι. Σκλαβούνος

Βιβλία Ελπίδας και Εθνικής Αυτογνωσίας

2011-12-20T18:21:00.000+02:00

Βιβλία Ελπίδας και Εθνικής Αυτογνωσίας

Κωνσταντίνος Χολέβας- Πολιτικός Επιστήμων

Το ξέρω, αγαπητές αναγνώστριες και αγαπητοί αναγνώστες. Φέτος δεν περισσεύουν χρήματα ούτε και υπάρχει μεγάλη διάθεση για να αγοράσετε βιβλία για τις γιορτές. Ίσως είστε λιγότεροι οι υποψήφιοι αναγνώστες, όμως κάποιοι αντιστέκεστε. Και παρά την κρίση θα αγοράσετε ένα – δυο βιβλία είτε για σας είτε για να τα δωρίσετε σε συγγενείς και φίλους. Επειδή, λοιπόν, πιστεύω ότι υπάρχουν αξιόλογα βιβλία που λειτουργούν ως αντίδοτο στην εθνική κατάθλιψη και στην απαισιοδοξία σκέφθηκα να σας καταθέσω τις γιορτινές προτάσεις μου. Επέλεξα βιβλία, τα οποία έχουν αναφορά στην Ορθόδοξη πίστη μας, στην ιστορία μας και στην εθνική μας αυτογνωσία. Βιβλία, τα οποία μας θυμίζουν τις πνευματικές και πολιτιστικές μας ρίζες. Όταν γνωρίζεις ποια παράδοση και ποια κληρονομιά έχεις πίσω σου τότε λες ότι αξίζει να αγωνισθείς για τις καλύτερες ημέρες που, πρώτα ο Θεός, θα έλθουν.

Από το Ιερόν Ησυχαστήριον «Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος» (63088 Μεταμόρφωση Χαλκιδικής) έρχεται το πρώτο βιβλίο στο εορταστικό καλάθι μας. Έχει τίτλο «Από την ησυχαστική και ασκητική Αγιορείτικη παράδοση» . Οι μοναχοί που το έγραψαν θέλουν να μείνουν ανώνυμοι. Συγκέντρωσαν τη σοφία πολλών αγιορειτών πατέρων και χαρισματικών γεροντάδων του προηγουμένου (20 ού) αιώνος. Και εμείς που ζούμε μέσα στον κόσμο και στη συνεχή βιοτική μέριμνα μπορούμε να ωφεληθούμε από τα αποφθέγματα, τα βιώματα, τα θαύματα, τις πράξεις ακόμη και από τα σφάλματα των ασκητών, οι οποίοι αναφέρονται στο βιβλίο αυτό των 830 σελίδων. Ειδικό κεφάλαιο αφιερώνεται σε «Ρήσεις και διηγήσεις του Γέροντος Παϊσίου». Όποιος το διαβάζει μαθαίνει να έχει μεγαλύτερη ταπείνωση και λιγότερη αλαζονεία στη ζωή του και να ελπίζει στο φως ακόμη και όταν ζει στο βαθύ σκοτάδι.

Από τον πολυγραφότατο Πανεπιστημιακό Καθηγητή και λόγιο κληρικό πρωτοπρεσβύτερο Γεώργιο Μεταλληνό είναι γραμμένο το δεύτερο βιβλίο μας. Έχει τίτλο «Ο Ρωμηός και το θαύμα» με υπότιτλο: Κείμενα Νεοελληνικής Αυτοσυνειδησίας και κυκλοφορείται από τις εκδόσεις ΑΡΜΟΣ. Βαθύς γνώστης και ερευνητής της Νεοελληνικής, αλλά και της ευρωπαϊκής Ιστορίας ο συγγραφεύς ασκεί αυστηρή κριτική στην Ενωμένη Ευρώπη για τον τρόπο που μεταχειρίζεται σήμερα την Ελλάδα, αλλά και σε εμάς τους Έλληνες διότι ξεχάσαμε τον Θεό των Πατέρων μας και πιστέψαμε στην απολυτοποιημένη αξία του οικονομισμού, του υλισμού και του ευδαιμονισμού. Το βιβλίο περιλαμβάνει μελέτες του π. Μεταλληνού που δημοσιεύθηκαν σε διάφορα περιοδικά και ανακοινώσεις που ο ίδιος πραγματοποίησε σε επιστημονικά συνέδρια. Κείμενα γραμμένα με πλούσια τεκμηρίωση και γλαφυρό τρόπο.

Από τις εκδόσεις ΑΡΧΟΝΤΑΡΙΚΙ εξεδόθη το βιβλίο του έγκριτου Θεολόγου και εκπαιδευτικού Γιώργου Μπάρλα με τίτλο «Φύλακας του αδελφού μου- Κείμενα για την αγάπη και την πίστη σήμερα». Τέτοιες ημέρες που αναμένουμε να γεννηθεί μέσα στην καρδιά μας ο Ιησούς Χριστός καλό είναι να θυμόμαστε τους συνανθρώπους μας, οι οποίοι μάς έχουν ανάγκη. Ο συγγραφέας μέσα από όμορφα αυτοτελή δοκίμια αναλύει τη σύγχρονη κρίση, τα προβλήματα του γάμου και της οικογένειας, τις αλλαγές που επέφερε ο σύγχρονος πολιτισμός στις ανθρώπινες σχέσεις και μάς παρουσιάζει την πρότασή του για μία ζωή με μεγαλύτερη πίστη και ελπίδα στον Θεό.

Με τους αποδομητές της Ιστορίας μας ασχολείται ο γνωστός συγγραφέας και εκδότης του περιοδικού ΑΡΔΗΝ Γιώργος Καραμπελιάς στο νέο βιβλίο του που έχει τίτλο «Συνωστισμένες στο Ζάλογγο» και υπότιτλο «Οι Σουλιώτες, ο Αλή Πασάς και η αποδόμηση της Ιστορίας» (από τις Εναλλακτικές Εκδόσεις) . Στο σύντομο και πολύ ενδιαφέρον αυτό πόνημά του ο Καραμπελιάς αποδεικνύει για μία ακόμη φορά δύο πράγματα: Πρώτον ότι είναι άριστος γνώστης της νεώτερης ιστορίας έχοντας μελετήσει τις πρωτογενείς πηγές και τα αυθεντικά γεγονότα. Δεύτερον ότι τα επιχειρήματα των εθνοαποδομητών εύκολα καταρρέουν, διότι γράφουν με φανατισμό και παραποιούν με προκρούστειο τρόπο τις γραπτές μαρτυρίες. Συγκεκριμένα ο συγγραφέας αντικρούει ορισμένους ερευνητές, οι οποίοι αρνούνται την ελληνικότητα των Σουλιωτών, αγιοποιούν τον τύραννο Αλή Πασά, αμφισβητούν τον καλόγερο Σαμουήλ και τη θυσία του στο Κούγκι και πιστεύουν ότι δεν υπήρξε χορός του Ζαλόγγου. Ισχυρίζονται ότι οι Σουλιώτισσες απωθήθηκαν από τους πανικόβλητους άνδρες τους!

Από τον χώρο της Ιστορίας έρχεται η επόμενη πρότασή μας. Ένα ακόμη βιβλίο γραμμένο από τον ακούραστο φιλόλογο και ιστορικό Σαράντο Καργάκο με τίτλο «Η Ελλάς κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους 1912-13». Είναι οφθαλμοφανής η επικαιρότητα του βιβλίου. Σε λίγες ημέρες εισερχόμαστε στο 2012 και θα τιμήσουμε τα 100 χρόνια από την απελευθέρωση των βορείων ελληνικών εδαφών καθώς και πολλών νησιών μας. Ο Καργάκος γράφει έχει ρέοντα και κατανοητό λόγο, ώστε ακόμη και γυναίκες που δεν έχουν δει ποτέ πυροβόλο στη ζωή τους να διαβάσουν ευχάριστα τις περιγραφές των ηρωικών μαχών του Α΄ και του Β΄ Βαλκανικού Πολέμου.

Ένας σεμνός νέος δοκιμιογράφος και ιστορικός, ο Κώστας Χατζηαντωνίου, εισήλθε με θριαμβευτική επιτυχία στον χώρο του μυθιστορήματος. Με το βιβλίο «Αγκριτζέντο» (εκδόσεις Λιβάνη) κέρδισε το Ευρωπαϊκό βραβείο μυθιστορήματος το 2011. Ο τίτλος του βιβλίου αναφέρεται στην πόλη του Ακράγαντος που ιδρύθηκε από Έλληνες στη Σικελία των αρχαίων χρόνων, στη Μεγάλη Ελλάδα όπως ονομάσθηκε μαζί με την Κάτω Ιταλία. Το βιβλίο υμνεί την πραγματική ζωή και μια πατρίδα που δεν υπάρχει πια.

Σας εύχομαι καλό διάβασμα και Καλά Χριστούγεννα!

Κ.Χ. 17.12.2011

Γεώργιος Δροσίνης: Χώμα ελληνικό

2011-12-15T21:20:00.001+02:00

Γεώργιος Δροσίνης: Χώμα ελληνικό

Τώρα που θα φύγω και θα πάω στα ξένα,
και θα ζούμε μήνες, χρόνους χωρισμένοι,
άφησε να πάρω κάτι κι από σένα,
γαλανή πατρίδα, πολυαγαπημένη.
Άφησε μαζί μου φυλαχτό να πάρω,
για την κάθε λύπη, κάθε τι κακό,
φυλαχτό απ' αρρώστεια, φυλαχτό από Χάρο,
μόνο λίγο χώμα, χώμα ελληνικό!

Χώμα δροσισμένο με νυχτιάς αγέρι,
χώμα βαφτισμένο με βροχή του Μάη,
χώμα μυρισμένο απ' το καλοκαίρι,
χώμα ευλογημένο, χώμα που γεννάει
μόνο με της Πούλιας την ουράνια χάρη,
μόνο με του ήλιου τα θερμά φιλιά,
το μοσχάτο κλήμα, το ξανθό σιτάρι,
τη χλωρή τη δάφνη, την πικρήν ελιά!

Χώμα τιμημένο, πόχουν ανασκάψει
για να θεμελιώσουν έναν Παρθενώνα,
χώμα δοξασμένο, πόχουν ροδοβάψει
αίματα στο Σούλι και στο Μαραθώνα,
χώμα πόχει θάψει λείψαν' άγιασμένα
απ' το Μεσολόγγι κι από τα Ψαρά,
χώμα που θα φέρνη στον μικρόν έμένα
θάρρος, περηφάνια, δόξα και χαρά!

Θε να σε κρεμάσω φυλαχτό στά στήθια
κι όταν η καρδιά μου φυλαχτό σε βάλη
από σε θα παίρνη δύναμη βοήθεια
μην την ξεπλανέσουν άλλα ξένα κάλλη.
η δική σου χάρη θα με δυναμώνη
κι όπου κι αν γυρίσω κι όπου κι αν σταθώ,
συ θε να μου δίνης μιά λαχτάρα μόνη:
Πότε στην Ελλάδα πίσω θεναρθώ!

Κι αν το ριζικό μου - έρημο και μαύρο -
μού' γραψε να φύγω και να μη γυρίσω,
το στερνό συχώριο εις εσένα θάβρω,
το στερνό φιλί μου θε να σου χαρίσω!
Έτσι, κι αν σε ξένα χώματα πεθάνω,
και το ξένο μνήμα θάναι πιο γλυκό
σα θαφτής μαζί μου, στην καρδιά μου επάνω,
χώμα αγαπημένο, χώμα ελληνικό!

Συνωστισμένες στο Ζάλογγο

2011-12-13T17:25:00.000+02:00

Συνωστισμένες στο Ζάλογγο,

κυκλοφορεί το νέο βιβλίο του Γιώργου Καραμπελιά

Συνωστισμένες στο Ζάλογγο, Οι Σουλιώτες, ο Αλή πασάς, και η αποδόμηση της ιστορίας

Τιμή: 15 €
Σχήμα: 13Χ21
Σελίδες: 200

Στον βαθμό που αναπτύσσεται και εδραιώνεται η «αποδομητική» ιστορική σχολή, θα πρέπει να αναμετρηθεί και με το αγωνιστικό/ανταγωνιστικό στοιχείο των προεπαναστατικών και επαναστατικών χρόνων. Θα πρέπει να «απομυθοποιηθεί» το κρυφό σχολειό, η 25η Μαρτίου, η Τριπολιτσά, τα Ορλωφικά, η ίδια η «κλεφτουριά» να αποσιωπηθούν ή να υποβαθμιστούν τα επαναστατικά γεγονότα τα οποία προηγούνται της Επανάστασης. Διότι αυτά ακριβώς καταδεικνύουν πως η αφετηρία της δεν ήταν αποκλειστικώς οι λόγιοι και η «γαλλική Επανάσταση». μια άλλη αποφασιστική συνιστώσα υπήρξαν οι ένοπλες συσσωματώσεις των Ελλήνων, από τον Κροκόνδειλο Κλαδά, τον 15ο αι., έως τους Σουλιώτες, τους Μανιάτες, την κλεφτουριά. Κατ’ εξοχήν, δε οι Σουλιώτες καταλαμβάνουν κεντρικό ρόλο, εξ αιτίας του μακρόχρονου αγώνα τους, επί δύο αιώνες, ενάντια στους Τούρκους και της συμμετοχής τους στην Επανάσταση.

Η αποδομητική σχολή επιχειρεί, λοιπόν, να καταδείξει, αν χρειαστεί, και δια του βιασμού των ιστορικών στοιχείων, πως οι Σουλιώτες δεν ήταν τίποτε άλλο παρά πρωτόγονες φάρες, αλβανικής καταγωγής και γλώσσας, οι οποίες δεν διέθεταν κάποια εθνική ή έστω πρωτοεθνική συνείδηση. Αν το επιτύχει, τότε θα έχει προσθέσει ένα ακόμα λιθαράκι στο βασικό ιδεολογικό της πρόταγμα: η εθνική συνείδηση είναι απούσα από τους Έλληνες πριν από την Επανάσταση, ενώ το ελληνικό έθνος διαμορφώνεται, κυρίως, μέσω του κράτους. Οι Σουλιώτες «δεν είναι» Έλληνες, αλλά «εξελληνίζονται» επιγενέστερα!

Γι’ αυτό και είναι απαραίτητο να «απομυθοποιηθούν» και να διαστρεβλωθούν γεγονότα-σταθμοί στην ιστορία των Σουλιωτών, αλλά και στη νεώτερη ιστορική συνείδηση των Ελλήνων: Η αυτοπυρπόληση του Σαμουήλ στο Κούγκι δεν έγινε ποτέ. είναι αμφίβολο εάν ανατινάχτηκε η Δέσπω στου «Δημουλά τον Πύργο». προπαντός, ο χορός του Ζαλόγγου, όχι μόνο αποτελεί «εθνικιστικό μύθο», αλλά είναι πιθανό οι Σουλιώτισσες να έπεσαν στο βάραθρο σπρωγμένες από τους ίδιους τους Σουλιώτες πολεμιστές! Συνωστισμένοι στη Σμύρνη, συνωστισμένες στο Ζάλογγο!

http://ardin-rixi.gr/archives/2567

Τουρκικά ρήγματα-Μια Χώρα σε Αναζήτηση Ταυτότητας

2011-12-10T22:10:00.000+02:00

Τουρκικά ρήγματα:

Μια Χώρα σε Αναζήτηση Ταυτότητας

To βιβλίο της ελβετίδας δημοσιογράφου Amalia Van Gent εκδόθηκε για πρώτη φορά το 2008 στα γερμανικά. Ωστόσο, αν και οι εξελίξεις έκτοτε ήταν σημαντικές, αποτελεί μια πλήρη χαρτογράφηση των πολιτικών και κοινωνιολογικών στοιχείων που συνθέτουν τη σημερινή Τουρκία, η οποία ακόμα δεν έχει βρει τον τελικό της στόχο. Το βιβλίο της δημοσιογράφου Amalia Van Gent (Tουρκικά Ρήγματα, Εκδ. Παπαζήση 2011), είναι ένα βιβλίο το οποίο περιλαμβάνει οξείες παρατηρήσεις και σχόλια για την πολύπλοκη, πολύχρωμη, σύγχρονη Τουρκική κοινωνία η οποία αλλάζει πολύ γρήγορα και στο εσωτερικό της διατηρεί έντονες αντιφάσεις.

Η Amalia Van Gent η οποία δούλεψε ως δημοσιογράφος στην Τουρκία, είχε την ευκαιρία να γνωρίσει από κοντά την Τουρκική κοινωνία και με ευγλωττία παρουσιάζει τις αντιφάσεις της σύγχρονης Τουρκίας. Για παράδειγμα, στον πρόλογο του βιβλίου καθώς αναφέρεται στο Πέρα, περιγράφει με περιληπτικό τρόπο την διαδικασία διαμόρφωσης του σύγχρονου Τουρκικού κράτους. Ενώ από τη μια παρουσιάζει την αλλαγή και την εξέλιξη αυτής της εκλεκτής περιοχής η οποία κάποτε υπήρξε η πιο κοσμοπολίτικη περιοχή της Κωνσταντινούπολης, καθώς και την καταπίεση στις μη Μουσουλμανικές κοινότητες, από την άλλη ρίχνει φως στην πολύχρωμη δομή της Τουρκικής κοινωνίας. Η συγγραφέας, περιγράφει με βαθιές κοινωνιολογικές παρατηρήσεις το τρόπο που οι άνθρωποι από την επαρχία κατέκλυσαν την περιοχή και το πως διαφορετικοί τρόποι ζωής συνυπάρχουν στο ίδιο περιβάλλον.

Με τον ίδιο τρόπο, στο πρώτο κεφάλαιο ασχολείται με την σύγχρονη Τουρκική ταυτότητα κάνοντας ενδιαφέροντα σχόλια όσον αφορά στις υπάρχουσες αντιφάσεις και κρίσεις ταυτότητας. Η συγγραφέας, εστιάζει την προσοχή της στο γεγονός ότι παρόλο που ο κοσμικός Τουρκικός εθνικισμός του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ αποκλείει την θρησκεία, ένας μεγάλος αριθμός του Τουρκικού λαού προσδιορίζουν τον εαυτό τους ως Μουσουλμάνοι; και όχι μόνο αυτό αλλά ζητούν όπως ο τρόπος ζωής τους γίνει αποδεχτός. Για παράδειγμα, ζητούν όπως οι φοιτήτριες με μαντήλα μπορέσουν να μορφωθούν ελεύθερα στα Τουρκικά πανεπιστήμια και επίσης αγωνίζονται εναντίον της Κεμαλιστικής γραφειοκρατίας και του καθεστώτος που την διατηρεί. Σήμερα, στην κοινωνική ζωή της Τουρκίας έχουν σημαντική θέση θρησκευτικά Τάγματα πιο δυνατά από αυτά που κάποτε είχε καταργήσει ο Μουσταφά Κεμάλ. Επίσης, η συγγραφέας, υπογραμμίζει την επιστροφή στην ημερήσια διάταξη των οραμάτων του Παντουρκισμού μετά την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης παρόλο που ο Ατατούρκ με ένα διαφορετικό τρόπο από αυτό των Νεοτούρκων είχε απορρίψει τον Παντουρκισμό και είχε περιορίσει την επιρροή του Τουρκικού Εθνικισμού εντός της Τουρκίας.

Μία από τις πιο σημαντικές και βασικές ιδιαιτερότητες του Κεμαλισμού, ο οποίος θεωρείται η επίσημη ιδεολογία του Τουρκικού κράτους, αλλά αποδυναμώθηκε στο πέρασμα του χρόνου, είναι η απόρριψη του οθωμανικού παρελθόντος και της κληρονομιάς του. Το οθωμανικό παρελθόν όχι μόνο προστέθηκε ως ένα μέσο διαμόρφωσης της σύγχρονης Τουρκικής ταυτότητας, αλλά εμφανίστηκε και μια κάποιου είδους νοσταλγία. Ενώ κάποιοι κάνουν λόγω για το Σύστημα Millet το οποίο μπορεί να παρέχει τη δυνατότητα για τη δημιουργία ενός πολυπολιτισμικού περιβάλλοντος πολλών ταυτοτήτων, κάποιοι άλλοι νοσταλγούν την δύναμη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, και για αυτό κάνουν αναφορά στην «Ήπια Δύναμη» της Τουρκίας. Όπως και αν έχει, η Οθωμανική Αυτοκρατορία και η παράδοση της έχουν γίνει πλέον ένα αναπόσπαστο μέρος της σύγχρονης Τουρκικής ταυτότητας.

Το σχέδιο για μια «ομοιογενή Τουρκική» κοινωνία που οραματίστηκαν οι ιδρυτές τις Τουρκίας τονίζοντας «Τι ευτυχία να λέγεις ότι είσαι Τούρκος» δεν πέτυχε και πολύ. Παρ’ όλες τις προσπάθειες του κράτους για αφομοίωση, ο Κουρδικός λαός διατήρησε την ταυτότητα του και σήμερα με έναν αγώνα και κίνημα ταυτότητας, αναγκάζει την Τουρκική Δημοκρατία να αναπτύξει «Πολιτική Αναγνώρισης». Ενώ κάποτε η ύπαρξη των Κούρδων τους οποίους ονόμαζαν «Τούρκους των Ορέων» δεν αναγνωριζόταν, πλέον δεν μπορεί να αγνοηθεί ακόμα και από τους πιο εθνικιστικούς κύκλους.

Το βιβλίο της Amalia Van Gent, είναι ένα βιβλίο το οποίο περιγράφει με ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις ότι η Τουρκία του σήμερα είναι μια Τουρκία διαφορετική από την Τουρκία που οραματίστηκαν ο Ατατούρκ και οι συνεργάτες του. Σε αυτό το σημείο θα ήταν χρήσιμο να αναφέρουμε ότι η μεγαλύτερη επιθυμία του Ατατούρκ να κάνει την Τουρκία μέρος του «Δυτικού Πολιτισμού» ακόμα συνεχίζεται. Όμως, στις μέρες μας αυτή η επιθυμία δεν υφίσταται πλέον ως ένα αφηρημένο σχέδιο «πολιτισμού», αλλά μετατράπηκε στον συγκεκριμένο στόχο ένταξης της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση η οποία στηρίζεται σε συγκεκριμένες αξίες. Για την πραγματοποίηση αυτού του στόχου η Τουρκία πρέπει να περάσει μέσα από μια διαδικασία ριζικής δημοκρατικής μεταρρύθμισης.

Σε αυτό το σημείο, όπως διευκρινίζει και η συγγραφέας, ερχόμαστε αντιμέτωποι με ένα ενδιαφέρον παράδοξο. Ενώ αυτοί που ονομάζουν τους εαυτούς τους «Κεμαλιστές» δεν δείχνουν πρόθυμοι να στηρίξουν την εκδημοκρατικοποίηση και μάλιστα γυρίζουν την πλάτη στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η πολιτική και οικονομική ελίτ της Μουσουλμανικής παράταξης υποστηρίζει την πορεία της Τουρκίας προς την Ευρωπαϊκή Ένωση και την ενσωμάτωση της στην παγκόσμια οικονομία. Οι Κεμαλιστές αντιμετωπίζουν την παγκοσμιοποίηση ως απειλή. Για παράδειγμα, τον Αύγουστο του 2010 ο Στρατηγός Κοσανέρ ο οποίος μεταφέρθηκε στην Αρχηγία του Γενικού Επιτελείου, ένα χρόνο πριν, όταν ήταν ακόμα διοικητής του Πεζικού δήλωσε τα εξής: «Η προπαγάνδα που δημιουργήθηκε σε ένα μετα-μοντερνικό πλαίσιο από την πλευρά των Διεθνών Δυνάμεων και κυκλοφορεί στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, σε κάποιους ακαδημαϊκούς και οικονομικούς κύκλους καθώς και σε κοινωνικές οργανώσεις του εσωτερικού, και η επίδραση της αποτελούν δηλητήριο και στηρίζουν τις προσπάθειες αποδυνάμωσης και διάλυσης των εθνικών αξιών και των παραμέτρων ασφαλείας».

Ο στρατηγός Κοσανέρ, υποστήριξε ότι η μεγαλύτερη απειλή για την Τουρκία είναι η «παγκοσμιοποίηση» και όλα τα αρνητικά που πηγάζουν από αυτή. Σύμφωνα με τον στρατηγό, αυτός ο εχθρός παρακινεί τις εθνικές διαμάχες στην Τουρκία. Επίσης, πάντοτε σύμφωνα με τον Κοσανέρ, χρησιμοποιώντας τις κοινωνικές οργανώσεις και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης τα οποία στηρίζει με εξωτερικές χρηματοδοτήσεις, αποσκοπεί να μεταβάλει την Τουρκία σε ένα «μοντέλο ήπιου Ισλάμ».

http://foreignaffairs.gr/articles/68476/amalia-ban-xent/toyrkika-rigmata

Εκδήλωση για τον Οδυσσέα Ελύτη

2011-12-09T23:43:00.001+02:00

Εκδήλωση για τον Οδυσσέα Ελύτη

Με αφορμή τη συμπλήρωση 100 χρόνων από τη γέννηση του ποιητή Οδυσσέα Ελύτη, το Ινστιτούτο “Κωνσταντίνος Καραμανλής” διοργανώνει τη Δευτέρα 12 Δεκεμβρίου και ώρα 18.00 στο ξενοδοχείο Divani Caravel, ειδική εκδήλωση προς τιμήν του νομπελίστα ποιητή.

Την εκδήλωση θα ανοίξει με ομιλία του ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας Αντώνης Σαμαράς. Στην ίδια εκδήλωση ο ποιητής και μεταφραστής του Ελύτη στα γαλλικά Ξαβιέ Μποργκ θα παραδώσει υλικό ετών στον Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος με τη σειρά του θα το παραδώσει στη Γεννάδειο βιβλιοθήκη. Στο αρχείο υπάρχουν επιστολές του Μποργκ προς τον Ελύτη.

Στην εκδήλωση, εκτός του Ξαβιέ Μποργκ, θα συμμετέχουν ο Ίνγκεμαρ Ρέντιν, ποιητής και μεταφραστής του Ελύτη στα σουηδικά, ο Γιώργος Μπαμπινιώτης, πρ. πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών, και ο Δημοσθένης Δαββέτας, καθηγητής Φιλοσοφίας και συγγραφέας.

Την εκδήλωση θα συντονίσει η κ. Μαριάννα Πυργιώτη, γενική διευθύντρια του Ινστιτούτου.

Διηγήματα Β΄ Διαγωνισμού

2011-12-06T16:54:00.000+02:00

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Φίλες και φίλοι,

Εδώ και λίγους μήνες ο Σύλλογός μας με την πρόθυμη συναίνεση και συνεργασία των συγγραφέων του Β΄ Λογοτεχνικού Διαγωνισμού Διηγήματος, ξεκινήσε μια προσπάθεια να εκδώσει τον τόμο με τα 40 διηγήματα των συγγραφέων που επιλέχθηκαν να δημοσιευθούν σε αυτόν. Δυστυχώς μέχρι σήμερα έχουν ανταποκριθεί μόνον 12 άτομα, γεγονός που καθιστά εξαιρετικά δύσκολη την συνέχιση της προσπάθειας. Αντιλαμβανόμαστε ότι όλοι μας αυτήν την περίοδο αντιμετωπίζουμε μεγάλες οικονομικές δυσκολίες, αλλά πιστεύουμε ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε ανταποκρινόμενοι από το υστέρημά μας στην ελάχιστη συμμετοχή των 30 Ευρώ.

Ο Σύλλογός μας αποφάσισε να θέσουμε ως νέα καταληκτική ημερομηνία την 15η Ιανουαρίου 2012 για την συλλογή του ποσού της έκδοσης του τόμου. Εάν μέχρι αυτήν την ημερομηνία δεν έχουμε καταφέρει να συγκεντρώσουμε το ποσόν, τότε, με μεγάλη μας λύπη, τα χρήματα όσων ανταποκρίθηκαν θα επιστραφούν και ο τόμος δεν θα εκδοθεί.

Για το ΔΣ του Συλλόγου

Ο Πρόεδρος

Χαλίλ Γκιμπράν

2011-12-03T19:03:00.000+02:00

Xαλίλ Γκιμπράν (1883-1931)

"Ο κήπος του προφήτη"

Ο μεγάλος Λιβανέζος ποιητής Xαλίλ Γκιμπράν (1883-1931), μεταξύ των αριστουργημάτων που έγραψε, είναι και το έργο του "Ο Κήπος του Προφήτη". To ποίημα εκδόθηκε το 1923.

Ιδού ένα απόσπασμα:

"Το έθνος να λυπάστε,

αν φορεί ένδυμα που δεν το ύφανε.

Ψωμί αν τρώει, αλλά όχι απ' τη σοδειά του.

Κρασί αν πίνει, αλλά όχι από το πατητήρι του.

Το έθνος να λυπάστε,

που δεν υψώνει τη φωνή, παρά μονάχα στη πομπή της κηδείας.

Που δεν συμφιλιώνεται, παρά μονάχα μεσ' τα ερείπιά του.

Που δεν επαναστατεί, παρά μονάχα σαν βρεθεί ο λαιμός του ανάμεσα στο σπαθί και την πέτρα.

Το έθνος να λυπάστε,

που έχει αλεπού για πολιτικό,

απατεώνα για φιλόσοφο,

μπαλώματα και απομιμήσεις είναι η τέχνη του.

Το έθνος να λυπάστε που έχει σοφούς, από χρόνια βουβαμένους."

Λογοτεχνικά Σημειώματα τ. 16

2011-12-01T16:23:00.000+02:00

Ἀπὸ τὴν ἰστοσελίδα «Λογοτεχνικὰ Ἐπίκαιρα» (http://logotexnika-epikaira.blogspot.com) κυκλοφορεῖ ἐλεύθερα στὸ διαδίκτυο τὸ τεῦχος 16 τοῦ μηνιαίου ψηφιακοῦ περιοδικοῦ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ.

Τὸ τεῦχος 16 τοῦ περιοδικοῦ περιέχει λογοτεχνικὴ μελέτη τοῦ Γιάννη Βούλτου (Συνοπτικὴ θεματολογικὴ παρουσίαση τῆς ποίησης τοῦ Μίμη Κωστήρη).

Επιλεγμένα Διηγήματα Α΄ ΛΔΔ (4)

2011-11-26T16:45:00.001+02:00

Της κυπριακής λευτεριάς τ’ όραμα

του Γιώργου Κ. Μιχαηλίδη

Ο ήλιος άρχισε δειλά δειλά να ξεπροβάλλει από την ανατολή. Θα ξεκινούσε το καθημερινό του ταξίδι. Αυτός τον ξύπνησε. Ξύπνησε μαγεμένος. Κατάλαβε, όμως, ότι ήταν όνειρο. Τ’ όνειρο! Αχ, Θεέ μου, πόσο θα’ θελε να’ ταν αλήθεια… Και άρχισε να σκέφτεται ό,τι είχε δει μήπως ξεχάσει κάποια λεπτομέρεια. Ξεχνιούνται όμως αυτά;… Τα μάτια του λαμπύριζαν τόσο που συναγωνίζονταν τον ήλιο σε λάμψη.

Ήτανε λέει πουλί, άσπρο περιστέρι και πετούσε, πετούσε ψηλά στον ουρανό. Είχε φτερά για να φτάνει ακόμα και τ’ άστρα αν ήθελε. Μα το μόνο που ήθελε ήταν να περάσει τα συρματοπλέγματα, να πάει δυο βήματα πιο κει, στο σκλαβωμένο μισό της πατρίδας! Το χώμα, η βλάστηση, ο αέρας ήταν τα ίδια, κι εδώ και κει.

Πέρασε πετώντας κι έφτασε επιτέλους στο πιο ανατολικό άκρο του νησιού: στο μοναστήρι τ’ Αποστόλου Αντρέα. Είχε ακούσει πως, πριν το πατήσουν οι Τούρκοι εισβολείς, οι άνθρωποι με τα ζωντανά τους περπατούσανε μέρες για να φτάσουνε και να προσκυνήσουν εκεί. Παρ’ όλ’ αυτά, η αγάπη των προσκυνητών προς τον άγιο υπερνικούσε την κούραση και την ταλαιπωρία. Αχ, πόσο πονούσε η καρδιά του για ν’ ανάψει ένα κερί κι ας ήξερε ότι θα’ λιωνε. Ήτανε πουλί, όμως, και δεν μπορούσε. ΄Ηπιε όμως νερό από την πηγή, στον ξηρό βράχο, που είχε δημιουργήσει ο ίδιος ο άγιος στο πέρασμα του.

Ήθελε τώρα να πετάξει πάνω από κάθε σπιθαμή γης τούτης της αγαπημένης στενής λωρίδας της Καρπασίας μέχρι την Αμμόχωστο. Το «θαλασσοστεφανωμένο τούτο πάτωμα στεριάς» κατά τον ποιητή Νόννον, την «Αχαιών ακτή» κατά τον Στράβωνα. Τη γη και θάλασσα που χάρηκε στα χρόνια τα παιδικά! Τη γη που πεισματικά φρουρούν οι ελεύθεροι πολιορκημένοι!

Αντάμωσε τη θάλασσα τ’ Αποστόλου Αντρέα. Εκείνη που κράτησε μέσα του ως την πιο όμορφη του νησιού. Σταμάτησε να περπατήσει στους αμμόλοφους. Θυμήθηκε τ’ ατέλειωτα παιγνίδια με τ’ αδέλφια του, τα τρεχαλητά ξοπίσω από τα καβούρια. Ήθελε τόσο πολύ να κολυμπήσει στα ρηχά, κρυστάλλινα νερά. Ήτανε πουλί, όμως, και δεν μπορούσε!

Ήθελε να δακρύσει σαν κατέβαινε τα σκαλιά για τον παλιό καμαροσκέπαστο ναό του καρπασίτη Αγίου Θέρισσου, πάνω στο κύμα. Δεν θα ξεχνούσε ποτέ, παιδί τότε, την μέρα της πρώτης του επίσκεψης. Ήταν έξι του Μάρτη του 1966. Ήθελε πολύ να θυμάται τούτη την ημερομηνία. Την κατάγραψε για πάντα στο μυαλό του. Και κατάφερε να ξανάρθει!

Τη βασιλική της Παναγίας της Κανακαριάς την αναγνώρισε αμέσως. Την είχε πρωτοκοιτάξει με δέος με τα παιδικά του μάτια. Λες και ήξερε για τους θησαυρούς των ψηφιδωτών του 6ου αιώνα που έκρυβε τούτη η εκκλησιά κοντά στη Λυθράγκωμη. Που έγινε σύμβολο για την προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς του νησιού.

Πέταξε χαμηλά πάνω από το Λεονάρισσο και μυρίστηκε τα πεύκα, τους αόρατους, τις αγριοελιές, τις σχινιές, τις μαζιές και το λάδανο. Κοντοστάθηκε έξω από τον κινηματογράφο, δίπλα από το σχολείο του χωριού. Εδώ είχε παίξει στη θεατρική παράσταση «Ενάτη Ιουλίου 1821» του Βασίλη Μιχαηλίδη, εθνικού ποιητή της Κύπρου.

Σαν πλησίασε στον Κοιλάνεμο ένιωσε ότι ο Θεός δημιούργησε ένα ξεχωριστό του ποίημα στον Κοιλάνεμο. Φτερούγισε χαρούμενα ανάμεσα στις ελιές, τις χαρουπιές και την άγρια θαμνώδη βλάστηση σε κάποια αρχαία μνημεία, σε χριστιανικούς ναούς του μεσαίωνα και σε νεκρικές δόμες. Είχε επισκεφτεί το χωριό με συμμαθητές του. Την κοιλάδα που οδηγούσε στη θάλασσα φύλαξε μες τη παιδική του ψυχή. Γι’ αυτό το μέρος έγραφε στις εκθέσεις στα χρόνια που ακολούθησαν…

Στη Σαλαμίνα του Τεύκρου κάθισε σ’ ένα από τα χοντρά ξηρά καλάμια να ξαποστάσει. Παιδί έφτιαχνε σπαθιά μ’ αυτά. Το πρώτο του ήτανε σαν εκείνο του Αίαντα. Το πρωτοείδε σε τραγωδία στο αρχαίο θέατρο της Σαλαμίνας με το ελλαδικό Εθνικό Θέατρο. Με το σπαθί εκείνο ήθελε ν’ αντισταθεί σ’ όλους τους κατακτητές του νησιού! Προχώρησε, με μάτια θαμπωμένα και καρδιά μεθυσμένη, ανάμεσα σ’ ένα αρχαίο κόσμο που βγαίνει μέσα από τα σπλάχνα της γης και θέλει να υπάρξει και πάλι στο φως.

Στην αμμουδιά της Σαλαμίνας βάλθηκε να μαζεύει κογχύλια με το ράμφος του. Τι τα’ θελε; Τα μάζευε και τότες λίγα-λίγα. Μ’ αυτά έφτιαχνε καλλιτεχνικά δημιουργήματα.

Εκεί κοντά και το μοναστήρι τ’ Αποστόλου Βαρνάβα, ιδρυτή της Εκκλησίας της Κύπρου. Ευλαβικά πέρασε την λαξευτή κλίμακα που οδηγεί στον τάφο τ’ Αποστόλου και στο πηγάδι με τ’ αγίασμα.

Έβαλ’ όλη του τη δύναμη ν’ ανέβει τον Πενταδάχτυλο στα φρούρια του και στα κυκλάμινα. Σ’ ένα από τα φρούρια, της βυζαντινής και φράγκικης εποχής, είχε ανέβει στα μαθητικά τα χρόνια. Για το μάθημα της γεωγραφίας είχαν πάει, για να μελετήσουν μια ποταμίσια κοιλάδα στους νότιους πρόποδες της οροσειράς.

Από ψηλά αντίκρισε την Κερύνεια, το «άνθος του γυαλού», με το λιμανάκι της και το κάστρο…Παιδί, μάζευε πολλές πολλές εικόνες της πόλης, τις ένωνε για να φτιάξει μια μεγάλη, για να τη ζωγραφίσει μ’ όλες τι ομορφιές της. Την Κερύνεια του Πράξανδρου και του Κηφέα. Την πόλη που καμιά ιστορική στιγμή δεν την αγνόησε. Ανήκει σ’ όλες τις εποχές.

Και κίνησε για την ιδιαίτερη πατρίδα… Μα είναι δυνατόν να μην σταματήσει στη θάλασσα των Πανάγρων; Εδώ είχε πρωτομάθει να κολυμπά σε μια λιμνούλα!

Στο αρχαίο θέατρο των Σόλων πέταξε χαμηλά και κάθισε στην ορχήστρα. Ήθελε ν’ απαγγείλει ένα ποίημα, όπως είχε κάνει όταν ήταν παιδί! Σαν πουλί που ήταν του άρεσαν τα ψηφιδωτά της Βασιλικής με την πάπια και τον κύκνο… Από κει δεν χόρταινε να βλέπει το μάτι την πράσινη γη και τη γαλάζια θάλασσα του Ποταμού του Κάμπου. Την ακρογιαλιά που πιο πολύ πήγαιναν ως οικογένεια.

Το τελευταίο μέρος του ταξιδιού άρχισε τότε. Τράβηξε κατά το χωριό του, την Κατωκοπιά. Δεν είχε ταξιδέψει ξανά τόσο γρήγορα. Μόλις αντίκρισε το χωριό ήθελε ν’ αφήσει τα δάκρυα του να κυλήσουν, να βγάλει όλη του την συγκίνηση που τον έπνιγε. Ήτανε, όμως, πουλί και δεν μπορούσε.. Ποιος είπε ότι τα πουλιά δεν κλαίνε;

Ήθελε να περάσει απ’ όλους τους δρόμους, τα σπίτια, τα χωράφια! Τον μάγεψαν οι μυρωδιές από τ’ ανθισμένα περιβόλια με τα εσπεριδοειδή. Το χωριό που έγινε πολύδενδρο από τον μόχθο των ανθρώπων…

Στο νεκροταφείο δεν υπήρχε τίποτα. Οι κατακτητές δεν άφησαν ίχνος μαρμάρου. Στην παλιά εκκλησιά, την Παναγία την Χρυσελεούσα, αφαιρέθηκαν όλα. Μπόρεσε, όμως να δει δυό τοιχογραφίες κατεστραμμένες και δυό χρονολογίες στους τοίχους, του 1818 και του 1904, από ανακαινίσεις του ναού. Σ’ αυτή την εκκλησιά, παιδί, παρακολούθησε εκστατικός ολόκληρη τη λειτουργία της Ανάστασης μέχρι να ξημερώσει! Η εκκλησία η καινούρια, αυτήν που βλέπουμε από μακριά και ξεχωρίζουμε ποιο είναι το χωριό, ήτανε τώρα τζαμί. Ήτανε σε άσχημη κατάσταση απ’ έξω.

Το παλιό Δημοτικό Σχολείο, ένα θαυμαστό δείγμα αρχιτεκτονικής, φτιαγμένο από πουρόπετρες και πέτρες του ποταμού, ήτανε τώρα χωρίς στέγη, πόρτες και παράθυρα. Όμως, έστεκε και ήθελε να στέκει για πάντα.

Στο καινούριο Δημοτικό Σχολείο δεν ήτανε πια ο πατέρας του δάσκαλος-διευθυντής. Πρόσφατα είχε φύγει από τη ζωή με το καημό του χωριού και του σχολείου, προσμένοντας ν’ ακούσει τις παιδικές φωνούλες στο σχολείο της Κατωκοπιάς.

Ένα καλοκαίρι, τούτο το σχολείο είχε γίνει το εργαστήρι πολιτισμού των εφήβων και νέων του χωριού. Εδώ ο ίδιος απάγγειλε ποιήματα του, έφτιαξε θεατρικά σκηνικά, συμμετείχε σε έκθεση τέχνης, δημιούργησε εκδόσεις, έκαμε ομιλία για το τραγούδι, προβλημάτισε με τις ιδέες του…

Είδε το θερινό σινεμαδάκι, το γήπεδο, τα συνεργατικά παντοπωλεία… Τη γειτονιά του που έπαιζε παιγνίδια.

Με λαχτάρα έψαξε τα σπίτια των παππούδων, των θείων, των ξαδελφιών, των γειτόνων! Χάλασαν οι κατακτητές το σπίτι του προπάππου του Νικολή, του παππού του Γιαννή και των θείων του από τον πατέρα του, γιατί ήταν παλιά… Έστεκε, όμως, του παππού του Γιώρκου και των άλλων συγγενών. Στου παππού είχε και οικογενειακές φωτογραφίες.

Σε λίγο πετούσε από χαρά! Τι συνέβη; Αντάμωσε το σπίτι το πατρικό, το σπίτι που γεννήθηκε!... Η εξώθυρα του ήταν ανοικτή, σα να τον περίμενε. Η καρδιά του σκίρτησε, κι ας ήταν καρδιά πουλιού. Το περιτείχισμα, η πέτρινη πρόσοψη με την σκαλισμένη ημερομηνία του 1951, η εξώθυρα με το σιδερένιο σχέδιο, το πάτωμα με τα διακοσμητικά μωσαϊκά, η εσωτερική στέγη με τα βολίτζια (ξύλινοι κορμοί), ήταν ολόϊδια. Όμως, τα έπιπλα του τα έκλεψαν όλα οι κατακτητές και τα πάμπολλα βιβλία τα έκαψαν. Τα βιβλία του, τα τετράδια του, ό,τι έγραψε, ό,τι ζωγράφισε, ό,τι έφτιαξε χάθηκαν… Πόσο λυπήθηκε για το θεατρικό έργο του για τον Οδυσσέα Ανδρούτσο… Μα και για το εργαστήρι του των παραστάσεων Καραγκιόζη για τα παιδιά της γειτονιάς. Κι ακόμη για το ξύλινο ποδοσφαιράκι που’ φτιαξε με τα ίδια του τα χέρια. Κι ακόμη… Είχε πάρει, όμως, στο δρόμο του ξεριζωμού τα δικά του ποιήματα και ακόμη μερικά μυθιστορήματα για να διαβάζει μέχρι την επιστροφή που θα ήταν μέρες κι έγιναν χρόνια και χρόνια.

Τα δωμάτια τα θυμόταν πιο μεγάλα. Τώρα του φαίνονταν μικρά να χωρέσουνε τις παιδικές και εφηβικές θύμησες.

Προχώρησε κι αντίκρισε το δωμάτιό του, και αποφασιστικά μπήκε μέσα. Ήξερε πια τι θα’ κανε. Αφού ήτανε περιστέρι, εδώ θα έκτιζε τη φωλιά του και εδώ θα έμενε για το υπόλοιπο της ζωής του! Σκέφτηκε ότι όλα τα πουλιά, όλα τα ζωντανά θα’ πρεπε να μπορούσαν να πήγαιναν όπου ήθελαν. Κι πιο πολύ, να’ μεναν το κάθε ένα στο δικό του σπίτι!...

Γ.Κ.Μ.

Βιογραφικό

Ο Γιώργος Κ. Μιχαηλίδης γεννήθηκε στο χωριό Κατωκοπιά (σκλαβωμένο από το 1974) της Κύπρου.

Ο Δρ. Γ. Μιχαηλίδης είναι πολιτικός μηχανικός, μηχανικός υδάτων, περιβαλλοντολόγος, εκπαιδευτικός και ερευνητής.

Υπηρέτησε εθελοντικά και αμισθί στο «κρυφό σχολειό» (το Γυμνάσιο) του σκλαβωμένου Ριζοκάρπασου της Κύπρου κατά την σχολική χρονιά 2003-2004.

Υπηρέτησε ως εθελοντής στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας (2004).

Είναι εκλεγμένο μέλος ( αναπληρωτής κοινοτάρχης ) του Κοινοτικού Συμβουλίου Κατωκοπιάς.

Είναι Γραμματέας της Εταιρείας Πολιτιστικής Κληρονομιάς Κατωκοπιάς.

Είναι ο Εκδότης του περιοδικού «Το περιοδικό της Κατωκοπιάς» το οποίο εκδίδει το Κοινοτικό Συμβούλιο Κατωκοπιάς.

Όσον αφορά το συγγραφικό του έργο, ο Γιώργος Μιχαηλίδης έχει γράψει και εκδώσει τα βιβλία (α) «Η Κατωκοπιά μας προσμένει..» το 1994 , (β) «Τάσος Ισαάκ και Σολάκης Σολωμού : τα σύμβολα ενός καινούργιου ξεκινήματος» το 1997 και (γ) «Σκλαβωμένη Κύπρος 2003-2006» το 2006. Το τελευταίο πήρε το πρώτο βραβείο στον διεθνή λογοτεχνικό διαγωνισμό «Αλησμόνητες Πατρίδες» τον οποίο οργάνωσε το περιοδικό «Κελαινώ» το 2007.

Συμμετείχε στους ΚΒ΄ Ποιητικούς Αγώνες Δελφών της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών το 2007 με το ποίημα «Μεσαορία της Κύπρου» και έλαβε Έπαινο.

Πήρε το πρώτο βραβείο στην κατηγορία πατριωτικής ποίησης με το ποίημα «Λευτεριάς άγγελμα» στον ποιητικό διαγωνισμό «Σικελιανά 2007».

Πήρε το πρώτο βραβείο ταξιδιωτικού δοκιμίου με το δοκίμιο «Οδοιπορικό στα σκλαβωμένα σχολεία της Κύπρου» στον 2ο Πανελλήνιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό Ποίησης, Διηγήματος και Ταξιδιωτικού Δοκιμίου τον οποίο διοργάνωσε το περιοδικό για τα γράμματα και τις τέχνες «Ύφος» το 2008. Ο διαγωνισμός έγινε στην μνήμη του Νίκου Καζαντζάκη.

Βιογραφικό σημείωμα του Γιώργου Μιχαηλίδη περιλαμβάνεται στο «Λεξικό της ελληνικής διανόησης – Τόμος Α΄» το οποίο έχει εκδώσει η «Αμφικτυονία Ελληνισμού» στην Θεσσαλονίκη το 2007.

Η διεύθυνση του είναι Οδός Αυλώνος 11, Περιστερώνα 2731, Κύπρος και η ηλεκτρονική του διεύθυνση είναι esmichae@cytanet.com.cy

Πρωτοβουλία πολιτών για την γλώσσα

2011-11-25T11:35:00.000+02:00

Πρωτοβουλία Πολιτῶν

γιὰ τὴν Δημοκρατία στὴν Γλῶσσα

Ἡ Πρωτοβουλία Πολιτῶν γιὰ τὴν Δημοκρατία στὴν Γλῶσσα ἀποσκοπεῖ στὴ συγκέντρωση ὑπογραφῶν ὥστε νὰ ἐπιτευχθεῖ μιὰ ἐλάχιστη νομοθετικὴ ρύθμιση γιὰ τὴν ἐπανόρθωση τῆς 25χρονης αὐθαιρεσίας τοῦ μονοτονικοῦ.

Ἡ πρωτοβουλία ἀνελήφθη ἀπὸ ἐνδιαφερόμενους πολίτες ποὺ θεωροῦν σημαντικὴ καὶ τὴ δική σας συμμετοχή. Πιστεύουμε ἀκόμη ὅτι, ἐκτὸς ἀπὸ σᾶς, ὑπάρχουν στὸν κύκλο σας καὶ ἄλλοι ἐνδιαφερόμενοι στοὺς ὁποίους παρακαλεῖσθε ν' ἀπευθυνθεῖτε γιὰ ὑπογραφὴ ὥστε νὰ ὑπάρξει μιὰ εὐρεῖα συμμετοχή.

Στὶς ἑπόμενες σελίδες μπορεῖτε νὰ διαπιστώσετε ποιοί ὀργανισμοὶ, ἐκδοτικοὶ οἶκοι, ἐφημερίδες, ἔντυπα καὶ ἠλεκτρονικά περιοδικά κ.ἄ. χρησιμοποιοῦν τὴν ἱστορικὴ ὀρθογραφία καθὼς καί ποιοί καὶ πόσοι πολίτες ὑπέγραψαν ἔως τώρα, τήν Πρόταση γιὰ τήν Γλῶσσα.

Ἡ Προταση

• Ἐπειδὴ ἡ ἄγνοια τῆς ἱστορικῆς ὀρθογραφίας ἀποκόπτει τοὺς σύγχρονους Ἕλληνες καὶ εἰδικὰ τοὺς νέους ἀπὸ τὰ κείμενα τοῦ παρελθόντος κι ἀπὸ τό μεγαλύτερο μέρος τῆς πνευματικῆς τους κληρονομιᾶς,

• ἐπειδὴ ἡ χρήση τοῦ μονοτονικοῦ συστήματος γραφῆς ἀποσυνδέει τὴ νέα ἑλληνικὴ ἀπὸ τὶς ἀρχαιοελληνικές της ρίζες παρουσιάζοντάς την ὡς ξένη πρὸς αὐτή, γεγονὸς τὸ ὁποῖο, πέρα ἀπὸ γλωσσικές, παιδαγωγικὲς καὶ ἐθνικὲς συνέπειες, ἐμποδίζει καὶ χιλιάδες ξένους ἀρχαιοελληνιστὲς νὰ γίνουν νεοελληνιστές,

• ἐπειδὴ ἡ ἐπὶ 25 χρόνια διδασκαλία τοῦ μονοτονικοῦ συστήματος γραφῆς κάθε ἄλλο παρὰ ἔχει συνδράμει στὴ βελτίωση τοῦ μορφωτικοῦ ἐπιπέδου της χώρας,

προτείνουμε

1. Ἡ γλῶσσα μας νὰ γράφεται σὲ κάθε δημόσιο ἔγγραφο σύμφωνα μὲ τοὺς κανόνες τοῦ μονοτονικοῦ ἢ τοῦ πολυτονικοῦ συστήματος, κατ' ἐλεύθερη ἐπιλογὴ τοῦ συντάκτη τοῦ ἐγγράφου.

2. Τὰ κείμενα τῶν συγγραφέων ποὺ ἔχουν γραφτεῖ μὲ τὴν ἱστορικὴ ὀρθογραφία νὰ τυπώνονται σὲ ὅλα τὰ ἐκπαιδευτικὰ ἐγχειρίδια στὸ πολυτονικὸ σύστημα, ὥστε νὰ γίνεται σεβαστὴ ἡ γλῶσσα γραφῆς ποὺ ἐπέλεξε ὁ συγγραφέας.

http://www.dimokratiastinglossa.gr/default.asp

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟΙ ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ

2011-11-23T23:56:00.003+02:00

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟΙ ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ

Γράφει ο: Ευθύμιος Χαρ. Ταλάντης

«Τον λόγον είδωλον είναι των έργων.

(Ο λόγος είναι η εικόνα των έργων)» ΣΟΛΩΝ

Λογοτεχνία!

Η τέχνη του λόγου; ή και ο λόγος της τέχνης! «This is a question»! όχι ακριβώς, ωσάν να λέμε «to be or not to be»! αλλά σαν να λέμε «Η τελεία των τελείων ατέλεστος τελειότης»!

Δε γνωρίζω κατά πόσο και σε ποιο βαθμό έχει απασχολήσει -αρκετούς από μας- το ερώτημα, τι ουσιαστικά είναι λογοτεχνία; Ή τουλάχιστον τι αντιπροσωπεύει ο όρος, για το άτομο που ενασχολείται καταγράφοντας σκέψεις, η αποτυπώνοντας παραστάσεις, ή κι αν θέλετε, για το άτομο που απλώς προβληματίζετε πέραν των όποιων βιοποριστικών ζητημάτων, βάζοντας απλά ή και συνθετότερα διλήμματα για διερεύνηση.

Ίσως να θεωρηθεί κοινότοπο ή και αφελές το ερώτημα μου. Ωστόσο όμως έστω και ρητορικά, δεν πρέπει να μας διαφεύγει, πως απ’ τα ερωτήματα που έθετε διαχρονικά ο άνθρωπος -πρωταρχικά στον εαυτό του-, σμίλεψε εκλεπτυσμένο τρόπο σκέψης.

Πολλοί ίσως προτρέξουν να απαντήσουν με τη ψυχρή λογική ενός λεξικογράφου. Ο Μπαμπινιώτης σ’ αυτή την περίπτωση θα ’χει την τιμητική του!

Ας υποθέσουμε πως παραδεχόμαστε αυστηρά και μόνο ό,τι λογοτεχνία είναι η καλλιέργεια του έντεχνου λόγου και μάλιστα του γραπτού λόγου. Είτε ποιητικού, είτε πεζογραφία!

Σ’ αυτή την περίπτωση ας διερωτηθούμε, θα μπορούσε άραγε να θέσει κανείς όρια και κανόνες για το γλωσσικό σχηματισμό που πρέπει να χρησιμοποιεί για να εκφραστεί;

Αν ναι, τότε η ελεύθερη ποίηση χωρίς μέτρο και κανόνες, πρέπει να τεθεί υπό αμφισβήτηση, αν πρόκειται για ποιητικό λόγο, ή είναι ένα είδος ελεύθερης πεζογραφίας και θα πρέπει να αντιμετωπιστεί ανάλογα.

Αν όχι, δηλαδή, πως δεν είναι απαραίτητο να υπάρχουν όρια και κανόνες για το γλωσσικό περιεχόμενο στον παραγόμενο λόγο, τότε δεν μιλάμε για καλλιέργεια έντεχνου λόγου, αλλά για καλλιέργεια έντεχνης έκφρασης. Γιατί στο λόγο, εκτός από τα αυστηρά γραμματικά κριτήρια, «επιβάλλεται» να εναρμονίζεται η αισθητική των λέξεων και των εννοιών. Στην περίπτωση αυτή, δηλαδή των μη κανόνων, η χρήση μικτής γλωσσικής έκφρασης, περίπου κάτι σαν αυτό που χρησιμοποίησα στην αρχή του κειμένου, είναι παραδεκτή, διαφορετικά πρέπει να θεωρηθεί ως απαράδεκτη.

Είναι βέβαιο, πως η σκέψη δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι, ένα στατικό φαινόμενο που απλώς αναμοχλεύει τις γνώσεις και τα επιτεύγματα του παρελθόντος. Παρά ταύτα, η εκφραστική απόδοση της σκέψης πρέπει να υπηρετεί πρωτίστως τη γλωσσική αποτύπωση και αισθητική, διαφορετικά οικοδομούμε χωρίς θεμέλια.

Όταν απουσιάζει η αισθητική εναρμόνιση των λέξεων και των εννοιών, όπως στα λεγόμενα Γκρίκλις (Griklis ή Greeklish, ή σπανιότερα, Εllinika), πολύ δε περισσότερο όταν στο κείμενο, οι λέξεις και οι έννοιες εξυπηρετούν την αντιαισθητική έκφραση και την υποτέλεια στην ανηθικότητα, τότε, όσο και να πασχίζουν κάποιοι να θεωρηθούν τους εαυτούς τους πως υπηρετούν τη σύγχρονη λογοτεχνική έκφραση, «πλανώνται πλάνην οικτρά».

Να δούμε όμως, αν ως λογοτεχνία, υπηρετούμε και το λόγο της τέχνης. Εν προκειμένω, ένας πίνακας ζωγραφικής ή ένα γλυπτό, ή οτιδήποτε διεγείρει την αισθητική έκφραση με αναπαραγωγή σκέψης και λογικών συνειρμών, είναι δυνατόν να γίνει αποδεκτό και ως «ο λόγος της τέχνης».

Με αυτή τη διαπίστωση θα μπορούσαμε να παραδεχθούμε πως σ’ όλες τις εκφάνσεις νοηματικών διεργασιών, έχουμε λιγότερο ή περισσότερο, λογοτεχνική απόδοση!

Η ελευθερία στη γραπτή ή παραστατική αποτύπωση των σκέψεων, ως τρόπος επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων, αλλά και ως διαχρονική παρακαταθήκη στην επικοινωνία του ατόμου που εκφράζετε, με τις επερχόμενες γενιές, είναι στοιχεία πολιτισμού, που εν πολλοίς, αυτοπροσδιορίζουν τον εκφραζόμενο.

Ο λόγος πρέπει να γίνεται κυρίαρχος όχι μιας εκοσμικευμένης ηθικής, αλλά να υπηρετεί διαχρονικές αξίες κι ανώτερα πνευματικά ιδεώδη που χαλιναγωγούν ορμέφυτα πάθη.

Αν διερωτηθεί κανείς γιατί τόσος προβληματισμός; Δεν έχουμε παρά να σκύψουμε βαθειά μέσα μας, ώστε να ανιχνεύσουμε τους στόχους που θέτουμε, ή ακόμα και το τι εξυπηρετούμε, -θελητά ή αθέλητα- κάθε φορά που εκφραζόμαστε και προ πάντων πριν παραδώσουμε το έργο μας στη δημοσιότητα!

Βιβλιοπαρουσίαση

2011-11-16T12:06:00.000+02:00

Π Ρ Ο Σ Κ Λ Η Σ Η

Ὁ πολιτιστικὸς σύλλογος «Ἐνδοχώρα»

σᾶς προσκαλεῖ στὴν παρουσίαση τοῦ βιβλίου

«Μακεδονικά»

ποὺ θὰ πραγματοποιηθεῖ

στὸν πολυχῶρο πολιτισμοῦ

«Δεσμοὶ Ἑλλήνων» (Πασαλίδη 29, Κ. Τούμπα),

τὸ Σάββατο 19 Νοεμβρίου 2011, 7 μ.μ.

Γιὰ τὸ βιβλίο θὰ μιλήσουν:

• Μιχάλης Χρυσανθόπουλος, ἱστορικός - συγγραφέας

• ὁ συγγραφέας τοῦ βιβλίου Δημήτρης Εὐαγγελίδης

Βιβλιοπαρουσίαση

2011-11-14T18:20:00.000+02:00

Παρουσίαση βιβλίου της Σόνιας Ζαχαράτου

«ΡΟΔΙΝΗ ΣΤΑΧΤΗ –Μαρία Θηρεσία Καρλότα»

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Το ιστορικό αφήγημα της Σόνιας Ζαχαράτου «ΡΟΔΙΝΗ ΣΤΑΧΤΗ –Μαρία Θηρεσία Καρλότα» Εκδόσεις Εξάντας, θα παρουσιάσουν στο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Β. & Μ. Θεοχαράκη οι:

Πέπη Ρηγοπούλου, ιστορικος τέχνης, καθηγήτρια Πανεπιστημίου Αθηνών

Γιώργος Μιχαηλίδης, σκηνοθέτης, συγγραφέας

Ηλίας Βλάχος, ψυχίατρος, ομαδικός αναλυτής

Αποσπάσματα θα διαβάσει η ηθοποιός Καρυοφυλλιά Καραμπέτη

Μουσικές στιγμές του 18ου αιώνα θα ερμηνεύσει το Duo Arioso:

Σοφία Μαυρογενίδου, φλάουτο
Αριστείδης Χατζησταύρου, κλασική κιθάρα

Τρίτη, 15 Νοεμβρίου, ώρα 8:30 μ.μ..
Ίδρυμα Β. & Μ. Θεοχαράκη, Βασιλίσσης Σοφίας 9 –είσοδος ελεύθερη

Προκήρυξη Γ΄ Λογοτεχνικού Διαγωνισμού Διηγήματος

2011-11-10T18:22:00.002+02:00

Γ΄ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ

1η ΑΝΑΓΓΕΛΙΑ

Έδεσσα, 10 Νοεμβρίου 2011

Ο σύλλογος «ΒΙΒΛΙΟΦΙΛΟΙ ΕΔΕΣΣΑΣ» προκηρύσσει λογοτεχνικό διαγωνισμό διηγήματος δύο (2) κατηγοριών:

Α) Κατηγορίας εφήβων
Β) Κατηγορίας ενηλίκων

Δικαίωμα συμμετοχής έχουν Έλληνες ή αλλοδαποί, με ένα (1) μόνον διήγημα, στην ελληνική γλώσσα, το οποίο μπορεί να αναφέρεται σε οποιοδήποτε θέμα, να είναι αδημοσίευτο και όχι μεγαλύτερο από πέντε (5) τυπωμένες σελίδες Α4.

Η επιτροπή αξιολόγησης των κειμένων του εν λόγω διαγωνισμού, εκτός από τα βραβεία και επαίνους, θα προτείνει και διηγήματα των υπολοίπων διαγωνιζόμενων τα οποία θα αποτελέσουν τα περιεχόμενα μιας ειδικής ομαδικής έκδοσης. Όσοι επιθυμούν να συμμετάσχουν σε αυτή την μελλοντική έκδοση, προς τυπογραφική διευκόλυνση, παρακαλούνται να στείλουν τα κείμενά τους και ηλεκτρονικά (σε δισκέτα ή cd) γραμμένα σε Microsoft Word (γραμματοσειρά Arial ή Times New Roman και μέγεθος 12).

Το προτεινόμενο διήγημα πρέπει να έχει τίτλο, καθώς και ψευδώνυμο του συγγραφέα και να σταλεί ταχυδρομικά σε τρία (3) ευανάγνωστα αντίτυπα. Τα πραγματικά στοιχεία του συγγραφέα (ονοματεπώνυμο, διεύθυνση, τηλέφωνα, e-mail) πρέπει να περιέχονται σε μικρότερο σφραγιστό φάκελο, χωρίς άλλα διακριτικά στο εξωτερικό του φακέλου. Σε κάθε περίπτωση ο διαγωνιζόμενος πρέπει να αναφέρει την κατηγορία στην οποία συμμετέχει (Α ή Β).

Η μη τήρηση των παραπάνω όρων των διαγωνισμού συνεπάγεται αποκλεισμό του διαγωνιζομένου.

Ως καταληκτική ημερομηνία αποστολής των κειμένων ορίζεται η 31η Οκτωβρίου 2012.

Διεύθυνση αποστολής: Ευαγγελίδης Δημήτρης,

Φιλελλήνων 9 – ΕΔΕΣΣΑ 58200

Πρόσθετες πληροφορίες στα τηλέφωνα: 6970 995041 και 6977 227997

Για το ΔΣ του Συλλόγου
Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ

Επιλεγμένα Διηγήματα Α΄ ΛΔΔ (3)

2011-11-06T00:40:00.001+02:00

Το Κυνήγι

Πλάτωνας Λασούρια

Το πιο δύσκολο είναι να ξεκινήσεις. Κάτι που παλιότερα ήταν γνώριμο και φυσικό, τώρα μοιάζει άθλος που πρέπει να υπερπηδηθεί. Σίγουρα θα γίνουν λάθη, ίσως έχουν γίνει ήδη, αλλά να τον πάρει και να τον σηκώσει – ένιωθε ωραία. Ο άντρας στους θάμνους κινήθηκε λίγο. Κάποτε μπορούσε να περνά μέρες χωρίς να κουνήσει ούτε έναν μυ. Είχε σκουριάσει. Μετά από τόσα χρόνια αδράνειας ήταν ξανά στο κυνήγι. Όχι από δικιά του επιλογή. Τουλάχιστον στην αρχή. Τώρα είχε ξαναρχίσει να νιώθει την έξαψη, τον παλιό του γνώριμο σ’ όλα τα καρτέρια.

Μέσα απ’ το σκόπευτρο παρακολουθούσε την όχθη του ποταμού. Ήταν ένας καλοκαιρινός ποταμός που κυλούσε τον χειμώνα, οτι μπορεί να σημαίνει αυτό. Όχι ότι είχε σημασία –σ’αυτά τα μέρη ο χειμώνας ελάχιστα διέφερε από τις υπόλοιπες εποχές. Απ’την πλευρά του άντρα, πάνω σε στρώμα με χαλίκια, ήταν ένα πέτρινο θυσιαστήριο, τουλάχιστον έτσι πίστευε ότι λεγόταν. Ήταν ένα μέρος στο όποιο έρχονταν και έκαναν θυσίες και προσφορές σ’έναν συγκεκριμένο θεό. Ίσως κάποτε ο τόπος αυτός να είχε γνωρίσει κάποιες δόξες, όταν όμως ο κυνηγός έφτασε η πέτρα ήταν στεγνή από αίμα και η οποιαδήποτε θυσία ήταν μακρινή ανάμνηση.

Τώρα, πάνω στη πέτρα ένα μοσχάρι αιμορραγούσε. Ένα δόλωμα. Δεν ήξερε πόσο θα έπρεπε να περιμένει, κρίνοντας από την κατάντια του βωμού ίσως πάρα πολύ. Είχε χρόνο.

Το όνομα του ήταν Τζον Στεπ. Καθόταν στην πιο απομακρυσμένη άκρη του δικού του μπαρ. Ίσως όχι ολοκληρωτικά δικού του, αλλά το 49% του έδινε ένα δικαίωμα να το αποκαλεί έτσι. Ήταν μια επένδυση, ήταν το μέλλον του. Είχε ξεχάσει ή καμωνόταν πως είχε ξεχάσει τις εντάσεις και τις χάρες του κυνηγιού. Σίγουρα είχε ξεχάσει τις παλιές του επαγγελματικές κάρτες, όσες του είχαν μείνει είχαν πεταχτεί, και ξαφνικά βρέθηκε να κοιτάει μια που έπεσε πάνω στο τραπέζι του. Ο Τζον χαμήλωσε την εφημερίδα που διάβαζε.

Η κάρτα είχε μια περίεργη γκρίζα απόχρωση.

Έγραφε: Τζον Στεπ. Κυνηγός –έκπτωτοι άγγελοι –δαίμονες – μικροί θεοί

Το τηλέφωνο είχε αλλάξει.

Ο Τζον έβαλε τα γυαλιά του και κοίταξε τον άντρα που είχε μπροστά του. Δεν ήταν τόσο χοντρός, όσο ασουλούπωτος. Έμοιαζε αδέξιος, σαν τα χεριά και τα πόδια του να ήταν έτοιμα να παρασύρουν στο πέρασμα τους καρέκλες, κατσαρόλες σκούπες και οτιδήποτε άλλο σταθεί εμπόδιο τους.

«Να καθίσω;» πρότεινε ο άγνωστος. Ο Τζον δεν απάντησε αλλά ο άντρας εξέλαβε την κίνηση του κεφαλιού του σαν πρόσκληση. Κάθησε βαριά, αλλά δεν έριξε την καρέκλα.

«Είσαι αυτός.» είπε δείχνοντας την κάρτα. Η φωνή του δεν είχε ερωτηματικό τόνο.

Ο Τζον ξαναφόρεσε τα γυαλιά του και σήκωσε την εφημερίδα. «Όχι» είπε από πίσω της.

«Το ξέρω ότι είσαι εσύ Τζον. Κύριε Στεπ…Πως προτιμάς…μάτε…»

«Τζον. Το όνομα είναι δικό μου, όλα τα άλλα στοιχεία στην κάρτα δεν ισχύουν πια.» Τον κοιτούσε και πάλι. Ο χοντρός φαινόταν ενδιαφέρον άτομο. Ο Τζον είχε ένστικτο σ’αυτά τα πράγματα.

«Γιάννης Κολτ το όνομα μου.» έτεινε το ιδρωμένο χέρι του. Μετά από δυο δευτερόλεπτα ο Τζον το έσφιξε.

«Θα ήθελα να σου μιλήσω. Αν δεν έχεις αντίρρηση ή δεν είσαι απασχολημένος.» ο Γιάννης έριξε μια μάτια γύρω. Τέτοια ώρα το μπαρ ήταν άδειο, ο μπάρμαν θα ερχόταν σε καμιά ώρα.

«Γιατί όχι; Μ’ αρέσουν οι συζητήσεις.»

«Θέλω την βοήθεια σου. Θέλω να μισθώσω τις υπηρεσίες σου και είμαι πεπεισμένος να σε βγάλω από την σύνταξη σου.»

«Σύνταξη; Ωραία ακούγεται. Γιατί να θέλω να ξανακάνω κάτι τόσο επίπονο και επικίνδυνο όταν έχω βολευτεί. Δεν είναι ο παράδεισος, αλλά έχω την επιχείρηση μου και τα χρήματα μου, τους φίλους και έρωτες μου, την ησυχία μου τέλος πάντων. Έχω καταργήσει τα ξυπνητήρια, μια από τις πιο διαβολικές εφευρέσεις του ανθρώπου. Είμαι ελεύθερος να κάνω ότι θέλω. Να πιω ένα μοχίτο στο ηλιοβασίλεμα. Να πάω ταξίδι στο Παρίσι. Ένα βήμα πριν την απόλυτη ευτυχία, Γιάννη.»

«Και όμως.» ο Γιάννης έγειρε το αναψοκοκκινισμένο του πρόσωπο πιο κοντά «Τώρα που σε βλέπω από κοντά, είμαι σίγουρος πια. Δεν είσαι ευτυχισμένος, ούτε κατά διάνοια. Βαριέσαι –όχι, δεν είναι η σωστή λέξη, μιζεριάζεις –ούτε… Τελματώνεις, αυτό είναι, είσαι σ’ένα τέλμα και νομίζεις ότι είσαι ευχαριστημένος επειδή δεν βουλιάζεις. Αλλά αυτό ακριβώς είναι ένα τέλμα, μια αδράνεια, μια αδήφαγη αδράνεια που κάποτε, όχι ακόμα αλλά κάποτε, θα σε καταβροχθίσει ολόκληρο. Είμαι σίγουρος ότι αυτή είναι η σωστή λέξη και μόλις μ’ένα γράμμα διαφορά από το τέρμα. Το τέλος. Το τέλος είναι για τους νεκρούς. Εσύ δεν είσαι νεκρός. Όχι ακόμα.»

Ο Γιάννης σταμάτησε και ξεροκάταπιε. Τα μάτια του έκαιγαν. Ο Τζον δεν μιλούσε για αρκετή ώρα. Επιτέλους άνοιξε το στόμα του.

«Όχι, δεν είμαι νεκρός. Σε αντίθεση με πολλούς άλλους. Έχεις πολύ θράσος να έρχεσαι εδώ και να μου μιλάς μ’ αυτόν τον τρόπο. Επειδή ξεκίνησες θέλω να ολοκληρώσεις. Τι είναι αυτό που θέλεις από μένα;»

«Θέλω να αγκαλιάσεις την φύση σου. Θέλω να κυνηγήσεις ξανά. Μια τελευταία φορά, αν αυτό σε ηρεμεί, αν και εγώ πιστεύω πως θα είναι μια καινούρια αρχή. Σίγουρα χρειάζεσαι ένα μεγαλύτερο κίνητρο και οι τιμές έχουν αλλάξει από τότε που ήσουν εν’ ενεργεία, με τον πληθωρισμό και όλα αυτά.»

Ο Γιάννης πήρε την κάρτα και στην πίσω πλευρά έγραψε ένα ποσό. Ο Τζον το κοίταξε σκυθρωπά. Άνθρωποι είχαν σκοτωθεί και αυτοκρατορίες είχαν γκρεμιστεί για μικρότερα ποσά.

«Προτού απαντήσεις, μαθέ ότι δεν είναι όλη η προσφορά. Αγόρασα το άλλο μισό του μπαρ. Θα είναι ολοκληρωτικά δικό σου. Έχεις δείξει ότι το αγαπάς.»

Ο Γιάννης έβγαλε το χαρτί της μεταβίβασης. Όλα νόμιμα. ΄΄Γαμώτο, Απόλλωνα!΄΄ έβρισε νοητικά τον πρώην συνέταιρο του.

Μπορούσε να συνεχίσει να διαπραγματεύεται και να αραδιάζει επιχειρήματα, αλλά μέσα του ήξερε ότι είχε λυγίσει, είχε δεχτεί. Ένα μεγάλο σφάλμα για τα χρήματα ή … Ο Τζον σκέφτηκε όλα τα καταθλιπτικά ηλιοβασιλέματα μεθυσμένος από τα μοχίτος, όλα τα βαρετά απογεύματα και ανυπόφορα πρωινά που πέρασε στο Παρίσι. Ίσως το ήθελε, ίσως το είχε ανάγκη πιο πολύ από τον χοντρό ιδρωμένο τύπο μπροστά του.

«Δείξε μου»

Ο Γιάννης χαμογέλασε και έβγαλε έναν φάκελο.

Ως μικρός θεός, και η λέξη κλειδί εδώ είναι ΄΄μικρός΄΄, ο Αζούρ δεν ήταν δημοφιλής. Πλήθη ανθρώπων δεν μαζεύονταν στις πλατειές, μικρά παιδάκια δεν του απεύθυναν προσευχές πριν πάνε να πλαγιάσουν, εγκλήματα και αποτρόπαιες πράξεις δεν διαπράττονταν εις το όνομα του. Καμία σχέση με την αναγνώριση του πολεμοχαρή Άρη, το κύρος του Βούδα ή έστω την συμπάθεια που έτρεφαν για τον Λόκι. Αλλά ούτε μισητός και κατάπτυστος ήταν. Το όνομα του δεν αναφερόταν στο Νεκρονόμικον, δεν είχε φανατικούς οπαδούς σαν τον Βελζεβούλ, ούτε το άκουσμα του ονόματος του προκαλούσε τρόμο, όπως της Κάλι, ή έστω μια ανησυχία, μια οποιαδήποτε αντίδραση πέραν του χασμουρητού. Και όντας μη δημοφιλής θεός αυτό συνεπαγόταν απουσία προσφορών. Χωρίς ναούς, τόπους λατρείας και ανθρώπους που του έκαναν θυσίες. Ναι, σ’αυτόν τον κόσμο ένας αφανής θεός πεινούσε. Χρειαζόταν να κατέβει από τον οποιονδήποτε Όλυμπο ή Άσγκαρντ και να κυνηγήσει. Κάποιοι άλλοι μπορεί να το έβρισκαν απαξιωτικό. Όχι ο Αζούρ. Είχε να δεχτεί θυσία για εκατόν δυο χρόνια. Ο τόπος που επέλεξε να κυνηγάει ήταν ένα δάσος στο όποιο βρισκόταν ο μοναδικός βωμός που είχε χτιστεί προς τιμήν του. Μια οικογένεια ξυλοκόπων ή υλοτόμων, πολύ πιθανόν τα δυο να σήμαιναν το ίδιο πράγμα –σκεφτόταν, το είχε χτίσει και τον λάτρευε. Όχι με ζήλο, βέβαια, αλλά του Αζούρ του αρκούσε. Μέχρι να πεθάνουν όλοι από μια μαζική αυτοκτονία, ήταν οι πιο ευτυχισμένες μέρες του. Ένιωθε επιθυμητός, ένιωθε την αγάπη.

Τώρα με ανάλαφρα άλματα κινιόταν από δέντρο σε δέντρο, στο έδαφος και πάλι στα δέντρα, αναζητώντας την λεία του. Που και που, περισσότερο συχνά οπόσο ήθελε να παραδεχτεί στον εαυτό του, ερχόταν να ελέγξει τον βωμό, με ελπίδα να βρει καινούριους προσκυνητές. Μετά από τόσα χρόνια είχε καταντήσει ρουτίνα. Απλώς μια μηχανική κίνηση.

Αλλά όχι σήμερα. Εκεί που έτρεχε, ξαφνικά σταμάτησε και σηκώθηκε όρθιος. Μπορούσε να το μυρίσει από μισό χιλιόμετρο, ακόμα και αν δεν το έβλεπε. Φρέσκο αίμα. Εκεί που ήταν ο βωμός.

«Σταμάτα, βλάκα» σύριξε στον εαυτό του. Η καρδιά του πήγαινε να σπάσει. «Μάλλον μια αντιλόπη, σκόνταψε και έσπασε το κεφάλι της. Ή μπορεί λύκοι να κατασπάραξαν μια γίδα. Ηρέμησε, μπορεί να μην είναι τίποτα.» προσπαθούσε να καταλαγιάσει τις ελπίδες του. Πολύ αργά. Είχαν ήδη αναπτερωθεί και πετούσαν ψηλά.

Ο Αζούρ μισόκλεισε τα μάτια του, μετατόπισε το βάρος του από το ένα πόδι στο άλλο και μη μπορώντας να περιμένει άλλο όρμησε για τον βωμό.

Ο Τζον κοιμόταν έχοντας ανοιχτά τα μάτια του. Ένα κόλπο, ο ίδιος θα το ονόμαζε τέχνη, που του είχε φανεί απαραίτητο στη δουλειά που έκανε. Ξύπνησε αμέσως, μόλις είδε κίνηση γύρω απ’ τον βωμό. Τον πήρε δυο δευτερόλεπτα να περάσει από την αποχαύνωση σε κατάσταση απόλυτης εγρήγορσης. Κάποτε θα χρειαζόταν μόνο μισό.

Το πλάσμα, που διέσχισε το ποτάμι και στάθηκε μπροστά στο κουφάρι, μόνο σε κάποια παρακμιακή μυθολογία θα μπορούσε να ονομαστεί θεός. Ήταν χρυσαφί, είχε κέρατα και μια τεράστια κοιλιά. Στάθηκε μπροστά στον βωμό σε στάση κατάπληξης σαν να μην μπορούσε να πιστέψει στα μάτια του. Ξαφνικά άρχισε να χοροπηδεί πάνω-κάτω.

Ο Τζον χαμογέλασε πικρά. Έσφιξε απαλά την σκανδάλη. Το βελάκι έφυγε από την καραμπίνα και καρφώθηκε κατευθείαν στον ποπό του. Το πλάσμα σταμάτησε να χοροπηδάει, τράβηξε το βελάκι και το κοίταξε με απορία. Την επόμενη στιγμή έπεσε στο έδαφος. Το βελάκι δεν είχε ηρεμιστικό, που έτσι και αλλιώς δεν θα έπιανε σε κανέναν θεό, αλλά απλό νερό. Με την ίδια επιτυχία θα μπορούσε να το γεμίσει με κρασί ή γκαζόζα. Δεν είχε σημασία το όπλο ή τα πυρομαχικά, αλλά το χέρι που τα χειριζόταν.

Ο Τζον βγήκε από την κρυψώνα του και ζύγωσε τον μικρό, χρυσό θεό. Στάθηκε από πάνω του, αναστενάζοντας. Ήταν γυμνός. Το κουσούρι με τους θεούς ήταν πως νόμιζαν ότι δεν χρειάζονταν ρούχα.

Ονειρευόταν χιλιάδες, εκατοντάδες χιλιάδες πιστών να συρρέουν. Να πέφτουν μπροστά του στα γόνατα, να τον προσκυνούν. Να απορρίπτουν τον Χριστό, τον Μωάμεθ, τον Γιογκ-Σογκόθ. Αυτός και μόνο αυτός στα μυαλά και καρδιές εκατομμυρίων, εκατοντάδων εκατομμύριων. Ονειρευόταν ψαλμούς και λιτανείες.

Σιγά-σιγά όρχησε να συνέρχεται. Το πρώτο που αντιλήφθηκε ήταν το σκοτάδι, ακόμα και με ανοιχτά τα μάτια. Το δεύτερο ήταν η κίνηση, τρανταζόταν ολόκληρος. Τρίτο, τον περιορισμένο χώρο στον οποίον, βρισκόταν, μικρός σαν ντουλάπα. Τελικά κατάλαβε ότι ήταν δεμένος.

Τι χαζό. Έκανε να σπάσει τα δεσμά του. Περιέργως τα σκοινιά τον κρατούσαν καλά. Πολύ χαζό. Δεν μπορούσε να καταλάβει τι γινόταν. Τσάτισε κάποιον θεό, κάποιον από τους μεγάλους; Τον έπιασαν αιχμάλωτο; Που τον πήγαιναν;

Το αυτοκίνητο σταμάτησε. Η μηχανή έσβησε, η πόρτα άνοιξε και έκλεισε, βήματα πλησίασαν και επιτέλους φως μπήκε μέσα στο πορτμπαγκάζ. Ο Αζούρ κοίταξε πάνω για να δει για πρώτη φορά τον Τζον Στεπ. Ήταν ένας απλός άνθρωπος, είχε δει εκατό άλλους σαν αυτόν. Τι ήταν αυτό που τον έκανε να ξεχωρίζει;

Ο Τζον τον βούτηξε σαν ένα σακί με πατάτες. Ο Αζούρ έμεινε άφωνος από αυτήν την αναίδεια. Αγκομαχώντας ο Τζον τον μετέφερε μέσα στο σπίτι και τον κατέβασε στο κελάρι. Τον απίθωσε σε μια γωνιά. Σκούπισε τον ιδρώτα από το μέτωπο του και είπε «Χρειάζομαι κάτι να πιω.» Κοίταξε τον Αζούρ και του κούνησε το δάχτυλο. «Εσύ μείνε εδώ.»

Ο Τζον ξαναγύρισε μετά από δέκα λεπτά. Κρατούσε ένα ποτήρι με χυμό στο ένα χέρι, έναν φάκελο στο άλλο. Από μια γωνιά πήρε μια καρέκλα και την έβαλε με την ράχη μπροστά, προτού κάτσει, ακριβώς απέναντι από τον Αζούρ.

Ο Αζούρ, στον χρόνο που έλειπε ο απαγωγέας, είχε ανακαθίσει , δοκίμασε ξανά και ξανά να σπάσει τα δεσμά του, χωρίς αποτέλεσμα. Η αρχική σαστιμάρα είχε περάσει. Αγριοκοίταξε τον Τζον και βρυχήθηκε:

«Πως τολμάς, θνητέ!! Εγώ είμαι ο ΑΖΟΥΡ!! Ο Άρχοντας των-…»

Στην μέση της πρότασης του και χωρίς καμιά προειδοποίηση ο Τζον μισόσκυψε και του έδωσε ένα ηχηρό χαστούκι.

«Άσε τις υστερίες.» του είπε κοφτά.

Ο Αζούρ γούρλωσε τα μάτια του. Ούρλιαξε:

«ΕΙΜΑΙ ΘΕΟΣ!! ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ-…»

Το δεύτερο χαστούκι ήταν ακόμα πιο δυνατό. Τώρα και τα δυο του μάγουλα έγιναν πορτοκαλί.

«Βούλωσε το, αν δεν θέλεις άλλη μια σφαλιάρα.»

Ο Αζούρ πήγε να ανοίξει το στόμα του, είδε το χέρι του Τζον να υψώνεται, και το ξανάκλεισε.

«Λοιπόν.» είπε σκεφτικά ο Τζον, ανοίγοντας τον φάκελο. «Τι έχουμε εδώ; Αζούρ ο Χρυσοστόλιστος ή Αζούρ ο Χρυσός. Μια μικρή θεότητα, τόσο μικρή που το ευρύ κοινό δεν σε έχει ακουστά. Ακόμα και οι πιο κρυφοί κύκλοι πρέπει να το ψάξουν πάρα πολύ για να μάθουν κάτι για σένα. Πρώτη καταγεγραμμένη αναφορά βρίσκουμε στα τέλη του 19ου αιώνα. Από ένα ημερολόγιο που κρατούσε ένας ξυλοκόπος. Αν και το ημερολόγιο αναφέρει δυο πηγές από τις οποίες είσαι γνωστός: πρώτο είναι το Μάγκνα Μιράκουλους, γνωστό βιβλίο μυστικιστών και όμως το όνομα σου δεν αναφέρεται εκεί. Και εγώ είχα την τύχη να διαβάσω ένα από τα δυο εναπομείναντα πρωτότυπα. Όποτε ή είναι λάθος ή ψέμα. Η δεύτερη πηγή είναι ένα υποτιθέμενο βιβλίο που ονομάζεται ΄΄Αζούρ Ενούμ Μα΄΄ Λέω υποτιθέμενο γιατί κανένα ποτέ δεν το έχει ακούσει, πόσο μάλλον δει. Ένα βιβλίο που να αναφέρεται αποκλειστικά σε σένα; Ευσεβείς πόθοι.

Ξέρεις τι νομίζω εγώ; Ο Ξυλοκόπος τα σκαρφίστηκε όλα. Είναι μύθευμα -όχι, εσύ είσαι μύθευμα. Ένας ψεύτικος θεός, ο οποίος υπήρξε μόνο στις σελίδες ενός ημερολογίου κάποιου που πελεκούσε δέντρα για να ζήσει και τώρα ακόμα και οι απόγονοι των σκουληκιών, των οποίων έγινε τροφή, έχουν πεθάνει.»

Έκλεισε τον φάκελο και τον πέταξε περιφρονητικά στο έδαφος. Ο Αζούρ που έτρεμε από οργή, τον κοιτούσε με μίσος.

«Ψέματα.» σύριξε μέσα από τα δόντια του.

«Α, ναι;» χαμογέλασε ο Τζον. Είχε να νιώσει τόσο καλά εδώ και παρά πολύ καιρό. Το μούδιασμα, που τον είχε καταβάλλει μετά από βδομάδες και μήνες αδράνειας, ήταν μια ανάμνηση τώρα.

«Και που είναι τώρα οι πιστοί σου; Ποιοι προσεύχονται σε σένα;» Με μια κλοουνίστικη γκριμάτσα κοίταξε γύρω-γύρω το κελάρι «Εγώ δεν βλέπω κανέναν. Και για να έχουμε καλό ρώτημα, τίνος ακριβώς θεός είσαι; Του πολέμου, της φωτιάς, τον ναυτικών, του δάσους, της τουαλέτας;»

«Είμαι ο Χρυσός Άρχοντας. Ο Φιλεύσπλαχνος Θεός. Ο Σοφός και…»

«Μαλακίες.» τον έκοψε ο Τζον. «Δεν κάνεις τίποτα. Απλώς κάθεσαι μέσα στο δάσος σου και τρως τα γίδια και τα πρόβατα ή τέλος πάντων τι είναι αυτά που τρως. Έχω άδικο; Πες μου; Εκτός από το να τρως και να κοιμάσαι, και να χέζεις προφανώς, τι είναι αυτό που κάνεις;»

Ο Αζούρ άνοιξε το στόμα του «Είμαι … Κάνω … Όταν…»

Ένα δάκρυ κύλισε στο πρόσωπο του. Κουλουριάστηκε στο πάτωμα και άρχισε να κλαίει.

«Τώρα φτάνουμε κάπου.» είπε ο Τζον.

Ο Κολτ ξύπνησε και με το χέρι του έριξε το τηλέφωνο στο πάτωμα. Αυτό δεν σταμάτησε να χτυπά. Ήταν ο Στεπ.

«Τον έχω. Έλα να τον πάρεις.»

Ο Κολτ χαμογέλασε. Το ήξερε ότι ήταν καλή ιδέα να προσλάβει τον κυνηγό. Όπως συνήθως οι ιδέες του ήταν καλές. Για ένα ή δυο λεπτά χουζούρεψε στο κρεβάτι και μετά σηκώθηκε. Φόρεσε το κοστούμι του, τη γραβάτα και το καπέλο, που τον έκανε να φαίνεται εκπρόσωπος άλλης εποχής. Έκανε ένα τηλέφωνο. Όσο περίμενε έφτιαξε μια ομελέτα. Όταν ήρθε το μπεζ βαν, βγήκε και κάθησε στην θέση του συνοδηγού.

Ο Κολτ ήταν ένα μυστήριο για του περισσότερους ανθρώπους, εξαίρεση ίσως την πρώην γυναίκα του για την οποία ήταν ένα γουρούνι. Έτσι τον χαρακτήρισε, έλεγε ότι πηρέ ένα γουρούνι στο σακί –το σακί βέβαια είχε λεφτά, αλλά αυτό το ξεχνούσε. Ενώ φαινόταν αδέξιος, έμοιαζε να ξέρει τα πάντα για ό,τι τον ενδιέφερε και τις περισσότερες φορές ήταν στο σωστό μέρος, τη σωστή στιγμή.

Η απόσταση ως το σπίτι του Τζον δεν ήταν μεγάλη. Χτύπησε το κουδούνι και περίμενε. Ο Στεπ του άνοιξε. Φορούσε παντόφλες.

Μαζί κατέβηκαν στο κελάρι. Και εκεί ήταν. Δεμένος χειροπόδαρα, κίτρινος σαν λεμόνι. Αυτός, μάλιστα, έμοιαζε όντως με γουρούνι.

«Είσαι πράγματι καλός.» είπε στον Τζον «Και δεν χρειάζεται να μου πεις ότι νοιώθεις ωραία. Το βλέπω στα μάτια σου. Για σένα.» Του έτεινε έναν μεγάλο φάκελο. «Αν ενδιαφέρεσαι μπορούμε να κάνουμε την συνεργασία μας πιο μόνιμη.» Ύψωσε το χέρι του, προλαβαίνοντας την αντίρρηση του. «Σκέψου, προτού απαντήσεις. Προς το παρόν ας τον κανονίσουμε αυτόν.»

Ο Αζούρ, που παρέμεινε αμίλητος, γύμνωσε τα δόντια του σε μια τρομακτική γκριμάτσα.

«Κάνε φάτσες όσο θέλεις» του κούνησε το δάχτυλο ο Γιάννης «Θα έρθεις μαζί μου.»

Φώναξε τον μπράβο του από πάνω και μαζί τον έβαλαν στο φορτηγάκι.

Ο Αζούρ βρισκόταν μέσα σ’ένα κλουβί φτιαγμένο στα μέτρα του. Τον είχαν λύσει, αλλά τα κάγκελα αποδείχτηκαν σκληρότερα από αυτόν. Το κλουβί βρισκόταν στο πίσω μέρος ενός μισοσκότεινου δωματίου, γεμάτου με έπιπλα, πίνακες και διάφορα μπιχλιμπίδια. Όλα έμοιαζαν σκονισμένα, ακόμα και αν ήταν πεντακάθαρα.

Άκουγε φωνές από την μεγάλη αίθουσα. Όταν τον είχαν φέρει εδώ, η αίθουσα ήταν άδεια. Τώρα άκουσε κάποιον να μιλάει, αλλά ένιωθε ότι ήταν πιο πολλοί εκεί. Κάθε πέντε λεπτά δυο χοντροκέφαλοι μπαμπουίνοι με στολές έρχονταν μέσα και έπαιρναν και από ένα αντικείμενο. Στο τέλος το μόνο που είχε απομείνει ήταν το κλουβί του Αζούρ.

Ξαφνικά η φωνή του ομιλητή έγινε δυνατότερη. Ο Αζούρ άκουσε το όνομα του. Οι γορίλες ήρθαν και στάθηκαν στις δυο πλευρές του κλουβιού. Σήκωσαν δυο σκοινιά από το πάτωμα και όρχησαν να τραβάνε. Το κλουβί είχε ρόδες και κύλησε πολύ εύκολα.

Μέσα από τις διπλές πόρτες τον έβγαλαν στην μεγάλη αίθουσα. Άπλετο φως έλουζε την εξέδρα στην οποία τον τοποθέτησαν. Μπροστά του ήταν ένα βήμα πίσω από το οποίο, με γυρισμένη την πλάτη του, ήταν ο ομιλητής. Και από κάτω, καθισμένοι σε καρέκλες και όρθιοι τοίχο-τοίχο, ήταν άνθρωποι. Δεκάδες, εκατοντάδες. Και όλοι τον κοιτούσαν. Ψιθύριζαν μεταξύ τους, γούρλωναν τα μάτια.

Ο Αζούρ έγειρε μπροστά και χαμογέλασε. Ήρθαν να τον λατρέψουν. Να τον προσκυνήσουν. Αυτός ήταν ο ναός. Δεν άκουγε σχεδόν τίποτα απ’όσα έλεγε ο άντρας. Ήταν σε μια παραζάλη. Μόνο σκόρπιες λέξεις, όπως ΄΄ θεός ΄΄, ΄΄ εξαιρετικά σπάνιο ΄΄, ΄΄ μοναδικό ΄΄.

Ένας μουστακαλής από την μπροστινή σειρά σήκωσε μια ταμπέλα.

«Και έχουμε εκατό χιλιάδες από τον Φον Μπράουν.» φώναξε ο ομιλητής. «Μην ξεχνάτε, απόψε είναι μια μοναδική ευκαιρία. Μήπως έχουμε 125; Ναι! 125 από τον κύριο με το κίτρινο παλτό. 150 από την κύρια Άντερσεν. 175: Ναι…»

Ο άντρας συνέχισε να φωνάζει νούμερα και οι άνθρωποι συνέχισαν να ανεβοκατεβάζουν ταμπέλες. Ο Αζούρ δεν καταλάβαινε. Ήταν μια πολύ παράξενη λειτουργία, όσο παράξενος και ο ιερέας που την τελούσε. Αλλά, ίσως έτσι έπρεπε να γίνει. Ήταν ασυνήθιστος θεός, όποτε και όλα τα άλλα θα ήταν ασυνήθιστα. Ο Αζούρ κάθησε σταυροπόδι και αναπόλησε τις υπέροχες μέρες που θα έρχονταν. Θα έπαιρνε επιτέλους τον σεβασμό που έπρεπε.

Ένας γκριζομάλλης φώναξε κάτι, από το πίσω μέρος της αίθουσας. Ξάφνου έγινε ησυχία, και έπειτα το μουρμουρητό εντάθηκε σε διπλάσια ένταση.

Ο άντρας φώναξε εκστατικός.

«Πουλήθηκε για τρία εκατομμύρια. Συγχαρητήρια κύριε Παπαδόπουλε, αποκτήσατε τον δικό σας προσωπικό θεό.

Π.Λ.

Σύντομο βιογραφικό

Γεννήθηκα το 1983 στο Σοχούμ της Αμπχαζίας. Μικρός ήρθα στην Ελλάδα μαζί με την οικογένειά μου. Έχω ζήσει στην Αθήνα, Ξάνθη και τώρα στην Θεσσαλονίκη. Σπούδασα Διοίκηση Επιχειρήσεων στην Καβάλα και έχω δουλέψει σε διαφημιστικές εταιρείες. Από μικρός γράφω σύντομα διηγήματα.

Μακεδονικά

2011-11-04T19:00:00.000+02:00

Μόλις κυκλοφόρησε...

Πρόλογος

Στο βιβλίο αυτό έχω συγκεντρώσει τρεις εργασίες μου με κεντρικό θέμα την Μακεδονία και ειδικότερα το ζήτημα της εθνολογικής σχέσης των αρχαίων Μακεδόνων με τα υπόλοιπα ελληνικά φύλα, το ζήτημα του γλωσσολογικού προσδιορισμού της λαλιάς των αρχαίων Μακεδόνων και τέλος το ακανθώδες ζήτημα του ιδιώματος που ομιλείται σε κάποιες περιοχές της σημερινής Μακεδονίας.

Η πρώτη εργασία, με τίτλο «Οι Γιαούνα Τακαμπάρα των Περσικών επιγραφών», αναρτήθηκε στις 5 Οκτωβρίου 2009 στο ιστολόγιο «ΕΘΝΟ-ΛΟΓΙΚΑ» (http://ethnologic.blogspot.com/) και τον επόμενο χρόνο αναρτήθηκε στην ομογενειακή ιστοσελίδα Macedonia Evidence στην ηλεκτρονική διεύθυνση: http://macedonia-evidence.org/persians.html σε μετάφραση στα αγγλικά του διεθνώς γνωστού αρχαιολόγου Καθηγητή Στέφανου Γ. Μίλλερ (Stephen G. Miller), τον οποίο ευχαριστώ για μια ακόμα φορά.

Η δεύτερη εργασία, με τίτλο «Η γλώσσα των αρχαίων Μακεδόνων», περιλαμβάνει μια καταγραφή, αλλά και σύνθεση, των πλέον προσφάτων εξελίξεων και επιστημονικών συμπερασμάτων για το ζήτημα αυτό, ξεκαθαρίζοντας τις μέχρι τώρα αμφισβητήσεις και αμφιβολίες για την γλωσσολογική τοποθέτησή της. Σήμερα, η διεθνής επιστημονική κοινότητα, στην συντριπτική της πλειονότητα, αποδέχεται ότι η καθομιλουμένη στην Μακεδονία της κλασσικής περιόδου (5ος-4ος αιώνας π.Χ.) ήταν μια ακόμη ελληνική διάλεκτος. Πρωτοδημοσιεύθηκε στον τρίτο τόμο/τεύχος του περιοδικού «Νέος Ερμής ο Λόγιος» τον Νοέμβριο του 2011.

Στην τρίτη εργασία μου, με τίτλο «Το γλωσσικό ιδίωμα των γηγενών σε περιοχές της Μακεδονίας», επιχειρώ να προσεγγίσω εθνο-γλωσσολογικά το ιδίωμα που ομιλείται ακόμη σήμερα σε κάποιες περιοχές της Μακεδονίας, τα «εντόπικα/εντόπια» ή μακεδονικό πίτζιν, όπως το ονομάζω. Μια πρώτη περιληπτική παρουσίαση αυτής της εργασίας πραγματοποιήθηκε στην 5η πανελλήνια συνάντηση που οργανώθηκε από το περιοδικό «Άρδην» και την εφημερίδα «ρήξη» στην Έδεσσα στις 28-30 Αυγούστου 2008 και στην συνέχεια, στις 19 Οκτωβρίου 2008 αναρτήθηκε στην γνωστή ιστοσελίδα www.antibaro.gr αποσπώντας ενθουσιώδη σχόλια και κριτικές. Επίσης παρουσιάστηκε στο 10ο Παγκόσμιο Συνέδριο των Παμμακεδονικών Ενώσεων ανά την Υφήλιο, το οποίο διεξήχθη στο Λιτόχωρο της Πιερίας στις 9-12 Ιουλίου του 2009. Στα τρία χρόνια περίπου που μεσολάβησαν από τότε μέχρι σήμερα η εργασία αυτή βελτιώθηκε και συμπληρώθηκε με διαλεκτολογικούς χάρτες, σπάνιες φωτογραφίες-τεκμήρια, βιβλιογραφικές αναφορές κλπ, έτσι ώστε το τελικό κείμενο που περιλαμβάνεται εδώ, να είναι κατά το δυνατόν πιο άψογο.

Ελπίζω οι αναγνώστες, με την μελέτη αυτού του υλικού, να συμπληρώσουν ή να βελτιώσουν τις γνώσεις τους στα συγκεκριμένα θέματα.

Έδεσσα, 1η Σεπτεμβρίου 2011

Δημήτρης Ε. Ευαγγελίδης

Τεκμήρια για την Μακεδονία

2011-11-03T11:33:00.002+02:00

Τεκμήρια για την Μακεδονία

Κυκλοφορεί ήδη στις Η.Π.Α. το βιβλίο με την επιστημονική τεκμηρίωση για την ελληνικότητα της Μακεδονίας. Περιέχει επίσης, σε τέσσερεις γλώσσες (αγγλικά, γερμανικά, ελληνικά και σκοπιανά) την μνημειώδη επιστολή προς τον πρόεδρο Μπ. Ομπάμα, η οποία υπογράφεται από εκατοντάδες κορυφαίους Καθηγητές Πανεπιστημίων, Ερευνητές, Ειδικούς της Ελληνο-Ρωμαϊκής αρχαιότητας κλπ της Διεθνούς επιστημονικής κοινότητας από ολόκληρο τον κόσμο. Η επιστολή, πρέπει να υπενθυμίσουμε, ξεκίνησε με πρωτοβουλία του κορυφαίου διεθνώς Αμερικανού αρχαιολόγου Στεφάνου Μίλλερ (που εδώ και χρόνια έχει λάβει και την ελληνική ιθαγένεια) και προκάλεσε αίσθηση παγκοσμίως.

Η έκδοση αποτελεί μια ηχηρή και αποστομωτική απάντηση στις σκοπιανές ανοησίες και την επιχειρηθείσα διαστρέβλωση της ιστορικής αλήθειας και πραγματικότητας. Χρηματοδοτήθηκε από το ομογενειακό "Κέντρο Παμμακεδονικών Μελετών", που εδρεύει στην Πολιτεία της Νέας Υόρκης.

Ελπίζω να προωθηθεί με κάθε μέσον από τους απανταχού συνέλληνες, σε πολιτικούς, δημοσιογράφους, πανεπιστήμια, βιβλιοθήκες και οπουδήποτε είναι δυνατόν.

Η εργασία για τους "Γιαούνα Τακαμπάρα" του Δημήτρη Ε. Ευαγγελίδη συμπεριλαμβάνεται στο υλικό του εν λόγω βιβλίου.

Λογοτεχνικά Σημειώματα τ. 15

2011-11-01T16:39:00.000+02:00

Ἀπὸ τὴν ἰστοσελίδα «Λογοτεχνικὰ Ἐπίκαιρα» (http://logotexnika-epikaira.blogspot.com/) κυκλοφορεῖ ἐλεύθερα στὸ διαδίκτυο τὸ τεῦχος 15 τοῦ μηνιαίου ψηφιακοῦ περιοδικοῦ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ.

Τὸ τεῦχος 15 τοῦ περιοδικοῦ περιέχει ποιήματα τῆς Μαρίας Ψωμᾶ - Πετρίδου μὲ τίτλο ΔΕΥΤΕΡΟ ΖΕΥΓΑΡΙ ΦΤΕΡΑ.

Ανακοίνωση Συλλόγου

2011-10-29T17:52:00.000+03:00

Ανακοίνωση Συλλόγου

Φίλες και φίλοι Βιβλιόφιλοι,

Είμαστε πλέον στην τελική φάση επεξεργασίας των διηγημάτων που θα δημοσιευτούν στον τόμο που ετοιμάζουμε. Μετά από έναν Οκτώβρη με μια έντονη, εκρηκτική θα λέγαμε, δραστηριότητα του Συλλόγου (Εκδήλωση απονομής Βραβείων, Αρχαιρεσίες, Συγκρότηση νέου ΔΣ, παράδοση-παραλαβή κλπ, Εκδήλωση για το Ρούπελ) που ελπίζουμε να παρακολουθήσατε από τις αντίστοιχες αναρτήσεις του ιστολογίου μας, ήρθε η στιγμή να ασχοληθούμε εντατικά με την προετοιμασία της έκδοσης του τόμου με τα διηγήματα που επιλέχθηκαν να δημοσιευθούν. Υπάρχουν ακόμη 3-4 συγγραφείς που δεν έχουν έρθει ακόμη σε επαφή μαζί μας για να μας στείλουν το βιογραφικό τους και την φωτογραφία τους, αλλά ελπίζουμε ότι θα επικοινωνήσουμε μαζί τους σύντομα.

Προς το παρόν, σας ανακοινώνουμε τους λογαριασμούς όπου μπορείτε να καταθέτετε το ποσόν που αντιστοιχεί στα βιβλία που έχει παραγγείλει ο καθένας/ η καθεμία από εσάς. Πιστεύω σύντομα να συγκεντρωθεί το ποσόν που μας ζήτησε ο τυπογράφος ως προκαταβολή και να ξεκινήσουμε. Το ποσόν που τελικά καταλήξαμε για κάθε βιβλίο είναι 6 Ευρώ και επομένως για την παραγγελία 5 βιβλίων θα πρέπει να μας στείλετε 30 Ευρώ ή το αντίστοιχο ποσόν για όσους έχουν παραγγείλει περισσότερα.

Οι Λογαριασμοί είναι:

Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο

Κατάστημα Έδεσσας 5059

Αριθ. Λγσμού: 00089175138-6

IBAN: GR18 0965 0590 0000 0089 1751 386

BIC: GPSBGRAA

ΕΜΠΟΡΙΚΗ

Κατάστημα Έδεσσας 509

Αριθ. Λγσμού: 65131781

IBAN: GR83 0120 5090 0000 0006 5131 781

BIC: EMPOGRAA

(Το IBAN και το BIC είναι για τους κατοίκους εξωτερικού).

Για οποιαδήποτε διευκρίνιση ή πληροφορία μη διστάσετε να έρθετε σε επαφή μαζί μας για να ενημερωθείτε.

Για το ΔΣ

Ο Πρόεδρος

Δημήτρης Ε. Ευαγγελίδης

Τα ΟΧΙ που απαιτούν οι καιροί

2011-10-28T01:11:00.000+03:00

Τα ΟΧΙ που απαιτούν οι καιροί

Του Γιώργου Σκλαβούνου
Με την ευκαιρία της επετείου του ΟΧΙ 28/10/1940

Η συνεχιζόμενη αδυναμία της Ευρωπαϊκής Ένωσης να δημιουργήσει ένα μοντέλο Ευρωπαϊκής οικονομικής και κοινωνικής συνοχής, να εδραιώσει μια Ευρωπαϊκή προοπτική στηριγμένη στην ισονομία, την ισηγορία, την ισοπολιτεία λαών και πολιτισμών αποκαλύπτεται καθημερινά σε όλη την τραγική της έκταση.

Η αδυναμία της Ευρώπης να απαλλαγεί από το αδελφοκτονικό προπατορικό της αμάρτημα, η αδυναμία της να υπερβεί τα αίτια του Α’ και του Β’ παγκοσμίου πολέμου και κυρίως τους σοβινιστικούς εθνικισμούς των «μεγάλων» της, προβάλλει ξανά ως καταστροφική προοπτική, ως προοπτική οριστικής ιστορικής περιθωριοποίησής της.

Παράλληλα προβάλλει η ανάγκη για ένα νέο ρόλο των μικρών κρατών της Ευρώπης, των μέχρι σήμερα θυμάτων των Ευρωπαϊκών Εθνικών Ιμπεριαλισμών και συγκρούσεων. Προβάλλει η ανάγκη της συνεργασίας τους για μια Ευρωπαϊκή προοπτική, χωρίς ηγεμονισμούς αλλά και για την επιβίωσή τους, εθνική, οικονομική πολισμική. Προβάλλει επιταχτικά η ανάγκη συγκρότησης ενός Ελληνικού Εθνικού Συλλογικού Νού, το ρόλο του οποίου απεδείχθη ανίκανη να παίξει η βουλή των Ελλήνων αλά και το Συμβούλιο των πολιτικών αρχηγών.

Η Ελλάδα που συνέτριψε τον Ιταλικό Φασισμό και ταπείνωσε το Γερμανικό Ναζισμό έχει τα ιστορικά και ηθικά δικαιώματα, όχι μόνο να απαλλαγεί από το ρόλο του προβληματικού περιθωρίου στο οποίο την οδήγησαν οι μετεμφυλιακές της ηγεσίες και οι πάτρωνες τους αλλά να τολμήσει μια συμμαχία ευρωπαϊκής αναγέννησης στηριγμένη στους «μικρούς» της Ευρώπης.

Για μια τέτοια στρατηγική, για μια πορεία αναγεννητική στο εσωτερικό και ένα χρήσιμο αξιοσέβαστο ρόλο στις διεθνείς μας σχέσεις απαιτείται η ριζική απαλλαγή από το κυρίαρχο μοντέλο πολιτικής οργάνωσης και εφαρμοσμένης πολιτικής, από το κυρίαρχο μοντέλο διακυβέρνησης, από το κυρίαρχο ήθος. Απαιτείται ανασυγκρότηση του Εθνικού μας οργανισμού. Η χώρα χρειάζεται εθνική, κοινωνική, ηθική, πολιτική, πολιτισμική, οικονομική, ανασυγκρότηση, ανασυγκρότηση θεσμών, για να μπορέσει να βγει από την κρίση να αντεπεξέλθει στην ζούγκλα των τρεχουσών και επερχομένων διεθνών εξελίξεων

Τα μόνα θεμέλια πάνω στα οποία μπορεί να στηριχθεί αυτή η ανασυγκρότηση είναι: Στέρεη κοινωνική συνοχή. Ουσιαστική-αποφασιστική κοινωνική συμμετοχή σε όλους του συμμετοχικούς θεσμούς, αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης, αδέκαστη αποτελεσματική δικαιοσύνη και δίκαιη συμμετοχή στα βάρη, αξιόπιστη μη επαγγελματική πολιτική ηγεσία, θεσμοθετημένη λειτουργούσα διαφάνεια και λογοδοσία στο δημόσιο βίο.

Συγκυβερνήσεις διαχείρισης της οικονομικής κρίσης, ή απλά και μόνο της κρίσης χρέους, θα βαθύνουν και θα εντείνουν τα αδιέξοδα και αυτό γιατί η κρίση δεν είναι κρίση διαχείρισης. Είναι αποτέλεσμα της καθολικής ηθικής, πολιτικής και πολιτισμικής κατάρρευσης. Η κατάρρευση του αγροτικού τομέα, οι τραγικές εξελίξεις στο εμπορικό ισοζύγιο, η διαρκής ανεπάρκεια των φοροεισπρακτικών μηχανισμών, η ανυπαρξία επαρκούς επιχειρηματικού δυναμικού, η εκ μέρους του κράτους καθολική αδυναμία αξιοποίησης του εθνικού πλούτου, η ανικανότητα προστασίας του δημόσιου πλούτου από αρπαγή ,καταπάτηση, η αδυναμία στήριξης και ανάπτυξης κοινωνικής οικονομίας, καθώς και της σωστής απορρόφησης κοινοτικών πόρων, η ανυπαρξία επιστημονικής τεκμηρίωσης του οικονομικού πολιτικού λόγου η ένοχος σιωπή των οικονομικών πανεπιστημίων, αποτελούν τις ενδείξεις του εύρους και του βάθους της οικονομικής παρακμής.

Για την αναγέννηση του Ελληνισμού για την έξοδο από την κρίση δεν αρκούν συνεργασίες διαχείρισης του κατεστημένου πολιτικού και οικονομικού μοντέλου, σε καμιά περίπτωση δεν αρκούν αναδομήσεις των κατεστημένων πολιτικών δυνάμεων. Επιβάλλονται πρωτοβουλίες εθνικής ανασυγκρότησης. Απαιτούνται κυβερνήσεις εθνικής ανασυγκρότησης. Τι, κατά συνέπεια, πρέπει να αρνηθούμε σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο από το χθες της πολιτικής και κοινωνικής μας ζωής που μας οδήγησε στο επονείδιστο σήμερα: Ποια είναι τα ΟΧΙ που απαιτούν οι καιροί;

Τα ΟΧΙ που απαιτούν οι καιροί για να απαλλαγούμε από το φαύλο κύκλο της παρακμής και όσων αυτή συνεπάγεται είναι:

• ΟΧΙ στα κατεστημένα πρότυπα πολιτικής, πνευματικής, εκκλησιαστικής-θρησκευτικής εξουσίας

• ΟΧΙ στους κατεστημένους τρόπους διακυβέρνησης, άσκησης εξουσίας, και αντιπολίτευσης, που απεδείχθησαν ανίκανοι να ηγηθούν στο κτίσιμο μιας αξιοσέβαστης πατρίδας, άξιας να της αφοσιώνονται τα παιδιά της και άξιας να την σέβονται εχθροί και φίλοι.

• ΟΧΙ στα πρότυπα εξουσίας, πολιτικής, Παιδείας και συμπεριφοράς, που καλλιέργησαν ή ανέχθηκαν την επικυριαρχία του αντικοινωνικού ατομικισμού, ως κυριάρχου νοήματος και σκοπού ζωής.

• ΟΧΙ στις εξουσίες που οδήγησαν σε έναν ιδιωτικό και δημόσιο βίο ανομίας, ένα ιδιωτικό και δημόσιο βίο χωρίς ιερό και όσιο.

• ΟΧΙ στην πολιτική πρακτική, στην οργάνωση και λειτουργία των κομμάτων που περιθωριοποίησαν τον πολίτη, που απαξίωσαν την πολιτική και απεδείχθησαν ανίκανα να εδραιώσουν ένα πολιτικό ήθος συμμετοχής στο σύνολο των συμμετοχικών θεσμών. Που δεν κατάφεραν να εδραιώσουν θεσμούς δημόσιου κοινωνικού και αναπτυξιακού διαλόγου, σε τοπικό και εθνικό επίπεδο, που απεδείχθησαν ανίκανα να εδραιώσουν ένα βιώσιμο μοντέλο πολιτικής, κοινωνικής, οικονομικής ανάπτυξης.

• ΟΧΙ στα πολιτικά κόμματα, που παραμένουν ανίκανα να διασφαλίσουν στην πράξη, το ιερό δικαίωμα στις μειοψηφίες να γίνονται πλειοψηφίες, όπως επίσης και το απαράγραπτο δικαίωμα των πλειοψηφιών να κυβερνούν.

• ΟΧΙ στο πλέγμα των σχέσεων, πολίτη-κράτους, κομμάτων-πολιτών, κομμάτων-κράτους, επιχειρήσεων-κράτους, επιχειρήσεων-κομμάτων, κομμάτων-επιστημονικού και συνδικαλιστικού κινήματος, που οδήγησε τη χώρα στο αίσχος της νέο- αποικιοκρατίας.

• ΟΧΙ στις δυνάμεις και τις πολιτικές που απεργάζονται ένα Νέο Μεσαίωνα, πολιτισμικό, πολιτικό, οικονομικό, που απεργάζονται το πολιτισμικό θάνατο της Ευρώπης.

• ΟΧΙ στις δυνάμεις που αρνούνται και αδυνατούν να χτίσουν μια Ευρωπαϊκή Ένωση, Δικαιοσύνης, Ελευθερίας, Ευημερίας των λαών της, μια Ευρώπη, πολιτισμική και ηθική Υπερδύναμη, αφιερωμένη στην υπόθεση μιας Δίκαιης Παγκόσμιας Ειρήνης και βιώσιμης ανάπτυξης.

• ΟΧΙ στην κυρίαρχη νοοτροπία και πρακτική, τον «πολιτισμό» της καθημερινής ζωής που μας κατέστησαν ως λαό, προβληματικό περιθώριο στη παγκόσμια κοινότητα.

• ΟΧΙ στην παιδεία που δεν αφυπνίζει, δεν υπηρετεί την ανθρώπινη κοινωνικότητα και δημιουργικότητα των παιδιών μας.

• ΟΧΙ στη παιδεία που είναι ανίκανη να βελτιώνει τη θέση μας (τοπική, εθνική) στο παγκόσμιο καταμερισμό ΧΡΉΣΙΜΗΣ ΓΝΩΣΗΣ, ΔΙΚΑΙΗΣ ΙΣΧΥΟΣ και εργασίας.

• ΟΧΙ στην παιδεία που μας στέρησε την ικανότητα και τη δυνατότητα μιας ζωντανής σχέσης με τις παραδόσεις μας, που μας στέρησε την ικανότητα- δυνατότητα, να καταστήσουμε χρήσιμη για την ανθρωπότητα την οικουμενικότητα του Ελληνισμού, αντί να τη μετατρέπουμε σε τουριστική, μουσειακή, «ατραξιόν».

• ΟΧΙ στην παιδεία που δε μας επέτρεψε να γνωρίσουμε τη πολιτιστική μας ιδιαιτερότητα, να υπερασπιστούμε το δικαίωμά μας και το δικαίωμα κάθε λαού, στην πολιτισμική του αυτονομία, σε ένα κόσμο ισονομίας, ισοπολιτείας, ισηγορίας λαών και πολιτισμών. Που μας στέρησε την ικανότητα να κρατάμε ζωντανή τη δάδα του Δελφικού Ιδεώδους και να παραμένουμε η ζωντανή μητρόπολη ενός δημοκρατικού, πολυκεντρικού μοντέλου παγκόσμιας πολιτισμικής ανάπτυξης.

• ΟΧΙ στο σχολείο που μισούν τα παιδιά μας και στη σχέση μαθητή-εκπαιδευτικού που εξαχρειώνουν οι παρα-οικονομούντες και οι προαγωγοί της παραπαιδείας.

• ΟΧΙ στη πολιτική που θεωρεί σκοπό της τη διεκδίκηση και τη διασφάλιση του δικαιώματος της νόμιμης χρήσης της βίας, αντί την υπηρεσία του «αγαθού» (ως σκοπού της πολιτικής), όπως την εννοεί η αρχαιοελληνική παράδοση.

• ΟΧΙ στην πολιτική ως επάγγελμα και τη μετατροπή των πολιτών σε πελάτες, σε οπαδούς, υποταχτικούς επαγγελματιών διαχειριστών της εξουσίας.

• ΟΧΙ στην πέρα της δεύτερης θητείας σε θέση αιρετού της τοπικής περιφερειακής αυτοδιοίκησης και του Κοινοβουλίου. Ενισχύοντας έτσι τους συμμετοχικούς θεσμούς και όχι τους εκλεγμένους εκπροσώπους.

• ΟΧΙ στην εκκλησία και τη θρησκεία της θεοφοβίας που διαστρέφει τη σχέση του ανθρώπου με το Θείο, που δεν γνωρίζει την χαρά και την πληρότητα που προσφέρει η αγάπη στο συνάνθρωπο, το Θεό και τη Δημιουργία.. που δεν προάγει τη συμμετοχική δημιουργία και την αγαπητική προσφορά στο πλαίσιο της κοινότητας και της ενορίας.

• ΟΧΙ στο συμβιβασμό με την κατεστημένη οργανωμένη αναξιοκρατία και αναξιοπρέπεια, στο Δημόσιο βίο.

• ΟΧΙ στον εθισμό στη μικρότητα, τη μικροπρέπεια και την υποκρισία με αντάλλαγμα και αντίτιμο, το βόλεμα σε μια ζωή πνευματικού, ηθικού, και πολιτικού ευνουχισμού.

• ΟΧΙ στη ναρκισσιστική αυταρέσκεια της «ελιτίστικης» φυγής και ιδιώτευσης, μα και στην κάθε μορφής αποποίηση ανάληψης ευθυνών.

• ΟΧΙ στην εξουσιομανή, εγωκεντρική συμμετοχή η οποία διαλύει κάθε προσπάθεια συλλογικής δράσης και προοπτικής

• ΟΧΙ στην προκρούστεια κριτική και τον προκρούστειο λόγο που αντί να συσπειρώνουν δυνάμεις, να εναρμονίζουν διαφορές, να διαμορφώνουν κοινούς παρανομαστές, βαθαίνουν το φαύλο κύκλο της αντιπαράθεσης, του κοινωνικού και πολιτικού κατακερματισμού.

• ΌΧΙ στις ηγεσίες που αγαπάνε τον εαυτό τους, την εξουσία και την υστεροφημία τους περισσότερο τα ιδανικά, και τους ανθρώπους που υποτίθεται ότι υπηρετούν.

• ΌΧΙ στις ηγεσίες που προτιμούν το ρόλο του αμετακίνητου επικυρίαρχου καθοδηγητή και αρνούνται ή αδυνατούν να λειτουργήσουν ως θεία μετάληψη, στη σχέση τους με τη κοινωνία. Αρνούνται να λειτουργήσουν ως μαγιά απελευθέρωσης, ανάτασης, που θα μετουσιώνει τους μεταλαμβάνοντες σε αυτόνομα, αυτόβουλα υποκείμενα της ιστορίας.

• ΌΧΙ στις κινήσεις και τα κινήματα αλλαγής ηγεσιών, αλλαγής βεζίρηδων, η ακόμα και κοινωνικής αλλαγής, που χρησιμοποιούν τις κοινωνικές δυνάμεις ως εργαλεία και όχι ως υποκείμενα της αλλαγής, ως μέσα ικανοποίησης των φιλοδοξιών τους, έστω κι αν αυτές οι φιλοδοξίες είναι κοινωνικά χρήσιμες. Όχι, εφόσον στην περίπτωση αυτή, η κοινωνία καταλήγει καταναλωτής πολιτικών προϊόντων και όχι συνειδητός συμμέτοχος-δημιουργός, απαλλαγμένος από την ανάγκη σωτήρων. Όχι, γιατί μια τέτοια κοινωνία δεν είναι σε θέση να κρίνει, να αξιολογεί την κρισιμότητα των εκάστοτε ιστορικών στιγμών, να στηρίζει την ηγεσία της αν το συμφέρον της το απαιτεί, να την κρίνει, να την αμφισβητεί, να την ανακαλεί, να την ανατρέπει να την αλλάζει. Με άλλα λόγια ΟΧΙ γιατί μια τέτοια κοινωνία δεν είναι ικανή να μετέχει συνειδητά ούτε στην επιλογή των ηγεσιών της, πόσο μάλλον στη δημιουργία της ιστορίας της, του παρόντος και του μέλλοντος της, δεν είναι κοινωνία πολιτών, είναι Σατραπεία.

Γ.Σ.

Από την κλεπτοκρατία στη χρεοκοπία

2011-10-27T16:20:00.001+03:00

"Από την κλεπτοκρατία στη χρεοκοπία",

το νέο βιβλίο του Σταύρου Λυγερού

Η ακτινογραφία της κρίσης και τα σενάρια για το αύριο

Η κρίση χρέους σηµατοδοτεί την κατάρρευση ενός µοντέλου πλασµατικής ανάπτυξης, το οποίο, όπως εξελίχθηκε, είχε ως χαρακτηριστικά του την κλεπτοκρατία, τη σπατάλη, τον ανορθολογισµό, τον παρασιτισµό, την αυθαιρεσία και την ατιµωρησία. Μαζί µ’ αυτό το µοντέλο καταρρέει και το ανοµολόγητο κοινωνικό συµβόλαιο ανάµεσα στην άρχουσα τάξη και στα µικροµεσαία στρώµατα, το οποίο αποτέλεσε το υπόβαθρο αυτού του µοντέλου. Εκτός από την ιθαγενή πτυχή της κρίσης, όµως, υπάρχει και η ευρωπαϊκή. Η Ελλάδα δεν είναι το µαύρο πρόβατο της Ευρωζώνης, όπως ισχυριζόταν το ευρωπαϊκό ιερατείο. Είναι ο πιο αδύναµος κρίκος µιας όχι και τόσο στέρεας αλυσίδας. Το ευρώ απειλείται από τη συστηµική κρίση του. Η Ελλάδα έχει σήµερα µετατραπεί σε πειραµατόζωο. Είναι η πρώτη χώρα-µέλος της ΕΕ όπου εφαρµόζεται η θεραπεία-σοκ και επιχειρείται η αποδόµηση του ευρωπαϊκού κοινωνικού κεκτηµένου. Από την έκβαση του πειράµατος θα κριθεί το µέλλον όχι µόνο των κοινωνιών της ευρωπαϊκής περιφέρειας, αλλά και των κοινωνιών του ευρωπαϊκού πυρήνα.

Το βιβλίο έχει αρθρωθεί στα εξής επτά µέρη:

• Ο κύκλος της µεταπολίτευσης

• Η βαριά σκιά της κλεπτοκρατίας

• Το ανοµολόγητο κοινωνικό συµβόλαιο

• Ο πρόδροµος ∆εκέµβρης

• Το πορτρέτο του καπετάνιου

• Το µετέωρο βήµα της Ευρώπης

• Μνηµόνιο και χρεοκοπία

Σ’ αυτά, µεταξύ άλλων, ο συγγραφέας ανιχνεύει τις ρίζες της κρίσης, αναλύει τα χαρακτηριστικά και τις πτυχές της, απαντά σε καίρια ερωτήµατα (π.χ. εάν υπήρχε άλλος δρόµος το 2009), αποδοµεί το δίληµµα “Μνηµόνιο ή χρεοκοπία”, αξιολογεί µε αριθµούς τη θεραπεία-σοκ, δίνει απαντήσεις για το “κούρεµα” του χρέους και εκτιµά τις επιπτώσεις από την απονοµιµοποίηση της εξουσίας. Τέλος, διερευνά τα σενάρια για τη συντεταγµένη ή ανεξέλεγκτη χρεοκοπία, για την παραµονή ή έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη.Όπως αναφέρει ο συγγραφέας, στόχος του ήταν να γράψει μια συνεκτική αφήγηση για τις ρίζες, τα χαρακτηριστικά, τις πτυχές και τις προοπτικές της κρίσης. Μια αφήγηση η οποία να είναι ταυτοχρόνως ακριβής, διεισδυτική και ευκολοδιάβαστη. Μια αφήγηση η οποία να προσφέρει καθαρές και τεκμηριωμένες απαντήσεις στα μεγάλα ερωτήματα για τις αιτίες που ανατρέπουν τις σταθερές του βίου εκατομμυρίων Ελλήνων.

Στο σημείο που έχουν φτάσει τα πράγματα, ο μόνος τρόπος για να αμβλυνθεί η οξύτατη κρίση πολιτικής εμπιστοσύνης είναι η υπέρβαση του πολιτικού συστήματος που έφερε την Ελλάδα στον γκρεμό.

Λίγα λόγια για το συγγραφέα:

Ο Σταύρος Λυγερός γεννήθηκε στην Αθήνα το 1953. Πτυχίο Μαθηµατικών από το Πανεπιστήµιο Αθηνών. Μεταπτυχιακές σπουδές ∆ιεθνών Σχέσεων και ∆ιεθνούς Oικονοµίας στην École des Hautes Études (Παρίσι). Μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής στην εξέγερση του Πολυτεχνείου τον Νοέµβριο 1973. Συνιδρυτής και µέλος της συντακτικής οµάδας του περιοδικού Τετράδια πολιτικού διαλόγου, έρευνας και κριτικής (κυκλοφορεί από το 1980). Πολυδιαβασµένος συγγραφέας και αρθρογράφος γύρω από θέµατα διεθνών σχέσεων και ελληνικής εξωτερικής και εσωτερικής πολιτικής.

Έχει εργαστεί σε εφηµερίδες, περιοδικά και ραδιοφωνικούς σταθµούς. Σήµερα, εργάζεται στην εφηµερίδα Καθηµερινή και συνεργάζεται µε την εφηµερίδα Κόσµος του Επενδυτή και µε το περιοδικό Επίκαιρα.

http://infognomonpolitics.blogspot.com/2011/10/blog-post_22.html

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!

2011-10-26T19:39:00.000+03:00

Χρόνια Πολλά!

Στους συνονόματους Δημήτρηδες και στις Δημητρούλες εύχομαι ολόψυχα Υγεία, προσωπική και οικογενειακή Ευτυχία και Κουράγιο, που χρειαζόμαστε όλοι, αυτά τα μαύρα χρόνια που έρχονται...

Εκδήλωση για την εποποιία του Ρούπελ

2011-10-25T10:08:00.000+03:00

Ο Πρόεδρος του Συλλόγου και ο συγγραφέας κ. Ηλίας Κοτρίδης

Εκδήλωση για την εποποιία του Ρούπελ

Πραγματοποιήθηκε χθες στην αίθουσα εκδηλώσεων του Πολιτιστικού Κέντρου του Δήμου Έδεσσας η παρουσίαση του βιβλίου του κ. Ηλία Κοτρίδη: «Ρούπελ-Αναμνήσεις των πρωταγωνιστών». Σε μια κατάμεστη αίθουσα από μέλη και φίλους του Συλλόγου, ο συγγραφέας πέτυχε όχι μόνον να δώσει μια πλήρη απεικόνηση των γεγονότων της εποχής, αλλά και να συγκινήσει βαθιά το ακροατήριο με τον χειμαρρώδη και γλαφυρό λόγο του. Την εκδήλωση χαιρέτησε ο Δήμαρχος Έδεσσας, ο οποίος συνεχάρη τον Σύλλογο για την δραστηριότητά του και ζήτησε να συνεχίσει την πολύπλευρη προσφορά του στην πόλη. Θα πρέπει να σημειώσουμε ότι ιδιαίτερα εντυπωσιακή ήταν η προβολή εικόνων και σπάνιων ντοκυμαντέρ από τα γεγονότα και τους πρωταγωνιστές των μαχών.

Όπως δήλωναν οι παρευρεθέντες: "Ήταν μια εξαιρετική εκδήλωση που μας γέμισε και μας φόρτισε ψυχικά, εθνικά και συναισθηματικά".

Η Αντιπρόεδρος του Συλλόγου κ. Σεμερτσίδου,

άψογη όπως πάντα, καλωσορίζει τους παρευρισκόμενους.

Ο Δήμαρχος Έδεσσας στον σύντομο χαιρετισμό του.

Ο Πρόεδρος του Συλλόγου παρουσιάζει το βιβλίο.

Βιβλιοκριτική: Ρούπελ - Αναμνήσεις των πρωταγωνιστών

2011-10-23T23:10:00.001+03:00

Βιβλιοκριτική

Δημήτρη Ε. Ευαγγελίδη

Ηλία Κοτρίδη:

«Ρούπελ-Αναμνήσεις των πρωταγωνιστών»

Η Στρατιωτική Ιστορία (Σ.Ι.) είναι ένας επιστημονικός κλάδος της Γενικής Ιστορίας, ο οποίος καταγράφει τις ένοπλες συγκρούσεις στην ιστορική πορεία της ανθρωπότητας και την επίδρασή τους στις κοινωνίες, στον πολιτισμό και στις οικονομίες, καθώς και τις αλλαγές που επιφέρουν στο εσωτερικό των χωρών, αλλά και τις διεθνείς σχέσεις.

Σε πολλά αναπτυγμένα κράτη η Σ.Ι. αποτελεί διδακτικό αντικείμενο σε Πανεπιστήμια και όχι μόνον σε στρατιωτικές Σχολές, η δε παραγωγή τίτλων βιβλίων είναι σημαντική.

Στην Ελλάδα δυστυχώς θεωρείται ένας πολύ εξειδικευμένος κλάδος, ελάχιστοι ασχολούνται και ακόμη πιο λίγοι έχουν το συγγραφικό ταλέντο που θα αποτυπωθεί σε ένα αξιόπιστο βιβλίο, ελκυστικό στον μέσο αναγνώστη. Έτσι, δεν πρέπει να απορούμε ότι στην διεθνή βιβλιογραφία κυκλοφορούν τίτλοι για γεγονότα της ελληνικής Ιστορίας, αλλά με παγκόσμια σημασία, όπως η μάχη των Θερμοπυλών, η μάχη του Μαραθώνα, η μάχη των Γαυγαμήλων ή της Ισσού, γραμμένα από ξένους συγγραφείς, κυρίως Άγγλους, που έχουν μακρά παράδοση στην στρατιωτική Ιστορία.

Και όλα αυτά όταν η ελληνική ιστοριογραφία έχει να επιδείξει τους αρχαιότερους τίτλους έργων πάνω στο θέμα, όπως η Ιλιάς του Ομήρου, οι αναφορές και περιγραφές του Ηροδότου πολεμικών γεγονότων και τον μέγα Θουκυδίδη, ο οποίος από πολλούς αναγνωρίζεται ως ο «πατέρας» της Στρατιωτικής Ιστορίας, με την ανυπέρβλητη εξιστόρηση, αλλά και τον μνημειώδη σχολιασμό του Πελοποννησιακού πολέμου.

Μετά τα παραπάνω θεωρώ το βιβλίο του κου Ηλία Κοτρίδη μια πραγματικά σπουδαία συνεισφορά στον τομέα αυτόν, διότι το έργο του συγκεντρώνει όλες τις αρετές εκείνες που θα πρέπει να διαθέτει κάθε σχετική συγγραφή, ώστε να χαρακτηριστεί ως αξιόπιστη και ενδιαφέρουσα: Απαράμιλλες πρωτογενείς πηγές, εξαιρετική οργάνωση του υλικού, άφθονοι χάρτες και σχεδιαγράμματα (κάτι που πολλοί συγγραφείς ίσως το θεωρούν μάλλον πολυτέλεια ή αυτονόητο και τα παραλείπουν) και εντυπωσιακή τεκμηρίωση. Επί πλέον ο συγγραφέας αποκαλύπτει το ταλέντο του με την λακωνική, αλλά άκρως συγκινητική εξιστόρηση της τύχης που επιφυλάχθηκε στην ελληνική σημαία των υπερασπιστών του οχυρού, την οποία θεωρώ ως την καλύτερη δυνατή εισαγωγή σε ένα έργο με αυτό το συγκεκριμένο περιεχόμενο. Η συγκινησιακή φόρτιση που δέχεται ο αναγνώστης, τον συνοδεύει στο διάβασμα όλου του υπολοίπου βιβλίου. Αυτό τουλάχιστον συνέβη στην περίπτωσή μου και θεωρώ ότι δύσκολα θα το αποφύγει ο κάθε αναγνώστης.

Κλείνοντας αυτό το σύντομο σημείωμά θα ήθελα να ευχαριστήσω προσωπικά τον συγγραφέα για την ανεκτίμητη προσφορά του με αυτό το βιβλίο του στην Ιστορία της χώρας μας, μια προσφορά που δεν υπήρξε εύκολη και ανέξοδη, αυτό είναι βέβαιον, αλλά και το κουράγιο του να αναλάβει να φέρει εις πέρας ένα έργο που θα διδάσκει σε εμάς και τα παιδιά μας το τί μπορούν να κατορθώσουν οι Έλληνες όταν πιστέψουν σε κάτι, ανεξάρτητα από το μέγεθος της πρόκλησης που αντιμετωπίζουν. Ας μη ξεχνάμε ότι οι Θερμοπύλες, από μια στενή και ωφελιμιστική σκοπιά ήταν μια ήττα, αλλά αυτή η ήττα άλλαξε την πορεία της ανθρωπότητας και αναγνωρίζεται, εκθειάζεται και αποτελεί έναν ζωντανό θρύλο και παράδειγμα προς μίμηση μέχρι σήμερα, σε όλα τα έθνη αυτού του πλανήτη...

Δημήτρης Ε. Ευαγγελίδης

Επιλεγμένα Διηγήματα Α΄ Λογοτ. Διαγωνισμού (2)

2011-10-22T20:24:00.002+03:00

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΤΑΞΙΔΙ ΕΝΟΣ ΑΓΓΕΛΟΥ…

Μαρία Ζαβιανέλη -Διαμαντάκη

Η μέρα ήταν όμορφη. Από εκείνες τις μέρες που σε ξεγελούν.

Σε κάνουν να σκεφτείς ότι η ζωή έχει μια γλύκα.

Να έτσι όπως τo χρώμα του ήλιου που ξεπρόβαλε.

Δειλός σαν να φοβότανε κάτι.

Ο γεράκος άφησε τα πράγματα του στο παγκάκι δειλά-δειλά.

Ένα μόνο παρακαλούσε από τότε που αποφάσισε να φύγει από το σπίτι. Να μη κάνει κακό καιρό. Mα η ευχή του δεν έπιασε. Tόσες μέρες τώρα ο αέρας και η βροχή δεν σταμάτησαν ούτε λεπτό., Mα τούτο το χάραμα σαν να είχε το χρώμα του μελιού. Και ο ουρανός ένα χρώμα μπλε, με πολλές υποσχέσεις…

Aχ! οι δρόμοι της Αθήνας είναι τόσο αφιλόξενοι, τόσο γκρίζοι. Μα και τα μάτια των ανθρώπων είναι πολλές φορές άγρια. Σαν όρνεα αρπαχτικά. Έτοιμα να σε κατασπαράξουν. Καμία φορά όμως γλυκαίνουν... Μπορεί όμως και να σου χαμογελάσουν. Πολλές φορές κουνούν το κεφάλι με κατανόηση.

Τόσες μέρες μόνος, πολλά είχε πια καταλάβει. Βιβλίο θα μπορούσε να γράψει. ..

Την πρώτη μέρα μέτρησε τα χρήματα. Ίσα –ίσα για μια βραδιά στο ξενοδοχείο. Ένα άθλιο ξενοδοχείο κοντά στο σταθμό Λαρίσης.

Ήταν όμως ακόμα πιο έρημος εκείνο το βράδυ .Αδύναμος. Στάθηκε στο παράθυρο. Η επιγραφή αναβόσβηνε. Μπλε χρώμα, παγερό. Στο τζάμι αναγνώρισε τη μορφή του.Ένα δάκρυ δειλά –δειλά είχε πάρει δρόμο του. Τις επόμενες μέρες είχε παρέα τη μοναξιά. Ούτε εκείνη έκανε χώρια του ούτε εκείνος χωρίς αυτή. Μαζί συμπορεύονταν.

Μια βαλίτσα με λίγα ρούχα. Μια φωτογραφία. Ένα μικρό Ευαγγέλιο, ένα μικρό βιβλίο με ένα μυθιστόρημα. Όλη του η περιουσία, ότι είχε και δεν είχε με μια ματιά, με ένα άγγιγμα το είχε στα χέρια του.

Δεν περίμενε τηλέφωνο από κανένα. Γι' αυτό το άφησε πίσω το κινητό του. Σίγουρα τα παιδιά του γιού του θα το χρησιμοποιούσαν.

Δεν ήθελε να είναι βάρος πια. Εξάλλου τα λόγια της νύφης του ήταν ξεκάθαρα.

-Α! όλα και όλα. Έχω μεγάλη οικογένεια. Δεν μπορούμε να μένουμε ο ένας πάνω στον άλλο. Μπορείς να νοικιάσεις αλλού. Μείνε τώρα εδώ! Βράδυ Σαββάτου ήτανε.

Ξημέρωμα Κυριακής με το αυγινό φως, ο κυρ- Άγγελος εξαφανίστηκε. Ούτε τον ένοιαζε αν τον ψάξουν, ούτε αν ανησυχήσουν. Μπήκε στο δωμάτιο των μικρών παιδιών τα φίλησε στα κεφαλάκια. Έμεινε σκεφτικός για λίγα λεπτά. Οι κρυσταλλένιοι ήχοι της βροχής δυνάμωναν. Νοέμβρης μήνας. Χειμώνας. Ένα βάρος είμαι, σκέφτηκε. Είναι πικρές οι μέρες, ψέλλισε.

Μέσα στη βροχή χάθηκε, μια σκιά ανάμεσα στις τόσες σκιές της νύχτας. Ένας άστεγος προστέθηκε ανάμεσα στους τόσους. Ένας παραπάνω...

Έξι μέρες έλειπε από το σπίτι. Έξι μοναξιές. Έξι μαχαιριές στην καρδιά.

Σήμερα είχε γενέθλια. Γι' αυτό θα το γιόρταζε. Την είχε πάρει την απόφαση του. Τίποτα δεν την άλλαζε. Ορκίστηκε...

Θα έπαιρνε τη μικρή σύνταξη από την τράπεζα, θα έμπαινε στο λεωφορείο, θα έβλεπε την μικρή εγγονή. Έτσι σαν τον κλέφτη στα κρυφά. Τα είχε σχεδιάσει όλα. Ανάμεσα στα κάγκελα θα έβαζε το κεφάλι, οι φυλλωσιές θα τον έκρυβαν καλά. Δεν ήθελε με τίποτα να τον δουν.

Άσε που έπρεπε να πάει αλλού να μείνει... Εξ άλλου πρόσεξε ότι ο περιπτεράς τον κοίταζε με μισό μάτι. Έπρεπε να φύγει από εκεί, ναι έτσι θα έκανε.

Σίγουρα δεν ήταν μια όμορφη εικόνα ένας άστεγος. Ίσως να φοβόταν μήπως τον κλέψει κιόλας. Σάμπως τον γνώριζε από τα παλιά;

Όμως ποιος δεν λαχταρά να αντικρίσει στη ματιά του την συμπόνια ;

Όχι τον οίκτο, την λύπηση, όχι. Θα μπορούσε να εξηγήσει στον άνθρωπο ποιος είναι, θα μπορούσε να μοιραστεί τη μαύρη του απελπισία.

Ίσως να του έδειχνε ενδιαφέρον, ίσως και να τον βοηθούσε. Μα ο περιπτεράς όλο στο τηλέφωνο μιλούσε, όλο κάποιους πελάτες εξυπηρετούσε. Που να βρει ώρα για τον άστεγο.

Σήκωσε λοιπόν την μεγάλη του περιουσία, σήκωσε το ηθικό του, όσο είχε μείνει τέλος πάντων. Μα κάτι δεν πήγαινε καλά. Ένας πόνος στο στήθος τον λύγισε. Μια μαύρη γραμμή πέρασε από τα μάτια του. Λουρίδα σκοτεινή. Πηκτό ύφασμα. Μια σιωπή σαν το ξυράφι! Η μέρα μάλλον τον ξεγέλασε δεν ήταν όμορφη. Μα, ούτε και δίκαια...

Κάποιος κάλεσε το ασθενοφόρο. Κάποια κορίτσια που δούλευαν καθαρίστριες περίμεναν στη στάση. Οι εργαζόμενοι κοιτούσαν τα ρολόγια τους. Οι μαθητές ανέβαιναν στα σχολικά λεωφορεία. Τα αυτοκίνητα έτρεχαν με μανία. Όλοι βιαζότανε. Έτρεχε και το ασθενοφόρο.

Για μια στιγμή άκουσε τη λέξη καρδιά… Κάποιος είπε αυτή τη λέξη. Είχε καιρό να ακούσει αυτή τη λέξη. Ραγισμένη είναι λοιπόν η καρδιά του. Μαύρος πόνος, βουβός. Σφάλισε τα μάτια. Αχ, πόσο πλούσιο μπορεί να σε κάνει η φαντασία. Το μυαλό πόσο μπορεί να σχεδιάσει. Ένας θεός είναι το μυαλό! Η μικρή του εγγονή τώρα θα ήταν στο προαύλιο του σχολείου. Στις πρώτες αχτίνες του ήλιου τα ξανθά μαλλιά της σίγουρα θα ήταν σα ένα φωτοστέφανο!

Γύρισε και έριξε μια ματιά στη κοπέλα δίπλα του. Σαν να είδε το αγγέλιασμα του. Θα πέθαινε στα χέρια μιας ξένης γυναίκας. Μα όχι, ακόμα, όχι!

-Στο σχολείο της ψέλλισε σιγά –σιγά στο αυτί. Εκείνη έριξε μια ματιά στον διπλανό της. Μπορεί να νομίζει, ότι είμαι τρελός σκέφτηκε ο κυρ-Άγγελος, μπορεί να νομίζει, ότι πεθαίνω. Μα δεν γίνεται πρέπει να σταθώ όρθιος. Να την δω έστω και τελευταία φορά. Πόσο άραγε να στενοχωρέθηκε που έφυγα; Παραμύθια ποιος θα της διαβάζει; Φιλιά στα μεταξένια της μαλλιά ποιος θα της χαρίζει;

Μέσα στο ασθενοφόρο λίγο πριν ξεψυχήσει. Ταξίδεψε στο παρελθόν του με τη λίγη δύναμη που του είχε απομείνει. Πονούσε πολύ. Ακόμα πιο πολύ όταν κανένα στόμα δεν σου ψιθυρίζει λόγια παρηγοριάς, κανένα χέρι λατρεμένο στο δέρμα δεν αφήνει βάλσαμο. Τότε ο πόνος είναι ακόμα πιο οξύς. Μα που ταξίδευε θεέ μου, τα χιλιάδες χρώματα ποιος τα έριξε μέσα στο κεφάλι του;

Τον είδε λέει αστραπιαία να τρέχει σ΄ ένα δρόμο, ανέμελος. Είχε μια δύναμη στα πόδια, αλλόκοτη, διαβολική, θαρρείς. Ναι, αυτός ήταν. Την αναγνώρισε τη μορφή εκείνη.

Φοιτητής, επιτέλους Είχε περάσει! Διάβασε το όνομα του στη λίστα. Μήπως από τη χαρά του δεν διάβασε καλά; Περιγράφεται το άρωμα ενός λουλουδιού; Τόση χαρά και που να πάει να την μοιραστεί. Αχ! Γιατί να πάει μόνος του στο σχολείο; Τόση ευτυχία, πώς να μη τρελαθεί;

Μα, πάλι η όμορφη μέρα, άλλαξε, πάλι σκοτείνιασε ο ουρανός..

-Λεφτά δεν υπάρχουν για σπουδές έχεις και δύο αδερφές ελεύθερες, μόνο τον εαυτό σου σκέφτεσαι, τι να τα κάνεις τα πτυχία; μουρμούρισε ο πατέρας του. Αντί να δουλέψεις να βοηθήσεις, ζητάς γράμματα; Τα γράμματα είναι 24 δεν θα τα κάνεις εσύ 25.

Έτσι άφησε τ΄ όνειρα του στην άκρη, για άλλη μια φορά. Οικοδόμος, χτίστης έγινε. Ούτε την πόρτα του Πανεπιστημίου δεν πέρασε, ούτε καν κοιτούσε όταν περνούσε. Έτσι η ζωή πήρε το δρόμο της...

Μόνο τις πληγές από το μυστρί μετρούσε. Μια πληγή, δυο πληγές, τρεις, τέσσερις, τα χρόνια πέρασαν. Έκανε οικογένεια, μικροχαρές, παιδιά, πίκρες, λιακάδες, εγγόνια, βάσανα, χαμόγελα.

Μα τώρα όλο έτρεχε τ' ασθενοφόρο, το νήμα της ζωής του και έφτανε στην άκρη του. Να πεθάνει και να μη προλάβει να πάει στο σχολείο; Να ήτανε το ασθενοφόρο διάφανο, να μπορούσε να δει για τελευταία φορά!

Μια αθώα ψυχή παλεύει να βγει από το κορμί, μέσα σ΄ ένα ασθενοφόρο που ουρλιάζει .Είναι η μέρα τόσο φωτεινή. Ένα μικρό κορίτσι παίζει μαζί με τις συμμαθήτριες της στην αυλή του σχολείου.

Στις φυλλωσιές ανάμεσα κρύβεται ένας γεράκος, ένα χρυσαφένιο μικρό κεφάλι στριφογυρίζει, ένα χέρι απλώνεται ένα δάκρυ κυλά, ένα μόνο.

Ένα περιστέρι πετάρισε από πάνω της, τόσο κοντά της σα να ήθελε να την αγγίξει, σχεδόν όμως την χάιδεψε . Αόρατος Άγγελος πέταξε πάνω από τη πόλη. Κανείς άλλος δεν τον είδε. Μόνο ένα κορίτσι, ένα μικρό κορίτσι του έγνεψε, τον χαιρέτησε για τελευταία φορά!

Μ.Ζ.

Σύντομο Βιογραφικό

Η Μαρία Ζαβιανέλη –Διαμαντάκη γεννήθηκε και κατοικεί στα Χανιά. Εργάζεται στην Α.Ν.Ε.Κ. (Ανώνυμη Ναυτιλιακή Εταιρεία Κρήτης). Είναι παντρεμένη και έχει μια κόρη. Είναι μέλος της Αμφικτιονίας (εδρεύει στην Θεσσαλονίκη) καθώς και στην Διεθνή Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών.

Το ρολόγι της Έδεσσας ...οθωμανικό μνημείο!

2011-10-19T23:06:00.002+03:00

Το ρολόγι της Έδεσσας

Το ρολόγι της Έδεσσας ...οθωμανικό μνημείο!

Δημήτρη Ε. Ευαγγελίδη

Οι τουρκικοί ισχυρισμοί

Το άρθρο της τουρκικής εφημερίδας AKŞAM της 8ης Φεβρουαρίου 2010 μας παρουσιάζει την έρευνα που διεξάγεται εδώ και 2,5 χρόνια από την καθηγήτρια Neval Konuk του πανεπιστημίου του Μαρμαρά (Marmara Üniversitesi) για τα οθωμανικά μνημεία στην Ελλάδα, υπό την αιγίδα του τουρκικού ΥΠΕΞ. Η έρευνα αυτή ανέδειξε 600 περίπου εναπομείναντα οθωμανικά μνημεία στην Ελλάδα, πολλά από τα οποία θεωρούνταν από τους Τούρκους κατεστραμμένα. Η έρευνα αναμένεται να ολοκληρωθεί το 2015. Το άρθρο αυτό μας αποκαλύπτει αρκετά ενδιαφέροντα στοιχεία:

α. Μια φαινομενικά ιστορικό-πολιτιστικού ενδιαφέροντος έρευνα διεξάγεται από το Υπουργείο Εξωτερικών της Τουρκίας, το οποίο με ενδιαφέρον διαβάζουμε ότι αποφάσισε («karar aldı»!) να γίνει απογραφή όλων των εν Ελλάδι οθωμανικών μνημείων! («Dışişleri Bakanlığı, 2007 mayısında Yunanistan’daki Osmanlı eserlerinin tam envanterinin hazırlanması için karar aldı.»). Εν ολίγοις το τουρκικό ΥΠΕΞ αποφασίζει και διατάζει και εντός ελληνικών συνόρων.

β. Μας πληροφορεί η εφημερίδα ότι η ερευνήτρια ενήργησε «στα κρυφά», «σαν κατάσκοπος» («Bakanlık tarafından görevlendirilen Marmara Üniversitesi öğretim görevlisi Neval Konuk, adeta bir hafiye gibi Yunanistan’da adım adım Osmanlı eseri aradı.»). Άραγε μια έρευνα που αποφασίστηκε (!) να γίνει από το τουρκικό ΥΠΕΞ, η οποία διεξάγεται εδώ και 2,5 χρόνια και θα ολοκληρωθεί σε άλλα 5, και της οποίας δημοσιεύονται τα πρώτα αποτελέσματα γίνεται στα κρυφά για να λειτουργεί η Καθηγήτρια Κονούκ «σαν σπιούνα»; Καταλήγουμε ότι είτε δεν έχουν εκδοθεί οι απαραίτητες άδειες, επομένως η Κα Κονούκ έπρεπε εκ των πραγμάτων να δράσει διακριτικά, είτε ότι οι έρευνες διεξάγονται με τρόπο αντιδεοντολογικό και με αποτελέσματα αμφίβολης επιστημονικής αξίας (εξάλλου το ότι έχει αναλάβει το ΥΠΕΞ αυτήν την έρευνα προδιαθέτει για το ποιά θα είναι τα αποτελέσματα και το πώς αυτά θα χρησιμοποιηθούν) και επομένως έπρεπε πάλι να δράσει διακριτικά η ερευνήτρια, είτε ότι η εφημερίδα θέλει να δημιουργήσει εντυπώσεις για την επικρατούσα κατάσταση στην Ελλάδα, δηλαδή ότι μια νόμιμη (;) έρευνα δεν μπορεί να διεξαχθεί ελεύθερα εντός ελληνικής επικράτειας.

γ. Πληροφορούμαστε επίσης ότι η έρευνα αυτή αφορά όλα τα Βαλκάνια, αλλά ειδικότερα την Ελλάδα («Bakanlık, bu görevi Balkanlar ve özellikle Yunanistan’da yaptığı çalışmalarla tanınan Marmara Üniversitesi Sanat Tarihi Bölümü Öğretim Görevlisi Neval Konuk’a verdi.»). Αυτή η πληροφορία αποκαλύπτει την ουσία της διεξαγωγής της έρευνας, που έχει πολιτικούς στόχους (γι’αυτό και την ανέλαβε το τουρκικό ΥΠ.ΕΞ. κι όχι το τουρκικό υπουργείο πολιτισμού) και όχι αμιγώς ιστορικο-πολιτιστικούς όπως θα ανέμενε κανείς.

δ. Μια ενδιαφέρουσα τοποθέτηση είναι η ομολογία της Κονούκ για την υποτιθέμενη καταστροφή που έχουν υποστεί τα οθωμανικά μνημεία στην Ελλάδα. Η ίδια αναφέρει ότι «Υπάρχει η γενικότερη εντύπωση ότι όλα τα οθωμανικά μνημεία στην Ελλάδα καταστράφηκαν και ότι δεν έχει μείνει κανένα όρθιο. Η κατάσταση δεν είναι τόσο δραματική» («Yunanistan’daki bütün Osmanlı eserlerinin yıkıldığı, hiçbir eserin ayakta kalmadığı gibi genel bir kanı var. Durum o kadar kötü değil.»). «Αληθεύει ότι υπέστησαν μεγάλη καταστροφή. Ωστόσο, εκτός από τους Έλληνες, οι μεγάλες καταστροφές που προξένησαν κατά την διάρκεια του 2ου Βαλκανικού Πολέμου οι Βούλγαροι, αλλά και οι Ιταλοί στα Δωδεκάνησα, είναι ένα επίμαχο θέμα» («Ancak Yunanların yanında, 2. Balkan Savaşı döneminde Bulgarların tahribatları, adalarda İtalyanlar’ın çok büyük tahribatları söz konusu. Bölge, Osmanlı’nın erken fetih bölgesi olduğu için çok erken tarihlerden itibaren çok fazla eser inşa edilmiş.»). Επομένως η άποψη η οποία αναμασάται και χρησιμοποιείται κατά κόρον από τους ελληνόφωνους γενίτσαρους της ελλαδικής τουρκόπληκτης θολο-«ελίτ» οι οποίοι με πείσμα πασάρουν την ιδέα ότι «και μεις τα ίδια κάναμε» είναι τουλάχιστον υπερβολική και σε κάθε περίπτωση, «βασιλικότερη του βασιλέως».

ε. Επίσης, σε συνάρτηση με το προηγούμενό μας σχόλιο ότι τα αποτελέσματα της έρευνας εξυπηρετούν πολιτικούς στόχους, η Κονούκ ισχυρίζεται ότι η οθωμανική πατρότητα πολλών κτηρίων στην Ελλάδα όπως σχολεία και νοσοκομεία αποκρύπτεται σκοπίμως (!). Ως μοναδικό και ατεκμηρίωτο παράδειγμα αυτού του φαινομένου αναφέρει ένα ρολόι στην πόλη της Έδεσσας που κατά την ερευνήτρια είναι οθωμανικό, κάτι που όπως λέει δεν αναγράφεται πουθενά αφού παρουσιάζεται απλά ως «πολιτιστικό μνημείο του 19ου αιώνα» («Yunanistan’da Osmanlı eserlerinin gizlendiğini söyleyen Konuk, Vodina’da Osmanlı döneminden kalma bir saat kulesini örnek veriyor. Saat kulesinin önünde “19′uncu Yüzyıl Kültürel Anıt” yazdığını belirten Konuk, “Osmanlı Saat Kulesi diye bir levha yazmıyorlar.»).

Το φτωχό αυτό παράδειγμα αποδεικνύει μάλλον και την αδυναμία της τοποθέτησής της Καθηγήτριας Κονούκ ότι δεν αναγνωρίζεται η οθωμανική πατρότητα πολλών κτηρίων όπως σχολείων και νοσοκομείων. Είναι γνωστή τουρκική τακτική να βαπτίζεται ως «ρωμαϊκό» οποιοδήποτε κτίσμα - ναός, θέατρο, ιππόδρομος κλπ - κτίστηκε στις Ελληνικες πόλεις της Μικράς Ασίας επί ρωμαιοκρατίας. Μήπως εδώ βλέπουμε επέκταση της ίδιας τακτικής, δηλαδή να βαπτίζεται ως οθωμανικό όποιο κτίσμα κατασκευάστηκε τα χρόνια της τουρκοκρατίας;

στ. Τέλος η Νεβάλ Κονούκ μας αποκαλύπτει τον αληθινό λόγο για τον οποίο το τουρκικό ΥΠΕΞ ανέλαβε την έρευνα αυτή. «Αυτόν το μήνα θα εκδοθούν οι 2 πρώτοι τόμοι της έρευνας, τα οποία εμπεριέχουν μόνο το 20% των οθωμανικών μνημείων στην Ελλάδα. Με το πέρας της έρευνας, θα έχει εκδοθεί μια σειρά 8 τόμων. Όλα τα κείμενα των βιβλίων θα είναι στα τουρκικά, στα ελληνικά και στα αγγλικά. Οι πρώτοι δύο τόμοι έχουν ένα σύνολο 516 σελίδων. Τα βιβλία αυτά δεν θα διατεθούν προς πώληση, αλλά το ΥΠΕΞ θα το αποστείλει σε όλες τις ακαδημίες και τις βιβλιοθήκες του κόσμου». «Bu ay içinde çalışmalarının ilk iki cildinin yayımlanacağını söyleyen Neval Konuk, “Hazırladığımız iki cilt, Yunanistan’ın sadece yüzde 20’sindeki eserleri içeriyor. Çalışma tamamlandığı zaman ortaya 8 ciltlik bir serinin çıkması düşünülüyor. Kitaptaki tüm metinler Türkçe, Yunanca ve İngilizce olacak. İlk iki cilt 516′şar sayfa. Kitap satışa sunulmayacak. Dışişleri Bakanlığı, tüm dünya akademileri ve kütüphanelerine gönderecek». [...].

Το ρολόγι της Νάουσας

Η πραγματικότητα

Το ρολόγι της πόλης μας κατασκευάστηκε το 1905/6 από μια κομπανία κτιστάδων με επικεφαλής τον αρχιμάστορα Ζήση από το Φλάμπουρο της Δυτ. Μακεδονίας με χρήση ντόπιων υλικών [η βάση από σιδηρόπετρα (σχιστόλιθος) και το υπόλοιπο κτίσμα από πουρόπετρα (πωρόλιθος)] κατόπιν παραγγελίας των εργοστασιαρχών της πόλης μας Τσίτση, Σεφερτζή, Χατζηδημούλα κ.ά. για να εξυπηρετεί κυρίως τους εργάτες των εργαστασίων τους, αλλά και γενικότερα τους κατοίκους της πόλης. Πρέπει να υπενθυμίσω ότι την εποχή εκείνη η Έδεσσα ήταν γνωστή ως το Μάντσεστερ των Βαλκανίων, λόγω της βιομηχανικής ανάπτυξής της με την εκμετάλλευση των άφθονων υδατοπτώσεων που παρείχε η φυσική (γεωλογική) διαμόρφωση της περιοχής. Σήμερα συνεχίζει την λειτουργία του δίπλα στο κτίριο όπου στεγάζονται οι δραστηριότητες του «Φιλοπρόοδου Συλλόγου Μέγας Αλέξανδρος», ενός από τους πιο παλαιούς συλλόγους της Έδεσσας (1922).

Σημειώνω ότι από τους ίδιους κτίστες είχε κατασκευαστεί, μια δεκαετία περίπου νωρίτερα (το 1896), αντίστοιχο ρολόγι ύψους 25 μέτρων στην πόλη της Νάουσας (με χορηγίες Ελλήνων εργοστασιαρχών), καθώς και σε άλλες πόλεις της Δυτ. Μακεδονίας πιθανότατα.

Αυτά τα λίγα προς αποκατάσταση της αλήθειας σε σχέση με τις νεο-οθωμανικές φαντασιώσεις και τις στοχεύσεις της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής.

Πηγές

1. Για το δημοσίευμα της τουρκικής εφημερίδας AKŞAM, το έγκυρο και μαχητικό κυπριακό ιστολόγιο «Εμπροσθοφύλαξ» http://www.efylakas.com/

2. Για το ρολόγι της πόλης μας, προφορικές πληροφορίες του γράφοντα από παλιούς Εδεσσαίους

ΔΕΕ

Ρούπελ: Αναμνήσεις των πρωταγωνιστών

2011-10-18T15:07:00.001+03:00

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Ο Σύλλογος «Βιβλιόφιλοι Έδεσσας»

σας προσκαλεί

την Δευτέρα 24 – 10 – 2011 και ώρα 7.30΄ μ.μ.

στην Αίθουσα του Πολιτιστικού Κέντρου του Δήμου

στην ομιλία του κ. Ηλία Κοτρίδη Ανχη ε.α.

με θέμα:

«Ρούπελ: Αναμνήσεις των πρωταγωνιστών»

συνοδευόμενη με προβολή σπάνιου αρχειακού υλικού.

Θα ακολουθήσει συζήτηση

Οδυσσέας Ελύτης. Στοιχεία μιας ποιητικής ταυτότητας

2011-10-15T22:45:00.000+03:00

Οδυσσέας Ελύτης.

Στοιχεία μιας ποιητικής ταυτότητας

Στο πλαίσιο του εορτασμού των 100 χρόνων από τη γέννηση του Οδυσσέα Ελύτη, η ποιήτρια Ιουλίτα Ηλιοπούλου θα μιλήσει με θέμα “Οδυσσέας Ελύτης. Στοιχεία μιας ποιητικής ταυτότητας”.

Η διάλεξη θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 19 Οκτωβρίου, στις 7:00μμ, στο αμφιθέατρο της Αμερικανικής Σχολής Κλασικών Σπουδών στην Αθήνα Cotsen Hall (Αναπήρων Πολέμου 9 - Κολωνάκι).

Η Γεννάδειος Βιβλιοθήκη έχει δανείσει πλούσιο υλικό από το αρχείο Οδυσσέα Ελύτη, που φυλάσσεται στις συλλογές της, προκειμένου να παρουσιαστεί στην έκθεση «Ο Κόσμος του Οδυσσέα Ελύτη: Ποίηση και Ζωγραφική», που διοργανώνει το Ίδρυμα Εικαστικών Τεχνών και Μουσικής Β. & Μ. Θεοχαράκη. Στην έκθεση παρουσιάζεται για πρώτη φορά το σύνολο των ζωγραφικών έργων του Νομπελίστα ποιητή. Πρόκειται για ευφάνταστα κολάζ, τέμπερες και υδατογραφίες, μικρών διαστάσεων, που αναδεικνύουν τη μοναδική καλλιτεχνική υπόσταση και αντανακλούν την αισθητική αντίληψη του μεγάλου ποιητή. Παράλληλα, εκτίθενται αντιπροσωπευτικά έργα κορυφαίων Ελλήνων ζωγράφων που αγάπησε ο Ελύτης και έχει γράψει αξεπέραστα κείμενα για το έργο τους, μεταξύ των οποίων οι: Θεόφιλος, Τσαρούχης, Γκίκας, Καπράλος, Κανέλλης, Μόραλης, Δέρπαπας, Φασιανός, Πανιάρας και Τσόκλης. Η έκθεση πλαισιώνεται, επίσης, από χειρόγραφα και βιβλία του ποιητή μαζί με δημοσιευμένες και ανέκδοτες φωτογραφίες του. Έργα προέρχονται, επίσης, από το Μουσείο Μπενάκη, την Εθνική Πινακοθήκη και πολλές ιδιωτικές συλλογές. Η έκθεση πραγματοποιείται με τη συμπαράσταση της ποιήτριας Ιουλίτας Ηλιοπούλου, σε επιμέλεια του Τάκη Μαυρωτά και σε συνεργασία με το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.

Η έκθεση λειτουργεί από 22 Σεπτεμβρίου έως 27 Νοεμβρίου 2011. Για περισσότερες πληροφορίες: http://www.thf.gr/.

Το νέο Διοικητικό Συμβούλιο των "Βιβλιοφίλων"

2011-10-15T17:06:00.000+03:00

Το Νέο Δ.Σ. του Συλλόγου

Πρόεδρος: Ευαγγελίδης Δημήτριος

Αντιπρόεδρος: Σεμερτσίδου Δέσποινα

Γραμματέας: Βλάχου-Κράλλη Στέλλα

Ταμίας: Βουτυράς Χρήστος

Έφορος Τμ. Λαογραφίας & Βιβλιοθήκης: Λιάζος Παύλος

Έφορος Τμ. Τοπικής Ιστορίας & Τεκμηρίωσης: Γιουματζίδης Δημήτριος

Έφορος Τμ. Λογοτεχνίας: Σχοινά Βίκυ

(Η Εποπτεία του Τμήματος Μελέτης & Κριτικής Επισκόπησης Νέων Ιδεών ασκείται από τον Πρόεδρο του Δ.Σ.)

Εξελεγκτική Επιτροπή

1. Μαντζόπουλος Ευάγγελος

2. Πιπλικάτσης Στάθης

3. Σταυρακίδης Σίμος

Αρχαιρεσίες Συλλόγου

2011-10-13T17:03:00.001+03:00

Απολογισμός δραστηριοτήτων 2010-2011

Πραγματοποιήθηκαν χθες οι διαδικασίες ανάδειξης του νέου ΔΣ του Συλλόγου "Βιβλιόφιλοι Έδεσσας" με τον απολογισμό της διετίας και ενδιαφέροντα διάλογο με τα μέλη, τα οποία κατέθεσαν και ενδιαφέρουσες προτάσεις για τις μελλοντικές δραστηριότητες του Συλλόγου.

Ξεχώρισαν οι προτάσεις για την έκδοση περιοδικού, για την πραγματοποίηση λογοτεχνικών βραδιών, καθώς και για την ενεργό συμμετοχή του Συλλόγου στις εκδηλώσεις εορτασμού της εκατονταετηρίδος για την απελευθέρωση της Έδεσσας από τον Οθωμανικό ζυγό, οι οποίες προγραμματίζονται για το 2012.

Εντός των ημερών θα συγκροτηθεί σε σώμα το νέο 7μελές ΔΣ του Συλλόγου, που θα προκηρύξει και τον Γ΄ Λογοτεχνικό Διαγωνισμό Διηγήματος.